W poprzednich odcinkach...
- Czemu Garrison pastora potrzebuje? - Planuje napad.
Zabił mi przyjaciela, który zostawił po sobie żonę i córkę.
- Nie muszę cię słuchać. - Rób, co każę.
Nie udawaj taty.
Powiedziałaś, że mogę na tobie polegać.
Muszę to przemyśleć.
Hope Valley stało się moim domem...
WITAMY W HOPE VALLEY
...oraz czymś o wiele ważniejszym - moim natchnieniem.
Wreszcie odnalazłam serce tej historii
i chcę się nią podzielić.
To poczucie miłości i wspólnoty,
brak osądzania ze względu na przeszłość,
i możliwość odkupienia,
nawet gdy wydaje się to niemożliwe.
Mam już początek i środek,
ale chciałabym też poznać zakończenie.
Masz pomysł na pierwszą książkę?
Chyba tak.
Chciałabym umieć pisać.
- Masz taki talent. - Mówisz tak, bo się przyjaźnimy.
Mam utalentowaną przyjaciółkę.
Która jest wścibska.
Co z tobą i Frankiem?
Ze mną i Frankiem...
To wspaniały pastor i cieszę się, że mieszkańcy chcą, by tu został.
Ale czymś się martwisz.
Nie chcę wiązać się z kimś, kto ma tajemnice.
Miał tajemnice.
- Masz rację. - O czym rozmawiacie?
- O dorosłych sprawach, nudy. - Dlaczego jeszcze się nie ubrałeś?
Jestem głodny.
Ubierz się i dostaniesz śniadanie.
Musi pani wybrać mi koszulę.
Jesteś wystarczająco duży, by sam to robić.
Mogę ci pomóc.
Pani musi to zrobić.
Zaraz wrócę.
Chodźmy, młodzieńcze.
- Wcześnie wyjeżdżasz. - Czeka mnie długa droga.
Powiem wdowie po Bensonie, że wpadliśmy na trop Garrisona.
Centrala wysłała dodatkowe patrole. Jeszcze nic nie mają.
Jesse też zniknął.
Garrison gdzieś tam jest. Potrzebuje Franka.
- Łatwo się nie poddaje. - My też nie.
Chciałam coś ogłosić.
W tym tygodniu odbędzie się konkurs ortograficzny.
Chodzi o konkurs literowania?
Ten jest o wiele lepszy,
ponieważ nie będziecie
rywalizować z innymi, a z samymi sobą.
Co to znaczy?
Każdy, kto nauczy się wszystkich słów
i zdobędzie sto procent na teście,
otrzyma...
jeden z takich
imiennych dyplomów.
Poproście kogoś o pomoc w nauce po szkole.
Możecie iść na przerwę.
- Poproszę mamę o pomoc. - A ja pannę Abigail.
To nie twoja mama.
Co z tego? I tak mi pomoże.
To nie to samo.
Pewnie, że tak.
Nie jesteście prawdziwą rodziną.
Panna Abigail nie kocha cię tak, jak mama mnie.
Panno Thatcher.
Co pana tu sprowadza?
- Szukam komisarza Thorntona. - Chyba ma patrol. Co się stało?
W tartaku był wypadek.
Chodzi o pana Coultera.
Zrobiłem to, co mi kazałeś.
Po prostu nie wyszło.
Może wysłałem niewłaściwą osobę.
Wszyscy widzieli ten list gończy.
- A jednak nie wypędzili go z miasta. - Co teraz?
Skoro nie możemy przekonać Matta, pora ruszać na przód.
Nasze drogi się rozejdą.
Lucky...
pokaż Jessemu,
co robimy z tymi, którzy odchodzą bez mojej zgody.
Nigdzie się nie wybierasz.
Zrozumiano?
Zatamowałem krwawienie, ale potrzebne są szwy.
Muszę wrócić do pracy.
Nawet nie możesz stanąć na tej stopie.
Będę mógł, jeśli ją zszyjesz.
Szczerze mówiąc,
więcej nie mogę zrobić.
Ale jeśli wezwę doktora Burnsa, przyjedzie do wieczora.
Mogę wrócić do domu?
Lepiej, żebyś do przyjazdu lekarza został w mieście.
Wade, musisz mnie zastąpić.
- Spróbuj trzymać się harmonogramu. - Tak jest.
Nie przedstawiono nas sobie.
Jestem nowym brygadzistą, Wade Barrett.
- Miło mi. - Od razu do ciebie przyszłam.
Co się stało?
Linka wyciągarki...
pękła i przecięła mi stopę. Ale nic mi nie będzie.
O nic się nie martw.
Nie odstąpię cię na krok, póki nie staniesz...
na nogę.
Wszystko będzie dobrze. Nie musisz zostawać.
Ale chcę tego.
Dziękuję i doceniam to, ale muszę odpocząć.
Oczywiście. Odpoczynek to najlepsze lekarstwo do przyjazdu lekarza.
Poprawię ci poduszkę.
Proszę bardzo.
Jeszcze jedna.
Ostrożnie.
Będziesz tu siedzieć i patrzeć, jak śpię?
Nic ci się nie stanie, dopóki tu będę.
Będę cicho jak myszka.
Dobrze.
Po prostu...
się prześpię.
Dobrze.
Przepraszam.
Lucy Benson?
Owszem.
Nazywam się Bill Avery.
Byłem przyjacielem twojego ojca.
Czy zastałem twoją matkę?
Niestety zmarła.
Kilka lat po śmierci ojca.
Nie wiedziałem.
Chyba ma pan za sobą daleką drogę. Napije się pan herbaty?
Bardzo miło z twojej strony, dziękuję.
Nie ma za co.
Przyszłaś po Cody'ego?
Lubi, gdy odbieram go ze szkoły.
Nie dziwię mu się.
Żałuję tylko, że muszę później wracać do restauracji.
Zbyt ciężko pracujesz. Potrzebujesz trochę rozrywki.
Nie brak mi jej.
Grałaś kiedyś w rzutki?
Bardzo dawno temu.
Może sprawdzimy dziś w saloonie, ile pamiętasz?
Bardzo bym chciała...
Wciąż trapi cię moja przeszłość?
To, kim byłem i kim jestem teraz.
Skłamałabym, mówiąc, że nie.
Czujesz się nieswojo, spędzając czas z kimś takim jak ja.
Nie o to chodzi...
Abigail, nie chcę cię zmuszać do czegoś, na co nie masz ochoty.
Nie robisz tego.
Chodźmy na rzutki.
Uwielbiam je. Kiedy zagramy?
Zagram z tobą w rzutki innym razem.
Dziś wieczór ze spaghetti.
Panna Thatcher organizuje konkurs literowania.
Musi mi pani pomóc nauczyć się słów.
Ja pomogę ci w nauce.
I przygotuję dużą miskę spaghetti.
Wy będziecie się dobrze bawić i my też.
Chodźmy.
Proszę bardzo.
- Dziękuję. - Ostrożnie, gorąca.
Masz uśmiech po matce.
Po śmierci ojca nigdy już nie była taka sama.
Widziała, jak postrzelili go podczas napadu -
to było dla niej za wiele.
Przyjechałem, ponieważ...
nie było podejrzanego, którego twoja matka mogłaby zidentyfikować.
Aż do teraz.
Znaleźliście...
zabójcę mojego ojca?
Tak sądzę.
Nazywa się Jake Garrison.
Sądzimy, że ukrywa się w górach, na wschód od Hope Valley.
Panie Avery...
bez świadka, jakim była moja mama, nie możecie...
Lucy.
Obiecuję,
że osobiście dopilnuję, by Garrison zapłacił za swoje czyny,
w ten czy inny sposób.
Bardzo panu dziękuję.
A może ta?
To randka czy pogrzeb? Ta jest odpowiednia.
Nie wiem, czy to dobry pomysł.
Zaufaj mi. Jest piękna.
Mówię o wieczorze.
Mam się stroić, zostawić Cody'ego.
Nie martw się o niego. Da sobie radę.
Wiem, ale to dzieje się zbyt szybko.
- Wiesz, jak było z Billem. - To zupełnie różni mężczyźni.
Nie jestem pewna.
Myślałam, że znam Billa. Co ja w ogóle wiem o Franku?
Dlatego spędzisz z nim czas, żeby lepiej go poznać.
Cody.
Czy sukienka panny Abigail nie jest piękna?
Chyba tak.
Szybko wrócę, a ty będziesz dobrze się bawił z panną Thatcher.
Wcale nie.
Oczywiście, że tak.
Nauczymy się literować słowa,
zjemy spaghetti z mięsem,
porzucasz piłką z komisarzem, gdy będę robić zakupy.
- Nie chcesz poćwiczyć miotania? - Wolałbym zostać z panną Abigail.
Jutro poćwiczymy literowanie słów, obiecuję.
I upiekę ci ciasto na deser.
Dobrze?
Tak.
Zwykle taki nie jest.
Nic mu nie będzie.
Ależ się uparłaś.
Co z panem Coulterem?
Poprawi mu się, gdy przyjedzie lekarz.
Nie myślał pan o ponownym otwarciu szpitala?
Z technicznego punktu widzenia to wciąż własność koncernu węglowego.
Na pewno mógłby pan użyć swoich wpływów.
Przydałby się tu lekarz.
Wezmę to pod uwagę. To niezły pomysł
Pomogę pani.
- Jack. - Faith.
Miło cię widzieć.
Liczyłam, że cię spotkam, ale nie myślałam, że tak prędko.
- Co tu robisz? - Mieszkam teraz w Union City.
Pracuję dla doktora Burnsa. Był zajęty i wysłał mnie.
To nasz burmistrz, Henry Gowen.
Siostra Faith Carter.
Domyślam się, że się znacie.
Tak, z Hamilton. Opiekowałam się bratem Jacka.
- Bardzo mi miło. - Mnie również.
Do widzenia.
Nie pozwólmy pacjentowi czekać.
Muszę tylko zostawić torbę i odświeżyć się.
Gdzie znajdę hotel?
Odprowadzę cię.
Dziękuję.
Mieszkasz w Union City?
Owszem.
Zaręczyłam się z bankierem, który tam mieszka.
To świetnie. Gratuluję.
Chyba nie myślałeś, że przyjechałam tu tylko po to, by się z tobą zobaczyć?
Oczywiście, że nie.
Mam taką nadzieję,
bo bałam się, że tak to może wyglądać. Nie chciałam...
Nie pomyślałem tak.
To dobrze.
A co u ciebie? Czy Elizabeth Thatcher została w Hamilton?
Nie.
Jest tutaj.
Też się zaręczyliście?
Nie spieszymy się.
Mądrze.
Wiem, że mieliście parę spraw do rozwiązania.
Mamy je już za sobą.
Cieszę się.
Mam nadzieję, że nie będzie między nami niezręcznie.
Miło wspominam spędzony razem czas i chciałabym, byśmy zostali przyjaciółmi.
Jesteśmy nimi.
To dużo dla mnie znaczy.
Jeśli będą jakieś problemy z dostawą...
Mam wszystko pod kontrolą. Spokojnie.
Dobrze.
Abigail została jedynie zupa pomidorowa.
Nie jest w połowie tak dobra jak moja, ale musi wystarczyć.
Dodałam odrobinę soli.
Nie jestem głodny.
- Cześć. - Nadeszła pomoc.
To Faith Carter. Pielęgniarka z Union City.
Pielęgniarka?
A gdzie doktor Burns?
Nie mógł przyjechać, więc go zastępuję.
- Macie coś przeciwko? - Musi nam pani wystarczyć.
Chyba tak.
Kiedyś grałam pielęgniarkę
w teatrze.
Niemożliwe, kiedyś leczyłam aktorkę z zapaleniem spojówek.
Zostawiam cię w dobrych rękach. Zajrzę później.
Dzięki.
Siostro Carter...
Obawiam się, że pacjent nie jest skory do współpracy.
Naprawdę?
Nie chce nic zjeść.
Powtarzam jej, że nie jestem głodny.
A ja tobie, że zdrowa dieta to klucz do szybkiego powrotu do zdrowia.
Jak zapewne pani wie.
Bardziej interesuje mnie oczyszczenie i zaszycie rany.
Komisarz Thornton już się tym zajął. Policjanci udzielają pierwszej pomocy.
Wiem, ale nie zaszkodzi się upewnić.
Pozwólmy pani wykonywać jej pracę.
- Dobrze? - Oszczędzaj siły.
Nie wtrącaj się.
Po co jest ten dzwonek?
To mój pomysł. W razie nagłego wypadku,
gdyby mnie tu nie było.
Na pewno usłyszy go pani na końcu korytarza?
- Jest mały. Może być za cichy. - Nie wiem.
Jeszcze go nie używał.
Może go wypróbujemy? Tak na wszelki wypadek.
Świetny pomysł.
Gdy wyjdę z pokoju, zadzwoń po mnie.
Jak sobie życzysz.
Dobrze.
Czekam na znak.
Chwileczkę.
Proszę pokazać mi stopę.
Pastorze.
Nie mam wieści od Jessego. Nie musisz pytać.
Garrison zabił mojego przyjaciela,
a ja wstawiłem się za pastorem przed tutejszymi mieszkańcami.
Więc mogę pytać, o co zechcę.
Pod warunkiem, że ograniczymy się do Garrisona.
Proszę zagwarantować, że Jesse nie przywiezie go do miasta.
Jeśli jest mądry, to się tu nie zbliży.
Mnie nie wydał się zbyt bystry.
Było mu ciężej niż innym.
Stracił rodziców, gdy był dzieckiem.
Tułał się, nim Garrison go przygarnął. Nie jest złym dzieciakiem.
Mała dziewczynka imieniem Lucy dorastała bez ojca przez Garrisona,
więc proszę wybaczyć, że nie nadstawię drugiego policzka.
Nie miał z tym nic wspólnego.
Już mówiłem, że nie jest mordercą.
Chyba ma pastor słabość do tego dzieciaka.
Kiedyś podziwiał mnie... z niewłaściwych powodów.
Jesse może już sam podejmować decyzje.
Codziennie modlę się, by były właściwe.
Proszę dać znać, gdyby się pojawił.
Poproszę też jodynę, jeśli macie.
Ma pani szczęście.
Równe dwa dolary.
Pan Coulter poprosił, bym zrobiła zakupy na jego rachunek.
Jak się pani nazywa?
- Faith Carter. - Dobrze.
Faith Carter z Hamilton?
Pani to pewnie Elizabeth Thatcher.
Miło mi panią wreszcie poznać.
- Tyle o pani słyszałam. - Panią też.
Co pani robi w Hope Valley?
Opiekuję się panem Coulterem.
Lekarz był zajęty i przysłał mnie.
Przyjechała pani aż z Hamilton?
Nie, pracuję w szpitalu w Union City.
Co panią tam zagnało?
Mój narzeczony. Jest bankierem.
Jest pani zaręczona.
- Cudownie. Gratulacje. - Dziękuję.
Jack mówił mi o pani wiele dobrego.
- Czuję, jakbym panią znała. - To miłe.
Powinnam wracać do pacjenta.
- Liczę, że będziemy mogły się poznać. - Z pewnością.
Świetnie.
Dziękuję.
Do widzenia.
- I jak? - Idealnie.
Cześć.
- Mam nadzieję, że nie przeszkadzam. - Poznałeś mojego nowego sąsiada?
- Oczywiście. Wade Barrett. - Dzień dobry.
Wade powiesił mi obraz.
Miło było pana widzieć.
- Do widzenia. - Dziękuję.
Ja mogłem powiesić ten obraz.
Wiem, ale wspomniałam o tym Wade'owi i zaoferował pomoc.
- Gdzie Cody? - Na zewnątrz, bawi się z Ripem...
i ma kiepski humor.
Chciał zostać z Abigail i przećwiczyć z nią literowanie.
Bardzo zależy mu na dyplomie.
- Mógłbyś nakryć do stołu? - Jasne.
Wpadłam dziś na Faith Carter.
- Naprawdę? Poznałaś ją? - Jest bardzo ładna.
To bardzo dobra pielęgniarka.
Nie wątpię.
Nie miałem nic wspólnego z jej przyjazdem.
Chciałabym uwierzyć...
ale potrzebuję czegoś bardziej przekonującego niż słowa.
Przekonującego?
Ciekawe, co masz na myśli.
Kolacja jest gotowa?
Już podaję.
Idź umyć ręce.
Tak mam ją trzymać?
Tak, bardzo blisko...
Dwa palce tutaj. Odpręż się odrobinę.
- Dobrze. - Delikatnie.
Zrób to gładko.
- W porządku, rzucam. - Spróbuj.
Całkiem nieźle.
Spróbuj jeszcze raz, tylko...
Dobrze.
To nazywam szczęściem nowicjusza.
Nie mówiłam, że jestem nowicjuszem.
Nawet nie wiedziałaś, jak trzymać rzutkę.
Zapomniałam.
- Czy właśnie dałem się nabrać? - Nie wiem.
Nabrałeś się?
Nie tylko ja mam tutaj swoje tajemnice.
Odrobina tajemniczości nie zaszkodzi.
Czego jeszcze o tobie nie wiem?
Będziesz musiał poczekać i się dowiedzieć.
W porządku.
Panna Abigail robi spaghetti inaczej.
To jej przepis.
Ale ona wszystkiego nie miesza.
Smak jest dokładnie taki sam.
Już nie jestem głodny.
Nie jestem lekarzem,
ale sądzę, że cierpisz na uwięziony chichot.
- Wcale nie. - To dobrze.
Cokolwiek by się nie działo...
nie uśmiechaj się,
bo nie ma z czego się cieszyć.
Ani śmiać...
to nie jest zabawne.
Zupełnie.
- Prawda, Jack? - Zdecydowanie.
Słuchaj panny Thatcher.
Nie ma najmniejszych
powodów do śmiechu.
Właściwie jest on zakazany.
Mogę spróbować?
Chyba jednak jestem trochę głodny.
Nie pamiętam, kiedy ostatnio przegrałem w rzutki.
Chyba nie jesteś zły?
Zły? Jestem pod wrażeniem.
Dobrze się dziś bawiłam.
Ja również.
Dobranoc.
Późno wróciłaś.
Mam godzinę policyjną?
To był udany miesiąc.
Rozwój miasta jest dobry dla interesów.
A wiesz, co jest dobre dla ciebie?
Jeśli chcesz coś powiedzieć, śmiało.
W porządku.
Martwię się o ciebie i Franka.
To nie twoja sprawa.
Może i nie, ale to nie znaczy, że nie mogę się o ciebie martwić.
Frank nie szczyci się przeszłością, ale stawił jej czoło.
Tak jak nam wszystkim.
To nie ma znaczenia. Szuka go wielu niebezpiecznych ludzi.
Więc potrzebuje nas bardziej niż wcześniej.
Nikogo nie ma.
Wyrażałem swoje obawy w związku z pastorem,
ale woleliście udawać, że wszystko będzie dobrze.
I oto, co nas spotkało.
Co powinniśmy zrobić?
Nie reagujmy zbyt gwałtownie.
- Nikt nie ucierpiał. - Na razie.
Garrison chce mnie.
Znajdę go i zakończę to raz na zawsze.
Robiąc to, narazi się pastor na śmierć.
On nie przyjmie odmowy.
Uzbroimy kilku mężczyzn i pokonamy Garrisona.
Tłum tropiący grupę bandytów to pewna śmierć niewinnych ludzi.
Posłuchajcie.
Gdyby Garrison chciał skrzywdzić kogoś w Hope Valley,
już by to zrobił.
Udaje mu się
osiągnąć to, na czym mu zależy,
czyli nastraszyć nas i zwrócić przeciw sobie.
Garrison chce tylko, by Frank do niego dołączył.
Ja na to nie pozwolę, Frank.
Nie pozwolę, by stało się tu coś złego.
I nie jest pan sam.
Jeśli przyjdą, będziemy gotowi. Możemy na zmianę pilnować ulic.
- Ja wezmę pierwszą wartę. - Macie tylko obserwować, bez bohaterstwa.
To dotyczy wszystkich.
Jeśli zauważycie coś podejrzanego, przyjdziecie do mnie... lub Billa.
Zrozumiano?
Tak.
To dobrze.
Trzymaj się z dala od Abigail.
Chociaż do końca sprawy.
- Chociaż? - Wiesz, o co mi chodzi.
Chyba tak.
Zleży mi na bezpieczeństwie Abigail.
Garrison jej nie tknie, jeśli i pastor da jej spokój.
Masz rację. Będę trzymać się z dala.
Póki nie aresztujecie Garrisona.
- Spałaś w ogóle? - Trochę, ale nie było łatwo.
Masz prawo się bać.
Jeśli się przestraszę, te potwory wygrają, a na to nie pozwolę.
Przynajmniej zamknij restaurację na parę dni.
- Nie mogę. - A może nie chcesz?
Pewnie jedno i drugie.
Czy Cody mógłby zostać u ciebie, póki to się nie skończy?
Oczywiście.
Nie ma się pani czego bać. Nie pozwolę, by ktoś panią skrzywdził.
Wiem i obiecuję, że do tego nie dojdzie.
Ale musisz na razie zostać u panny Thatcher.
Nie potrzebuje mnie pani tu?
Cody, musisz być bezpieczny
i zapracować na dyplom z ortografii.
Chodź, spakujemy twoją torbę.
Clara.
Jesse.
Przestraszyłeś mnie.
Przepraszam, nie chciałem.
Co tu robisz?
Przyszedłem poprosić,
byś ostrzegła Franka.
Jadą po niego Garrisonowie. Jeśli z nimi nie pojedzie... zabiją go.
- Powiedz to komisarzowi. - Muszę już iść.
Nie możesz całe życie uciekać.
Jeśli Jake mnie złapie, to po mnie.
Musisz stanąć z nim do walki,
bo inaczej do końca życia będziesz oglądał się przez ramię.
Możesz zacząć tu nowe życie.
Sam nie wiem.
Matt Landry to zrobił, ty też możesz.
On jest lepszym człowiekiem.
Nie wierzę w to.
Wierzę w ciebie, Jesse.
Pora, byś i ty zaczął.
Twój przyjaciel cię potrzebuje.
Opuścisz go?
Co z nim?
W stopę wdała się infekcja, ale wydobrzeje.
Dałam mu coś, dzięki czemu odpocznie.
Źle zaczęłyśmy znajomość, za co przepraszam.
Nie szkodzi. Każdemu jest ciężko, gdy bliska mu osoba cierpi.
Mimo to nie chciałam pani pouczać.
A ja jestem pani winna przeprosiny za podstęp z dzwonkiem.
- W porządku, zasłużyłam sobie. - Nieprawda.
Może troszeczkę.
Dziękuję za dobrą opiekę nad nim.
To moja praca.
Lee...
Tak się cieszę, że z tego wyjdziesz.
Napędziłeś mi strachu, okrutniku.
Gdy usłyszałam o wypadku...
nie wiedziałam, co robić.
Nie wyobrażam sobie życia bez ciebie.
To przeraża mnie najbardziej.
Usiłuję powiedzieć, że...
nie możesz więcej ucierpieć.
I ani się waż
mnie zostawić.
Od dawna nie byłem w kościele.
Byłoby inaczej, gdybyś w jakimś spędził więcej czasu.
Miło was widzieć.
To nie jest wizyta towarzyska, ale to już wiesz.
Zbliża się pociąg ze złotem...
i musisz nam pomóc.
Nie chcę brać w tym udziału, ale dziękuję za propozycję.
Radzę ci, abyś zmienił zdanie,
bo choć nie chcę zacząć krzywdzić ludzi, zrobię to.
I zacznę od twojej pięknej pani.
Jeśli tkniesz Abigail, wykończę cię.
Może zamiast ją zabijać, zabiorę ją na przejażdżkę.
W porządku,
wygrałeś.
Jak zawsze.
Podnieście go.
Stójcie!
Nie rób tego.
Frank!
- Dasz sobie radę? - Tak.
Stąd nie spudłuję.
Czy my się znamy?
Jestem przyjacielem Carla Bensona.
Zginął podczas napadu na bank.
Tak słyszałem.
Wiesz to, bo go zabiłeś.
Tak jak Silasa Ramseya i zapewne wielu innych.
Nie masz dowodów.
Zdobędę je.
Może nie od ciebie,
ale któryś z twoich kumpli będzie skłonny zeznawać.
Twój przyjaciel
zginął, klęcząc...
i błagając o litość.
Jak widać, niewystarczająco mocno.
Ty nie będziesz miał okazji, by błagać.
Nie rób tego!
Wiem, co czujesz, ale nie możesz zabić go z zimną krwią.
To patrz.
Bill,
dostanie to, na co zasłużył. Wierz mi.
Pociągnij za spust, a resztę życia spędzisz w więzieniu.
Odłóż broń.
Zrób to.
Dziękuję, Claro.
Panna Abigail.
- Bardzo się o panią martwiłem. - Mówiłam, że nic mi nie będzie.
Odprowadzę cię do szkoły.
Konkurs ortograficzny jest dziś.
Możemy poćwiczyć w drodze.
Koniec sprawy z Garrisonem i Frankiem?
- Nareszcie. - Wszystko w porządku?
Chyba tak. Później porozmawiam z Frankiem.
Przeszłaś tak wiele. Nie wyobrażam sobie co czujesz.
Co cię nie zabije, to cię wzmocni.
Jesteś jedną z najsilniejszych kobiet, jakie znam.
Jestem twoim dłużnikiem.
Za co?
Kazałeś mi zdjąć palec ze spustu.
To Garrisonowie zasłużyli na więzienie, nie ty.
Wiesz, jak ciężko mi trzymać się zasad.
Owszem.
Dlatego moje dni w policji są policzone.
Jesteś tego pewien?
Zdecydowanie.
To strata dla policji i zysk dla detektywów.
- Tamtej pracy też nie przyjmę. - Nie?
Najlepiej mi się pracuje, gdy nie muszę przed nikim odpowiadać.
Trudno się z tym nie zgodzić.
Kto by pomyślał?
Pierwszy raz sam mogę zdecydować, czego chcę.
Cokolwiek to będzie, liczę, że tu zostaniesz.
Zawsze będę cię wspierał.
To działa w dwie strony.
Wiem.
Nigdy nie byłam z was tak dumna.
Wszyscy ciężko pracowaliście,
co widać po wynikach konkursu.
Tak, Robercie?
Kiedy rozda pani nagrody?
W tej chwili.
Zaczniemy od...
Opal. Miałaś sto procent.
- Świetna robota. - Dziękuję.
Dalej...
Cody.
Sto procent.
Panna Abigail będzie dumna.
Kolej na...
Przepraszam, Abigail.
Za co?
Za to, co mogło się stać.
Jakoś to przeżyję, Frank.
Nie mogłabym poddać się strachowi.
Niełatwo cie przestraszyć.
Nie.
Mnie też.
Możesz z tym żyć?
Nie wiem...
ale chyba muszę się przekonać.
Myśli pan, że ona wie?
Jestem tego pewien.
Odnalazła spokój.
Ja też.
Dziękuję panu za to.
Panie Avery?
Pomodli się pan ze mną?
Przepraszam.
Faith, zaczekaj.
Co z Lee?
W porządku. Za dzień czy dwa stanie na nogi.
To dobrze.
Czy coś się stało?
Nie, nic.
Na pewno? Może mogę pomóc?
Nie możesz.
Złe wieści z domu?
Skądże.
To sprawa osobista.
Przepraszam, muszę iść.
Panno Abigail!
Zwolnij, Cody.
- Gdzie panna Abigail? - Wyszła z pastorem Frankiem.
Pokażesz jej dyplom, gdy wróci.
Ale ja chcę to zrobić teraz.
Nie ma jej.
Nigdy jej nie ma. Zawsze jest zajęta.
To nieprawda.
Kogo w ogóle obchodzi głupi dyplom?
Co się stało, Cody?
Nie zrozumie pani.
Postaram się.
Rozumiem, że ciężko ci dzielić się panną Abigail z innymi.
Zdradzić ci sekret?
Komisarz Thornton mówił,
że też nie lubił, gdy mama wychodziła bez niego.
Ale mimo to zależało jej na nim.
To nie to samo.
Sądzę, że czuł się podobnie do ciebie.
Ale panna Abigail nie jest moją mamą.
Nie jest nią...
Anna mówi, że panna Abigail nie może kochać mnie jak prawdziwa mama.
Anna się myli.
Wcale nie. Ja tu nie pasuję.
To nieprawda, Cody.
Owszem. Nigdzie nie pasuję.
Słyszałeś kiedyś historię o brzydkim kaczątku?
Było sobie kaczątko,
które też myślało, że nigdzie nie pasuje.
Wszystkie kaczki i inne ptaki naśmiewały się z niego.
A ono myślało, że nikt o nie dba.
Jednak pewnego dnia
kaczątko poznało rodzinę łabędzi.
I wiesz co?
Idealnie do nich pasowało.
Nie urodziło się wśród nich,
ale to oni mieli stać się jego rodziną.
Ty jesteś łabędziem, Cody...
i odnalazłeś swoją rodzinę.
Jest nią panna Abigail.
Nie jestem jej prawdziwą rodziną. Po prostu u niej mieszkam.
Nieprawda.
Żyjesz w jej sercu.
Dziękuję za grę.
Podobno Jesse wraca do zdrowia.
Tak, nic mu nie będzie.
Koniec końców postąpił właściwie.
Jesteś zaskoczony.
Owszem. Modlitwy pastora się opłaciły.
Jak zwykle.
Chyba nie przyszedł pastor, by pomówić o potędze modlitwy?
Nie, chciałem podziękować za wszystko, co dla mnie zrobiłeś.
Proszę dziękować Jackowi. Ja miałem rachunki do wyrównania.
Myślałem, że pracujecie.
- Już nie. - Poszła kolejna oś w wagonie dostawczym.
Trzecia w tym tygodniu.
Znów nie dotrzymamy terminu.
To na pewno szkodzi interesom.
I to jak.
Wypadek pana Coultera, a teraz to?
Jeśli nasz los się nie odmieni,
zaczniemy tracić kontrakty.
Pan Coulter nie będzie zadowolony.
Nie mam pretensji do Anny.
Nie chciała zranić Cody'ego.
Oczywiście, że nie. Żałuję, że nie wiedziałam wcześniej.
Wszyscy byliśmy ostatnio roztargnieni.
A Cody wspomniał o tym dopiero dzisiaj.
Muszę mu powiedzieć, że Anna się myliła.
Dzieci od razu wyczuwają prawdę.
I właśnie to mu powiem.
Cieszę się, że nie śpisz.
Myślałem, że będzie pani zła, bo mam jutro szkołę.
Od czasu do czasu można nagiąć zasady.
Wiesz, dlaczego jesteś dla mnie tak wyjątkowy?
Bóg postawił cię na mojej drodze z jakiegoś powodu.
Gdy się pojawiłeś, wiedziałam, że chcę byś został.
Nigdy nie myślałem o tym w ten sposób.
Wiedz,
że potrzebuję ciebie tak samo, jak ty mnie.
Dlatego się odnaleźliśmy.
Tak jak brzydkie kaczątko znalazło prawdziwą rodzinę?
Właśnie tak.
Jesteś moją prawdziwą rodziną...
i bardzo cię kocham.
Ja panią też.
Potrzebowałam zakończenia historii i je odnalazłam.
W postawie mieszkańców Hope Valley,
którzy razem stawili czoło swym problemom i lękom.
Zarówno obawom całego miasta,
jak i strachowi chłopca spragnionego miłości.
Dziś w Hope Valley nasze serca odpoczywają spokojne i bezpieczne.
DYPLOM ZA OSIĄGNIĘCIA ORTOGRAFICZNE DLA CODY'EGO
Napisy: Agnieszka Komorowska