W poprzednich odcinkach:
Jack, witaj!
Nie ma Elizabeth?
Obiecuję, że napiszę.
Mam nadzieję.
Panna LeVeaux właśnie mówiła mi, co sprowadziło ją do Hope Valley.
Podobno spędza pani dużo czasu z Billem Averym.
Jest pani jego znajomą?
Jestem jego żoną.
- Witaj, Jack. - Dzień dobry, Abigail.
Pani Graves.
Nigdy mi się to nie znudzi. Sprawdzę, co z chlebem.
Nie wiedziałem, że Mary tu pracuje.
Dopilnuje wszystkiego pod moją nieobecność.
Dokąd jedziesz?
Do Hamilton.
Clara nie odezwała się, odkąd wyjechała po procesie.
Martwię się.
Jestem to winna Peterowi, muszę sprawdzić, czy nic jej nie jest.
Kontaktowałaś się z Elizabeth? Zna miasto, mogłaby ci pomóc.
- Wysłałam jej rano telegram. - To dobrze.
To zabawne, ledwie znam Clarę, a jest dla mnie jak rodzina.
Bo nią jest.
Muszę się pakować, jeśli chcę zdążyć na najbliższy dyliżans.
Abigail.
Gdy spotkasz Elizabeth...
Tak?
Pozdrów ją ode mnie.
W przód raz, w bok dwa, w tył trzy i cztery.
Krzyżuję lewą nad prawą, w tył siedem i...
Cześć.
Jesteście w samą porę.
Na co?
Na tango.
Jest teraz w modzie.
Charles, zatańcz ze mną.
Skoro nalegasz.
To proste. Rób to, co ja.
Tak?
Charles.
Przepraszam.
Robię coś nie tak?
Kiedy nauczyłeś się tańczyć tango?
Nie mogę mieć tajemnic?
Jest o wiele prostsze, niż się wydaje. Zatańczymy?
Abigail!
Elizabeth.
Tak dobrze cię widzieć.
Jak minęła podróż?
Była długa. Nie miałam pojęcia, że kraj jest tak duży.
Najważniejsze, że tu jesteś.
Dziękuję, że przyjęłaś mnie pod dach.
W Hamilton mój dom jest twoim domem.
Na pewno starczy miejsca? Nie chcę się narzucać.
Nic z tych rzeczy. Razem znajdziemy Clarę.
Dobrze, że masz oparcie w Billu Averym.
- Na pewno dodawał ci otuchy. - Rany.
Mamy wiele do nadrobienia.
Można?
Proszę.
Jest pan nowym burmistrzem Hope Valley.
Owszem.
Mówiłem, że woli pan mieć we mnie przyjaciela.
W takim razie przejdźmy do rzeczy.
Będzie pan potrzebować pozwolenia na prowadzenie tu interesu.
A nawet dwóch pozwoleń.
Jednego dla tartaku, a drugiego dla pana biura.
Za ile?
Po dwieście dolarów.
Niektórzy nazwaliby to wyłudzeniem.
Ja nazywam to ceną wolnego rynku.
Jutro po południu chcę mieć na biurku czek.
Szkoda by było, gdyby musiał pan się zwinąć przez taką błahostkę.
Mam wystawić czek na miasto?
Czy od razu na pana prywatne konto?
Zaskakujesz mnie.
Jesteś tak skromna, a wychowałaś się tutaj.
Musiało ci tego brakować.
Czasami.
Ale... sama nie wiem.
Czasem czuję, że Hamilton brakuje...
- tego czegoś. - Albo kogoś.
- Możliwe. - Zobacz, co do ciebie przyszło.
Są od Charlesa. Pisze, że dobrze bawił się z tobą na kolacji
i liczy na kolejne spotkanie.
- Przeczytałaś liścik? - Oczywiście.
Kim jest Charles?
Pani Stanton.
- Wspaniale panią widzieć. - Ciebie także.
Rodzice bardzo chcą panią poznać.
Jest jeszcze czas na przebranie się przed kolacją.
Chętnie pożyczę pani jakąś suknię.
Dziękuję, ale wystarczą mi moje ubrania.
Dobrze.
Trzeba to uczcić.
Mogę postawić panom drinka?
Panno LeVeaux?
Postawię kolejkę, jeśli powie mi pani, co świętuje.
Panie Coulter, spełnia się moje marzenie.
Wystąpię w musicalu w San Francisco.
Chyba powinienem pani pogratulować.
Panowie Gravery i Seidler pracują dla Wallace'a Zellmana.
Tego Wallace'a Zellmana.
Czy powinienem znać to nazwisko?
To producent najlepszych przedstawień.
Widział pannę LeVeaux na nowojorskiej scenie.
Mieliśmy problem, by ją znaleźć.
Uważa, że zostanie pani gwiazdą.
Próby zaczynają się za trzy dni, więc jutro wyjeżdżam.
Kiedy pani wróci?
Jeśli odniesiemy sukces,
pan Zellman ruszy w trasę, a później...
- na Broadway. - Mogą go grać przez kilka lat.
Bardzo się cieszę.
- Opowiedzcie mi więcej o tej roli. - Spodoba się pani.
Jest dla pani idealna.
Pokocha pani Curran Theater.
Tak się cieszymy, że zatrzymała się pani u nas.
Wiem, że źle się pani czuła.
Mam nadzieję, że to nie kłopot.
Skądże. Już prawie doszłam do siebie,
dzięki znajomemu Charlesa, doktorowi Lydenowi.
Słyszałem, że przyjechała pani, by odszukać synową.
Tak. Wiem jedynie, że pracuje w Hamilton.
To niewiele.
Abigail martwi się, że Clara mogła wpaść w tarapaty.
Mam znajomości w policji. Poproszę, by się tym zajęli.
- Nie mogłabym pana o to prosić. - Nie prosi pani. Sam zaproponowałem.
To duże miasto.
Kobieta nie powinna sama wyruszać na poszukiwania.
Dziękuję.
Mam zdjęcie, jeśli to pomoże.
- Na pewno. - Pójdę po nie.
Nie mogę sobie wyobrazić, przez co musi przechodzić.
Przepraszamy za spóźnienie.
Nie ma za co. Kolacja będzie dopiero za godzinę.
To dobrze, bo chcieliśmy z Lionelem coś wam powiedzieć.
Zaręczyliście się?
O Boże, to takie ekscytujące.
Julie, zepsułaś niespodziankę.
To żadna niespodzianka.
Wszyscy się tego spodziewaliśmy.
To wspaniała wiadomość, kochanie.
- Witaj w rodzinie. - Dziękuję.
Mam nadzieję, że uszczęśliwię pana córkę.
- Chcecie zobaczyć pierścionek? - Jest piękny.
Należał do mojej babci.
Musimy urządzić przyjęcie, by to uczcić.
Zaprosimy tylko najbliższych.
- Może obiad jutro? - Na pewno masz na to siłę?
Odbierając mi przyjęcia, odbierasz mi sens życia.
- Gratulacje. - Dziękujemy.
Nieźle sobie radzisz z piłą.
Gdybyś szukał nowej pracy, daj mi znać.
Dzięki.
Travis?
- Zarzucisz płachtę na drewno? - Jasne.
Dzięki.
Wygląda na to, że robicie postępy.
Ten na górze to doceni.
Raczej mnie nie pozna.
Od dawna nie byłem w kościele.
Skoro na razie
nie poraził pana piorun, zapraszam w niedzielę.
Jasne.
Pomyślę nad tym.
Zastanawiałem się, czy moglibyście to zbudować.
- To ambona? - Zgadza się.
Nic wymyślnego.
Może dębowa?
A to co?
Drzwiczki szafki.
Chce mieć pastor szafkę w ambonie?
Może się przydać.
I musi mieć zamek.
To chyba wszystko.
Jestem gotowa.
Będziemy za tobą tęsknić.
Wszystko się tu zmieniło, od kiedy przyjechałaś.
Dziękuję, że przyjęłyście mnie do miasta i swoich serc.
Byłyście dla mnie życzliwe.
Nie zapomnę was.
Bezpiecznej drogi.
Rosemary.
- Wreszcie masz to, o czym marzyłaś. - To początek nowego życia.
Oby spełniło twoje oczekiwania.
Będę tęsknić.
Za tobą też, staruszku.
- Uważaj na siebie. - Ty też.
I pojechała.
Mogliście zabrać scenariusz,
mogłabym zacząć uczyć się kwestii i piosenek.
Kiedyś występowałam w The Warbling Wren,
w którym było 11 piosenek
i trzy razy musiałam zaśpiewać wysokie F, o tak:
Panno LeVeaux...
Tak?
Nie ma żadnej sztuki.
Nie pracujemy dla pana Zellmana. Wynajął nas Cliff Conley.
Cliff Conley?
To jakaś pomyłka. Wyprodukował The Warbling Wren.
- Ukradła mu pani pieniądze. - To kłamstwo. Niczego nie ukradłam.
A gdzie podziały się wpływy z kas?
- Mogę to wyjaśnić. - Wyjaśni to pani jemu.
I koniec ze śpiewaniem.
Ty...
Zawróćcie i odwieźcie mnie z powrotem.
Nie możemy.
W takim razie będę krzyczeć.
Byle pani nie śpiewała.
Abigail?
Bill Avery jest policjantem, który pomoże odszukać Clarę.
Myślałam, że prowadzisz śledztwo.
Tak było, ale gdy dowiedziałem się, że Thatcherowie
potrzebują śledczego, zgłosiłem się.
Zostawię was samych.
Dobrze cię widzieć.
Szkoda, że nie w milszych okolicznościach.
Krępująca sytuacja.
Nie rozumiem.
Czy nazwisko Nora Avery pomoże ci zrozumieć?
Pojawiła się u mnie.
- Abigail... - Nie próbuj się tłumaczyć.
- Co ci powiedziała? - Wystarczająco.
- Okłamałeś mnie. - Nie znasz całej historii.
Nie chcę już słuchać tych twoich historii.
Rozumiem, że jesteś zła.
I nie chcesz mnie wysłuchać.
- Ale pozwól mi pomóc odnaleźć Clarę. - Nie chcę twojej pomocy.
- Będzie ci potrzebna. - Niczego od ciebie nie potrzebuję.
Znajdę ją.
A gdy to zrobię, obiecuję, że więcej mnie nie zobaczysz.
Poproszę pana Thatchera,
by wyznaczyli kogoś innego.
- Abigail. - Trafisz do wyjścia?
Czy mam poprosić, by cię odprowadzono?
Panie Duncan.
Jak podróż?
Mam pozwolenia dla pana Coultera na otwarcie tartaku.
- Co niemal przypłaciłem życiem. - Co się stało?
Omal nie przejechał mnie jakiś elegancki samochód.
A panna LeVeaux była przerażona.
Rosemary tam była?
Obijała się z tyłu, gdy ten szaleniec...
Ale pan jechał z Benson Hills.
- Tak. Czemu? - To na wschód stąd.
Rosemary miała jechać na zachód.
Na pewno nie tamtędy.
Wygląda pan na wykończonego.
Nie chce pastor tego słuchać.
Słuchanie to moja praca.
W porządku.
Tartak jest już gotowy,
ale nie możemy uruchomić silnika.
- Mechanik nie może tego naprawić? - Robi, co może,
ale nie miał do czynienia z dieslem.
Może pora poprosić o przysługę.
Z całym szacunkiem,
ale sądzę, że Pan ma ważniejsze sprawy niż naprawa mojego tartaku.
Bywałem w gorszych tarapatach, poradzę sobie.
Jak pan chce.
Chociaż...
Jeżeli zechciałby pastor spróbować, to chyba nie zaszkodzi.
To pan jest tym Charlesem, o którym tyle słyszałam.
- Mam nadzieję, że same dobre rzeczy. - Wspaniałe.
Ja o pani też.
Cieszę się, że Elizabeth ma w pani przyjaciółkę.
Martwimy się o nią, gdy jest tak daleko.
Pani Stanton?
Ma pani gościa.
Przepraszam za najście.
Mam trop w sprawie Clary. Ktoś rozpoznał ją na zdjęciu.
Gdzie ona jest?
We wschodniej części miasta, za torami.
Mogę cię tam zabrać, jeśli chcesz, lub sprowadzić ją tutaj.
Pojadę tam sama, jeśli podasz mi adres.
Kobieta nie powinna jeździć sama do tej części miasta.
- Pojadę z panią. - Ja też.
To ekscytujące.
Macie swoje obowiązki, nie chcę sprawiać kłopotu.
- Jeśli będziesz czegoś potrzebować... - Dziękuję.
Idziemy?
Obowiązki, racja.
Przypomnicie mi, dlaczego dziś się spotykamy?
By wznieść toast na cześć Violi i sir Lionela.
Ach tak.
Lunche, kolacje, tyle szumu.
Gdy ja się zaręczę, nikomu nie powiem.
Po prostu ucieknę.
Julie, przecież uwielbiasz przyjęcia, tańce, bale i lunche.
Tak było kiedyś.
Teraz są dla mnie śmiertelnie nudne.
Lepiej nie każmy rodzicom czekać.
Skąd ten pośpiech?
Masz inne plany towarzyskie na dzisiejsze popołudnie?
Nie bądź niemądry.
Po prostu chcę być punktualna.
To tu mieszka?
To jej ostatni znany adres.
Nic dziwnego, że nie chciała o tym mówić.
Pani Stanton.
Clara.
Co pani tu robi?
Czy mogłybyśmy gdzieś porozmawiać?
Nie powinna pani tu być.
Przyjechała specjalnie, by się z tobą zobaczyć.
Bardzo się o ciebie martwiłam.
Mówię, że nie wzięłam pieniędzy pana Conleya.
Szukacie reżysera, Mike'a Ryana.
- To on okradł waszego szefa. - Ale on dobrze się ukrył.
Pan Conley sądzi, że gdy wyda się, że mamy jego ukochaną,
Ryan zmieni zdanie.
Obawiam się, że nie jestem jego ukochaną.
Porzucił mnie, jak tylko dobrał się do pieniędzy.
Przysięgam, że jestem dla was bezwartościowa.
Całkowicie.
Ciężko mi w to uwierzyć.
Musiałby być szalony, by nie przyjść pani na ratunek.
Wydaje mi się, że źle zaczęliśmy znajomość.
Jest pan słodki.
I uroczy.
Nie.
Puszczaj mnie!
Jesteś cała?
Szybko, wsiadaj!
- Tak się bałam. - Już dobrze.
Jesteś bezpieczna.
A co z moimi torbami?
Od jak dawna pracujesz dla tego Fletchera?
Od ponad roku.
Pracuję siedem dni w tygodniu.
Czasami do północy, a zaczynam o 5.
Jak stałaś się jego dłużniczką?
Mój ojciec zachorował na długo przed śmiercią.
Gdy nie mogłam zapłacić lekarzowi, pan Fletcher pożyczył mi 500 dolarów.
Nie mogłam go spłacić, więc kazał mi pracować jako jego służąca,
aż odrobię dług.
Zagroził, że w przeciwnym razie trafię do więzienia.
Masz moje słowo, że tak się nie stanie.
Dlaczego nie poprosiłaś mnie o pomoc?
Jak bym mogła?
Dopiero się poznałyśmy. Nie chciałam być ciężarem.
Nigdy nim nie będziesz. Zajmę się tym.
- Nie martw się. - Nie.
Pan Fletcher to potężny człowiek.
Wiem, do czego jest zdolny.
Jeśli ten pan Fletcher cię wykorzystuje,
to mogę temu zaradzić.
Nie chcę pomocy.
Potrafię sama o siebie zadbać.
Clara.
Idźcie już.
Muszę wyjść do pracy.
Pozwól sobie pomóc.
Pomożecie mi, dając mi spokój.
Biedaczka jest przerażona.
Muszę coś zrobić.
- Jeśli pozwolisz mi... - Sama sobie poradzę.
Jak zamierzasz to zrobić?
Z całym szacunkiem,
ale wiem, jak radzić sobie z takimi jak Fletcher.
Pozwól mi się tym zająć.
Ty łobuzie. A jak nas złapią?
Przyjdą dopiero za kilka godzin.
Nie zauważą, że tu byliśmy.
Tego właśnie nam potrzeba.
Gotowy?
Cały twój.
Chociaż nie rozumiem, po co mam nauczyć się tańczyć.
Żebyśmy mogli brylować na parkiecie.
- Zaczyna mi się podobać. - Rób to, co ja.
Tył,
prawo, przód,
przód, na krzyż,
przód, prawo, dostaw.
To wszystko. Masz talent.
Dobra z ciebie nauczycielka.
Przykro mi, że nie dotarliśmy na czas do Hope Valley.
Sierżant musi odpocząć.
Nie mam nic przeciwko wieczorowi z moim bohaterem.
Ale mogłeś zabrać ze sobą namiot, śpiwory i kawę.
Zrobiłbym to, ale wyjeżdżałem w pośpiechu.
Nie narzekam.
Ocaliłeś mi życie.
Jack?
Dlaczego nam nie wyszło?
Właśnie przez to.
Przez co?
Uciekasz z nieznajomymi,
goniąc za sławą.
Coś ty sobie myślała?
- Mieli wizytówki. - I tu popełniasz błąd.
Nie wystarcza ci to, co masz.
Przepraszam.
Masz rację. Zostawiłam cię, bo byłam zbyt ślepa,
by zauważyć, jaki mam skarb.
Więcej nie popełnię tego błędu.
Dokąd idziesz?
Poszukać czegoś do jedzenia.
W takim razie poproszę gotowanego łososia z ziemniaczkami.
Chciałam ci je oddać.
Dziękuję.
Viola?
Wiem, że nigdy nie byłyśmy zbyt blisko...
ale chciałam powiedzieć, że cieszę się twoim szczęściem.
Ty i Lionel tworzycie wspaniałą parę.
Miło, że tak mówisz.
Nie mogę uwierzyć, że jedna z nas bierze ślub.
Tak nagle dorosłyśmy.
Ty żyjesz w innym świecie.
W moim to naturalne, że znajduje się odpowiedniego partnera,
bierze ślub i zajmuje odpowiednie miejsce w towarzystwie.
Ale w życiu chodzi chyba o coś więcej.
Nie zgadniesz, gdzie byłam.
Gdzie?
Nigdzie.
Widziałam, jak wymykasz się tylnymi drzwiami.
Mam świetny widok z okna w pokoju.
Zawsze mnie szpiegujesz.
Bo usilnie starasz się skompromitować naszą rodzinę.
A ty robisz wszystko, bym umarła jako stara panna.
Wystarczy.
Porozmawiam z nią.
Przemów jej do rozumu.
Gdzie byłaś?
Tańczyłam z Tomem Thorntonem.
Julie.
To niewłaściwe, wiesz o tym.
Nie ma nic niewłaściwego w byciu zakochanym.
Powiedz, że miałaś chociaż przyzwoitkę.
Po co mi przyzwoitka?
Bo jesteś młodą damą i prawie go nie znasz.
Znam go lepiej, niż ci się wydaje. To nasza druga sekretna randka.
Nie możesz powiedzieć rodzicom. Jeśli nie zaakceptowali Jacka,
- to pomyśl, co by było z Tomem. - Chwileczkę.
Co mówili o Jacku?
Nic nie mówili, ale to jasne, co czują.
To nie ma znaczenia. Liczy się to, co ty czujesz.
Smacznego.
Jagody. Jak cudownie.
I zdrowo.
Nie powiedziałeś mi, jak poszło w Hamilton.
W porządku.
Jack...
Ty wróciłeś, a Elizabeth nie.
- Czy ona kiedyś...? - Oczywiście.
Odezwała się do ciebie?
- Nie martwię się. - Oczywiście.
Jej matka na pewno dochodzi do siebie, a ona cieszy się chwilami z rodziną.
Ciekawe, czy znów zaproponowano jej
tę prestiżową posadę.
Już raz ją odrzuciła.
- Kobieta zawsze może zmienić zdanie. - Ale nie ona.
Powinieneś wziąć pod uwagę możliwość,
choć to bardzo mało prawdopodobne,
że Elizabeth już nie wróci.
A gdyby, broń Boże, tak się stało,
pamiętaj, że masz przyjaciół, którym na tobie zależy.
Na których możesz polegać.
Zimno ci?
A co z tobą? Zmarzniesz.
Będę się trzymał blisko ognia.
Zawsze szarmancki.
- Rosie. - Jack.
Proszę.
Tylko na chwilę.
Powinniśmy się przespać.
Dobranoc.
Dobranoc, Rosie.
To dobrzy ludzie.
Proszą, byś pobłogosławił to przedsięwzięcie
i pozwolił im wykonywać dobrą, uczciwą pracę,
która przywiodła ich do tej pięknej doliny.
W imię Ojca...
amen.
Amen.
Zobaczymy się później.
Chyba nie jest pan przekonany.
Z mojego doświadczenia wynika, że gdy napotkam jakiś problem,
mogę polegać tylko na sobie.
Wszystko zawdzięcza pan sobie i powinien pan być z tego dumny.
Ale nikt nie jest sam.
Każdy potrzebuje czasem pomocy.
Od jak dawna się z nim widuje?
Od tygodnia.
Ona zawsze zakochuje się od pierwszego wejrzenia.
Nie ma nic złego w romantyzmie.
Zawsze dokonuje fatalnych wyborów.
Ten Tom też nim jest?
Powiedzmy, że ma swoje problemy.
Ale dość dobrze znasz jego brata.
Są zupełnie różni.
Ciężko mówić innym, w kim mają się zakochać.
Nie chcę, by popełniła błąd.
Jeśli ci na niej zależy, pozwól jej samej się o tym przekonać.
No nie wiem.
Czasem musimy popełnić błąd, by się czegoś nauczyć.
A jeśli ucierpi?
Dopóki ma wokół siebie kochających ludzi...
nic jej nie będzie.
Abigail.
Masz jakieś wieści o Clarze?
Jeszcze nie.
Komisarz Avery zapewnił mnie, że robi wszystko, co może.
Na pewno, ale jeśli mógłbym jakoś pomóc,
- proszę śmiało mówić. - Dziękuję.
Żałuję, ale muszę już iść. Obowiązki wzywają.
Rozumiem.
Dziękuję za rady.
I za lunch.
To czarujący młodzieniec.
Bardzo go lubię.
Tworzycie piękną parę.
Brzmisz jak moja matka.
Rozumiem, co czuje.
Jak to?
Masz tu wspaniałe życie.
I wiele możliwości.
Teraz mówisz jak mój ojciec.
Nie powiesz mi, że nie ucieszył cię powrót do rodziny i przyjaciół.
Owszem.
Prawdę mówiąc, cieszy mnie każda chwila.
Cieszę się, że byłam przy zaręczynach Violi.
I znów zobaczyłam Julie...
Zdałam sobie sprawę, jak bardzo za nią tęskniłam.
Widzę, jak jesteście zżyte.
To dziwne.
Przyjechałam, by zająć się matką...
a teraz mam wyrzuty sumienia,
że tak dobrze się bawię.
Powinnam być poważna.
Powinnam myśleć o moich uczniach.
Powinnaś tęsknić za Jackiem?
Tęsknię za nim.
I to bardzo.
STOWARZYSZENIE MĘŻCZYZN
Pan Fletcher?
A kto pyta?
Konstabl William Avery.
Muszę z panem pomówić.
O czym?
O młodej kobiecie, która dla pana pracuje, Clarze Stanton.
Rozmawiałem z nią i obawiam się, że łamie pan prawo.
Jakie to prawo?
Zmuszanie do pracy za głodowe stawki...
To naruszenie kodeksu pracy.
Pożyczyłem jej 500 dolarów.
Zgodziła się dla mnie pracować, dopóki nie spłaci długu.
Panie Fletcher,
myślę, że pracując siedem dni w tygodniu przez ponad rok,
zwróciła panu dług z odsetkami.
Niestety nie.
- To wszystko? - Nie, jeszcze jedno.
Za dwie godziny przyjadę do pana rezydencji po pannę Stanton.
Da mi pan podpisany dokument, zwalniający ją
z wszelkich finansowych zobowiązań.
A jeśli tego nie zrobię?
Wówczas spotkamy się w sądzie.
Spróbuje pan wyjaśnić ławie,
dlaczego człowiek z pańską pozycją
wykorzystuje biedną, młodą wdowę.
Moi znajomi z gazet chętnie podjęliby taką historię.
- Clara. - Rozmawiałem z jej szefem.
Problem został rozwiązany.
Jak?
Nie ma już nad nią władzy.
Konstabl Avery był wspaniały.
Wszystko mu zawdzięczam.
Przepraszam, że jestem dla pani takim ciężarem.
Już więcej nie będę pani kłopotać.
Jesteś teraz wolna.
Możesz zrobić, co zechcesz.
Ale jesteś moją jedyną rodziną
i tylko ty łączysz mnie z synem.
Bardzo bym chciała, żebyś wróciła ze mną do domu.
Naprawdę?
Z całego serca.
Witaj, Hope Valley!
Wróciłam...
cała i zdrowa po jakże wstrząsającym doświadczeniu.
A wszystko dzięki temu dzielnemu, wytrwałemu i przystojnemu policjantowi.
Wyjeżdżasz, prawda?
Przykro mi.
Niepotrzebnie.
Wiem, że wciąż szukasz.
Liczę, że znajdziesz niezbędne odpowiedzi.
Nieważne, gdzie będą.
- Hej. - Niezły rzut, Jack.
Dzięki.
Ale będziesz musiał bardziej się postarać.
Proszę mu odpuścić, pastorze. To bohater.
Wcale nie.
Uratowałeś pannę LeVeaux.
Dla mnie jesteś bohaterem. A w ramach wdzięczności
postanowiłem podarować ci drewno potrzebne do dokończenia kościoła.
Jak tylko tartak zacznie działać.
Wciąż masz problemy z silnikiem?
Pastor pobłogosławił tartak,
ale jeśli Bóg nie wie, jak naprawić diesla...
Niezbadane są wyroki Pana.
Nie możemy cię przekonać do zmiany zdania?
Mama wyzdrowiała, a wakacje dobiegają końca.
Chcę wrócić do uczniów.
Czy do tego policjanta?
Prawdę mówiąc...
do wszystkich.
Kochanie, wiesz, że nie lubimy się wtrącać,
- ale może nadeszła pora na zmiany. - Proszę cię.
Praca w Hope Valley miała być jedynie tymczasowa.
Pora na coś lepszego.
To dla mnie najlepsze.
Być może na miejscu poczuję się inaczej,
ale sama chcę się o tym przekonać.
Możecie chociaż uszanować, że muszę to zrobić?
Oczywiście.
Masz nasze błogosławieństwo i wsparcie, nieważne, gdzie jesteś i co robisz.
Tak ciężko mi wyjeżdżać.
Bardzo was kocham.
Zacznę się pakować.
Masz kiepski dzień.
Stawiam następną kolejkę.
Zgoda.
Wygląda nieciekawie.
I to jak.
Zwierzęta czekają na arkę.
Zmierzałem do Buxton, ale zmyło most.
- Musiałem pojechać inną drogą. - Czemu pan tam jedzie?
Zepsuł im się jeden z silników w fabryce tkanin.
Miałem tam być wczoraj.
Jako mechanik?
Tak, naprawiam diesle.
Nie mogę uruchomić silnika w tartaku.
Mógłbym rano rzucić na niego okiem.
Byłbym zobowiązany.
Dziękuję.
Nie ma za co.
Chyba zobaczymy się w kościele w niedzielę.
Bardzo miło z twojej strony, że nas podwiozłeś.
Nie przepuściłbym okazji, by jeszcze raz się pożegnać.
- Obiecuję, że niedługo wrócę. - Trzymam cię za słowo.
Clara się spóźnia.
- Myślisz, że zmieniła zdanie? - Skąd.
Proszę wsiadać!
To nasz pociąg.
Przyjdzie.
Już jest.
Clara.
- Mam nadzieję, że nie czekałyście. - Nie, ale musimy się spieszyć.
- Czy muszę ci mówić, że...? - Charles.
Pewnych rzeczy lepiej nie mówić na głos.
Napisy: Agnieszka Komorowska