W poprzednim odcinku:
Myślałam, że gdzieś pojedziemy.
- Nie byłaś sama. - Nie zgodziłam się, Jack.
- Zawsze byłeś dla mnie miły. - I zawsze będę.
Mogłabym wziąć pod uwagę twoje romantyczne zainteresowania.
To Houston jest nieuczciwy, nie ja.
Prawie byś umarł.
Nie zawsze postępowałem zgodnie z prawem.
- Jak ci na imię? - Cody.
- Co oni tu robią? - Chcemy pomóc.
Czy Cody mógłby zostać u ciebie?
Jak mogłabym się nie zgodzić?
- Dokąd idziemy? - To niespodzianka.
- Jaka niespodzianka? - Miła.
- I co myślisz? - O starym domu Abigail?
- Chcę go wynająć. - Nie mieszka w nim Joe Craddock?
Dostał pracę w Cape Fullerton.
Z Clarą u boku, Abigail przyda się dodatkowa przestrzeń.
Tak naprawdę...
to nadszedł czas zapuścić korzenie. Hope Valley to mój dom.
Kocham to miejsce.
I ludzi?
Można tak powiedzieć.
Przepraszam, że przeszkadzam, ale potrzebuję twojej rady.
Zielona czy niebieska?
- To dla kogoś? - Pracuję dziś w barze z Abigail.
- Ktoś widział moją rękawicę? - Sprawdziłeś u siebie?
- Była tu przed kolacją. - I co myślisz?
Zielona. Podkreśla twoje oczy.
Cody, zostawmy Elizabeth samą. Ma dużo pracy.
- Widziałaś moją rękawicę? - Nie masz pracy domowej?
Zaraz ją zrobi. Poszukaj na górze.
Chce poćwiczyć, by dorównać pozostałym.
Byleby poćwiczył do testu z arytmetyki.
Poćwiczy.
Tu jest nasza oddana, pracująca po nocach nauczycielka.
Marco Polo? Ekscytujące odkrycia.
Nowy, niezbadany obszar.
Epicka podróż w nieznane.
- Tajemnica... - Rosemary.
Liczyłam, że mi w czymś pomożesz.
- To nie jest dobra pora. - To zajmie chwilę.
Mogłabyś podać mi jakieś cytaty o miłości i odrzuceniu
do mojej kolumny. Coś z Coleridge'a lub Wordswortha.
Nie pamiętam już klasyki, a ty świetnie znasz tych starych poetów.
Przykro mi Rosie, ale Elizabeth ma plany.
Naprawdę?
Prawie zapomniałam.
Przepraszam, może innym razem.
Pewnie.
- Jak to plany? - Osobiste.
- Właśnie tego potrzebowałam. - Wieczoru w więzieniu?
Wieczoru z tobą.
Wiem, że to nie jest kolacja u Ritza.
Liczy się towarzystwo.
- Przepraszam, że przeszkadzam. - W porządku.
- Mogę pożyczyć twoją pastę do butów? - Też masz dziś randkę?
Niezupełnie. Rano mam spotkanie z Pinkertonami.
Myślałem, że masz urlop.
Mogę posłuchać, co mają do powiedzenia.
- Te bułki wyglądają pysznie. - Chcesz trochę?
Jesteś strasznie miła. Dzięki.
Za romantyczny wieczór razem.
Jeden z tych dni.
Proszę pani?
- Czemu Laura dostała A, a ja C? - Podaj pierwszą zasadę pisania esejów?
Dzielisz tekst na paragrafy. A twój esej to jeden długi paragraf.
Cody, spóźniłeś się 20 minut.
Pani Stanton pozwoliła mi poćwiczyć baseball przed szkołą.
Musisz tu być razem z dzwonkiem.
- Mówiła, że tak będzie dobrze. - Chyba źle ją zrozumiałeś.
Kto mi opowie o podróżach Marco Polo?
To straszne, co przytrafiło się Sillasowi. Aż mi słabo.
- Nie wierzę, że odszedł. - Co się stało?
- Silasa Ramseya zabito podczas rabunku. - O nie. Biedna Dottie.
- Dziś wróci po pogrzebie do domu. - Złapali tych, co to zrobili?
Jeszcze nie, ale na pewno to zrobią.
Drogie panie.
Dottie chyba wie, że może na nas liczyć.
Nikt nie powinien przechodzić przez to samemu.
Położyłem już ostatnie pudło.
- Mogę coś jeszcze zrobić? - Nie mogę teraz myśleć.
Zlew przecieka, mogę na niego zerknąć po pracy.
- Na pewno masz czas? - To zajmie kilka minut.
- Ta suknia pasuje ci do oczu. - Dzięki.
- Spodziewałem się więcej klientów. - Wybaczcie.
Tłok kończy się przed pierwszą zmianą w tartaku.
- Mogę zobaczyć menu? - Nie drukujemy menu?
Nie ma jadłospisu ani klientów.
- Co to za zapach? - Moje maślane ciasteczka.
Jeśli ich pan nie lubi, podajemy też fasolę i kawę.
Pan Humphries nie będzie jadł.
- To po co te pytania? - Spełniło się pani życzenie.
Odsprzedaję mój udział w barze.
To będzie pani nowy parter.
Jeśli możemy coś zrobić...
Jesteście bardzo miłe.
- Cokolwiek. - Nic mi nie będzie.
Tak mi przykro, pani Ramsey.
- Może pomogę pani z bagażem? - Będę wdzięczna.
Nie znałem pani męża zbyt dobrze, ale wiem, że był dobrym człowiekiem.
Nie lubię mówić źle o zmarłych, ale oboje wiemy, że nie był święty.
Mimo to, nie powinien tak umrzeć.
Kontaktowałem się z biurem. Przydzielili inspektora,
ale ja też zbadam tę sprawę.
Dziękuję. A nie jest pan na urlopie?
Jestem, ale to nie jest jakaś tam sprawa.
Święty czy nie, zasługuje na sprawiedliwość.
Tak samo jak i ty.
To duże przedsięwzięcie.
Zbudowałem kościół, to i poradzę sobie z domem.
Nie mówimy o jakimś domu.
Gdzie ma być ta budowa?
Znasz działkę Clema Bessera, niedaleko Jamesona?
- Ładny jest stamtąd widok. - Najlepszy w dolinie.
To ile?
- Za drewno do budowy? - Tak.
Policzę i dam ci znać.
- Lee. - Świetnie. Dzięki.
- Zostań tu. - Tu jesteś. O, Jack.
- Cześć. - Nie chcę przeszkadzać.
Mam dla ciebie najświeższe nowiny.
Po pierwsze, kazałam zrobić miejsce
na nowy magazyn. Po drugie, przekonałam chłopców Hudsonów,
by pozamiatali pod tym...
To coś duże z piłą.
- Pod tarczą? - O, tak. Ale głupie słowo.
Po trzecie, Panna Weiss zgodziła się podać przekąski.
Jak to mówisz: „Szczęśliwa załoga jest wydajna".
- Dlatego chcemy, by była szczęśliwa. - Tak.
Rosemary chce pomóc w tartaku. Czy to nie wspaniale?
Cudownie.
Sądziłem, że jesteś zajęta swoimi poradami.
Bo jestem, ale Lee tak ciężko tu pracuje.
- Przynajmniej tyle mogę zrobić. - Mogłaby mniej.
Idę do sklepu po kilka rzeczy. Spodoba ci się twoje nowe biuro.
Zaraz. Co robisz z moim biurem?
- Co ona tam robi? - Nie wiem. Powodzenia.
Dzięki, Lee.
- Idziesz do Dottie? - Pomyślałam, że zaniosę jej ciasto.
- Choć tyle mogę dla niej zrobić. - Mogę się przyłączyć?
Pewnie.
Poproś Neda Yosta, by zamówił ten czerwony welur, o którym rozmwialiśmy.
Lub kasztanowy, jeśli taki mają. Potrzebuję około 18 metrów.
Lepiej zamów 27.
- Pan Coulter o tym wie? - Oczywiście.
- Dokąd on poszedł? - Pomaga mi w zmienić wystrój.
- Jest już wystarczająco ładnie. - To dopiero początek.
Wyobraź sobie. Mahoniowe biurko i krzesło.
Grube zasłony po obu stronach.
Trzy lampy rzucające na dół światło.
To będzie biuro na miarę króla.
A po co mi podwyższone biurko?
Jesteś szefem, dowodzisz niczym nieustraszony lider.
To biurko to twoja scena.
Jesteś przekonujący, gdy patrzysz na innych z góry.
Lubię moje stare biuro.
Staram się tchnąć życie w ten wypłowiały, stary loch.
- Gdzie moja mapa? - Jaka mapa?
Jak to jaka? Ta duża, co była na ścianie.
- To coś wystrzępione? Wyrzuciłam to. - Co zrobiłaś?
Nie martw się. Zamówiłam ci nową. Spodoba ci się. Jest w kolorze.
Na tej mapie napisałem harmonogram zbiorów.
Na pewno jeszcze gdzieś go masz. I zanim zapomnę.
Dałam Glenowi Butterfield wolne.
Zaraz.
Jak to dałaś mu wolne?
Oczywiście powiedziałam, że to twój pomysł. Ty tu przecież rządzisz.
Czasami się zastanawiam.
Pokłócił się strasznie z żoną. Napisała mi to w liście.
Otworzyła przede mną swe serce.
Muszą się ze sobą pogodzić. Nie chcesz, by pracownicy byli szczęśliwi?
Chcę, by byli szczęśliwi,
ale jeśli ich tu nie ma to technicznie nie są pracownikami, tak?
Zabawny jesteś. Muszę już iść. Mam jeszcze sporo do zrobienia.
Przyjdę później z dodatkami.
Co tu się stało?
Zbliża się pora obiadu. Będę wracać.
- Powinnaś dać sobie wolne. - Muszę pracować.
Nawet ten z góry wziął sobie wolne siódmego dnia.
- Zasłużył na to. - Ty też. Powiem ci coś.
Może wpadnę po kolacji i przejdziemy się wokół stawu?
Pół godziny nam wystarczy.
Spacer wokół stawu nie zajmie pół godziny.
Będziemy szli wolno.
Jak się masz ty i Abigail?
- Nie twój interes. - Ma pieniądze?
Czego chcesz, Jesse?
Zbieramy z powrotem grupę. Szykuje się robota. Będziesz nam potrzebny.
- Znasz się na prochu. - Nie wchodzę w to.
Daj spokój. Zarobisz tyle forsy,
że nie będziesz musiał dalej grać tej roli.
Wyjedziesz gdzie chcesz.
Jestem tu szczęśliwy.
Dobrze. Potem tu wrócisz, ożenisz się i spłodzisz dzieci.
- Nie słuchasz mnie. Odpadam. - Nigdy nie odpadasz.
- Chyba nie chcesz zawieść Jake'a? - Grozisz mi?
Wypadki chodzą po ludziach.
Przepraszam za tę kolację w wiezieniu.
Liczy się gest.
Wiem, ale i tak chcę ci to wynagrodzić.
- Jak? - Przekąski w stajni?
Jack.
Znam miejsce, gdzie możemy zjeść o każdej porze.
U Abigail.
Nie.
- U Elizabeth. - Ten dom?
Od rana należy do mnie.
Oszczędziłam trochę pieniędzy, gdy mieszkałam u Abigail.
Czynsz nie jest tu wysoki, i pomyślałam, czemu nie?
A Abigail przyda się pokój dla Clary i Cody'ego.
Skoro w końcu mam spokój i ciszę, mogę znów zacząć pisać.
Stary Joe Craddock nie dbał o to miejsce tak jak Abigail.
Ale kiedyś będzie tu wspaniale.
- To tylko luźna gałka. - Ale jest moja.
Clara, czy moje jagodowe babeczki są już gotowe?
Jestem za wcześnie, ale obiecałam podać herbatę w tartaku.
Przyniosę je.
Cave Junction. To tam był ten napad.
Tam zabili męża Dottie. Taka tragedia.
- Prowadzisz tę sprawę? - Może tak, a może nie.
Mogę ci zaufać?
Masz moje słowo. Nie powiem ani słowa.
Bóg z tobą.
- Abigail. - Bill.
Wie pani, że przecieka zlew?
- Tak. - Trzeba to natychmiast naprawić.
Zrobiłem listę napraw.
- Pokryje pani połowę kosztów. - Z piecykiem nic się nie dzieje.
To tylko kwestia czasu, gdy nagle przestanie działać.
Kiedy to się stanie, kupię nowy.
Kupi go pani teraz.
Zanim zamknie pan swój interes, chciałabym złożyć kontrofertę.
Mówiłaś, że nie masz pieniędzy, by wykupić moje udziały.
Bo nie mam, ale może dojdziemy do porozumienia,
które będzie dla pana korzystne.
Słucham.
Będę płacić miesięczne raty z odsetkami dopóki pana nie spłacę.
- To bardziej niż fair. - Jestem biznesmenem.
Niestety, nie akceptuję takiego ryzyka.
Odbiorę lakier, jeśli mamy zacząć te podłogi.
Dziękuję, ale chcę sama wszystko naprawiać.
- Pozwól, że zaniosę ci tam rzeczy. - Chętnie cię do tego wykorzystam.
Dzięki.
- Elizabeth. - Cześć.
Podobno zatrzymałaś Cody'ego po zajęciach.
Nie chciałam, ale spóźnił się już po raz trzeci w tym tygodniu.
Przed szkołą ćwiczy baseball. Chce tu pasować.
- Jednak powinien być na czas. - Chłopcy już tacy są.
- Nadal muszą być w szkole na czas. - To dla niego wielka zmiana.
Nie chodzi tylko o jego obecność.
Nie uważa i nie oddał pracy domowej.
Przechodzi trudny okres po tym, co się stało.
Musi się starać bardziej.
Sądzisz, że jestem zbyt pobłażliwa.
Jesteś nadopiekuńcza i rozumiem to.
Ale to mu nie pomaga.
Dziękuję za twoją opinię.
Wszyscy chcemy dla niego jak najlepiej. Wiele dla niego robisz.
- Staram się tobie pomóc. - Wiem.
Nie zaskoczyła mnie jej wyprowadzka. Ale nie sądziłem, że zrobi to tak szybko.
Nie wiesz, co o tym myśleć?
Lubię jej niezależność, ale...
Czy to ma związek z domem, który chciałeś budować?
Może.
Myślę, że to dobry znak.
To znaczy, że zapuszcza tu korzenie.
Rozstaje się z Hamilton.
- To dobry znak. - Na pewno.
Kobiety tworzą sobie własne miejsce. To się nazywa zagnieżdżanie.
- Zagnieżdżanie? - Tak.
Dziś Elizabeth zamieszka u siebie, może kiedyś zamieszka u ciebie.
Póki co bądź cierpliwy i kup jej z tej okazji miły prezent.
I co myślisz?
Zagnieżdżanie.
Oto mój ziemski dobytek.
Najlepiej podróżować bez niczego.
Przynajmniej mam biurko.
Czegoś tu brak?
A cóż to?
Prezent na nowy dom.
To chłodziarka? Przydałaby się.
Otwórz.
O Jack.
- Jest piękny. - Teraz muszę ci kupić kwiaty.
Jest piękny sam w sobie.
Jak ty.
Myślałam o tym, co powiedziałeś, by się tu przeprowadzić.
I?
Wrócę na jakiś czas do domu, by załatwić kilka spraw.
Nie musisz się spieszyć.
Jeśli wszystko się ułoży, wrócę tu za miesiąc.
Ja nadal tu będę.
Jedna rzecz nie daje mi spokoju.
- Czy to dotyczy Billa? - Nie.
Podpisaliśmy już papiery rozwodowe.
Jeśli tu będzie mój dom, muszę przeprosić Abigail Stanton.
- To nie była twoja wina. - Ani jej.
Frank, mieliśmy pójść na spacer?
Zmiana planów.
- Może jutro? - Jutro też nie.
- W niedzielę? - Nic z tego.
Nie rozumiem. Mieliśmy ze sobą pobyć.
Będziesz musiała poczekać.
Przepraszam za kłopot.
Dla naszego projektu naukowego posadzimy w puszkach fasolę
i dowiemy się, co to jest fotosynteza.
Ponieważ to projekt grupowy, dobierzcie się w pary.
No dalej.
Emily, rozdasz fasolę?
Proszę pani, ja nie mam pary.
Możesz być w grupie z Milesem i Robertem.
Wszyscy mają kolegów prócz mnie.
Jesteś tu nowy. Potrzeba czasu, by się zaprzyjaźnić w nowej szkole.
- Nie chcę być z nikim w grupie. - Nie masz wyboru, Cody.
Wszyscy biorą w tym udział.
- Znalazłeś coś w Cave Junction? - Niewiele.
Ślady kopyt, łuski.
Podejrzewamy gang Jake'a, ale nie ma wystarczających dowodów.
- Podejrzewam, że to Garrison. - Znasz go?
Ścigałem go już wcześniej.
Dawno temu podczas napadu na bank zabił mojego przyjaciela.
Carl Benson, zostawił żonę i ośmioletnią córkę.
- Nie aresztowałeś go? - Za mało dowodów.
Świetnie pozbywa się swoich śladów.
Zbiera gang, gdy go potrzebuje, oni ruszają, a on zostaje.
Widziano ich koło Albert Hills. Mogą kierować się na zachód.
Pomogę patrolować. Ostrożności nigdy nie dość.
Odmówisz Pinkertonom?
Gang Garrisona i tak nie zbliży się do Hope Valley.
- Witaj, Cody. - Nienawidzę szkoły. Nie wrócę tam.
Co się stało?
Nikt mnie nie lubi. Nie mam tam przyjaciół.
Jesteś tu od niedawna. Musisz trochę poczekać.
Wcześniej miałem chociaż Becky.
Wiem, że tęsknisz za siostrą,
ale ona musi zostać z lekarzami w Union City.
- Pomagają jej wyzdrowieć. - Gdy wyzdrowieje, mogę ją odwiedzić?
Oczywiście.
Do tego czasu możesz pokazać inaczej, że za kimś tęsknisz.
- Jak? - Możesz napisać do niej list.
Napisz jej to wszystko, co chciałbyś jej powiedzieć, gdyby była tuż obok.
Pomożesz mi?
Pewnie.
Dottie.
Miło cię znów widzieć. Burmistrz kazał ci już wrócić do pracy.
Nie. Chciał, żebym wzięła tydzień wolnego.
- To miło z jego strony. - Nie jest taki zły.
- Nie znasz go tak jak ja. - Znam go za dobrze.
Mógł mnie zwolnić, gdy nie miał pieniędzy. Uwierz mi, Henry Gowen ma drugie oblicze.
Z kim teraz rozmawia?
To Alan Humphries. Odkupuje jego udziały w barze.
Nie słyszałem o tym. A ty coś wiesz?
Niezbyt.
Wydaje mi się, że nie będzie już partnerem Abigail.
Mam dla was bardzo zabawne zadanie.
Pomyślcie o wspomnieniach. O czymś z przeszłości.
To może być coś wesołego lub smutnego. Zabawnego lub strasznego.
Chodzi o jakiekolwiek wspomnienie.
- Tak, Emily? - Mogę napisać o żniwach?
Mam pozwala mi wybrać największą dynię i robimy z niej lampion.
To wspaniałe wspomnienie.
Cody, masz jakieś ulubione wspomnienie?
- To głupie. - Nieprawda.
Mój tata mówił, że byliśmy żołnierzami Lekkiej Brygady.
Ma rację. To głupie.
- Robert. - Cofnij to.
Wystarczy, chłopcy.
Przeproście się.
Przepraszam.
To wszystko na dziś.
Jutro czekam na wasze pracze. Koniec zajęć.
Cody?
Nic się nie stało.
Opowiedz mi resztę historii o swoim tacie i Lekkiej Brygadzie.
Jeździliśmy konno.
I co dalej.
Mówił: „Grzmij chwałę wielkich spraw! Lekką Brygadę sław!"
Tak sobie myślę, skoro nie napisałeś nic o Marco Polo,
to może napiszesz coś o „Szarży Lekkiej Brygady"?
Co ty na to?
Dobrze.
- Dla ciebie. - Są piękne, Jesse.
Cieszę się, że ci się podobają, bo chciałem cię o coś prosić.
- O co? - Próbuję poznać okolicę.
Pokazałabyś mi, gdzie są stajnie?
- Chyba widziałam cię tam wczoraj? - No tak.
- A kowal? - Trochę dalej. Za rogiem.
To dobre miejsce.
Jakie ładne. Co to za okazja?
Zapraszałem Clarę na spacer.
Muszę pomóc Abigail.
Nie wygląda na zajętą. Poradzisz sobie bez niej?
Tylko na godzinkę. Obiecuję.
A najważniejsza jest scena.
Sześciometrowe pomieszczenie, oraz oświetlony podest.
Tylko sześć metrów? To za mało nawet na śmierć Makbeta.
Im mniejsza scena, tym bardziej będziesz świecić ty.
To prawda.
Zmieniłam zdanie. To doskonały teatr. Ma idealny rozmiar.
Nie mogę się doczekać otwarcia.
Pierwszy występ dedykuję tobie.
Czymże sobie na to zasłużyłem?
Wnosisz kulturę do naszej małej osady.
Historia zapamięta cię jako patrona sztuki.
Tylko jako patrona?
Spełniasz moje marzenia.
Nikt nie zrobił dla mnie czegoś takiego.
Bo nikt nie czuł do ciebie tego, co ja.
Nie widzisz wsi jak tam, skąd pochodzę.
Nie mówiłeś mi, skąd jesteś.
Małe miasteczko na wschodzie. Moja rodzina miała tam farmę.
Przyjechałeś tu w poszukiwaniu sławy i pieniędzy?
Pewnie często to słyszysz.
Zapytam wprost zanim mnie wyśmiejesz.
- Powinnam się martwić? - Nie, nic takiego.
Zastanawiałem się tylko, czy są jacyś inni
przystojniacy, którzy przynoszą ci kwiaty do pracy?
Sprawię ci radość, bo jesteś pierwszy.
Masz dobrą rekę, ale zły chwyt.
Spróbuj teraz.
O tak.
Dziękuję, panu.
Rzucaj tak dalej, a wkrótce cię zauważą.
Dzień dobry.
Nie poświęcaj się aż tak.
Nie wiem, co zrobiłam, że skrzypi jeszcze bardziej.
Niemożliwe. Zawsze taka była.
Tęsknię za tym miejscem.
Masz stąd wiele wspomnień.
O tak. Wygląda teraz inaczej.
Pan Craddock nie zaprzątał sobie głowy jego wyglądem?
Raczej nie. Co masz następne na liście?
Chłodziarka, naprawa gałek, czyszczenie komina, malowanie.
Praktycznie już skończyłam.
Może pomogę ci później? Zrobimy zajęcia z malowania.
- Świetnie. - Przyprowadzę Cody'ego.
- Co z nim? - Dobrze.
Kazałam mu skończyć esej, zanim wyjdzie.
- W końcu zrozumie. - Ktoś inny też mógłby zrozumieć.
Frank?
Myślałam, że jest coś między nami, a tu nic.
- Zależy ci na nim. - Bardziej niż powinno.
- Muffinkę? - Proszę.
Prosto z pieca. Są pyszne.
Jagodowe.
Będę szczery. To więcej niż się spodziewałem.
Dałem spory rabat ze względu na naszą przyjaźń.
Ten dom to nie jakiś barak.
Zaufaj mi. Będzie wart swej ceny.
Dobrze. Słyszałem, że architekt ukończył plany teatru Rosemary.
To teatr dla Hope Valley. Tylko jej tego nie mów.
To całkiem duży projekt, a ty chcesz podwoić to przedsięwzięcie.
Znasz mnie. Lubię wielkie projekty.
Do zobaczenia.
Dołóż mu. Dołóż.
Co tu się dzieje? Wstawajcie.
Co się stało?
- To on zaczął. - Kłamca.
Robert, do domu.
Reszta, rozejść się.
- Powiesz, co się stało. - Nazwał mnie sierotą.
- Więc go uderzyłeś? - Powie pan pani Stanton?
Powinienem.
Posłuchaj. Wrócisz do domu i odrobisz lekcje.
- Nikt nie musi o tym wiedzieć. - Obiecuje pan?
Tak, obiecuję.
Tylko żadnego bicia.
Spójrz na siebie. Jesteś taka zdolna.
Zdolna i trochę przytłoczona.
Nie miałam pojęcia, ile pracy wymaga naprawa domu.
- Piec, podłogi, malowanie. - Myślałam, że poprosisz o to Jacka.
Zaoferował pomoc, ale chciałam zrobić to sama.
Mężczyźni to osobliwe stworzenia. Lubią czuć się potrzebni.
Mam o tym mnóstwo listów.
Jeśli pozwolę zająć mu się wszystkim, to czego ja się nauczę?
Podawać mu narzędzia, gdy pracuje?
To proste. Daj mu coś innego.
Według mojej zasady: „Jak będzie zajęty, to nie będzie spięty".
Frank, musimy pogadać.
- Teraz nie mogę. - To chociaż posłuchaj.
Wiem, że coś przede mną ukrywasz.
Cokolwiek to jest, przeszłam już to, co najgorsze.
I wiem jedno, nie poradziłabym sobie sama.
Więc jak będziesz gotów, daj mi znać.
Nie musisz przechodzić przez to sam. Masz się na kim wesprzeć.
Mam nadzieję, że będziesz o tym pamiętać.
Masz dość drewna, by przetrwać dwie zimy.
To dobrze, że będzie mi ciepło.
Są jeszcze inne sposoby, by było ci ciepło.
Piecyk? Ognisko?
A może koc?
Nie to miałem na myśli.
Mam zgadywać, czy przyniesiesz mi więcej drewna?
Nie, resztę poukładałem z tyłu.
Jesteś pewna, że nie potrzebujesz mojej pomocy?
W zasadzie, to mam małą prośbę.
Co to takiego?
Za łóżkiem jest wielki pająk.
Możesz wyprowadzić go na zewnątrz?
- Pająk? - Może nawet cała rodzina pająków.
Dwa lub trzy.
Wiesz, jak ich nie cierpię.
Tak.
„Jak będzie zajęty, to nie będzie spięty". Czytałem kolumnę Rosemary.
Tego szukasz?
Żartowałem?
- Czego chcesz, Sony? - Jake kazał mi sprawdzić, co u ciebie.
Chce wiedzieć, co załatwiłeś z Mattem.
Powiedz mu, że robię, co mogę.
Sam mu to powiedz.
Pociąg ze złotem wkrótce przejedzie przez Albert Hills.
Zegar bije.
- Zajmę się tym. - Tym lepiej.
Obiecałeś mi Matta Landry'ego. Nie lubię, gdy ktoś łamie obietnicę.
- Co tu robisz, Bill? - Śniadanie.
- Na mojej patelni i z moich jajek? - Właściwie to są już nasze.
- Słucham? - Jestem twoim nowym partnerem.
Odkupiłem udziały Gowena.
- Co zrobiłeś? - Zawsze chciałem w coś zainwestować.
Słyszałem, że jego połowa jest na sprzedaż.
I nie zapytałeś najpierw mnie?
Nie narobię ci żadnych kłopotów. Jestem tylko sprytnym inwestorem.
No nie wiem. To zbyt wiele. Muszę to przemyśleć.
Wydaje mi się, że jestem twoją najlepszą opcją.
- Czyżby? - Nie zamierzam dawać ci
listy rzeczy, które należy naprawić.
Daj mi dziesięć minut, abym rozpalił ten piecyk.
Zaufaj mi, nie zamierzam wpychać nosa w twoje codzienne czynności.
- Będziesz cichym partnerem? - Pod każdym względem.
Myślę, że posiadając to miejsce będę się tak samo dobrze bawił
jak wtedy, gdy tu jadłem.
W porządku...partnerze?
Mam coś dla ciebie, zanim odjedziesz.
Co to?
Jest piękny.
Pamiętasz, co powiedziałaś na naszym pierwszym spotkaniu?
Jadłaś obiad z przyjaciółmi
w restauracji naprzeciwko mojego biura. To był mój pierwszy dzień w firmie.
Przechadzałeś się w nowym garniturze i lśniących butach.
I spytałeś. „Ma pani może czas?"
A ty wskazałaś na wieżę za tobą.
To było podłe.
Być może, ale ty...
Od teraz, gdziekolwiek pojedziesz, zawsze będziesz miała czas.
Dziękuję, Henry.
Wracaj szybko.
- Coś jeszcze? - To wystarczy.
To małe zamówienie do biura. Dopisz je do rachunku firmy.
Chciałabym, ale nie mogę.
- Dlaczego? - Konto zostało przekroczone.
To pewnie jakiś błąd.
Przykro mi, ale mój tata nie udzieli większej pożyczki.
Dziwne, czemu mi o tym nie powiedział.
Nieważne. Zapłacę gotówką.
Dzień dobry.
- Przynieśliśmy nową farbę. - W sama porę.
- Cody, chciałbyś nam pomóc? - Nie.
Odłóż piłkę i pomóż pani Thatcher.
- Możesz użyć tego. - Nie, dzięki.
Od kiedy ma tę rękawicę, świata poza tym nie widzi.
Mężczyźni i sport, nigdy tego nie zrozumiem.
No dobra, Cody.
Może opowiesz nam o swoim eseju o „Szarży Lekkiej Brygady".
Uwielbiam ten wiersz. Jeden z moich ulubionych.
Jeszcze nie zacząłem.
Termin jest jutro.
Cody, już wystarczy.
Zrobi go, jak tylko wrócimy do domu. Obiecuję.
- Jack, łap. - Nie.
Co ja ci mówiłam?
Proszę, weź szczotkę i to posprzątaj.
Nie muszę cię słuchać.
- Musisz. - Zrób, co ci każe.
- Nie jesteś moim tatą. - Cody.
Ja się tym zajmę.
Puść mnie.
- Nie. - Nienawidzę ciebie i was wszystkich.
To nieprawda. Nikogo nie nienawidzisz.
Jesteś zły, bo tęsknisz za tatą.
Dlatego nie skończyłeś eseju i wdajesz się w bójki.
To boli, gdy o nim myślisz. Ciężko być samemu.
To boli, gdy brakuje tych, których kochasz.
- Ty nic nie wiesz. - Wiem.
Bo też straciłem tatę.
Czujesz się tak, jakby ktoś ci coś zabrał.
W środku masz wielką dziurę.
Ale pewnego dnia to, co czujesz teraz...
to uczucie zniknie.
Obiecuję.
To niesprawiedliwe.
Zgadza się.
Twoich rodziców tu nie ma, co nie znaczy, że nie są z tobą.
Masz ich tutaj...
w każdej chwili i każdego dnia.
Już dobrze?
Nie umiem opisać uczucia, gdy posiada się własny dom.
Nauczanie zawsze było na pierwszym miejscu, ale teraz, gdy osiadłam tu,
w końcu mogę podążać za moją pasją pisania.
Chcę uchwycić ducha tego miejsca,
miłości i troski, abym mogła podzielić się tym ze światem.
Nigdzie na świecie nie ma takiego miejsca,
choć bardzo tęsknię za tobą i mamą.
Kocham cię, twoja oddana córka, Elizabeth.
- „Grzmij chwałę wielkich spraw!" - „Lekką Brygadę sław!"
Za wcześnie, by się cieszyć?
Będą lepsze i gorsze dni.
Ale to dobry początek.
To co robisz dla Cody'ego...
przypomina mi, co w tobie najbardziej cenię.
- Co takiego? - Nie rezygnujesz z ludzi.
Dobra z ciebie przyjaciółka. Będę za tobą tęsknić.
Będę na końcu ulicy, będziemy się widzieć codziennie.
- Obiecujesz? - Tak.
Co to?
To Frank.
POSZUKIWANY NAGRODA 500 DOLARÓW
Napisy: Iwona Rojek-Walczak