W poprzednim odcinku:
Nic mnie nie łączy z Charlesem.
Przysyłają tu reportera, żeby napisał o Nowym Roku.
I o tobie.
Mogłeś poprosić o jedzenie.
- Jak cię zwą? - Cody.
- Szukam przyjaciela. - Nie chcę kłopotów.
Zostanę tu przez pewien czas.
Nie zawsze zgadzam się z twoimi metodami,
ale nie da się ukryć, że są skuteczne.
To chyba najważniejsze, prawda?
Wciąż czeka nas papierkowa robota,
ale oficjalnie przywracam cię na stanowisko.
Natychmiastowo.
Doceniam to, Sam.
Udam się teraz na urlop.
Niech nie będzie za długi.
Potrzebujemy takich, jak ty.
Dobra robota.
Bill.
Musimy porozmawiać.
Nie teraz, Jack.
Lee!
- Cześć. - Wyglądasz na zajętego.
Nawet sobie nie wyobrażasz.
Czyżby to miało związek z Rosemary
i świętowaniem Nowego Roku?
Moim postanowieniem będzie nauczyć się jej odmawiać.
- Powodzenia. - Dziękuję.
- Do zobaczenia. - Cześć.
Rip!
Proszę?
Rip! Proszę?
Powinienem pytać?
- Zabrałam go na spacer. - I?
Gonił królika po grzęzawisku przy jeziorze, nie chciał wrócić,
a ja poślizgnęłam się i upadłam.
Błoto ci służy.
To była moja ulubiona spódnica.
- Chyba nadużył gościnności. - Wcale nie.
Nie.
Poddanie się byłoby oznaką słabości.
A on dopiero zaczął mnie szanować, prawda?
Na efekty trzeba poczekać.
No chodź!
Idź.
Idziemy!
Myślałem, że przeprowadzimy wywiad u państwa w domu.
- Jest w remoncie. - Zgadza się, wymaga dużo pracy.
Tak? Co się stało?
- Powódź. - Pożar.
- Najpierw powódź,
a potem pożar.
Niestety nie na odwrót.
Wtedy powódź ugasiłaby pożar.
To był bardzo... Trudny rok.
Ale tak już się żyje na prowincji.
To prawda.
Od jak dawna jesteście w związku małżeńskim?
Już pewien czas...
- Tak. - Dłuższą chwilę.
- Cztery lata. - Około.
Tak.
Tak szybko minęło, że trudno zliczyć.
Nie nosi pani obrączki, pani LeVeaux?
- Zgubiłam. - Jest w napra...
Chciałam powiedzieć, że zgubiłam
tyle kilogramów, że trzeba ją naprawić, by pasowała.
- Ma bardzo kościste palce. - Nie kościste, skarbie, ale szczupłe.
To miałem na myśli. Szczupłe.
Pan też nie nosi obrączki, panie LeVeaux?
Nie, ja... Jestem uczulony na złoto.
Dostaje wysypki.
To trochę osobista sprawa, nie sądzisz, skarbie?
Uwielbiam sprawy osobiste. Im bardziej prywatne, tym lepiej.
Mamy ich wiele, długo by opowiadać.
Musisz wracać do pracy.
- Tak. - Kochanie.
Musimy się śpieszyć, jeśli chcemy uwiecznić zachód słońca.
Jest dopiero 16.00.
- Wie pan, co mówią o rannych ptaszkach. - Lubią zachody słońca.
- Tak? - Idziemy?
Laura?
Co pani tu robi, panno Thatcher?
Przyniosłam ci książkę.
Pomyślałam, że wspólnie ją przejrzymy.
Co to za książka?
To album z obrazami znanych artystów, jak Harvey Dunn.
On też dorastał na prowincji, jak ty.
Na wielu obrazach przedstawił ciężko pracujących ludzi,
takich jak ty i twój tata.
Ta pani wygląda jak moja mama.
Twoja mama była rudowłosa?
Mówiła, że ładnie rysuję.
Na pewno nie chciałaby, żebyś cały czas była smutna.
Ani żeby twój tata był smutny.
Mogę ją zatrzymać?
Liczyłam na to.
Pokażę ci kolejny.
Ten jest ładny.
Jak zdrowie Becky?
Jeszcze jeden dzień w łóżku i powinna stanąć na nogi.
- Dobre wieści. - Myślałaś o tym, co zrobisz?
Co zrobię z czym?
Kiedy dziewczynka wyzdrowieje,
nie będzie powodu, by trzymać tu dzieci.
Zakładam, że uciekły?
- Tak, ale... - Muszą trafić do sierocińca.
Na razie nie powinny nigdzie iść.
Nie.
Nie teraz.
Ale za pewien czas.
Pan musi być reporterem z San Francisco Herald.
Tak, Mike Ward.
A pani?
Florence Blakeley.
Jestem w komitecie noworocznym
i wszyscy jesteśmy podekscytowani pana wizytą w Hope Valley!
Tu pan jest, panie Ward.
Niestety, pani Blakeley nie może zostać i pogawędzić z nami.
Pani Blakeley.
W swoim eseju napisała pani:
"Pani Blakeley dostrzega negatywne strony każdej sytuacji".
Mogłaby pani skomentować?
- Słucham? - Miałam na myśli, że
Florence jest tą osobą,
która przypomina nam o rzeczywistości.
Bez niej bylibyśmy zagubieni.
Miło, że tak mówisz. Dziękuję.
Wiem, że masz dużo pracy, więc nie pozwól, byśmy cię od niej odrywali.
A co do pana.
Zaplanowałam dla nas intensywny dzień, więc nie mamy czasu wolnego.
Ani trochę.
Zakładam, że pan LeVeaux dołączy do nas?
Pan LeVeaux?
Niestety, jest bardzo zajęty.
Widział pan już naszą wieżę ciśnień?
- Czemu miałbym ją oglądać? - Jest bardzo imponująca.
Tyle wody
w wieży.
- Widziałaś Becky lub Cody'ego? - Nie.
Becky powinna leżeć w łóżku.
Nie ma jej na górze, Cody'ego też nie.
- Becky? - Cody?
Jack!
Becky i Cody uciekli.
- Kiedy? - Nie wiem.
Może parę godzin temu.
Jeśli idą pieszo, nie mogli dojść daleko.
Becky powinna leżeć w łóżku.
Poszukam na północy, w kierunku rzeki. Stamtąd przyszli.
- A jeśli nie poszli tam? - Sprawdź, czy Lee może kogoś wysłać.
Niech idą na południe, w kierunku Buxton.
W porządku.
Bill!
Potrzebuję twojej pomocy.
- Z czym? - Wyjaśnię po drodze.
Pozwól, że ci pomogę.
Dziękuję.
Myślisz, że właściciel tego miejsca potrzebuje dodatkowych rąk do pracy?
Szukasz pracy?
Niewykluczone, jeśli trafi się okazja.
Słyszałam, że pan Yost potrzebuje kierowcy.
Raczej nie zapłaci wiele. Znajdziesz go w środku.
Dziękuję, panno...
Stanton.
Nie masz imienia?
Clara.
Ładne imię dla ładnej dziewczyny.
Ile potrwa twój urlop?
Jeszcze nie wiem.
Jak cię znam, raczej krótko.
- Wygląda na opuszczony. - Cody?
Becky?
Szybko się przemieszczają. Jakieś pomysły, co dalej?
Dalej na północ.
- Chyba nie dam już rady. - Na pewno dasz!
Jeśli dotrzemy do kopalni, przeczekamy tam do rana.
No dalej.
Cody! Becky!
Musieli się gdzieś schronić.
Szyb kopalni.
Robi się późno.
Nie martw się.
Jack i Bill ich znajdą.
Byli tu bezpieczni.
Czemu uciekli?
Nie wiem.
Dawali już sobie radę sami. Nic im nie będzie.
Becky jest chora. Nie powinna być na dworze.
Abigail,
nic im nie będzie.
Oby Bóg cię posłuchał.
- Dalej, Becky! - Idź beze mnie.
Nie możesz teraz odpuścić.
- Tata mawiał, że zwycięzcy nie rezygnują. - Wygraj za nas oboje.
- Dobrze? - Cody, Becky!
No chodź!
Idź, albo już nie odezwę się do ciebie.
- Bez ciebie nie idę. - Uciekaj!
Tutaj!
Becky zasnęła.
Zapytam doktora Burnsa, czy przyjdzie.
- Nie miałaś się spotkać z Jackiem? - Zrozumie, zobaczę go jutro.
Mam kłopoty?
Nie, skarbie.
Chciałabym wiedzieć, czemu uciekliście.
Słyszałem, jak doktor mówił, że nas odeślecie.
Wiem, że trudno ci to zrozumieć, Cody,
ale zaufaj mi.
Musisz uwierzyć, że Bóg nad tobą czuwa
i niezależnie od tego, co się wydarzy, ma plan,
nawet jeśli ty tego planu nie znasz.
Dla pani też ma plan?
Tak. Zdradzić ci sekret?
Były w moim życiu chwile,
gdy byłam bardzo smutna i przestraszona, jak ty teraz.
- Uciekała pani? - Chciałam uciec.
Ale przypomniałam sobie, że nic nie dzieje się bez powodu,
a niezależnie od powodu
ty i Becky jesteście teraz ze mną
i nigdzie nie idziecie,
póki twoja siostra nie wyzdrowieje.
Obiecuję ci to, nie słuchaj, co mówią inni.
- Nawet doktor Burns? - Nawet on.
Hickam.
Inspektor Avery.
Dobrze pana widzieć na wolności.
Dobrze tu być.
Słyszałem, że jest pan na urlopie.
Zgadza się.
Może powinniśmy porozmawiać o pana dalszej karierze.
Moja firma się rozwija.
Przydałby się nam ktoś o pańskich talentach.
To bardzo miłe.
Jeszcze nie chcę podejmować decyzji.
Proszę to przemyśleć.
Panowie.
Mogę się przysiąść?
Właśnie wychodziłem.
Mam listę rzeczy do zrobienia przed Nowym Rokiem.
Muszę wpaść na to, jak odpalić
pięć tuzinów fajerwerków i przy okazji nie podpalić miasta.
Panie Coulter?
Stworzyłem szkic, jak odpalić te fajerwerki,
- gdyby chciał pan spojrzeć. - Czy ty czasem odpoczywasz?
W porządku.
Proszę nam wybaczyć. Pokaż rysunki.
Chodźmy. Popatrzę na to.
Słyszałam o losach inspektora Houstona.
Tak.
- Długo pracowałem nad tą sprawą. - Pamiętam.
- Myślałam... - Zastanawiałem się...
- Ty pierwszy. - Dobrze.
Nie da się ukryć, że miałem mnóstwo czasu, gdy przebywałem w celi.
Wiele przemyślałem.
Nora,
przepraszam, jeśli kiedykolwiek cię zraniłem.
Chcę, żebyś wiedziała.
Ja też przepraszam.
Prawda jest taka, że nie byłam wobec ciebie fair.
Ani wobec nas.
Czasami ludzie popełniają błędy i nie da się temu zaradzić,
można tylko zapomnieć i przebaczyć.
Naprawdę tak sądzisz?
Miałeś rację.
Nie potrafiłam zapomnieć o synu, więc trzymałam się ciebie.
Pora zacząć od nowa.
Pora dla nas obojga.
Szczęśliwego Nowego Roku.
Wszystkiego dobrego.
- Ciepło ci? - W porządku.
Jeśli potrzebujesz kolejnego koca, daj mi znać.
- Dobrze. - Dobranoc.
Pani Stanton?
Mama zostawała przy mnie, gdy zmawiałem wieczorny pacierz.
Chcesz, żebym została?
Dobrze.
Proszę zacząć.
Dobry Boże, pobłogosław Cody'ego i zachowaj go od złego.
Pokaż mu, jak bardzo go kochasz, i zawsze go strzeż.
Pobłogosław Boże mamę i tatę, którzy są teraz w niebie z aniołami,
spraw też, by Becky wyzdrowiała. Amen.
- Amen. - Och, zapomniałbym.
Boże, pobłogosław też panią Stanton
i powiedz mojej mamie, żeby już się nie martwiła,
bo teraz ona o mnie dba.
Amen. Znowu.
Dobranoc.
Zaczynamy?
- Rosemary nie dołączy? - Nie, kazała zacząć bez niej.
Jest bardzo zajęta oprowadzaniem reportera.
Moim zdaniem coś tu się nie zgadza.
Pan Ward pytał o pana LeVeaux.
To będzie ciekawy artykuł.
Ale najpierw ważniejsze sprawy.
Zostaliśmy zalani zgłoszeniami do pudełka wspomnień.
To decyzja rady miasta
o zmianie nazwy na Hope Valley.
Biblia z nowego kościoła.
Fotografia uczniów naszej szkoły.
Przepis od pani Jackson na grzechotnika i paszteciki.
Chyba możemy go gdzieś odłożyć.
Richard Manning przyniósł harmonijkę, ale nie wiem, czy ją dodawać.
- Słyszałaś, jak gra? - Ja słyszałam.
Może będzie lepiej, jeśli zakopiemy ją na sto lat.
Panna LeVeaux przyniosła kopię scenariusza szkolnego przedstawienia,
do tego afisz sztuki Ćwierkający strzyżyk,
nagranie jej interpretacji utworu "Let Me Call You Sweetheart",
a także wszystkie opublikowane artykuły z poradami.
O, jest też jej kimono z Mikado.
Może ograniczmy liczbę zgłoszeń.
O ile sama jej to powiesz.
Podchodziłam sceptycznie do tej noworocznej gorączki,
ale chyba potrzebujemy tego.
Nowy Rok może być bardzo samotnym świętem.
Nie w tym roku.
Nikt nie musi być sam.
Hope Valley zawsze było wyjątkowe pod tym względem.
Za starych przyjaciół i Nowy Rok.
Zdrowie.
- Zjesz ze mną kolację? - Bardzo chętnie.
Bardzo dobrze.
Miło widzieć, że interesuje cię dobre samopoczucie Nory.
Kogoś powinno.
Już wcześniej znikałeś z jej życia.
Wybacz, ale czy naprawdę sądzisz, że ty powinieneś
troszczyć się o nią, zważywszy na to, jak ją potraktowałeś?
Spokojnie, Henry.
Zastanawiałeś się, skąd policja wiedziała, że tu jesteś
i pracujesz nad zamkniętą sprawą?
Pewnie aż cię ściska na myśl, że oczyszczono mnie z zarzutów.
Houston ma wysoko postawionych przyjaciół.
Na twoim miejscu sypiałbym z bronią pod poduszką.
Albo w ogóle bym nie sypiał.
No dobrze, Rip.
Spójrz, co mam dla ciebie.
Duszona wołowina.
Jest pyszna.
Sama ugotowałam.
Widzisz?
Pycha!
Jak mam do ciebie dotrzeć?
Pozwól, że pomogę.
Rip, staruszku, najwyższa pora, żebyśmy szczerze porozmawiali.
Wiem, że jest ci trudno.
Do tej pory byliśmy we dwóch.
Dwóch starych kawalerów, śmiechy, drapanie,
przechadzanie się w kalesonach.
Ale wkrótce Nowy Rok.
Nie będziemy długo we dwóch.
Musisz przestać tak dręczyć pannę Thatcher.
Nie jest tak dobra w aportowaniu i gonieniu wiewiórek, jak ty,
ale ładnie pachnie.
I jest dla mnie kimś wyjątkowym,
więc dla ciebie też powinna, w porządku?
Dobry piesek.
- To za wiele! - Nonsens. Siadaj, proszę.
Od dawna nikt mnie tak nie traktował.
Zasługujesz na takie traktowanie przez cały czas.
Zawsze byłeś takim dżentelmenem.
Jest w miasteczku więcej niż kilka osób,
które nie zgodziłyby się z tym stwierdzeniem.
Nie znają cię tak dobrze, jak ja.
Skoro mowa o minionych czasach,
zastanawiałem się,
czy sprawy między nami mogłyby wrócić na stare tory.
W końcu zbliża się Nowy Rok.
Powiedziałam Billowi, że to koniec.
Dobrze to słyszeć.
Tak się musiało stać. Ale potrzebuję czasu, Henry.
To nie jest gra. Muszę przemyśleć kilka spraw.
Nie posądzam cię o gierki, Noro.
Chcę tylko, żebyś wiedziała, że czekam na ciebie, niezależnie od tego,
co zdecydujesz.
- Wspaniała gra, panowie. - Doktorze Burns!
Becky znów ma gorączkę.
- Znowu wstawała? - Nie, a godzinę temu czuła się dobrze.
Chodźmy.
Już dobrze. Wszystko będzie dobrze.
- Co z nią? - Bez zmian.
Zabierzcie to.
Musimy szybko zbić gorączkę.
Potrzebuję zimnych kompresów i lód, jeśli gdzieś go znajdziecie.
Taki nagły nawrót wysokiej gorączki oznacza, że infekcję wywołuje pasożyt.
Nie wykryłem tego wcześniej,
gdyż jej objawy wskazywały na grypę.
Nie mogłeś wiedzieć.
Podałem jej nalewkę z chininy.
Musimy teraz czekać i obserwować.
Co się stało?
Nie umiem narysować ducha Nowego Roku.
Ależ umiesz.
Pomyśl o tym, co dla ciebie oznacza ten dzień.
Mój tata mówi, że każdy rok jest taki sam.
Nic się nie zmienia.
Nic.
Może się zmienić, jeśli chcesz.
Czego byś pragnęła w kolejnym roku?
Żebyśmy byli szczęśliwi.
To narysuj to.
- Jak Laura sobie radzi? - Sama nie wiem.
Kiedy jej matka zmarła, ojciec wyrzucił radość z ich życia.
Wciąż tylko pracują.
Masz dar zmieniania sposobu, w jaki ludzie postrzegają sprawy.
Zmiana wynika z nich samych, nie ze mnie.
Elizabeth, jak dobrze, że cię znalazłam.
- Dzień dobry, Rosemary. - Jack.
Musimy porozmawiać.
W porządku,
ale jeśli chodzi o program na Nowy Rok, dzieci ćwiczą codziennie.
Wspaniale! Musimy przejrzeć scenariusz.
Trochę go ulepszmy, wygładźmy.
Masz dużo innych zajęć.
Jesteś pewna? Mam kilka pomysłów na finał.
- Może konfetti... - Rosemary, wszystko jest pod kontrolą.
- Ale ja... - Żadnych ale, radzę sobie.
Bill!
- Masz chwilę? - Pewnie, o co chodzi?
Chcę wiedzieć, czemu mnie nie wtajemniczyłeś.
Nie wiem, o czym mówisz.
Wiesz.
Dlaczego mi nie powiedziałeś o Houstonie?
To nieistotne.
Dla mnie ważne.
Od lat wiedziałem, co robi, ale nie miałem dowodów.
- Powinieneś od razu mi powiedzieć. - To było zbyt niebezpieczne.
To moja praca.
Nie chciałem, by twoja matka straciła męża i syna.
- To nie twoja decyzja. - Może nie.
Zrobiłeś dokładnie to, co ja bym zrobił.
Jestem z ciebie dumny.
Dzień dobry, panie Campbell.
Chciałabym przeprosić, jeśli powiedziałam coś nie tak.
Nie musi mnie pani przepraszać.
Musi pan tylko wiedzieć, że córka bardzo pana potrzebuje.
Tęskni za matką.
Wiem.
Ale wciąż macie siebie.
Nie wie pani, jak to jest.
Nie, nie wiem.
Ale Laura czuje się winna, gdy pomyśli o byciu szczęśliwą.
Potrzebuje być dzieckiem, panie Campbell.
Proszę nie pozwolić, by śmierć matki jej to odebrała.
Pastorze?
Cześć, Cody. Co cię tu sprowadza?
Pani Stanton pozwoliła mi się pobawić przed kolacją,
ale muszę z panem porozmawiać.
O czym?
O mojej siostrze.
Obiecała, że przyjdzie zobaczyć wystąpienie noworoczne,
ale coraz gorzej się czuje.
Przykro mi.
Czy mógłby się pan za nią pomodlić? Ja chyba robię coś źle.
Na pewno świetnie ci idzie.
Może Bóg prędzej posłucha pastora.
Bóg słucha wszystkich tak samo.
Kiedy mama i tata zmarli,
nasz pastor powiedział, że Bóg potrzebował ich w niebie,
ale prócz Becky nie mam już nikogo.
Bóg nie może potrzebować jej bardziej niż ja, prawda?
Mam propozycję.
Pomódlmy się razem.
Usiądź.
Dwa głosy lepiej słychać.
Dobrze.
Będę się modlił bardzo mocno.
Ja też.
Nie wiem, czy pan Campbell mnie posłucha, ale próbowałam.
Kiedy zmarł mój tata, w zachowaniu mamy nic się nie zmieniło.
Uśmiechała się, gotowała dla wszystkich, tak jak dawniej.
Nigdy nie widziałem, żeby płakała.
Musiało być jej ciężko.
Dzieci potrzebują czasu żałoby.
Ale muszą też wiedzieć, kiedy mogą ruszyć dalej.
Pamiętam, że
też czułem się winny, kiedy byłem szczęśliwy.
Długi czas sądziłem, że nie wolno mi dobrze się bawić.
Laura też tak myśli.
Rozumiem ją i jej tatę.
Przywodzi mi na myśl wiele wspomnień.
Oczywiście.
Przepraszam.
- Nie chciałem cię tym obarczać. - Jack.
Musimy umieć dzielić się ze sobą wspomnieniami.
Złymi i dobrymi.
Może skoncentrujemy się na tworzeniu nowych wspomnień.
Witajcie na obchodach Nowego Roku. To dopiero pierwsza z ceremonii.
Później odbędzie się zasadzenie drzewa,
a wieczorem obejrzymy program przygotowany przez dzieci.
Oczywiście o północy będą fajerwerki
oraz zapieczętowanie pudełka wspomnień na sto lat.
A teraz, burmistrzu Gowen,
prosimy o ogłoszenie zwycięzcy konkursu plastycznego.
Komitet długo debatował i nie było łatwo,
ponieważ wszyscy wykonaliście wspaniałe prace.
Zwycięża "Wschód słońca nad Hope Valley".
To moja praca!
Rysowałaś prosto z serca, prawda?
Mama jest naszym słońcem.
Chce, żebyśmy byli szczęśliwi.
Dobrze.
- Lee? - Tak?
Musimy się pospieszyć z przygotowaniem stołów.
Spokojnie. Mamy mnóstwo czasu.
Nie mogę się uspokoić. Wszystko musi być idealne dla pana Warda.
Nie wszystko musi być idealne.
Skończyłem przygotowywać fajerwerki.
Coś jeszcze?
- Tak... - Hickam, wystarczy, dziękuję.
Musisz przestać wykorzystywać tego chłopca.
Chodzi za tobą jak szczeniak.
To niedorzeczne! Nie wykorzystuję go.
Naprawdę?
Tak się przejmujesz zachowaniem pozorów,
że chyba nie dbasz już o to, co jest prawdziwe, a co nie.
Natychmiast to odwołaj.
Nie.
Nie odwołam.
Życie to coś więcej niż przedstawienie.
Ale ty tak bardzo wczuwasz się w odgrywanie roli,
że zapominasz o tym, co istotne.
- To nieprawda. - Prawda?
Czy prawda coś dla ciebie znaczy?
- Oczywiście. - To dobrze.
To mnie przekonaj.
Dziękuję.
Dokładnie.
Panie Ward, muszę coś panu wyznać.
Nie byłam całkowicie
szczera wobec pana.
- W jakiej kwestii? - Doszło do nieporozumienia.
Nagięłam jedną z zasad konkursu.
Nie jestem...
Tak naprawdę, nie mam...
Nie mam...
Czego?
Męża.
Przyznaję się.
- Nie mam męża. - Nie ma pani?
Chciał pan historii o rodzinie z prowincji spędzającej Nowy Rok, więc ją pan dostał.
Ale prawda jest taka,
że mam rodzinę,
tyle że rodziny bywają różne.
Wszyscy mieszkańcy Hope Valley to moja rodzina.
W całym kraju nie znalazłabym lepszej rodziny.
Myśli pani, że się nie domyśliłem?
To czemu nic pan nie mówił?
Chciałem zobaczyć, co pani jeszcze wymyśli.
Pewnie nie napisze pan o Hope Valley.
Wcale nie!
To historia lepsza od "Nowy Rok rodziny z prowincji".
W tym miasteczku ludzie naprawdę się o siebie troszczą.
Moi czytelnicy będą zachwyceni.
Więc dołączy pan do nas dziś wieczorem?
Nie mógłbym tego przegapić.
Widzisz?
KAWIARNIA ABIGAIL
Jak Becky się czuje?
Gorączka zelżała, ale ma słaby puls.
- Proszę dać znać, jeśli coś się zmieni. - Tak.
Gdzie jest Cody?
Mówi dobranoc siostrze.
Nie chciał jej zostawić, ale przypomniałam mu, jak bardzo
zależało jej, żeby wystąpił wieczorem.
Możesz go zabrać ze sobą? Ja tu zostanę.
Jesteś pewna?
Chcę z nią zostać.
Becky?
Nie wiem, czy mnie słyszysz,
ale pastor Hogan i ja modliliśmy się za twoje zdrowie,
więc spróbuj wydobrzeć.
Szkoda, że nie zobaczysz noworocznego wystąpienia.
Bez ciebie to nie będzie to samo, ale chciałaś, żebym wystąpił,
więc cię nie zawiodę.
Kocham cię, Becky.
Jesteś najlepszą siostrą.
Myślałem, że wyjechałeś.
Mówiłem ci.
Podoba mi się tu, Matt.
Mam na imię Frank.
Pastorze.
Abigail prosiła przekazać, że zostaje w domu z Becky.
Dobrze. Dołączę do niej.
Powiedziała, żebyś poszedł i dobrze się bawił.
Też chciałam pomóc, ale Abigail się nie zgodziła.
- Do zobaczenia. - Do zobaczenia na miejscu.
Abigail z kawiarni?
- To twoja ukochana? - To nie tak.
Clara!
Pan Yost zaproponował mi pracę.
Gratulacje!
Nie zostajesz tu, Jesse.
Mylisz się.
Posłuchaj mnie.
Do rana ma cię tu nie być. Rozumiesz?
A jak nie, to co, pastorze?
Wiesz, do czego jestem zdolny.
Przepraszam.
Nazywasz się Jesse Flynn?
Tak.
Ktoś zostawił to dla ciebie. Mówił, że to ważne.
POSZUKIWANY MATT LANDRY 500 $ NAGRODY
Jestem Nowy Rok.
Doceniam przeszłość, marzę o przyszłości.
Jestem Nowy Rok.
Jestem dziełem sztuki, które stworzysz.
Jestem Nowy Rok.
Jestem obietnicą piękna, nadziei i Bożej łaski.
Becky!
Chinina na razie zatrzymała infekcję.
Muszę zabrać ją ze sobą do Union City, żeby dokończyć leczenie.
Na jak długo?
Zobaczymy.
- Kiedy wyjeżdżamy? - Jeśli pogoda się utrzyma,
to jutro.
To szybko.
Im szybciej, tym lepiej.
Ale kuracja trochę potrwa.
Pani Stanton, czy Cody może u pani zostać, nim nie wyzdrowieję?
Ze mną?
Wiem, że u pani będzie bezpieczny.
Ale ja chcę jechać z tobą.
- Nie możesz. - Dlaczego?
Becky nie jest dorosła.
Potrzebujesz prawnego opiekuna.
Proszę?
Obiecuję, że nie sprawi kłopotów.
Przyrzekam.
Będę posłuszny.
Takiej prośbie nie mogłabym odmówić.
Uwaga, prawie wybiła północ! Czas na fajerwerki!
Dziesięć!
Dziewięć!
Osiem!
Siedem!
Sześć!
Pięć!
Cztery!
Trzy!
Dwa!
Jeden!
Szczęśliwego Nowego Roku!
Czy ten Nowy Rok mógłby być jeszcze lepszy?
Może odrobinę.
Jak?
Tak.
I tak minął kolejny rok, a zaczął się nowy.
Rok rodziny,
rok prawdy,
rok niespodziewanych błogosławieństw
i rok miłości.
Tekst polski: Marta Najman