W poprzednim odcinku:
Już dość mam kłopotów. Lepiej zacznę wszystko od nowa.
- Mówiłeś, że twoja żona nie żyje. - Straciłem ją. Nie kłamałem.
- To było oszustwo. - Dobrze wiesz,
- jak zawrócić dziewczynie w głowie. - Staram się.
Nie możemy udawać, że się nic nie stało.
Czemu nie? Przeszłość jest za nami.
Cieszę sie, że cię widzę, Faith.
Wiesz, że za tobą przepadam, ale nie mogę już tego przedłużać.
- Jack. - Dzień dobry, Rosemary.
Pan Trevoy nie mógł zostawić baru, kazał mi to pokazać tobie.
Wczoraj dostał ten pięciodolarowy banknot od mężczyzny,
który postawił wszystkim drinki, a teraz
dostał kolejny od tego samego mężczyzny.
To w czym problem?
Mają ten sam numer serii.
Sądzisz, że są fałszywe?
- Widziałaś, jak on wyglądał? - Jest tam.
Możesz?
Dzięki.
Dzień dobre, Rosemary.
Witaj ponownie, Elizabeth.
Dziękuję. Słyszałam, że zastąpiłaś panią Blakeley
- w szkole podczas mojej nieobecności. - Nie dziękuj.
Świetnie bawiłam się z dziećmi.
To dobrze. Tylko szkoda, że nie zrobili ani jednej lekcji.
Jest o wiele więcej do nauczenia niż tylko to, co jest w książkach.
Musisz kształcić ich całościowo, zachęcać do samodzielnego myślenia.
Zawsze miałaś unikalną perspektywę.
Przepraszam.
Może mi pan powiedzieć, skąd pan ma te pięć dolarów.
Wczoraj dostałem je w waszym banku.
Czyżby?
- Ma pan ich więcej? - Zaraz zobaczę.
Jack.
Mam nadzieję, że zmieści pastor śniadanie.
- Nie spieszy mi się. - Może panu podgrzać?
Nie, proszę się nie martwić.
Na pewno? Zwykle pochłania pan jajka. Może są zbyt rzadkie?
Nie, lekko skrzypią.
- O rany. - Lubię smażone z dwóch stron.
- Usmażę nowe. - Nie trzeba.
Przepraszam. Nie jestem dziś sobą.
Chce pani o czymś pogadać?
Nie chcę pana zanudzać moimi problemami?
To część mojej pracy.
Chodzi o Gowena.
Dał mi wczoraj listę wymaganych napraw.
„Naruszenie zasad bezpieczeństwa. odpadająca farba, złe okablowanie".
Na początek.
Nawet jeśli byłoby mnie na to stać, nie dotrzymam terminu.
Wtedy zamknie lokal.
Każdy zamknięty dzień będzie mnie kosztował.
Musiałabym na długo zamknąć interes.
Chce cię zmusić, żebyś to sprzedała.
Elizabeth zgodziła się mi pomóc po szkole, ale we dwie nie zdążymy na czas.
Jestem dość zręczny.
Jeśli zacznę zaraz, może nam się udać.
- Nie mogłabym prosić. - I nie prosisz.
To ja proponuję.
Nowe zadanie? Badam sprawę fałszerstwa.
Już nie. Thornton aresztował trzeciego podejrzanego w Hope Valley.
- Sprawa zamknięta. - Pozwól mi tam wrócić
- i go przesłuchać. - To nie jest konieczne.
Podejrzany stanie przed sądem razem ze wspólnikami.
Jak z nim porozmawiam, być może dowiem się,
gdzie ukryli resztę pieniędzy. Możemy pozbyć się ich
- z obiegu. - Sprawa jest już zamknięta.
Tak jest.
Jeszcze jedno. Z raportu wynika, że dwie z podrobionych matryc zniknęły.
- Wiesz coś o tym? - Nie.
Pewnie wkradł się jakiś błąd.
Bill.
Nora?
Nie powinnaś tu być?
Wpadłam na pomysł i chciałam ci o nim powiedzieć.
- Na pewno ci się spodoba. - To nie jest dobra pora.
Pracujesz tak ciężko, prawie bez odpoczynku.
Pomyślałam, że na kilka dni pojedziemy do Cannon Bay.
- Wiem jak uwielbiasz tę plażę. - Nie mogę teraz rozmawiać.
Jack, widziałam, co się stało. Nic ci nie jest?
Nie.
Kim był ten facet z bronią?
Fałszerzem.
I nie był zadowolony, że go złapałem.
Zauważyłam.
Mówiłeś, że musisz przemyśleć naszą podróż z Hamilton,
a od tego czasu mało rozmawialiśmy.
Bo nie ma o czym.
To była długa podróż. Na pewno jest o czym.
Wyraziłaś się jasno na stacji w Hamilton.
Odnośnie czego?
Że jesteśmy różnymi ludźmi z dwóch różnych światów.
Nie należę do twojego świata. Zostawmy to tak.
Nie chcę tego zostawiać.
- Mój świat jest tu. - Nie sądzę,
- byś mówiła szczerze. - Nie jestem szczera?
Odwołaj to.
Jack, Elizabeth. Dobrze, że wróciliście.
- Dobrze być w domu. - Zobaczymy się na tańcach?
- Na tańcach? Nic o tym nie wiem. - Ani ja.
Nie mogę iść nawet gdybym chciała. Muszę nadrobić zaległości w szkole.
- A ja mam mnóstwo papierkowej roboty. - Zaraz biorę się do pracy.
- Ja też. - Im szybciej, tym lepiej. Do zobaczenia.
- Było mi miło. - Miłego dnia.
- Przyniosłam więcej gwoździ. - Prawie skończyłem.
- Napijesz się lemoniady? - Z przyjemnością.
W tym tempie, niedługo skończymy.
Skończysz tę sprawę z Gowenem i wszystko wróci do normy.
Nie wiem, czy w ogóle mogę z nim skończyć.
- Ale się pomodlę. - Ja również.
- Mogę o coś zapytać? - Oczywiście.
Czemu to dla mnie robisz?
Mówiłem, że to część mojej pracy.
Nie wierzę, że troszczysz się tak o wszystkich w Hope Valley.
Gdy tu przyjechałem, zastałem miasto, które wiele wycierpiało.
I gdy poznałem tych ludzi,
zapytałem ich, skąd mieli siłę, by przez to przejść.
Jak udało im się wytrwać razem, i się nie rozpaść?
- Wiesz, co mi powiedzieli? - Wiara i rodzina?
Nie. Niektórzy z nich stracili rodzinę.
A wielu traciło też wiarę.
I co to było?
Ty, Abigail.
Najczęściej mówili o tobie... ty utrzymałaś to miasto.
Więc jeśli pytasz, po co to robię...
Zrozumiałem, że nadszedł czas, by ktoś zatroszczył się o ciebie.
Tylko jedna osoba może cię ocalić przed więzieniem.
Właśnie na nią patrzysz.
Wchodzisz w to... Opłaci ci się.
- Bill? - Jack. Miło cię widzieć.
- Nie wiedziałem, że wróciłeś do miasta. - Kończę tę sprawę z fałszerstwem.
- To była dobra robota. - Podobno ta sprawa jest zamknięta.
- Z powrotem jest otwarta. - Nikt mi nie powiedział.
Dopinam ostatnie guziki.
To zajmie jakiś dzień, potem wracam do Hamilton.
- Jeśli mogę w czymś pomóc... - Dzięki. Radzę sobie.
Louise.
Twojemu mężowi to się nie spodoba. Ale prawda musi wyjść na jaw.
Droga czytelniczko...
Facet, który zapomniał o własnej rocznicy
zasługuje tylko na oziębłe traktowanie.
Lub możesz mu zaproponować noc na podłodze w szopie.
I nie wiadomo skąd... zaprosił mnie na tańce.
Zamurowało mnie.
- Chyba się zgodziłaś. - Oczywiście.
Kim on jest?
- Lee. - Coulter?
Pewnie się cieszysz.
Jak nigdy. Wierzysz w to?
Jest taki przystojny i czarujący.
Tylko jednym słowem można opisać mężczyznę,
który nie szanuje kobiet.
To słowo to: „Łajdak".
Elizabeth?
To zamówienie Abigail. Pomyślałem, że je podrzucę.
Połóż je tu.
- Dobra robota. - Wbrew temu, co myślisz,
potrafię robić inne rzeczy poza salonami.
Wiem.
Czemu powiedziałeś, że nie byłam ze sobą szczera?
Nie tu jest twoje serce.
Czemu to powiedziałeś?
Jak szybko tu wróciłaś, gdy zachorowała ci matka?
Nie mogłam tak po prostu wyjechać. Potrzebowała mnie.
Rozumiem, że dlatego zostałaś?
Nie było innego powodu?
- Mówisz o Charlesie? - Wiele was łączy.
Tak jak ciebie wiele łączy z tą siostrą, Faith.
Ona nie próbowała zmienić mnie w kogoś, kim nie jestem.
Jeszcze przed moim powrotem mówiła, bym
- pamiętał, kim jestem. - Kiedy chciałam cię zmienić?
- Chciałaś, bym wziął pracę od ojca. - Nieprawda.
Pomyślałam, że możesz to rozważyć i go wysłuchać.
Praca dla niego ma swoje zalety.
- I to jest problem. - Ja go nie widzę,
poza tym, że nie jesteś zbyt otwarty,
- i nie rozumiem, czemu? - Elizabeth.
- Muszę wracać do pracy. - I ja.
Pomyślałam, że fajnie byłoby pójść razem do miasta.
Dziękuję, wolę zostać sama.
Staramy się ciebie pocieszyć.
- Chcemy, byś była szczęśliwa. - Jeśli chcecie mego szczęścia,
- nie powinniście odsyłać Toma. - Nie odsyłaliśmy go.
- Dostał pracę w innym mieście. - Myślicie, że nie wiem, o co chodzi?
Przegoniliście go, bo nie jest z odpowiedniej rodziny.
- To nieprawda. - Ależ tak.
- To samo chcieliście zrobić Elizabeth. - Teraz nie rozmawiamy o niej.
Też ci się nie podoba, że zakochała się w Jacku.
Na szczęście mieszka daleko stąd.
Julie, nie mów tak do swojej matki.
Wy też nie traktujcie mnie w ten sposób.
Mam nadzieję, że wrócisz na kolację.
- Choć tyle mogę zrobić. - To miłe,
ale zostałem zaproszony do Henshawsów.
- To może innym razem. - Z przyjemnością.
Może być jutro o 19.00?
Może być nawet 18.00.
Nawet lepiej.
Dzień dobry, Abigail.
Bill. Co cię sprowadza do Hope Valley?
Przyjechałem zakończyć śledztwo.
- Co słychać u Clary? - Dobrze.
Pojechała na klika dni do Cape Fullerton, po zapasy.
Widziałem, jak wychodził stąd Pastor Hogan.
Pomaga mi przy naprawach.
- To dobry człowiek. - To prawda.
Trudno mi zaakceptować kogoś innego przy tobie.
Hogan to przyjaciel.
Przepraszam cię, ale mam dużo pracy.
Ty też masz, co robić.
Miło cię widzieć, Abigail.
Tu jest nasz ekspert od związków.
Witaj, Lee.
Masz jakieś ciekawe listy?
To niewiarygodne, ilu ludzi ma problemy sercowe.
- Nie sądziłaś, że będzie tak trudno. - Ale jest.
Zaczynam myśleć, że kobiety i mężczyźni myślą inaczej.
Życie jest już i tak dość skomplikowane bez rozgryzania płci przeciwnej.
Zgadzam się z tobą całkowicie.
A skoro mowa o problemach...
Chciałem z tobą o czymś porozmawiać.
Pewnie. Kiedy tylko zechcesz.
Możemy to zachować w tajemnicy?
Jasne.
Sporo myślałem o naszej rozmowie.
Ja również.
Mów dalej.
Wspominałaś, że chcesz naświetlić sprawę Henry'ego Gowena.
Słucham?
Ale twój wydawca bał się to zrobić.
- Tak. - Namówiłem go na to.
Powiedział, że jeśli artykuł będzie dobry, opublikuje go na pierwszej stronie.
- Pierwsza strona? - Tak.
To o tym chciałeś porozmawiać?
Tak, właśnie.
No cóż...
to...
ekscytujące.
Dziękuję.
O co chodzi? Ty nie... nie wyglądasz na zadowoloną.
Myślałaś o czymś innym?
Nie.
Cieszę się...Jestem zachwycona.
Nie mogę się doczekać, aż dotknę długopisu.
I o to chodzi. Pójdę po coś do picia.
Z kręgu słońca, gdy w jesieni Blednie złoty blask promieni
Przepraszam.
- Mam naprawić okno. - To musi być teraz?
Idzie burza.
Właśnie czytamy Edgara Allana Poe'a.
Nawet nie zauważy, że tu jestem.
Z błyskawicy ostrym końcem Drzewo obok mnie rażącej -
Nie możesz przyjść później?
Trochę hałasu teraz, albo mokre podłogi później.
Z burzy, grzmotów, ziemi drżenia - Z chmury - która u sklepienia
Niebieskiego zawieszona -
Miała dla mnie kształt demona...
Proszę pani?
Tak, Emily?
- Jest pani zła na posterunkowego? - Ależ skąd.
To czemu zrobiła pani taką minę.
- Nie zrobiłam żadnej miny. - O tak. Taką:
Ja tylko...
myślałam o burzy, nie chcę, by was zmoczyła.
Na czym skończyliśmy?
Chwileczkę.
Witaj, Bill.
- Jak mnie znalazłaś? - Czy to tajemnica?
Nic podobnego. Jestem tu służbowo.
Nie kłam. Rozmawiałam z twoim szefem.
Miałeś pracować nad nową sprawą, w Hamilton.
- Nie masz prawa. - Nie skacz na mnie.
Oboje wiemy, po co tu jesteś.
- To nie ma nic wspólnego z Abigail. - Nie wierzę ci.
Dlatego wsiadłam w pociąg i tu przyjechałam.
Porozmawiamy o tym, gdy wrócę do Hamilton,
Obiecuję, ale teraz nie możesz tu zostać.
Załatwię ci pokój a potem wyjedziesz.
Proszę.
Co piszesz?
Nie pisałam, rysowałam.
Rozumiem.
Dziś mamy specjalnego gościa, kuzyna Lionela.
Ale nudy.
To, że facet nie kradnie aut ani nie bije się w barach, nie znaczy, że jest nudny.
Nie znałaś Toma Thorntona tak, jak ja.
- Wiem tylko, że oznaczał kłopoty. - Kiedy w końcu zrozumiesz?
- Niby co? - Że nie jestem tobą.
Nie ubieram się jak ty, wybieram innych przyjaciół, i innych mężczyzn.
Musisz o nim zapomnieć.
Myślisz, że wiesz wszystko, co nie?
To, że wyszłaś za mężczyznę z tytułem, nie znaczy, że jesteś lepsza ode mnie.
Czy ty w ogóle kochasz Lionela?
Oczywiście, że tak.
Jesteś pewna, że z właściwych powodów?
- Przynajmniej nie są to złe powody. - Co masz na myśli?
Naprawdę kochasz Toma?
A może pociąga cię dlatego, bo chcesz coś udowodnić rodzicom?
- Nic nie rozumiesz. - Sugeruję tylko,
byś wzięła pod uwagę inne możliwości.
Kuzyn Lionela chce cię zaprosić do opery.
Tak trudno wyjść z przystojnym, bogatym i dobrze wychowanym mężczyzną?
Nie słyszałaś? Kocham kogoś innego.
W porządku.
Więc chodź tylko posłuchać muzyki.
Podobno baryton jest wyjątkowy.
Dobrze. Ale tylko dlatego, że to lepsze niż zostać w domu.
Kto wie? Może nie będzie tak źle.
Słyszałam, że między tobą i Jackiem nieco się ochłodziło.
- Kto ci to powiedział? - To małe miasto.
Nie możemy przeboleć tego, co stało się w Hamilton.
Nie wiem, czemu.
Nie jest łatwo, gdy kłócisz się z kimś, na kim ci zależy.
- Martwię się o niego. - Wiem.
Musisz dotrzeć do sedna sprawy.
To nie to, co widać. Ono zwykle jest pod spodem.
I musisz sięgnąć nieco głębiej, by się tam dostać.
Uważa, że jesteśmy z dwóch różnych światów.
To mało konkretne, ale na początek może być.
Trzeba go było ciągnąć za język, by to powiedział.
Rozmawiajcie ze sobą.
Nie rozmawianie o tym to najgorsze, co możecie zrobić.
To nie ma sensu.
Powiedziałam tylko, że nie jestem jeszcze gotowa.
A on od razu zaprosił na tańce kogoś innego.
To Molly Sullivan.
Jest miła, ładna i mądra.
Ma ładne stopy.
- Słyszałem też, że wspaniale gotuje. - Nawet nie w połowie tak dobrze, jak ja.
Bułeczki są jak z ołowiu. A mięso twarde jak podeszwa.
Że nie wspomnę o naleśnikach.
- Nie widziałem cię takiej zdenerwowanej. - Nie jestem zdenerwowana, chcę tylko...
uratować Lee przed dożywotnią niestrawnością.
I wiem już, co zrobię.
- Co takiego? - Mam idealny prezent, aby go przekonać.
To taki mały dowód moich uczuć.
Sądzisz, że tak łatwo nami manipulować?
Powiedział mężczyzna, którego związek znajduje się w zawieszeniu?
- To dotyczy ciebie, a nie mnie. - Daj spokój.
Już nie widuję was razem.
Co tym razem? Chodzi o Charlesa?
- Nic ci nie powiem. - Prowadzę kolumnę z poradami.
Jest anonimowa. Nikomu nie powiem.
- Obiecuję. - Każdy, kto ją czyta wie
dokładnie, o kogo chodzi.
Przysięgam, że nie napiszę o tym ani słowa.
Martwię się o ciebie.
Spójrz na to.
- Ładna z nich para. - Ugryź się w język.
Jack?
Rip? Co ty tam robisz?
Nie bój się. To tylko burza.
Dear Jack.
Wiem, że trudno...
rozmawiać...
o tych sprawach.
Pan Jenkins mówi, że to do czasu, gdy bank udzieli kredytu.
Przynajmniej będę miał czas, by stanąć na nogi.
Masz coś jeszcze?
Słyszałam, że Rosemary LeVeaux pisze o panu artykuł.
O tym, jak nadużywa pan stanowiska burmistrza.
Przyślij do mnie wydawcę tej gazety.
- Powiedz, że chcę z nim pogadać. - Oczywiście.
- Henry. - Nora.
Nie spodziewałem się ciebie tak szybko.
- Mam nadzieję, że się nie naprzykrzam. - Nie. Miło cię widzieć.
Szkoda, że Bill tak nie uważa. Jest pochłonięty Abigail Stanton.
Przykro mi, że usłyszałaś to ode mnie.
Pewnie uważasz mnie za idiotkę, która chce go odzyskać.
Rób tak, abyś była szczęśliwa.
Prosił, abym wyjechała.
Nie sądzę, żeby to był dobry pomysł, by został tu sam?
Ale nie mam pieniędzy na hotel.
Pomogę ci.
Dziękuję. Zawsze byłeś dla mnie miły.
I tak zostanie, Nora.
- Rip. - Jack.
Szukałam cię.
Widziałaś Ripa?
Widziałam go w więzieniu.
- Byłaś tam? - Tak.
Zostawiłaś otwarte drzwi?
Nie sądzę.
A może?
Nie lubi burzy. Ucieka, gdy drzwi są otwarte.
Tak mi przykro. Znajdę go. Obiecuję.
Pewnie jest w kopalni. Znalazłem go tam podczas ostatniej burzy.
- Ja pójdę. To moja wina. - Nadchodzi burza. Ja pójdę po niego.
Mogę sama pojechać do kopalni.
- Elizabeth. - Wrócę, zanim się obejrzysz.
Nie pojedziesz tam sama.
- Mam nadzieję, że nie przeszkadzam. - Nie. Skądże.
- Zobaczyłam, że siedzisz tu... sam. - Tak.
- Mogę się dosiąść? - Oczywiście. Zapraszam.
Jak ci idzie z artykułem?
- Z czym? - Artykuł o Henrym.
O tak. Pracuję nad nim.
Słowa po prostu spływają na papier.
To wspaniale.
Im szybciej to zrobisz, tym lepiej.
Polegam na tobie.
I nie zawiodę cię.
Tymczasem...
- Zrobiłam ci coś. - Co to?
Taki mały prezent. Nic szczególnego.
- Prezent? Po co? - Musi być jakiś powód?
Jasne, że nie.
- Czy mam go...? - Tak, proszę.
To moje ciasteczka z rodzynkami.
- Wiem, że masz słabość do słodyczy. - Dziękuję.
Nie musiałaś.
Mogę ci obiecać, że do końca dnia już ich nie będzie.
Są pyszne, ale nie możesz zjeść wszystkich na raz.
Nie, nie ja. Dam je chłopcom w młynie.
- Dlaczego? - Bo mam alergię na rodzynki.
Ojej.
Idziesz w piątek na zabawę?
Dostałam kilka zaproszeń.
W zasadzie to jest ich wiele, i jeszcze się zastanawiam.
Rozumiem.
- A ty idziesz? - Tak.
To miło.
Poprosiłem Molly Sullivan i się zgodziła.
Molly...
to mądra, miła i piękna kobieta.
To prawda. Świetnie też gotuje.
Jest nadzwyczaj dobrą kucharką.
Muszę już iść.
Rosemary?
Dziękuję za ciasteczka.
Rip.
Ostatnio znalazłem go tu.
- Rip. - Teraz go tu raczej nie ma.
Szukamy go dalej?
Leje jak z cebra.
Pewnie gdzieś się ukrył. Powinniśmy zrobić to samo.
Wygląda, jakby ktoś tu wcześniej był.
Czasami poszukiwacze rozbijają tu obóz,
- choć zwykle wynoszą się po lecie. - Nie możemy tu zamarznąć na śmierć.
- Co robisz? - Rozpalam ogień.
Czytałam o tym w książce.
Wiesz, że w torbie mam zapałki?
- To czemu nic nie mówisz? - Bo fajnie się na ciebie patrzy.
Możesz je przynieść?
To najmilsze przesłuchanie, jakie miałem.
Jeszcze nie skończyłem.
Mam jeszcze jedno pytanie.
- Gdzie są pieniądze? - Jakie pieniądze?
Twoi wspólnicy powiedzieli, że tylko ty to wiesz.
Teraz wiem, za czym goniłeś.
- Nie wiem, o co im chodziło. - Posłuchaj.
Z danej ilości papieru, substancji i tuszu, jaką kupiłeś,
wiemy, że twój gang zdołał wydrukować około tysiąca banknotów.
Skonfiskowaliśmy połowę tego,
co oznacza, że resztę gdzieś ukryliście.
Nawet jeśli wiem, to dlaczego miałbym ci o tym mówić?
Bo nie wydasz ich siedząc tu do końca życia.
Masz jakiś pomysł?
Powiesz mi gdzie one są, a może cię stąd wyciągnę.
Nie wiem, czy nie strzelisz mi w plecy?
Mountie dotrzymują słowa.
Jeśli kogoś zabijam, to lubię patrzeć mu w oczy.
- Będę czegoś potrzebował do życia. - Dziesięć procent.
Ale podasz mi nazwisko gościa, który odpowiada za całą operację.
Nie ma mowy.
Twój wybór.
Masz czas na przemyślenie tego.
Co słychać?
Cześć.
Jesteś tu bardzo popularny.
Jestem pastorem.
To moja misja jest popularna.
Słyszałem, że pracujesz w barze.
Społeczność jest silniejsza, gdy nawzajem o siebie dbamy.
Robię więcej dla tego miasta niż sądzisz.
Niektórzy widzą to inaczej.
Myślę, że przywołałeś o jedną osobę za dużo.
Jeśli coś cię martwi, chciałbym o tym wiedzieć.
Doceniam twoją zbożną troskę, pastorze.
Jedno, co mnie martwi to kaznodzieja, który nie pilnuje własnego nosa.
Musi ci być przykro, kopalnię zamknięto, a ty straciłeś pracę.
To był trudny okres.
Od tego czasu moja sytuacja bardzo się poprawiła.
Praca burmistrza to duża odpowiedzialność.
Tak, i nikt nie nadaje się do tego bardziej niż ja.
Niektórzy mogliby powiedzieć, że twoje własne dobro
interesuje cię bardziej niż dobro całej społeczności.
Sądzę, że powinieneś posłuchać, co Abigail mówi o ziarenku soli.
- Pani Stanton nie zagraża panu. - Nie znaczy, że ty też,...
Przyjrzałem się tobie, gdy tu przyjechałeś.
Nie dziwi mnie to.
Okazuje się, że przed ukończeniem seminarium,
nie istniałeś.
Nikt o tobie nie słyszał.
- Hope Valley to moja pierwsza parafia. - Wiem.
Wiem też, że...coś ukrywasz.
Cokolwiek to jest...
i tak się dowiem.
W końcu.
Przez kilka godzin powinno być ciepło.
Może będzie już po burzy.
Matka Natura rzadko gra według czyichś zasad.
Może być nieustępliwa.
Jak ktoś, kogo znam.
Lubiłeś to we mnie.
I nadal to lubię.
Nie podoba ci się, kim jestem i skąd pochodzę.
Nie powiedziałem tak.
To co miałeś na myśli mówiąc, że jesteśmy z dwóch różnych światów?
- Szybko wyjechałeś z Hamilton. - Nie chciałem udawać kogoś innego,
- tylko po to, by zadowolić twego tatę. - Nie chodzi o niego.
Tak naprawdę...
miałem wrażenie, że jesteś tam inną osobą.
Nie jestem pewien, czy wiesz, kim jesteś.
Teraz gadasz jak mój ojciec.
Kobieta, która pompuje wodę na farmie to nie ta sama,
której codziennie wykłada ubranie służąca.
Nie rozumiesz, że to część mnie?
Lubię mieszkać na farmie.
I lubię też swój dom w Hamilton.
Nie chcesz zaakceptować tego, kim jestem.
Źle to zrozumiałaś.
Naprawdę tak myślisz?
Idę poszukać drewna.
Dziękuję.
O rany. Ale leje.
Witajcie.
Rosemary. Co za spotkanie.
Interesujący kolor pledu.
Lee zabiera mnie na wycieczkę po tartaku.
- To mój płaszcz. - Jest taki ciepły i miły.
- Chcę, by było ci ciepło i miło. - To słodkie.
Proszę, najpierw tańce, a potem wycieczka.
To... cudownie.
Bo tak jest. Wziąłem wolny dzień,
- by spędzić trochę czasu razem. - Widziałaś tartak?
Nie miałam czasu. Byłam zbyt zajęta.
- Jak wrócę opowiem ci, jak było. - Super.
Muszę już iść i wziąć się za swój artykuł. Wybaczcie.
- Oczywiście. - Nie pracuj zbyt ciężko.
- Idziemy? - Tak.
Dziękuję.
- Pani Stanton. - Pani Avery?
Obiecała pani nie spotykać się już z moim mężem.
Może porozmawiamy o tym w barze?
Czemu? Nie mam nic do ukrycia. A pani?
Oczywiście, że nie. Zaszło nieporozumienie...
To żadne nieporozumienie.
Pewne jest, że to pani zaprosiła mojego męża do Hope Valley.
- I wzbudziła pani jego zainteresowanie. - Nie zrobiłam tego.
Kłamiesz. Chciałam być uprzejma, gdy się ostatnio widziałyśmy,
- ale pani mnie nie słuchała. - Dość już słyszałam.
Pożałuje pani dnia, gdy go pani poznała.
Nie chodzi o to, byś był kimś, kim nie jesteś.
Ani żebyś pasował do Hamilton.
Nie chodzi też o to, że pochodzimy z dwóch różnych światów.
To o co?
Pamiętasz, jak mi powiedziałeś, że Mountie się nie żenią?
I jeśli będziesz musiał mieć żonę, to muszą ci ją znaleźć?
Oni mogli mieć rację.
Gdy zobaczyłam, jak ten mężczyzna w ciebie celuje, nie mogłam oddychać.
Tak jakbym zobaczyła świat w zwolnionym tempie.
- A gdyby cię postrzelił? - Nie postrzelił.
Nie tym razem.
To mnie przeraziło.
Przeraża mnie myśl, że pewnego dnia możesz nie wrócić.
Że to co przytrafiło się twemu ojcu, może spotkać ciebie.
Chcę zasypiać wiedząc, że jesteś bezpieczny.
Będę bezpieczny.
- Nie możesz być tego pewien. - Nikt nie może.
Ale jestem w tym dobry.
I nie boję się stawić czoło swoim lękom.
A ja nie chcę tego w tobie zmieniać.
To, co tam...
mówiłaś, wiele dla mnie znaczyło.
Ale ja...
nie wiem, czy stać mnie na to, by spędzić życie z kimś tak odważnym jak ty.
Napisy: Iwona Rojek-Walczak