-W poprzednim odcinku: -Nie zamierzałem
- nikogo udawać. - Czemu to robisz?
Zrozumiałem, że już czas, by ktoś się tobą zaopiekował.
Ukrywasz coś. Cokolwiek to jest, i tak się dowiem.
- Wielu ludzi ma problemy w miłości. - Nie sądziłaś, że to będzie takie trudne,
- tak? - Ale jest.
Nie wiem, czy stać mnie na to, by spędzić życie z kimś tak odważnym jak ty.
Czemu to robisz?
Co takiego?
Odpychasz mnie.
Staram się być z tobą szczera.
Nie rozumiesz?
Próbuję ci powiedzieć, że boję się ciebie stracić.
Boję sie, że umrzesz.
Nikt nie wie, co go czeka.
Wiem tylko,...
co do ciebie czuję.
Pytanie, co ty do mnie czujesz?
Rip?
- Tutaj, piesku. - Rip.
Do nogi.
Chodźmy tam.
To echo. On poszedł tam.
Nie, bo tędy.
Rip.
Elizabeth!
Elizabeth?
Nic mi nie jest.
- Tylko mnie powaliło. - Na pewno? Nic nie złamałaś?
Nie sądzę.
Chwyć moją rękę.
Powoli.
Moje kolano.
Spokojnie. Usiądź na chwilkę.
Jesteś cała?
Tak.
Powoli cię podniosę.
Powoli.
Musimy odnaleźć Ripa.
Teraz musimy wrócić do ogniska, bym mógł obejrzeć twoje kolano. Weź to.
Nie potrzebuję pomocy.
Pokłócimy się o to później.
Bill.
Twoja żona zrobiła mi scenę, gdy byłam w sklepie.
Nikt mnie tak jeszcze nie upokorzył.
- Tak mi przykro. - Uważa, że cię namawiam.
Wyjaśniałem jej, że nie chodzi o to.
Nie wierzy ci. Sądzi, że cię tu zaprosiłam.
- Obiecuję, że to już się nie powtórzy. - Mam nadzieję.
Przepraszam za to zamieszanie z Abigail.
- To ją powinnaś przeprosić. - Chyba nie potrafię cię zostawić.
- Nie bez walki. - Chcesz z powrotem syna, a nie mnie.
Martin odszedł.
I nic na to nie poradzimy.
Czas, żebyś odpuściła.
Pozwól mu odejść.
Dziękuję.
Mogę?
Wydaje się w porządku.
To nie to kolano.
Przepraszam.
Nic tu nie widać.
Pewnie będzie siniak.
Czemu mi tak zimno?
Jesteś w szoku.
Tak jest dobrze. Dzięki.
Zaraz będzie ci lepiej.
To moja wina.
Dlaczego?
Wypuściłam Ripa.
To był wypadek. Nie wiedziałaś.
To jakiś obłęd.
Tyle czasu martwiłam się o ciebie.
A spójrz na mnie.
Dowiodłaś, że praca nauczyciela jest równie niebezpieczna co Mountie.
Najwyraźniej tak jest.
Mogłabyś starać się dowieść swojej prawdy w mniej dramatyczny sposób.
Wiesz co...
Słyszałem,...
że najlepsze w kłótni... jest godzenie się.
Też to słyszałam.
Rip.
Pójdę po niego.
- Zostań tu. - Nigdzie się nie ruszam.
To już ostatni punkt z listy.
To dobrze.
Teraz Henry nie może cię zamknąć.
Jeden problem z głowy.
Ostatnio nie umilał mi życia.
Przyznam, że trudno mi będzie mu to wybaczyć.
Ludzie rzadko bywają tacy dobrzy lub źli, jak nam się wydaje.
Zwykle to połączenie tych obydwu.
Nawet w przypadku pastorów?
Zwłaszcza wtedy.
Skoro skończyliśmy, pójdę na ryby.
Świeże powietrze dobrze ci zrobi.
Na pewno.
Pójdę jak tylko się rozjaśni.
Kiedyś uwielbiałam chodzić na ryby.
To chyba nie zaproszenie?
Nie, czeka mnie mnóstwo pracy.
Zmywanie, podłogi, pieczenie ciasta.
Chociaż...
Już dawno nie łowiłam ryb.
- Ma pan coś jeszcze? - Trochę francuskiej koronki.
- Chętnie zobaczę. - Zaraz przyniosę.
Rosemary.
Cieszę się, że cię widzę.
O co chodzi, Molly?
Wiesz, że ja i Lee mamy się ku sobie...
Chyba wszyscy to wiedzą.
Wiem, że spędzacie razem czas...
Chciałam się upewnić, czy między nami wszystko w porządku.
Miło, że pytasz.
Myślę, że jest dobrze.
Na pewno? Nie chcę robić niczego...
Jeśli podobasz się Lee, nic mi do tego.
To dobrze.
Chciałam cię o coś zapytać.
Co takiego?
Kiedy wypada przyjąć biżuterię?
- Biżuterię? - Może nigdy nie jest za wcześnie?
O nie. Jestem już spóźniona.
Dzięki za radę.
Gowen.
To ty, nie?
Ty powiedziałeś jej, gdzie jestem. I wiedziałeś, gdzie ona jest.
Nasuwa się pytanie, czemu o to pytała?
Czemu mąż ukrywa przed żoną swoje miejsce pobytu?
- To ona zakończyła nasz związek. - To czemu tu jest?
Nie pogrywaj ze mną. Miałeś swoją szansę dawno temu.
- Nie wykorzystałeś jej. - To prawda.
- Wiesz czemu? - Bo wyjechałeś z Hamilton.
Zostałem przeniesiony.
Pojawiły się zarzuty o nielegalnej działalności kopalni.
- Nastąpiła reorganizacja firmy. - To było moje śledztwo.
Zarzuty wycofano.
Zawsze jest jakiś kozioł ofiarny, czyż nie?
Rozumiem. Więc obwiniasz mnie.
Teraz się rozumiemy.
Powiem to tylko raz.
Trzymaj się z dala od mojego życia osobistego.
To małe miasteczko. I nie ma tu życia osobistego.
Szkoda, że Abigail połapała się dopiero w środku tego wszystkiego.
Wiesz, jak ludzie lubią tu gadać.
Ostrzegam cię.
No dalej, Bill.
Jestem urzędnikiem publicznym.
Dotknij mnie, a spędzisz jakiś czas za kratkami.
Rip?
Chodź, piesku.
Tu jesteś, chodź do mnie.
O rany.
Mam coś dla ciebie. Tęskniłeś za mną?
Na pewno. Ja też za tobą tęskniłem.
Wracajmy.
Byłeś przerażony.
Zaraz przyjdzie tata. Podać ci herbatę?
Będzie mi miło.
Lionel i ja idziemy dziś do opery.
Poproszę herbatę.
- Brakowało nam ciebie w klubie. - Jestem zajęty pracą.
Pracujesz dla mojego ojca.
Pierwszy przychodzę, ostatni wychodzę.
Powiem mu, żeby zwolnił.
Nie potrafi.
A więc?
Masz wieści od Elizabeth?
Myślisz o niej, co nie?
Ucieszy cię fakt, że wróciła do Hope Valley,
ponownie w roli nauczycielki.
Pewnie jej uczniowie się ucieszą.
Nie musisz udawać, że popierasz jej małą przygodę.
Oboje wiemy, że już czas, by zamknęła ten rozdział swego życia.
Ona chyba tego tak nie widzi.
Dlatego musisz namówić ją na powrót do domu.
- Nie wiem, czy powinienem. - Wyobraź sobie,
jak spędza swoje życie w tym miasteczku?
- Wychowując dzieci? Z jakimś Mountie? - Mam nadzieję, że do tego nie dojdzie.
Musisz ją przekonać do powrotu. Znam cię Charles.
Wiem, jak się o nią troszczysz. Zawsze tak było.
Jeśli nie powiesz jej, co czujesz,...
będziesz tego żałował do końca życia.
Whiskey.
Panie Coulter, co słychać w świecie?
Tak naprawdę to nie za wiele.
Może przejrzy pan jutrzejszą gazetę.
A czemu to?
Bez powodu. Mam przeczucie, że przyjdą jakieś wieści.
Czy to ma związek z tym artykułem panny LeVeaux?
Tym, do którego przekonał pan pana Bolta?
Nie mam pojęcia, o czym pan mówi.
Zapowiada się interesująca lektura, co nie?
Niestety nie ujrzy światła dzinnego.
Właśnie wracam ze spotkania z Boltem,
i chyba nie jest już tym tak bardzo zainteresowany.
Rozumiem.
Obaliłeś tę historię?
Ja tylko zasugerowałem mu, że są ciekawsze historie do opublikowania
- na pierwszej stronie gazety. - Pozwól, że zgadnę.
„Kura pana Pettersona zdobyła błękitną wstążkę na jarmarku" -
- coś w tym stylu? - To dobre,
ale lepiej napisać o tym, że do miasta przyjechał inspektor.
Wolałbym wiedzieć coś więcej o tym.
Dzień dobry.
Zgaduje, że nie omawialiście planów na kolację.
Nie wiem, jak to jest, że ten facet zawsze ląduje na czterech łapach.
Jest przebiegły i niebezpieczny.
- Chyba dobrze go znasz. - Znamy się z dawnych czasów.
Pamiętam, że podczas procesu nie byliście najlepszymi przyjaciółmi.
Powiedział coś, o czym powinienem wiedzieć?
Nie. Nic ważnego. Ale na twoim miejscu, rozglądałbym się za siebie.
Jak twoja kolumna z poradami?
Czasami zastanawiam się, czy w ogóle powinnam komuś doradzać.
O nie.
Musi by naprawdę źle, skoro nie umiesz doradzać.
Okazuje się,...
że sama ich potrzebuję.
Czy to ma jakiś związek z Lee Coulterem i Molly Sullivan?
Wszystko jest z nimi związane.
Podobno chciałaś zwolnić z Lee.
- To prawda. - A teraz?
Teraz...
Chyba popełniłam straszny błąd.
Świetnie ci idzie z tą kolumną
Może sama spróbujesz napisać do siebie list z poradą?
Nie wiedziałabym, jak zacząć.
Pomyślmy.
- Zacznij od: „Droga Zazdrosna...". - Myślę, że Droga Zakłopotana...
będzie odpowiedniejsze.
Jesteś pewna?
Tak, całkowicie.
W porządku.
Droga Zakłopotana...
popełniłaś straszny błąd nie idąc za głosem swego serca.
Tak.
To właśnie to.
„Droga Zakłopotana...
Biedactwo.
Popełniłaś straszny błąd nie idąc za głosem swego serca.
Jeśli naprawdę czujesz coś do tego mężczyzny, musisz mu o tym powiedzieć.
Bo niby skąd ma wiedzieć, że podjął złą decyzję?"
Abigail...
jesteś genialna.
To znakomita odpowiedź dla biednej Zakłopotanej.
Przez moment zapomniałam nawet, że piszę do siebie.
Mimo wszystko wciąż mam w tym wprawę.
To prawdziwy dar.
Wiem.
A teraz wybacz,... ale muszę zastosować się do rady.
Tu jest koniec drogi.
Idź wzdłuż płotu, około 90 metrów na wschód,
aż do opuszczonej chaty.
Stań plecami do południowej ściany, zrób 20 kroków do przodu.
Kop tak głęboko, aż znajdziesz metalowe pudełko.
Tam jest reszta fałszywych banknotów.
Oby,...
bo inaczej więzienie stanie się twoim domem do końca życia.
Rip. Ty paskudo.
Jak się czujesz?
- Prawie jak nowa. - To dobrze.
Burzy już nie ma. Możemy wracać do miasta, jeśli chcesz.
Możemy tu zostać jeszcze chwilę?
Pewnie.
Po co?
Tu jesteśmy tylko ty i ja...
a tam, wszystko jest...
skomplikowane.
Wiem, co masz na myśli.
Ale cokolwiek nas tam czeka,
wiem, że razem stawimy temu czoła.
Czuję jakby nam dzisiaj dano drugą szansę.
Nie chcę jej zmarnować.
Zwłaszcza, że widziałem twoje kolano.
Jack.
Kocham cię, Elizabeth Thatcher.
Ja ciebie też.
Powiem pastorowi, że innym razem pójdę na ryby.
Nic podobnego. Nic mi nie jest.
Myślę, że powinnam z tobą zostać.
W porządku, Abigail. Ja z nią zostanę.
Dobrze. Niedługo wrócę.
- Powinnaś iść na górę odpocząć. - Tu jest mi dobrze.
Sporo przeszłaś.
- Powinnaś... - Jack.
lubię, jak się o mnie troszczysz, ale nie jestem inwalidą.
Tylko trudnym pacjentem.
Jeśli zechciałbyś podać mi koc, nie mam nic przeciwko.
Dziękuję.
Nie mam ochoty odpoczywać.
Bo ciągle mówisz.
Nie musimy rozmawiać.
Znalazłem idealne miejsce.
Na samym nabrzeżu.
To świetne miejsce.
Co masz w puszce?
Robaki.
Nie obrażam ryb sztucznym żarciem.
- Tata nauczył cię łowić? - Nie.
Uważał, że dziewczyny nie umieją łowić.
Co sobota zabierał moich braci, gdy ja robiłam pranie.
Więc wystrugałam sobie kijek, i sama wymykałam się do rzeki.
- Założę sie, że miałaś potem kłopoty. - Dokładnie,
ale dodatkowa ryba na niedzielny obiad była prawdziwym błogosławieństwem.
- Nigdy nie wróciłaś z niczym? - Nie śmiałabym.
Powiem ci coś.
Założę się, że moje robaki złapią więcej ryb niż twoja przynęta.
- Nie chcę zabierać ci pieniędzy. - Nie chcę pieniędzy. Tylko twój honor.
Jesteś pewna siebie.
- Żebyś wiedział. - Lubię takie kobiety.
I co ty na to? Zakładamy się?
Ty, na pewno.
Dobra.
PÓŁNOCNO-ZACHODNI ODDZIAŁ POLICJI KONNEJ
Bill Avery wciąż bada sprawę fałszerstwa w Hope Valley.
Dzień dobry, Lee.
- Przeszkadzam w czymś? - Nie.
Co cię sprowadza?
Chciałam porozmawiać.
O czym?
Sądzę, że między nami zaszło małe nieporozumienie.
Chodzi o nas, że niby nie chcemy tego samego,
a jednak tak,...
chcemy tego samego.
A czego tak razem chcemy?
Ty i ja byliśmy świetnym zespołem. Jak wtedy, gdy ograliśmy Gowena w pokera.
To było zabawne, tak.
No właśnie.
Więc o co chodzi?
Być może mogłabym wziąć pod uwagę...
twoje romantyczne zainteresowania.
Być może.
Powiedziałam, że nie jestem gotowa na nowy związek,
bo nie chciałam znów popełnić tego samego błędu.
Wcześniej się pospieszyłam, i strasznie namieszałam, a najgorsze,...
że skrzywdziłam kogoś mi bliskiego.
Jacka.
Zdaje się, że już doszedł do siebie.
Tak.
To prawda.
Tym razem chcę się upewnić, że postępuję dobrze.
Posłuchaj.
Wiem, że...
mogę się wydawać...
wytworna i przerysowana.
Ale pod spodem...
- jest tylko... - Rosemary?
W porządku.
Wiem.
- Naprawdę? - Oczywiście.
Jest tylko jeden problem.
Molly Sullivan.
Nie chciałbym ranić jej uczuć.
Chyba będziesz musiał ją odrobinę zranić.
Może zrobię to tak delikatnie.
Właśnie.
Kiedy?
Zaraz to zrobię.
Mówiłem, że to idealne miejsce.
Spokojne wody z dobrym prądem. Bóg się dziś do nas uśmiechnął.
Do niektórych bardziej.
Nie musisz mi tego przypominać.
Moja przynęta przebija twoje zardzewiałe wabiki.
No dobra, wygrałaś.
By pokazać ci, jaki porządny ze mnie gość, może tym razem ja przygotuję kolację?
Gotujesz?
Tylko pstrągi.
- To twój szczęśliwy dzień. - Chyba tak.
Nic pani nie jest?
Nie.
Pracuje pani dla Gowena?
Dottie Ramsey. Jestem jego sekretarką.
Widziałam panią w biurze.
Pan Gowen mówi, że długo byliście przyjaciółmi.
Poznaliśmy się przed przyjazdem tutaj. Pracował w Hamilton.
Mówił mi,...
że straciła pani syna.
To musi być straszne.
Nie sądzę, by ktoś zrozumiał, jak to jest.
Wie pani...
ludzie stąd rozumieją lepiej, niż pani sądzi.
Jak to możliwe?
Nieco ponad rok temu wydarzył się wypadek w kopalni.
Żony straciły mężów...
matki swoich synów.
Ma pani z nimi więcej wspólnego, niż pani sądzi.
Trudno o tym rozmawiać.
Może już czas spróbować.
Jak się czujesz, Elizabeth? Chcesz coś zjeść?
Nie musisz dla mnie nic robić.
- Nie było aż tak źle. - Nie tak źle?
Jack mówi, że to mogło się źle skończyć.
Możliwe.
Zdaje się, że to on uratował sytuację.
Mam nadzieję, że wszystko sobie wyjaśniliście.
Tak.
Miałaś rację.
Nieważne, co widać.
Ważne, co jest pod spodem, jeśli szukamy prawdy.
A znalazłaś ją?
Tak sądzę.
Gdy byliśmy w kopalni...
miałam wrażenie, jakby to był koniec...
chciałam mu tylko powiedzieć, co do niego czuję.
Ile dla mnie znaczy.
Jak bardzo...
Jak bardzo go kochasz?
Nagle wszystko stało się takie jasne.
Jakbym słyszała moje serce po raz pierwszy.
Oj, Elizabeth.
Prawie zapomniałam.
To przyszło dziś rano.
Od Charlesa.
- Ned. - Tak?
- Już przyszło? - Tak. Jest tutaj.
Dzięki.
To fascynujące.
Jeśli można, niech to zostanie między nami.
Oczywiście. Dotrzymam tajemnicy.
Muszę przyznać, że dobrze się bawiłem.
Ja również.
O, Julie, szkoda, że z nami nie poszłaś.
Było tam wielu kawalerów. Niektórzy byli bardzo przystojni.
I nudni?
Gdybyś spróbowała, na pewno, znalazłabyś kogoś dla siebie.
Jestem pewna, że nie.
To może...
Viola i Lionel poznaliby cię ze swoimi przyjaciółmi.
Możesz przestać organizować mi życie?
Od zawsze młode kobiety z dobrych domów
- wychodziły za mężczyzn z dobrych domów. - A potem byli nieszczęśliwi.
To jest nieprawda.
To, że Tom odszedł, nie znaczy, że o nim zapomniałam.
Może już powinnaś.
A może to już nie jest mój dom.
Nikogo nie obchodzi, co myślę i jak się czuję.
- Troszczymy się o ciebie. - Wcale nie. Myślicie tylko o sobie
- i co powiedzą inni. - Mylisz się.
To czemu Elizabeth wyjechała?
- Tu nie chodzi o Elizabeth. - Chciała mieć własne życie, jak ja.
Tylko ona miała dość odwagi, by coś z tym zrobić,
- zamiast siedzieć tu i się dusić. - Twoja siostra tu wróci.
- Zapamiętaj moje słowa. - Mam nadzieję, że nie.
Oby tam została i poślubiła Jacka Thorntona, na przekór wam.
- Dlaczego? - Bo na to zasłużyliście.
Nie szanujecie ani jej, ani moich uczuć.
- Posłuchaj, Julie. - A jeśli nie?
Wydziedziczycie mnie? Nie dbam o to.
Nie obchodzą mnie pieniądze, pozycja ani towarzystwo.
Udam, że tego nie słyszałem.
Świat się zmienia, tato.
- Lepiej też zacznij. - Julie.
Julie.
Witaj, Molly.
Jakie piękne kwiaty.
Dziękuję.
To prezent od Lee.
Muszę przyznać, że ma pan świetny gust.
Mówi pan o kwiatach, czy o kobietach?
Lepiej, jeśli powiem, że o obydwu.
Dziękuję. Muszę już iść.
Molly?
- Mam nadzieję, że nie żywisz urazy. - Do czego?
Wiem, że spędzałaś sporo czasu z Lee.
Nie masz się o co martwić.
Widać, że jesteście dla siebie stworzeni.
Dziękuję. Jesteś urocza.
- Cieszę się, że dalej się przyjaźnimy. - I ja.
Panie Yost?
Zamierzam kupić fonograf. Mogę zerknąć na katalogi?
Oczywiście. Są tu.
Molly?
Dziękuję. To zadziałało jak zaklęcie.
Wiedziałam.
Szaleje na twoim punkcie. Potrzebowała tylko małej zachęty.
- Świetnie odegrałaś swoją rolę. - Miło mi.
Dziękuję.
To najlepsza ryba, jaką jadłam. Zdradź mi swój sekret.
Piwo.
Przepis mojego dziadka.
- Chyba możesz się nim podzielić? - Nie.
Przysięgałem.
To musisz ją dla mnie zrobić ponownie.
- Jeśli złowisz więcej ryb niż ja. - To raczej nie problem.
Wracając do dyskrecji...
wiem tylko, że twój dziadek lubi łowić, a ty nieźle radzisz sobie z młotkiem.
Nie mam za wiele do opowiadania.
No nie wiem.
Ostatnio podczas obiadu, powiedziałeś, że prawie umarłeś.
Zgadza się.
Co się stało?
Popełniłem błąd i słono za niego zapłaciłem.
To było inne życie.
Mogę zapytać, jaki to był błąd?
Powiedzmy, że nie zawsze działałem zgodnie z prawem.
A prawie bym umarł, bo... zostałem postrzelony.
Rozumiem.
Tak czy owak...
przysięgłem Bogu,...
że...
jeśli przeżyję,
resztę życia poświęcę jemu.
Przepraszam. Pewnie nie to chciałaś usłyszeć.
Wcale nie, Frank.
Nie powinnam wścibiać nosa. Przepraszam.
Nic się nie stało.
Ale będę wdzięczny, gdy zostanie to między nami.
Inni nie będą tak wyrozumiali.
Jasne, nie powiem ani słowa. Obiecuję.
Już późno. Powinienem już iść.
- Odniosę te talerze. - Nie trzeba.
Dam sobie radę.
Dziękuję.
Rozumiem. Nie, nikt nie wie.
Byłoby cudownie.
Dziękuję bardzo.
Dzień dobry, Jack.
Dzień dobry, Rosemary.
Pewnie słyszałeś już wieści.
Lee i ja znów jesteśmy parą.
Myślę, że wszyscy już o tym wiedzą.
Mam nadzieję, że Lee wie, jakie ma szczęście.
Na pewno.
Wiem też, że pewną nauczycielkę też spotka to szczęście z tobą.
Daj spokój.
Nie nabierzesz mnie. Widziałam, jak na siebie patrzycie po tej przygodzie.
Nie ma nic bardziej romantycznego niż ocalenie damy w opałach.
I pomyśleć, że to wszystko dzięki temu psu.
Nie mam wątpliwości, że Elizabeth to ta jedyna.
Nigdy bym nie pomyślał, że to powiesz.
Więc nie znasz mnie tak dobrze, jak myślisz.
Trudno było rozstać się z tobą.
Kochałam cię...
i zawsze będę.
Ale chcę, byś był szczęśliwy. Naprawdę.
Dziękuję, Rosie.
Jeszcze jedno.
Obiecaj, że zostaniemy przyjaciółmi.
Obiecuję.
I moja rada?
Nie każ jej czekać.
Nie zamierzam.
Pan Thornton?
- Coś pilnego dla pana. - Dzięki, Ned.
Zostawiam cię z telegramem. Powodzenia.
Właśnie dostałem telegram z centrali.
Kazali mi cię aresztować.
- Mogę to wyjaśnić. - Te fałszywe banknoty?
- Działałem w ukryciu. - Ta sprawa jest już zamknięta.
Nie mam jeszcze dowodu, ale mam powody sądzić,
że ktoś wewnątrz współpracuje z tymi fałszerzami.
Ktoś od nas jest w to zamieszany?
Znamy się od dawna, nie okłamałbym cię.
Oddaj mi swoją broń, Bill.
- Jadę do miasta. - Wrócisz na kolację?
Nie czekaj na mnie. Spotkanie potrwa do późna.
Viola, jesteś jakaś blada.
- Chodzi o Julie. - Co się stało?
Znalazłam to.
Uciekła i nie zamierza wrócić.
O Boże.
Elizabeth Thatcher, zostaniesz moją żoną? Czy...?
Nie.
Elizabeth, czy ty...?
Sam nie wiem.
Zielony?
Czy niebieski.
Nie.
Zielony.
To idziemy.
Wspaniale, Miles. Jestem z ciebie dumna.
- Dziękuję, proszę pani. - Proszę.
Test z ortografii będzie w czwartek, a do jutra czekam na prace z historii.
To koniec zajęć.
Miłego dnia.
O rany.
Elizabeth...
wyjdziesz za mnie?
Napisy: Iwona Rojek-Walczak