W poprzednich odcinkach:
Jestem Nora Avery. Jego żona.
- Okłamałeś mnie. - Nie znasz całej historii.
- Czemu nam się nie udało? - Rosie.
Jesteś wolna, Claro.
Chciałabym, żebyś wróciła ze mną do domu.
- Ładna z was pana. - To mój ulubieniec.
Miło was wszystkich widzieć. Cieszę się, że wróciłam.
Też się cieszymy, że wróciłaś.
Musisz nam opowiedzieć o Hamilton.
Cóż...
Cudownie było spotkać siostry, rodziców i przyjaciół.
Twoja matka jest chyba chora. Jak się czuje?
Lepiej. Dziękuję, że pytasz.
Cieszę się, że wróciłaś przed rozpoczęciem szkoły.
Dzieci nie mogą się doczekać.
Naprawdę?
Brakowało mi ich. I was wszystkich.
Myślę, że brakowało ci szczególnie jednej osoby.
Wygląda na to, że panna Thatcher będzie zajęta
przez resztę wieczoru.
WITAMY W DOMU
Szukałam cię.
Właśnie wróciłem z Rock Creek.
Miło cię widzieć.
Ciebie też.
- Ostatni taniec. - Nie.
Mówiłeś to już wcześniej. Chce mi się pić.
- Mogę dostać drinka? - Dla mnie też.
Kim jest ta kobieta, z którą rozmawia Jack?
To Elizabeth. Bohaterka wieczoru.
Nasza nauczycielka.
Wyczuwam zazdrość w twoim głosie.
Nie bądź śmieszny. Nie jestem zazdrosna o inne kobiety.
Nigdy nie byłam.
No, nie wiem.
DZIELNY KONSTABL RATUJE AKTORKĘ
Twoje stosunki z Jackiem są dość zażyłe.
- I kto tu jest zazdrosny? - Nigdy w życiu nie byłem zazdrosny.
- Ciekawi mnie ta historia. - Zgadza się, to historia.
Jasne.
Mieszkańcy miasta muszą uwielbiać Elizabeth, skoro ją tak witają.
Teraz to też twój dom, Claro.
Cieszę się, że postanowiłaś ze mną wrócić.
Zaczniesz wszystko od nowa.
Mam nadzieję.
Dziękuję, że zatrudniłaś mnie w kawiarni.
Nie chciałabym pracować z nikim innym.
- Proszę. - Dziękuję.
Pan Coulter powiedział mi, że jutro otwiera swój tartak.
Nasz tartak. Należy do wszystkich mieszkańców.
- Do mnie też? - Przede wszystkim do ciebie.
Pierwsza zrobiona jutro deska będzie twoja.
Coś takiego. Moja własna deska.
To zaszczyt. Uwielbiam tę piosenkę. Poproś mnie do tańca.
Zatańczysz ze mną, Rosemary?
Niech pomyślę. Tak.
- Miło było poznać. - Pana też.
Wydaje się interesujący.
Dobry z niego człowiek.
I przypadł do serca Rosemary.
Pewnie cieszył się, gdy nasz dzielny konstabl
uratował uwielbianą w mieście aktorkę.
- Jeśli o to chodzi... - Żartuję sobie.
Trzeba mieć dystans do wszystkiego,
co mówi ta kobieta.
Nie poprosisz mnie do tańca?
Nie.
Chodźmy na spacer.
- Nie otwieraj. - Są zamknięte.
Już.
Teraz otwórz.
Jack.
Trzeba go jeszcze wykończyć,
ale będzie gotów, nim zacznie się szkoła.
Co o nim myślisz?
Podoba ci się?
- Sam go zbudowałeś? - Miałem pomocników.
Jest cudowny.
Witaj w domu.
Sztućce po lewej, serwetki po prawej.
Nakrywam pół godziny przed otwarciem kawiarni.
- Zajmę się tym. - Dobrze.
Dzisiaj menu jest łatwe. Pieczony kurczak i szynka.
Nie ma batatów.
Jason Campbell na pewno cię o nie spyta. Przypomnij mu,
że ziemia zmarzła i zbiory się opóźniły.
Nie ma batatów.
Przez pierwszą godzinę będzie duży ruch.
Pilnuj, żeby mieli kawę, a nie będą narzekać.
Nie ma batatów. Nalewać kawę.
Dobrze. Goście będą w dobrych rękach.
W piątek dostaniesz wypłatę.
Nie musisz mi płacić. Już tyle dla mnie zrobiłaś.
Bez względu na to, co i gdzie robisz,
nie pozwalaj się wykorzystywać.
Pamiętaj o tym.
Pierwsza gotowa. Zostały tysiące.
Zanieście ją do baru. Niech wszyscy się na niej podpiszą.
Gowen, przyszedłeś w samą porę.
Na co?
Mimo twoich wysiłków, tartak działa.
Oto pierwsza deska.
Gratulacje.
Nie udawaj, że się cieszysz. Odkąd się tu zjawiłem,
nękasz mnie opłatami i biurokracją.
Działam tylko w interesie miasta.
Dbasz jedynie o własny interes.
Ale nie obchodzi mnie to,
bo zrobię dla tego miasta więcej niż ty.
Tartak to dopiero początek.
Dzień dobry.
Czy konstabl Thornton pokazał ci już nową szkołę?
Zrobił coś wspaniałego.
Nawet nie masz pojęcia.
Wbijał gwoździe dziarsko, niczym Noe przygotowujący się do potopu.
Chciał skończyć przed twoim przyjazdem.
Dzień dobry paniom.
Dzień dobry, konstablu.
Chłodno dziś, prawda?
Tak.
Pan Harper. Co sprowadza pana do miasta?
Nie chcę przeszkadzać.
Jestem w kropce, pani Blakeley. Miałem nadzieję, że pani pomoże.
Postaram się.
Mój brat się rozchorował, a jego ranczo jest na południe od Jameson.
Muszę na jeden dzień pojechać mu pomóc.
Myślałem, że mogłaby pani przez ten czas popilnować dzieci.
Nellie poradzi sobie z większością prac, a Patrick jej pomoże,
ale byłbym spokojniejszy, gdyby ktoś miał na nie oko.
Przykro mi. Pomogłabym,
ale muszę zawieźć najmłodszego syna do lekarza w Buxton.
Rozumiem, dziękuję.
Ja pomogę.
Jest pani pewna?
To dość sporo obowiązków jak dla jednej osoby.
Panie Harper, może i wychowałam się w mieście,
ale teraz jestem częścią Hope Valley.
Poza tym Nellie i Patrick mi pomogą.
To tylko jeden dzień.
- Dziękuję. Będę wdzięczny. - Nie ma za co.
Sprawdź, czy daje radę?
Nie potrzebuję, by mnie sprawdzano.
Konstabl jest zbyt zajęty, by się mną zajmować.
Nieprawdaż?
Dobre nachylenie i grunt.
Świetne miejsce na bocznicę kolejową.
Właśnie to chciałem słyszeć. Zewsząd dostaję zamówienia.
Gwarantuję, że zapełnię trzy wagony tygodniowo.
Kolej na tym zarobi,
a ja nie będę musiał wozić drewna do magistrali.
- Czy te zamówienia są pewne? - Mam nadzieję.
Poza tym wyobraź sobie, jakie znaczenie będzie miała ta linia
dla mieszkańców Hope Valley.
Pociągi będą przyjeżdżać kilka razy w tygodniu. To miasto na to czeka.
Muszę pogadać z głównym inżynierem,
ale na pewno się zgodzi.
Lubię dobre wiadomości. Chodźmy na drinka.
Muszę wracać do pracy. Może po południu.
Dobrze. Jeszcze jedno, Ken.
Niech to zostanie między nami.
- Rozumiem. - Świetnie. Dziękuję.
Jeszcze jedno. Proszę uważać na drzwi od kurnika.
Rygiel się wysuwa, jeśli się go nie zablokuje.
Nie chce pani
ganiać za kurami po całym podwórku.
Oczywiście, że nie.
Proszę się tylko upewnić, że zwierzęta mają co jeść.
- Dzieci pomogą z resztą. - Powiedziałeś o domu, tato?
A, tak. W nocy robi się dość zimno.
Proszę rozpalić w piecu z samego rana.
- O której godzinie? - Najlepiej o 4.00.
O 4.00 rano?
I proszę zaryglować drzwi przed pójściem spać.
Kręci się tu kilka kojotów, które lubią wchodzić do środka.
Kojotów?
Tak, ale nie wyłamią drzwi.
Jak są zaryglowane.
Lepiej będzie, jeśli pani się przebierze w coś powszedniego.
W tym będzie dobrze.
Jak pani woli. Dobra, dzieci. Bądźcie grzeczne.
Jeszcze raz dziękuję. Jestem zobowiązany.
- Bezpiecznej podróży. - Dziękuję.
Panno Thatcher?
Panno Thatcher.
Wszystko w porządku?
- Czemu nie śpicie? - Jest 4.00. Zawsze wstajemy o tej porze.
Już?
- Zrobię śniadanie. - Najpierw trzeba oporządzić gospodarstwo.
Dobrze.
- Czyli co zrobić? - Porządek w oborze.
- Po co? - Trzeba posprzątać po krowach i koniach.
- Co posprzątać? - No wie pani.
Gnój.
Gotowe. Nie było tak źle, prawda?
Wszystko dobrze, Patrick?
- Źle spałem. - Czemu?
Zawsze jest z nami tata.
Dobrze ci zrobi śniadanie.
- Co? - Jeszcze dwie przegrody.
- Dokąd idziecie? - Muszę przygotować bułeczki.
A ja pozbierać jajka
- na śniadanie. - Ale...
Powiedziałam, że mam doświadczenie. Napisałam własny monodram.
Miał tytuł Wszystko przed tobą, Rosie.
To monolog kobiety, która odniosła sukces sceniczny.
Byłam wspaniała. Krytycy piali z zachwytu.
O czym będziesz pisać dla gazety?
To takie ekscytujące.
Pan Bolt dał mi idealne zadanie.
Będę pisać porady.
W Londynie i Nowym Jorku to teraz przebój.
Jakie porady?
Na temat wyglądu, spraw sercowych, rozrywek.
Tego typu.
Jeden felieton na tydzień.
Będzie miał tytuł „Zapytaj Mary Rose”.
To pseudonim.
Każdy publicysta piszący porady go ma.
Mary Rose?
Sprytnie.
Co myślisz? Będę potrzebować spokojnego miejsca do pisania,
a czytelnicy adresu, pod który będą wysyłać listy.
Myślałam o skrzynce przed redakcją...
Myślisz, że kobiety w Hope Valley będą słuchać twoich rad?
Czemu by nie?
Moje życie jest pełne splendoru i romantyzmu.
Nie wiem, czemu wcześniej o tym nie pomyślałam.
- O nie. Ciasto. - Rany.
Gdy ostatnio była mowa o linii kolejowej, burmistrz Ramsey
powiedział, że stacja będzie na wschód od miasta.
Przedstawiłem naczelnikowi mój plan.
- Był pod wrażeniem. - To dobrze.
- Wiadomo, kiedy zaczną kłaść tory? - Dowiem się po południu.
- Powodzenia. - Dziękuję.
Dolać panu kawy, panie Coulter?
Tak. Jak idzie w nowej pracy?
Dobrze, dziękuję.
- Podniosę. - Nie trzeba.
- Przepraszam. - Nie szkodzi.
Coś się stało?
Nalałam kawy do kapelusza konstabla.
- Podać cukier i śmietankę? - Wolę tak, jak jest.
- Przepraszam. - Dziękuję, Abigail.
Przepraszam za ten bałagan.
To się zdarza, Claro. Nie myśl o tym.
Zniszczyłam ci fartuch.
Cóż, praca kelnerki nie jest dla ciebie.
- Znajdziemy ci coś innego. - Co?
- Umiesz gotować? - Kiedyś to robiłam.
Spróbujmy. Nie będziesz musiała
- obsługiwać gości. - Dobrze.
Świetnie.
Zacznijmy od razu.
- Panie Gowen, możemy porozmawiać? - Oczywiście, pani Ramsey.
Pani mąż wyjechał sprzedawać piecyki?
Chłodziarki.
To pewnie mniej stresujące.
Nie przyszłam rozmawiać o mężu.
Podsłuchałam w kawiarni pana Coultera.
Mogą się panu przydać te informacje.
Jakie?
Jako żona burmistrza nauczyłam się jednej rzeczy.
Nie ma nic za darmo.
Nie wiem, co mogę pani zaoferować, ale jeśli ta informacja jest ważna,
to na pewno jakoś pomogę.
No dalej.
To nie tak.
- Mówiłam, że nie musisz mnie sprawdzać. - Pomogę.
Chyba jest zepsuta.
Złap za dźwignię.
- To konieczne? - Tak.
Ugnij kolana.
Jak będziesz gotowa, podnieś ją do góry.
- Chyba do dołu. - Do góry.
Ile się da. Teraz w dół.
Właśnie tak. Jeszcze raz.
Teraz poleci.
Tak. Jeszcze raz.
Tak.
Dobrze.
Co za wstyd.
Nie wiedziałam nawet, jak pompować wodę.
Nikt nie mówił, że życie na gospodarstwie jest lekkie.
Nie sądziłam, że będzie lekko, ale nie spodziewałam się, że będzie tak.
To pewnie kiepski moment, by ci powiedzieć,
że dostałem telegram od pana Harpera.
Zostanie jeszcze jeden dzień.
- Jeszcze jeden? - Dlatego przyjechałem pomóc.
Nie mogę cię o to prosić.
Tak jest lepiej.
Idź do domu i zacznij robić obiad,
a ja zajmę się wszystkim na zewnątrz.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
TELEGRAF I TELEFON
Pan MacLean.
- Pan Gowen. - Dawno się nie widzieliśmy.
Co pana sprowadza do Hope Valley?
Interesy kolei.
- Podobno jest pan nowym burmistrzem. - Zgadza się.
- Gratulacje. - Dziękuję.
Mamy sporo do omówienia. Chodźmy się napić.
Chętnie, ale po południu muszę być w Buxton.
Tylko jednego.
Przecież załatwiłem panu pierwszą pracę na kolei. Pamięta pan?
Dobrze.
Co to jest, panno Thatcher?
Duszone jarzyny. Smakuje ci?
Konstablu?
Nie ma porównania z twoim kurczakiem.
Bardzo śmieszne.
Mogę dostać dokładkę?
- Noro, co ty tu robisz? - Jesteś zaskoczony?
Spytałam o ciebie na posterunku policji.
Konstabl powiedział, że jesz tu kolację.
Musimy porozmawiać.
- Widziałam się z Abigail Stanton. - Słyszałem.
Bezczelnie przyznała,
że nie miałeś obrączki, jak cię poznała.
Twierdzi, że nie wiedziała o naszym małżeństwie.
- Nora... - To oczywiście kłamstwo,
ale nie dałam się nabrać.
- To prawda. - Nie broń jej.
Nie wątpię, że uległeś jej urokowi.
- Jest atrakcyjna. - Nie chodzi o nią, tylko o nas.
Czemu teraz robisz z tego aferę?
Jak to?
Po śmierci Martina wszystko się zmieniło.
Zapomniałaś?
- To był dla mnie trudny okres. - Dla nas obojga.
Ale odeszłaś. Przez dwa lata nie wiedziałem, gdzie jesteś.
Nie sądziłem, że cię jeszcze zobaczę.
Gdy cię w końcu odnalazłem... Gdzie byłaś?
- Musiałam wrócić do ojca. - Właśnie.
Byłaś z nim, a nie ze mną. Nie chciałaś mnie widzieć.
A dlaczego?
Wiesz równie dobrze jak ja,
że po stracie Martina nic nas już nie łączyło.
Rozumiem, że moje odejście cię przybiło,
ale już mi lepiej i chcę zacząć wszystko od początku.
Próbowałem być dobrym mężem.
Ale bez Martina
nie mogę dłużej być częścią tej gry pozorów.
Ojciec o ciebie pytał.
- Co u niego? - Był poważnie chory.
- Słyszałem. - Już mu lepiej.
Wiem, że chciałby cię zobaczyć.
Powiedz mu...
że przyjadę, jak tylko skończę to, nad czym pracuję.
Cudownie. Zjemy razem kolację.
- Noro, ja nie... - Ucieszy się, jak mu powiem.
- Noro... - Już późno. Lepiej pójdę.
- Ojciec na mnie czeka. - Nie zostanę na kolacji.
Odwiedzę tylko twojego ojca.
Byłoby cudownie, gdybyś przyszedł.
Będziemy mogli porozmawiać o przyszłości.
Dziękuję, Bill.
Bardzo dziękuję. Miłego wieczoru.
„Droga Mary Rose.
Od dwóch lat jestem szczęśliwą mężatką.
Mój mąż ciężko pracuje, żeby utrzymać rodzinę,
ale czasem bywa chłodny. Nie wiem, co robić.
Jak mogę wyjść naprzeciw jego potrzebom? Chcę, by był szczęśliwy.
Proszę o pomoc”.
To Margaret Burns.
Rany, stawiałam ją wyżej.
Nie są anonimowe?
Któż inny mógłby zadać takie pytanie?
Droga Czytelniczko, dziękuję za list.
Małżeństwo wymaga równego zaangażowania obu stron.
Kiedy ostatni raz twój mąż wyszedł naprzeciw twoim potrzebom?
Co? Nie zgadzacie się?
Skądże,
ale nie wiem, czy twoje czytelniczki są gotowe na tak nowoczesne poglądy.
To nie Nowy Jork.
Publikacja takiej porady spowoduje nie lada ferment.
To dobrze. To miasto potrzebuje fermentu.
Chciałabym zobaczyć mężczyznę,
który przez jeden dzień robi to wszystko, co kobieta.
Zgadzam się,
ale może powinnaś złagodzić to w gazecie.
Pani Ramsey.
Kiedy ostatnio pan Ramsey wziął panią w ramiona
i powiedział, że panią kocha?
Kiedy ostatnio tak panią całował,
że nie mogła pani oddychać?
- Słucham? - To proste pytanie.
Kiedy ostatnio zwalił panią z nóg?
Nie sądzę, że to dobry temat do rozmowy.
Jak możesz tak mówić, Florence?
Oczywiście, że to dobry temat. Powinno się o tym mówić.
Na świecie jest dość tematów tabu.
Miłość pomiędzy mężem i żoną nie powinna nim być.
Zobaczmy ten.
„Droga Mary Rose.
Mój mąż tak głośno chrapie, że nie mogę w nocy spać.
Jestem taka zmęczona, że niedawno zasnęłam, karmiąc świnie.
Nie wiem, co począć. Co mam robić?”
Myra Jensen. Biedactwo.
Panno Thatcher?
Panno Thatcher.
- Tak, Patrick? - Nie mogę spać.
Wczoraj w nocy też nie mogłeś.
Pewnie jesteś zmęczony.
Martwisz się czymś?
Boję się ciemności.
Kiedyś też się bałam ciemności.
- Nieprawda. - Prawda.
Jak byłam dziewczynką w twoim wieku,
prosiłam ojca, by posprawdzał szafy,
pod łóżkiem i wszystkie zakamarki.
- Znalazł coś kiedyś? - Nie. Wiesz, dlaczego?
Bo wszystko było tu.
Ojciec zawsze mi mówił, że mam wspaniałą wyobraźnię.
To znaczy, że ty też masz wspaniałą wyobraźnię.
Jak następnym razem się przestraszysz,
masz użyć wyobraźni
i pomyśleć o czymś, co daje ci szczęście.
Ja wyobrażałam sobie,
że gwiazdy to oczy ludzi w niebie,
którzy pilnują, by nic mi się nie stało.
Ciebie też pilnują.
Nigdy w życiu...
nie byłam tak zmęczona.
Świetnie poradziłaś sobie z Patrickiem.
Słyszałeś?
Szkoda, że nie widzieli cię wszyscy...
od Hamilton do Hope Valley.
Nieźle sobie dziś poradziłam.
Zgadza się.
Dla ciebie to było normalne.
Gdzie się nauczyłeś tych prac?
Wujek miał ranczo. Jak zmarł mój ojciec, zabrał nas do siebie.
Mama była w żałobie.
Dla dwóch młokosów to idealny moment, by wpaść w kłopoty.
Ciężko pracowaliśmy, ale było wspaniale.
Wujek chciał, żebym przejął po nim ranczo.
Czemu tego nie zrobiłeś?
To nie dla mnie.
Skąd to wiedziałeś?
Tak po prostu.
Ale uwielbiam pracę fizyczną. Pozwala spojrzeć z perspektywy,
której nie mam na co dzień.
Nie wiem. Może...
Może pewnego dnia będę miał własną farmę?
I stary dom,
rosę na trawniku i będę wstawał, gdy zapieje kogut.
Dzieci będą biegać po schodach.
I będę się tulił przed kominkiem do ukochanej kobiety.
Elizabeth?
- Pan jest ten nowy? - Zgadza się.
Co pan dla mnie ma?
- Podobno jest pan bardzo pomocny. - Mógłbym być bardziej.
Pracuje pan dla braci Crenshaw.
Wiem o czymś, co może ich zainteresować.
Wiąże się to z ryzykiem, ale podobno
- im większe ryzyko... - Tym większa nagroda.
- Umawialiśmy się na więcej. - Dostanie pan resztę, jeśli to,
co pan mówi, okaże się prawdą.
Nie zawsze będzie aż tylu gości.
Obiecuję, że zwrócę pieniądze za potłuczone talerze.
- Nie trzeba. - Trzeba.
Nie chcę być ciężarem. Jesteś dla mnie taka dobra.
Pokażę ci coś.
Co to?
Rzeczy Petera.
Uwielbiał baseball.
Co dzień grał z kolegami na dworze.
Tą piłką wybił trzy okna.
Zbeształam go i mu ją zabrałam.
Teraz wiem, że powinnam była pozwolić mu zbić tyle szyb, ile chciał.
Był moją rodziną...
a teraz go nie ma.
Możesz więc zbić tyle talerzy, ile chcesz, Claro,
bo jesteś teraz moją rodziną.
Dzień dobry.
Zaspałem?
- Przepraszam. - Nie szkodzi.
Usiądź. Dostaniesz śniadanie.
Proszę.
Potrzebowałeś odpocząć. Jak ci się spało?
Dobrze. Dziękuję za pomoc.
Nie ma za co, Patrick.
Dzień dobry.
Jesteś mocno zajęty od rana.
Zanim pojadę na obchód, chciałem być pewny,
- że wystarczy wam drewna. - Teraz już na pewno.
Dobrze spałeś?
Podłoga w stodole jest miększa niż moje łóżko na posterunku.
- Wybacz. - Było inne wyjście?
Nie.
Wrócę po południu.
Nie musisz.
Wiem.
Nie trzeba. Pomogę jej we wszystkim.
Zapamiętam to.
Dziękuję, Jack.
- Nie ma za co. - Jest.
Idą.
Drwale mają jedną cechę: dużo jedzą.
Chciałam podziękować za wczoraj.
Nie musisz mi dziękować, Claro.
Uszyłam to dla ciebie.
Jest śliczny.
- Kiedy to zrobiłaś? - W nocy.
Czułam się źle, że zniszczyłam ci fartuch.
Doskonały ścieg.
- Gdzie się nauczyłaś tak szyć? - To tylko hobby.
Chyba coś więcej.
Myślałaś kiedyś o szyciu ubrań?
Gowen.
- Musimy porozmawiać. - W czym mogę pomóc?
Dostałem telegram od Kena MacLeana.
Dyrekcja kolei postanowiła przenieść nową bocznicę
o 300 metrów od miejsca, które uzgodniliśmy.
- To problem? - Ten teren nie należy do mnie.
To znaczy, że to problem.
Będzie jeszcze większy, jeśli się dowiem, że teren należy do ciebie.
Nie mam wpływu na decyzje dyrekcji kolei.
To oni decydują, gdzie wybudują bocznicę.
Wiesz, że mój teren był do tego idealny.
Ktoś skłonił Kena do zmiany zdania.
Mówiłem, że kiedyś możesz potrzebować mojej pomocy.
Być może nadszedł ten dzień.
Jeśli chcesz o tym porozmawiać, poproś panią Ramsey,
- by umówiła spotkanie. - Pani Ramsey dla ciebie pracuje?
To moja osobista sekretarka.
Jest nieoceniona.
Umie pisać na maszynie.
- Skończyliście już? - Tak, kuchnia posprzątana.
- Świnie nakarmione. - Dobrze.
Mało tego mleka.
- Gertrude nie chciała współpracować. - Trzymała jej pani ogon,
- jak mówiłam? - Tak.
Rozgrzała sobie pani najpierw ręce?
Nie wiedziałam, że trzeba.
Nie lubi zimnych rąk.
Zapamiętam.
Tata jedzie.
Witamy w domu, panie Harper.
- Dzieci były grzeczne? - Były wspaniałe.
We wszystkim pomagały.
Może być pan dumny z Patricka. Przespał całą ostatnią noc.
Cieszę się.
Mam nadzieję, że zostało coś ze śniadania.
Spojrzał mi w oczy i powiedział, że nie ma z tym nic wspólnego.
Ale ja wiem, że ma.
Część mieszkańców sądzi, że Gowen pomógł się pozbyć
- poprzedniego burmistrza. - Też tak myślisz?
A czemu burmistrz Ramsey tak nagle zrezygnował
i został obwoźnym sprzedawcą chłodziarek?
- Jak możemy się go pozbyć? - „My”?
A uważasz, że to odpowiednia osoba, by reprezentować Hope Valley?
To nie będzie łatwe.
- Będzie ci utrudniał życie. - Już to robi.
- Potrzebujesz dowodów. - Dobrze.
I zeznań świadków.
Albo wystarczającej ilości podpisów pod petycją,
- by go odwołać. - Zrobię, co tylko trzeba.
Lee...
jesteś gotów, by stracić wszystko, na co tak ciężko pracowałeś?
Nic nie stracę, jeśli ty będziesz stał na straży.
Zgadza się?
Dalej.
Dziękuję.
Szczerze mówiąc, jestem rozczarowany.
Czemu?
Nie potrzebujesz już lekcji jazdy konnej.
To nie znaczy, że ich nie chcę.
Jestem z ciebie dumny.
Zrobiłaś coś wielkiego dla pana Harpera i jego dzieci.
Dziękuję.
Szczerze mówiąc, czuję się winna.
Czemu?
Chciałam pomóc z egoistycznych pobudek.
- Ciężko to wyjaśnić. - Chyba rozumiem.
Ludzie zakładają,
że nie poradzimy sobie z pewnymi sprawami.
Czasem trzeba dowieść, że się mylą.
Wydaje mi się, że za bardzo skupiam się na mojej przyszłości
i tracę z oczu najważniejsze sprawy,
które mam przed sobą.
W związku z rozpoczęciem nowego roku szkolnego
chciałbym wszystkim przypomnieć,
że należy skupić się na książkach, a nie na widoku za oknem.
W niedziele to dom boży,
ale w tygodniu to siedziba panny Thatcher.
Słyszałem, że z nią się nie zadziera.
Bądźcie grzeczne.
Witamy po przerwie.
Ujmująca przemowa, pastorze.
Nie była najpiękniejsza,
- ale dziękuję, Abigail. Witam. - Dziękuję.
Cieszę się, że wszystko się ułożyło z twoją synową.
Jej obecność podnosi mnie na duchu.
Muszę wracać do kawiarni. Mam dużo pracy.
Słyszałem, że masz świetne jedzenie.
- Wpadnę kiedyś spróbować. - Zapraszam.
Dzień dobry, pastorze.
- Cześć. - Przyszedłeś zobaczyć efekt swej pracy?
- Właściwie przyniosłem ci prezent. - Jesteś kochany.
Dzień dobry.
Nellie, Patrick, miło was widzieć.
Życie wróciło do normy w gospodarstwie?
Tak, ale Gertrude dostała nowe imię.
- Wasza krowa? - Teraz nazywa się Lizzy.
Lizzy?
Pomyśleliśmy, że skoro to pierwsza wydojona przez panią krowa,
to damy jej pani imię.
- Chodź, Patrick. - Lizzy ładnie brzmi.
Otwórz prezent.
Zamówiłem dla ciebie dzwonek szkolny, ale nie dojechał,
więc pomyślałem, że na razie ten się sprawdzi.
- Krowi dzwonek? - Tak.
To na pamiątkę twoich sukcesów na gospodarstwie.
Panno Thatcher, czas zacząć lekcję.
Chyba trzeba...
Witam po przerwie.
Dzień dobry, panno Thatcher.
Napisy: Barbara Jasinowicz