W poprzednim odcinku:
Jack, właśnie otrzymałam telegram.
Tom i Julie mieli wypadek.
Siostro Carter, to mój brat.
Panie Avery.
Życzę wszystkiego dobrego.
Jack, co się dzieje?
Nie jestem pewien.
Rozmawiałam z lekarzem.
Nie ma powodu, by dłużej go tu zatrzymywać.
Może siostra coś wymyślić?
Na przykład?
- Tymczasowa niepoczytalność? - Czyli oddział zamknięty?
To może zadziałać. Czy to rodzinne?
Nie, łączy nas tylko uwielbienie dla kobiet.
Jeśli rozmawiacie o mnie, chciałbym być przy tym.
Mówiłem tylko, że ucieszy cię wyjście stąd.
Zaczniemy od tego,
że pójdziemy coś zjeść. Bez urazy, ale posiłki tutaj są koszmarne.
Słyniemy z tego.
Na początek musimy przekonać pana Thatchera, żeby nie wnosił zarzutów.
Jak mamy to zrobić?
Zacznijmy od znalezienia ci pracy poza miastem.
Obiecaj też, że przestaniesz widywać Julie.
Mój wuj jest sztygarem w kamieniołomie w Forcie McNeil.
Stale szukają pracowników. Mogę cię polecić.
Świetny pomysł. I nawet nie próbuj się kłócić.
Nie zamierzałem.
- To dobry pomysł. - Naprawdę?
Mam już dość kłopotów.
Chętnie zacznę od nowa.
Przyznaję, jestem zaskoczony.
Może musiałem dostać w głowę, by nabrać nieco rozumu.
Oto nowy ja.
Skontaktuję się z wujem.
A skoro to moja pożegnalna kolacja, ty stawiasz.
Florence? Wszystko w porządku?
Nie mo...
Nie mogę tak dalej.
Nie możesz czego?
- Nie nadaję się do tego. - Zrobić ci drinka?
Nie piję, ale chyba powinnam zacząć.
- Chodzi o dzieci? - Mówisz o tych małych potworach?
- Gdzie one są? - Na lunchu.
O godzinie 10?
Co za różnica.
Weź się w garść, Florence.
Nie może być tak tragicznie. To tylko dzieci.
Przenigdy tam nie wrócę.
Nigdy.
Co ze szkolnym przedstawieniem?
Znajdą kogoś innego, by poradził sobie z tymi małymi łotrami.
Biedactwo! Nie martw się, mam pomysł.
Z uwagi na moje doświadczenie mogę zająć się przedstawieniem.
A dzieci? Nimi też się zajmiesz?
Pewnie, czemu nie? Kocham dzieci.
Przejdzie ci.
Ale nie mogę zacząć natychmiast.
- Muszę dotrzymać terminów. - W porządku.
Po lunchu... Odeślę je do domów.
Przepraszam.
Cześć, Florence. Rosemary, spójrz na to.
Ciężkie.
- Prawdziwe? - Oczywiście, czyste złoto.
- Co to? - Mocowanie do szyn.
Wkręcasz je w podkłady kolejowe, które przytrzymują tory.
Zwyczaj nakazuje użyć złotych do mocowania ostatniej szyny.
Zamierzam użyć go w przypadku moich torów.
Może zorganizujemy z tej okazji ceremonię.
- Mogłabyś mi pomóc. - Bardzo chętnie.
Nie zdziwię się, jeśli potem napiszą o tym gazety.
Wspaniale.
Julie, wpuść mnie.
Chwileczkę.
- Czemu drzwi były zamknięte? - Nie wiem.
- Co się dzieje? - Nic.
Co te ubrania robią na łóżku?
Segregowałam rzeczy, by oddać coś na rzecz ubogich.
Musimy porozmawiać
- o tobie i Tomie. - Przecież już wszystko wiesz.
Nie jestem pewna.
Kto prowadził samochód, kiedy doszło do wypadku?
Dziwne pytanie. Przecież wiesz, że nie potrafię prowadzić.
Mogłaś przekonać Toma, by dał ci spróbować.
Sądzisz, że byłabym aż tak nieodpowiedzialna?
Tak.
- To niedorzeczne. - Julie.
Jeśli się nie pospieszymy, spóźnimy się na przymiarki sukien.
- Wiesz, jaka jest Viola, kiedy... - Mam dowody.
Jack je znalazł.
Czy możesz wreszcie się przyznać?
Obiecaj, że nie powiesz ojcu.
Nie powiem ani słowa.
- Dziękuję. - Sama mu powiesz.
- Nie mogę. - Dlaczego?
Zabije mnie.
Musisz wziąć na siebie odpowiedzialność.
I tak będzie wściekły na Toma, że pozwolił mi prowadzić.
Powiedz, że Tom jest niewinny.
- Nie posłucha. - To zmuś go, żeby posłuchał.
Pamiętam, jak stawiłeś czoła tym przemytnikom whiskey.
Byli wściekli jak osy. Dziesięciu na jednego.
Dzięki za ubarwienie tej historii,
ale było ich raptem pięciu.
I tak im powiedziałeś, że nie mają szans.
Jonas?
To powinno pomóc.
Nic mi nie jest.
Kto by pomyślał.
Nigdy nie sądziłem, że tak skończę.
Nim się spostrzeżesz, wrócisz do zdrowia.
Chyba pora na moją drzemkę.
Na pewno macie wiele do omówienia.
Co powiedział lekarz?
Jego stan się poprawia.
Rachunki za leczenie są takie drogie.
Ale to nie twój problem.
Ważne, że tu jesteś.
Nora, nie możemy udawać, że nic się nie stało.
Dlaczego nie? Co było, minęło.
Masz pojęcie, jakie to było dla mnie trudne?
Też straciłem syna.
- To inna strata w moim przypadku. - Wcale nie.
Byłem przy tym, gdy się urodził.
Tuliłem go, gdy zaczął oddychać, a potem obserwowałem, jak rośnie.
Tuliłem go, gdy przestał oddychać.
Nie chcę o tym rozmawiać.
Musimy o tym porozmawiać. Najpierw odszedł Martin, a potem ty.
Czy wiesz, co wtedy czułem?
Zrobiłam to, co musiałam.
Może i tak.
Ale powinniśmy byli przejść przez to razem.
Musimy ją trochę zwęzić na bokach.
"My"? To moja sukienka i jest już dość ciasna.
Nie dam rady nic przełknąć podczas przyjęcia.
Komuś wrócił dobry humor.
A jeszcze kilka godzin temu twoje życie legło w gruzach.
Już mi przeszło.
Tom też ci przeszedł?
Tak.
Nie kłamię. Powinnam była was posłuchać.
Kiedy to przemyślałam, zrozumiałam, że on na mnie nie zasługuje.
To by nie przetrwało.
- Naprawdę? - Naprawdę.
Właśnie miałam cię zapytać, czy Lionel ma jakichś kuzynów.
Co za koszmar...
O rety.
Nikt tak nie mówi.
"Bogactwa ziemi przyniosły dobrobyt dolinie".
Co za nudy.
Cześć, Lee.
Cześć, Rosemary. Przeszkadzam?
- Miło cię widzieć, siadaj. - Dziękuję.
Co robisz?
Próbuję uratować szkolne przedstawienie.
Czemu? Co z nim nie tak?
Wszystko.
W ubiegłym roku Do...
Dottie Ramsey uznała, że chce większą rolę,
więc dodała kilka rzeczy do scenariusza...
A potem tak samo postąpili pozostali.
Dlaczego każdemu się wydaje, że może zostać pisarzem?
Muszę to napisać od początku.
Zanim zaczniesz...
Mam coś dla ciebie.
Co to jest?
To podziękowanie za twoją pomoc z grą w pokera.
Och, Lee.
Przepiękna. Czterolistna koniczyna.
Dla Pani Fortuny. Uratowałaś miasteczko.
- W środku jest diament? - Oczywiście.
Prawdziwy diament? Czy zwykłe szkło?
Naprawdę sądzisz, że podarowałbym ci szkło?
Lubię diamenty.
Może powinienem kupić ci coś ładniejszego.
To jest idealne.
Idealny kształt, idealny rozmiar,
wszystko jest idealne.
Założę go na premierę.
Będzie mi bardzo miło.
Posłuchaj...
Oboje jesteśmy wyjątkowi i zacząłem...
Lee...
Umówiłam się z Molly Sullivan i jestem już spóźniona.
Przygotowuje kostiumy,
a ja mam już pomysł na stroje dla chóru piesków preriowych.
Wybrałam futro.
Wybaczysz?
Tak, oczywiście.
Pozdrów pieski preriowe i antylopę.
Dziękuję za piękny prezent.
Jest wyjątkowy.
Nie ma za co.
Dobrze pana znowu widzieć, konstablu.
- Pana również. - Jak miewa się Clara?
W porządku. Podobnie jak Hope Valley.
Co pana do mnie sprowadza?
To trudna sprawa.
- Może drinka? - Nie, dziękuję.
Pamięta pan, że gdy byłem tu poprzednio,
zaoferował mi pan nagrodę za moją pracę?
- Pamiętam. Czemu pan pyta? - Nie sądziłem, by było w porządku
przyjąć cokolwiek za pomoc pani Stanton. Wciąż tak nie uważam.
Ale zmieniła się moja sytuacja osobista.
Robię, co mogę, by...
- Pyta pan, czy oferta jest aktualna? - Jeśli nie jest, zrozumiem.
Nie będę zabierał panu więcej czasu.
Od czasu otwarcia przynosimy zyski.
Tu są dane.
Koszty powinny zmaleć dzięki nowej linii kolejowej
sprowadzającej zapasy bezpośrednio do miasta.
To dlaczego zależy panu na sprzedaży?
Pani Stanton i ja
mamy różne poglądy na temat prowadzenia kawiarni.
W ten sposób najlepiej je rozwiążemy.
Rozważałem zakup lokalu Alberta Colemana w Grover's Corners,
ale zażądał nielichych pieniędzy.
Jeśli zaproponuje pan rozsądną cenę z pewnością się dogadamy.
Lubię robić interesy z rozsądnymi ludźmi.
Kiedy mogę spodziewać się umowy?
Jeśli inspekcja pójdzie pomyślnie, rano zaproponuję kwotę.
Zaczynam nowy biznes,
proszę więc o jak najszybszą decyzję.
Życie, niestety, jest bardzo ponure
Pijmy więc piwo, wznieśmy szklanki w górę
Tom.
Co ty wyprawiasz?
Piję piwo z przyjaciółmi.
Miałeś być w pociągu
- jadącym do Fortu McNeil. - Chyba przegapiłem ten pociąg.
Możemy porozmawiać na osobności?
Dzięki.
Kiedy się nie zjawiłeś, zadzwonił do mnie wuj Faith.
Czemu nie przyjąłeś tej pracy?
To niebezpieczne zajęcie.
Chyba to nie jest ścieżka kariery dla mnie.
To jaka jest dla ciebie?
- Wiesz w ogóle, co dla ciebie dobre? - To moje życie, Jack.
Moje.
- I je marnujesz. - Daj mi spokój.
Kiedy tata zmarł...
Obiecałem mamie, że będę się o ciebie troszczył.
Mam już dość.
- Radź sobie sam, Tom. - Zawsze radziłem sobie sam.
O czym ty mówisz?
Kiedy wpadłem w kłopoty i musiałem zamieszkać z dziadkiem,
błagałem cię, żebyś poprosił mamę, by pozwoliła mi zostać na farmie.
Pamiętasz?
Nie powiedziałeś ani słowa.
Wtedy się o mnie troszczyłeś?
Byłem za młody, by moja opinia się liczyła.
Teraz też się nie liczy.
Przyniosłam ci herbatę.
Julie?
Zajmijcie miejsca.
Siadajcie.
Nazywam się panna LeVeaux
i będę zastępować pannę Thatcher do czasu jej powrotu.
W tym czasie będę także waszym mentorem,
inspiracją oraz doradcą.
Może część z was czytała moje artykuły w prasie.
Ja czytałam.
Od razu dostajesz ode mnie 5.
- Tak? - Czy będą prace domowe?
Absolutnie wykluczone.
Będziemy zbyt zajęci próbami do corocznego przedstawienia.
Nie martwcie się.
Prawie skończyłam pisanie zupełnie nowego scenariusza,
w którym znajdzie się wspaniała rola dla każdego.
Niezależnie od poziomu talentu.
Będę też reżyserem i pomogę każdemu w dopracowaniu roli.
Próby dziś popołudniu,
ale muszę jeszcze popracować nad scenariuszem.
Macie więc czas dla siebie.
Przerwa.
No idźcie.
To dla ciebie.
- Co to? - Otwórz.
Skąd to masz?
Nagroda za wykonaną pracę.
Opłać tymi pieniędzmi rachunki za leczenie ojca.
Dziękuję.
To wielki gest.
Obiecałem dbać o ciebie i Jonasa.
Pozwól, że chociaż przygotuję dla ciebie kolację.
Choć tyle mogę zrobić, by się odwdzięczyć.
To zły pomysł.
- Musimy porozmawiać. - O czym?
Myślałam nad tym, co mówiłeś wcześniej.
Witaj, sierżancie Avery. Dobrze cię widzieć.
- Jak się czujesz? - Lepiej, kiedy cię widzę.
Mam nadzieję, że zostaniesz na kolację.
Oczywiście.
Cześć.
Dobry połów?
O, ryby dziś brały.
Tak już jest, albo uczta, albo głód.
Ale w drodze powrotnej zastanawiałem się, co zrobić z tymi rybami.
I pomyślałeś, że w kawiarni mogą się przydać.
Chyba tylko ty w tym mieście potrafisz przyrządzić pstrąga.
Chętnie je od ciebie przyjmę.
Nie mieliśmy ryb w menu od bardzo dawna.
- Wspaniale. - Ale muszę ci zapłacić.
- Och, nie. - Ależ nalegam.
W porządku. Jaką cenę proponujesz?
To twoje ryby, ty zdecyduj.
To może kolacja?
- Chcesz, żebym zrobiła ci kolację? - Jeśli to nie kłopot.
Cóż...
Musisz mieć tu ponad tuzin ryb.
Chyba nie wyjdziesz dobrze na tej wymianie.
Sam o tym zdecyduję.
Umowa stoi?
Stoi.
Wspaniale.
Do wieczora.
POLICJA KONNA WYDZIAŁ W HAMILTON
Elizabeth. Co się stało?
Julie zniknęła.
- Zniknęła? - Uciekła.
Jej szafa jest pusta, zabrała walizkę.
Miałeś rację. Julie przyznała się do prowadzenia auta,
gdy doszło do wypadku.
Masz jakiś pomysł, dokąd mogła pójść?
Nie.
Ale chyba wiem, kogo zapytać.
DEPOZYT BAGAŻU
- Przepraszam za spóźnienie. - Bałam się, że zmieniłeś zdanie.
- Na pewno tego chcesz? - Oczywiście. Ty nie?
Ja też. Po prostu...
- Nie wiem, jak cię utrzymam... - Nie martw się.
- Mamy moje pieniądze. - O ile ojciec ci ich nie odbierze.
Będziemy mieć siebie. Reszta jakoś się ułoży.
Tom.
- Skąd wiedzieliście? - Następnym razem
- nie spiskuj z szoferem. - Musimy porozmawiać.
Nie zmienimy zdania.
W porządku.
To tylko rozmowa.
To najgłupsza rzecz, jaką w życiu zrobiłaś.
Co ty sobie wyobrażałaś?
- Kocham Toma i... - Jeśli go kochasz,
to nie pozwolisz mu na to.
- Oboje tego chcemy - Julie.
Jeśli uciekniecie, Tom nie będzie miał szansy na dobrą pracę,
na rozpoczęcie nowego życia i osiągnięcie czegoś.
Tego dla niego chcesz?
Oczywiście, że nie.
To zacznij myśleć o nim, a nie tylko o sobie.
Zbudowanie tartaku przysłużyło się miastu.
Przyniosło ludziom pracę i radość.
Reżyseria: LeVeaux
Ale gdy do miasta przybędzie tyle nowych osób,
jak zapewnimy im rozrywkę?
Masz szczęście.
Nazywam się Rosemary LeVeaux i jestem aktorką.
Panno LeVeaux, czy możemy zmienić tekst?
Nasz burmistrz
raczej nie mówiłby o zapewnianiu rozrywek.
Dzieci...
Jesteście aktorami.
Mieszkańcami teatru.
A rolą aktora jest odkrycie, dlaczego jego postać mówi to,
co autor napisał.
Rozumiem.
- Sądzimy, że burmistrz mógłby... - Albert.
Ktoś musi zagrać drzewo osikowe, a że jesteś dużym, silnym chłopcem,
może lepiej sprawdziłbyś się w tej roli.
Wtedy nie będziesz martwić się o to, co mówi twoja postać,
ponieważ drzewa nie mówią.
Podobają mi się moje kwestie.
Dobrze.
Nie sprzedam.
Nie rozumiesz.
Pan Tower zapłaci trzykrotność wartości inwestycji.
Co za zbieg okoliczności.
Twoja chęć sprzedaży kawiarni pojawiła się tuż po tym,
gdy straciłeś ziemię i pieniądze w grze w pokera.
To nie ma ze sobą związku. Chodzi tylko o zyski.
A to świetna oferta.
Może dla ciebie.
Ta kawiarnia to moja praca i mój dom.
Nie zamierzam jej sprzedać.
Za swoją połowę zysków
możesz otworzyć własny lokal bez mojego udziału.
I zacząć od początku? Nie będzie mnie stać.
Ta oferta nie będzie długo obowiązywać.
Pan Tower chce szybko dokonać zakupu, więc usilnie namawiam cię,
żebyś przez chwilę to przemyślała.
W porządku.
Przemyślałam. Odpowiedź wciąż brzmi nie.
Popełniasz ogromny błąd.
I obiecuję, że będziesz tego żałować.
Jeśli to groźba, panie Gowen,
radzę uważać na osoby, które przygotowują pańskie jedzenie.
Czemu wszyscy są przeciwko mnie?
To bardzo dalekie od prawdy.
To dlaczego tak źle mnie traktujesz?
Julie, pora dorosnąć.
Co masz na myśli?
Twoje życie nie powinno się ograniczać do zakupów i mężczyzn.
- Znajdź swój cel. - Myślisz, że o tym nie wiem?
- Miałam zacząć nowe życie z Tomem. - Oszukując rodzinę i uciekając?
- Ty też uciekłaś i opuściłaś rodzinę. - Nie uciekłam.
Podążałam do celu, to co innego. Chciałam znaleźć miejsce,
gdzie poczuję spełnienie. Odkryłam nauczanie,
pracę z dziećmi i zmienianie ich życia.
Nie wiem, co chcę w życiu robić.
Nie dowiesz się, jeśli nie zaczniesz szukać.
Pierwszym krokiem będzie poczucie się do odpowiedzialności.
Zacznij od wyjawienia ojcu prawdy o samochodzie.
W porządku. Powiem mu.
Ale muszę przynajmniej pożegnać się z Tomem.
Proszę, czy możesz to zaaranżować?
Oddam wszystko, by zobaczyć go po raz ostatni.
Dobrze. Dziękuję, Faith.
Możecie nas zostawić?
Rozmawiałem z Faith.
Masz szczęście.
Wuj wciąż trzyma dla ciebie tę posadę.
Co za różnica?
William Thatcher wciąż życzy mi jak najgorzej.
Nigdy nie będę wystarczająco dobry dla jego córki.
Ale zrobisz krok w dobrą stronę.
Pewnie myślisz, że jestem totalną porażką?
Nie, ponieważ pamiętam, jaki byłeś przed śmiercią taty.
Byłeś dobrym, odpowiedzialnym dzieckiem.
- Ale po jego śmierci... - Wszystko się zmieniło.
To nie fair.
Ale tak bywa.
Musimy się z tym pogodzić.
Ale ty, Tom, nigdy się z tym nie pogodziłeś.
A ty tak?
Tak.
Wiedziałem, że chcę być godzien jego szacunku.
To znaczy...
Dlatego wstąpiłem do policji.
Ale prawdę mówiąc...
Nigdy nie czułem się wystarczająco dobry.
Ty?
Nie dość dobry?
Ty byłeś jego ulubieńcem.
- Dobry żart. - Słyszałem go.
Chwalił się kumplom, jaki jesteś mądry.
Mówił, że ja wdałem się w mamę, ale ty...
Ty byłeś krwią z jego krwi.
Jak dwie krople wody.
To prawda?
Tak, przyznał to.
Był z ciebie bardzo dumny.
Ale sądzę, że w tej chwili nie byłby zadowolony.
Złamałoby mu to serce,
gdyby wiedział, że z jego powodu marnujesz sobie życie.
- Przepraszam, Jack. - Dostałeś drugą szansę,
by tata był z ciebie dumny.
Spójrz.
To ci pomoże skoncentrować się na tym, co istotne.
- Jego zegarek? - Tak.
Chciałby, żebyś go miał.
Tom.
Wierzę w ciebie.
Tata zasnął.
Dobrze.
Muszę już iść.
Może napijesz się kawy?
Nie, dziękuję za kolację.
Bill, te pieniądze...
- To niezwykła hojność. - Cieszę się, że mogłem pomóc.
Myślałam o tym, co powiedziałeś wcześniej.
- Miałeś rację. - W jakiej kwestii?
Gdy odeszłam, myślałam tylko o moim bólu,
a o tobie nie.
Zawsze uważałam Martina za mojego syna,
a nie twojego.
Miałam wrażenie, że dla ciebie to tylko obowiązek.
To najdalsze od prawdy.
Popełniłam wiele błędów.
Teraz o tym wiem, więc chciałam cię przeprosić.
- Nie musisz. - Ależ muszę.
Zachowałam się samolubnie.
Nie rozumiałam, jak mnie wspierasz.
Nie widziałam, że zawsze jesteś obok.
Wybaczysz mi?
- Nora. - Proszę.
Muszę to usłyszeć.
Tak.
Wybaczam ci.
Kiedy cię znów zobaczę?
Wyjeżdżam z miasta, mam sprawę.
Na jak długo?
Na tyle, ile będzie trzeba.
Powiedziałam mu, że nie sprzedam.
Ale nie ufam mu.
Henry Gowen zawsze dostaje to, czego chce.
Znam wielu takich jak on.
Są mądrzy. Ale trzeba na nich uważać.
Brzmi tak, jakbyś tego doświadczył.
Jaki kościół był wcześniej twoim domem?
Hope Valley to moje pierwsze zgromadzenie.
Naprawdę? Nie domyśliłabym się.
Wydajesz się urodzony do tego.
Mawiają, że to powołanie.
Co robiłeś, zanim zostałeś pastorem?
To i owo.
- Różne drobne prace. - Aż nagle...
Pewnego dnia postanowiłeś zostać człowiekiem kościoła?
Pewnego dnia omal nie umarłem.
Takie wydarzenia sprawiają, że widzisz wszystko w innym świetle.
Zaczynasz rozumieć, co jest w życiu istotne.
Jack.
- Co tu robisz? - Dziękuję, Faith.
- Za co? - Za to, co zrobiłaś dla mojego brata.
Są piękne.
- Zakładam, że wyjeżdżasz. - Tak.
Wracam do Hope Valley.
Przyjedziesz jeszcze do Hamilton?
Nie wiem. Może pewnego dnia.
Oby wkrótce.
Wiesz...
Cieszę się, że cię poznałem.
Ja też.
Jeszcze jedno...
Nie zapominaj, kim jesteś.
Nie zapomnę.
Do zobaczenia.
Pospiesz się.
Poczekam tam.
Powiedz mi, że to nie pożegnanie.
Rozstajemy się tylko na pewien czas.
- Tak będzie lepiej. - Nie dla mnie.
Popełniłem kilka błędów.
Muszę odnaleźć własną drogę.
I muszę zrobić to sam.
- Byłam pomyłką? - Nie, w żadnym razie.
Byłem gotów uciec z tobą i spędzić razem resztę życia.
Wciąż możemy uciec.
Nie.
- Dlaczego nie? - Zasługujesz na coś lepszego.
Zasługujesz na kogoś, kto nie ucieka od kłopotów.
Na kogoś, kto odnajdzie swoją drogę
- i uczyni cię szczęśliwą. - Ty mnie uszczęśliwiasz.
Poczekaj więc, aż się zmienię.
Dla nas obojga.
Wiem, że popełniłem błędy, ale potrafię stać się tą osobą...
Jeśli spróbuję.
Wiem, że potrafisz.
Jesteś najlepszym, co mnie w życiu spotkało.
Brawo, dzieci.
Wspaniała próba.
Po was ja się ukłonię.
Cierpliwości. To chwilę potrwa.
A potem zejdziemy ze sceny lewą stroną.
Na dziś koniec.
Macie stawić się tu jutro rano,
pół godziny przed rozpoczęciem lekcji,
żebyśmy przeprowadzili próbę generalną.
Tylko nie to.
W Nowym Jorku jest słynny teatr Carnegie Hall,
jak się do niego dostaniemy?
Ćwicząc, ćwicząc, ćwicząc.
Ty, skarbie, będziesz gwiazdą.
Kiedy wróci panna Thatcher?
Chyba za kilka dni.
Tęsknisz za nią?
Z panną LeVeaux tylko ćwiczymy to głupie przedstawienie.
Ucieszylibyśmy się, nawet gdyby pani wróciła.
To bardzo miłe, Albercie.
No już, zdejmij kostium drzewa.
Muszę przyznać, jestem pod wrażeniem.
Poczekaj z komplementami na przedstawienie.
Rosemary, musimy porozmawiać.
Chyba miałem o tobie błędne mniemanie.
To znaczy?
Zanim wręczyłem ci ten drobny... upominek,
odniosłem wrażenie, że myśleliśmy o naszej relacji...
W ten sam sposób.
Przecież zachwycił mnie prezent.
A potem zaproponowałem, że podaruję ci coś ładniejszego.
Wiesz, jak zaimponować dziewczynie, czyż nie?
Robię, co mogę.
I to właśnie problem.
Nie jestem pewna, czy...
Jestem gotowa, by ktoś mi zaimponował.
Rozumiem.
A wiesz może, kiedy będziesz gotowa?
Trudno powiedzieć.
Problemy sercowe...
- Są bardzo nieprzewidywalne. - Z całą pewnością...
- Nie gram trudnej do zdobycia. - Nie, oczywiście.
Czyli rozumiesz?
Całkowicie rozumiem.
Wiedziałam.
- Cześć. - Miło cię widzieć.
Rozmawiałem z właścicielem firmy. Praca czeka na niego.
Świetne wieści.
Tom rozpocznie nowe życie.
O ile pozostawi za sobą to, co zdarzyło się w Hamilton.
Powiem wprost, konstablu,
o ile Tom będzie trzymał się z dala od Hamilton i Julie,
mogę obiecać, że nie ma się czego obawiać.
Uczciwe podejście.
- Dziękuję panu. - To ja dziękuję.
Bardzo doceniam pańską pomoc w tej sprawie.
Pora na mnie.
Konstablu.
Zrobiłeś wrażenie na Elizabeth.
Zawsze uważałem, że dobrze potrafi oceniać ludzi.
Nie mogę obwiniać cię o błędy twojego brata.
Chętnie zaoferuję panu posadę w mojej firmie.
Dziękuję panu.
Ale chyba nie jestem stworzony do pracy za biurkiem.
Nauczyłbym pana wszystkiego. Wspinałby się pan po drabinie
aż do pozycji lidera odpowiedzialnego za Hamilton.
Z całym szacunkiem...
Mężczyznę określa praca, którą wykonuje.
Jestem dumny z mojej pracy.
Chyba nie rozumie pan, co proponuję.
Ma pan szansę stać się ważną osobistością w społeczności.
Zyskać... akceptację.
- Akceptację. - Tak.
Doceniam pańską ofertę.
Jest bardzo szczodra.
Będzie pan głupcem, jeśli ją pan odrzuci.
Taka oferta zdarza się tylko raz.
Przykro mi, ale moja odpowiedź wciąż brzmi nie.
Powinien pan to przemyśleć.
Nie chcę udawać kogoś, kim nie jestem.
Z żadnego powodu.
Dla nikogo.
Dobrego dnia.
Bank dał odpowiedź w sprawie pożyczki?
Nie dostaniemy jej.
Pan Jenkins powiedział, że nie masz dość zabezpieczenia.
Jenkins śmie wspominać o zabezpieczeniu?
Już ja sprawię, by ten jego bank długo nie pociągnął.
Gdyby nie ja, ten wieśniak wciąż orałby pole.
Co mam zrobić?
Dostarczyć wiadomość.
- Panu Jenkinsowi? - Nie.
To niesprawiedliwe.
Ćwiczyłeś.
Przyznaję się.
Może jeszcze jeden?
Nie, nie potrafię dotrzymać ci kroku.
Poza tym, muszę się pakować.
- Jutro wyjeżdżam. - Twój ojciec chce, bym negocjował
kolejny kontrakt z Lee Coulterem, więc wrócimy do tego,
gdy znów będę w Hope Valley.
Charles.
Wiesz, że cię uwielbiam.
Od lat jesteśmy przyjaciółmi. Zrobiłabym dla ciebie wszystko.
Ale nie mogę tego kontynuować.
Co masz na myśli?
Lubię każdą spędzoną z tobą chwilę.
Ale to nie fair w stosunku do ciebie.
Zasługujesz na coś lepszego.
Uważasz, że robisz to, co należy.
A gdyby sytuacja była odwrotna,
powiedziałbym ci dokładnie to samo.
Dziękuję za wyrozumiałość.
Ale jako osoba, która widzi w tobie...
Kogoś więcej niż przyjaciółkę...
Sam zdecyduję, kiedy nadejdzie pora,
bym zaczął rozważać inne opcje.
- Nie chcę się kłócić. - Więc nie rób tego.
Czemu prosił cię o rozmowę ze mną?
Myśli, że nie traktujesz go poważnie.
Na twoim miejscu zmieniłabym to. Nigdy nie był w takim stanie.
- Tylko się tak odgraża. - Nie sądzę.
Zapędziłaś Henry'ego w kozi róg.
Jest jak uwięzione zwierzę, a takie są najniebezpieczniejsze.
Poradzę sobie sama, dziękuję.
- Może wyrzucić cię z biznesu. - Może spróbować.
To tylko dobra rada.
Jeśli wiesz, co dla ciebie dobre, posłuchasz jej.
- Grozisz mi? - Ostrzegam tylko,
że będziesz tego żałować, jeśli nie sprzedasz kawiarni.
To była wyprawa.
Miejmy nadzieję, że następnym razem do Hamilton nie zagna nas kryzys.
Jak miewa się Tom?
Jest w dobrym humorze.
Jego życie idzie ku dobremu.
To dobrze. Mam nadzieję, że zapomni o Julie.
A Julie o nim. Ponoć do tanga trzeba dwojga.
Tak.
Ale sam przyznasz, Tom przyciąga kłopoty.
- Oczywiście, że tak uważasz. - Co masz na myśli?
Nasza rodzina nie ma takiej pozycji, jak twoja.
- Więc to my jesteśmy problemem. - Nie powiedziałam tego.
Mój brat i ja nie wpisujemy się w wyobrażenie twoich rodziców
- o dobrych partiach dla ich córek. - To nieprawda.
A jednak. Twój ojciec zaoferował mi pracę.
Zrobił to?
To wspaniale. To dowodzi, że naprawdę cię lubi.
Nie, to dowodzi, że nie jestem wystarczająco dobry w jego oczach.
Powiedział to?
Nie musiał.
Mój ojciec jest bardzo szczodrym człowiekiem.
Sądzi, że oferuje ci wspaniałe perspektywy.
Powiedz mi, Elizabeth, ty widzisz mnie jako dyrektora w firmie twojego ojca?
Dlaczego nie?
- Powinieneś to przemyśleć. - Przykro mi, Elizabeth.
Nie zmienię się, by wpasować się w twoją rodzinę.
Nie prosiłam o to.
Dokąd idziesz?
- Do mojego wagonu. - Mam miejsca w pierwszej klasie.
Jedź ze mną.
Dzięki.
Muszę przemyśleć kilka spraw podczas drogi.
Napisy: Marta Najman