W poprzednich odcinkach...
- Jack. - Faith.
- Coś się stało? - Sprawa osobista.
Garrisonowie zasłużyli na więzienie.
Moje dni są policzone.
Co się stało?
Metalowa lina pękła.
Poszła kolejna oś w wagonie dostawczym.
Wypadek pana Coultera, a teraz to?
Uważam, że się forsujesz, Lee.
Nie ma potrzeby, byś tak spieszył się z powrotem do pracy.
Potrzebujesz czasu, by dojść do siebie.
Rozciąłem sobie stopę, nie mam dżumy.
Możliwe, ale ostrożności nigdy za wiele.
Mam pracę.
Całe mnóstwo pracy.
Obiecaj mi, że będziesz uważał.
Obiecuję.
Sprawdzę później, co u ciebie.
- Wiem o tym. - Nie pracuj za ciężko.
- Nie będę. - I uważaj na przeciąg.
Powtarzam ci, że nie jestem chory.
I niech tak zostanie, dobrze?
Idź już.
O rety.
Wade.
Powiedz, że masz dobrą nowinę.
Chciałbym, ale... straciliśmy kolejny kontrakt.
To drugi w ciągu trzech dni.
Nie dotrzymaliśmy terminu dostawy, nie mamy trzech wagonów.
Padła też jedna z pił.
Ile potrwa naprawa?
Dwóch ludzi nad tym pracuje.
Do końca tygodnia skończą.
Skieruj tam sześciu chłopaków.
Musimy wydostać się z tego dołka.
Zapraszam.
Jakby przeszła tędy burza śnieżna.
To frustrujące.
Chcę napisać o Hope Valley.
Podzielić się z resztą świata historiami z mojego życia,
ale utknęłam na pierwszej linijce.
Natchnienie pojawia się i znika.
Moje wybrało się chyba na urlop.
Właśnie wróciło.
Zamówiłem to w zeszłym tygodniu.
Mogę?
Jack,
jest wspaniała.
Wiem, ile znaczy dla ciebie pisanie.
Bardzo ci dziękuję.
Wypróbuj ją.
JESTEŚ MOIM NATCHNIENIEM
Dzieci,
zanim zaczniemy,
chciałabym wam przedstawić Hattie Ferguson.
Przeprowadziła się tu z Hamilton.
Pani też stamtąd pochodzi?
Owszem, to bardzo daleko.
Przywitajcie Hattie i dajcie jej poczuć się jak w domu.
Cześć, Hattie.
Bardzo ładnie.
Wyciągnijcie książki do arytmetyki i otwórzcie je na stronie 10.
Na razie nie mamy książek, ale możesz usiąść z Anną.
W szkole w Hamilton mieliśmy własne książki.
Dostaniesz swoją najszybciej, jak się da.
Nie chcę siedzieć obok niej.
Przydzieliłam ci miejsce, więc musisz je zająć.
Dziś powtórzymy tabliczkę mnożenia.
Masz ładną sukienkę.
To, że tu siedzę, nie znaczy, że się przyjaźnimy.
Pomyślałam o cieście czekoladowym.
Nie ma potrzeby robić takiego zamieszania.
Znasz mnie. Wiesz, że to uwielbiam.
Dzień dobry.
Podobno zbliżają się czyjeś urodziny.
Wiem, że ciężko w to uwierzyć, ale nie pisnęłam ani słowa. Przysięgam.
Skąd wiedziałeś?
Jestem detektywem
i moje śledztwo wykazało,
że solenizantka nie ma planów na urodziny.
Tak było, ale Florence zaprosiła mnie...
Na obiad. Ale ma wolny wieczór.
A ja mam zaległe zakupy. Muszę iść.
Miłego dnia.
- Co powiesz na urodzinową kolację? - Wspaniale.
Znam wspaniałą restauracyjkę
i szefa kuchni, który gotuje tylko na specjalne okazje.
Naprawdę? Któż to taki?
Masz ulubione danie?
Uwielbiam niespodzianki.
Jestem w nich mistrzem.
W czwartek o 19.00?
Do zobaczenia.
To już ostatnie.
Jutro powinnam mieć jabłka do wysłania, upiekę też chleb.
Jesteś bardzo hojna.
Osadnikom musiało być ciężko
przenieść się tu i zostawić wszystko, co znali.
Masz podobne doświadczenia?
Noah i ja przyjechaliśmy na zachód w poszukiwaniu lepszego życia.
Znalezienie go trochę nam zajęło.
Pamiętam, co znaczy głód.
Jeśli mogłabym jeszcze jakoś pomóc, daj mi znać.
Zrobiłaś więcej, niż ci się wydaje.
Mogłabym to samo powiedzieć o tobie. Od tygodnia jeździsz do nich każdego dnia.
Najlepsze w mojej pracy jest służenie innym.
A najgorsze?
Opuszczanie niedzielnych śniadań w twojej restauracji.
Mógłbyś mnie przekonać, bym otwierała wcześniej.
Nie, masz zbyt wiele pracy.
Przygotowywanie ci śniadania to żadna praca.
Powinienem już jechać.
Wiesz co? Clara może zająć się popołudniowymi gośćmi.
Jadę z tobą.
Świetnie, przyda mi się pomoc.
Dobrze nam to zrobi.
To będzie dla nas nowy początek.
Wiem, co masz na myśli.
Nie myśl, że dzięki temu ci się upiecze. Wciąż chcę rewanżu w rzutkach.
Aż taki z ciebie cierpiętnik?
Będę na zewnątrz.
Dobrze.
Robisz sobie wolne?
Tak, jadę pomóc osadnikom. Ale Clara zostaje.
Na pewno sobie poradzi.
Potrzebujesz czegoś?
Właściwie, tak.
Chciałem poprosić, byś w czwartek wieczorem zamknęła godzinę wcześniej.
Powiesz mi dlaczego?
Dottie Ramsey ma urodziny i chciałem ugotować dla niej kolację.
To wspaniały pomysł.
Nie masz nic przeciwko?
Na pewno będzie zachwycona.
- To tylko przyjaciółka. - Oczywiście.
Ucząc się tabliczki mnożenia, można pójść na skróty.
Czy ktoś wie jak?
Panno Thatcher, Miles zabrał mi książkę.
Miles, oddaj Emily jej książkę.
Czy nadeszła pora na przerwę?
Krótką przerwę.
Dziś ja dostanę piłkę.
Nieprawda, ja.
Podzielcie się.
Zagrasz z nami w klasy?
Nie gram w klasy. Razem z moją przyjaciółką Janie gramy w krykieta.
Klasy są fajne.
Mówiłam, że nie chcę!
Co się tu dzieje, Lauro?
Zapytałyśmy, czy chce z nami zagrać w klasy.
To głupia gra.
- Sama jesteś głupia. - Wystarczy tego!
Wszyscy wracają. Zajmijcie miejsca.
Jestem rozczarowana sposobem, w jaki się dziś do siebie odnosicie.
To ona zaczęła.
Nie ma znaczenia, kto zaczął.
Liczy się to, że w klasie
uczymy się traktować innych z życzliwością.
Dlatego...
dziś będzie
pierwszy dzień...
tygodnia życzliwości.
Co to jest?
Przez cały tydzień w ramach pracy domowej
macie zrobić dla kogoś coś dobrego.
I nie mówię o przyjaciołach. Musicie wybrać kogoś innego.
- Na przykład? - Kogoś zaskakującego.
Sami wybierzecie.
Musimy to robić?
Tak,
bo jesteśmy społecznością
i pora, byśmy tak się zachowywali.
Przyjechał pastor w idealnym momencie.
Ciężej nam znaleźć pracę, niż sądziliśmy.
Podobno kolej szuka pracowników.
Szukała jakiś czas temu.
Ale już skończyła.
Część ludzi dostała pracę w tartaku, ale to wciąż za mało.
Zrobimy wszystko, by pomóc.
Dziękuję.
Już dobrze.
Nic mu nie jest?
Nie przestaje płakać.
Jak ma na imię?
- Oliver. - Cześć, Oliverze.
Ile gorączkuje?
Parę dni.
Pielęgniarka w mieście mogłaby pomóc.
Nie stać mnie na nią.
Proszę się o to nie martwić.
Należy pani do społeczności Hope Valley, a my sobie pomagamy.
Cichutko, Oliverze.
Już dobrze.
Chciałeś ze mną pomówić?
Tak.
Rozmawiałem z burmistrzem Gowenem.
Podobno odmówiłaś prowadzenia szpitala.
To prawda.
Nie podoba ci się praca tutaj.
Skądże, podoba mi się.
Mogę spytać, czemu odmówiłaś?
Dostałam telegram od narzeczonego.
Napisał, że mam natychmiast wracać do Union City.
Wszystko w porządku?
Tak, w jak najlepszym.
Napisałam, że wrócę, jak tylko skończę pracę.
I że chcę pomóc uruchomić szpital.
A on miał pretensje?
Chyba tak.
Jutro przyjedzie, by zabrać mnie do domu.
A co ty o ty myślisz?
Sama nie wiem.
Kocham Petera i chcę, by był szczęśliwy...
ale będąc tu i pomagając ludziom, czuję...
że żyję.
Prawdę mówiąc, nie wiem, co robić.
Przyniosłam...
kolację?
Przepraszam, nie chciałam przeszkadzać...
W porządku, właśnie wychodziłam.
Faith...
porozmawiaj z Peterem
Powiedz mu, co czujesz.
Czuję, że w czymś wam przeszkodziłam.
Odmówiła prowadzenia szpitala.
Okazuje się, że jej narzeczony ma jakieś problemy.
I przyszła do ciebie, byś je rozwiązał?
Jestem jej przyjacielem.
Wiem. Ale nie musi mi się to podobać.
Tak na marginesie,
nie jestem pewien, czy podoba mi się, że Wade Barrett jest twoim sąsiadem.
Jest dość przystojny.
Jak mam mu dorównać?
Musisz się postarać.
Dobrze.
Po kolacji
zabiorę cię na długi,
romantyczny spacer wokół jeziora, tylko we dwoje.
Jest trochę chłodno na spacer.
Spokojnie, rozgrzeję cię.
I jak wypadam?
Wygrałeś.
Już nie płacze.
Proszę bardzo.
Ma lekką infekcję ucha,
ale wcześnie ją wykryliśmy. Nic mu nie będzie.
Dziękuję wam obu.
Chciałabym, żeby rano ktoś was przywiózł do miasta.
Upewnię się, że nie ma żadnych powikłań.
Nie chcę znowu się narzucać.
Nie narzucasz się, Edith.
Nie wiem, jak pani dziękować za pomoc.
Gotowa do drogi?
Do jutra.
Caleb zrobił mi rano niespodziankę i posłał mi łóżko.
Dostał za to dodatkowe ciasteczko.
Dzieci należy uczyć wzajemnego szacunku.
Trzeba wpoić im dobre maniery.
Ciężko nauczyć dzieci właściwego zachowania.
Jednym uchem im wpada, a drugim wypada.
Chyba mam dla was rozwiązanie.
Gdy byłam w wieku waszych dzieci,
młode damy i dżentelmeni uczyli się dobrych manier podczas tańców.
To ciekawy pomysł.
Było cudownie.
Dziewczęta w najlepszych sukienkach, a chłopcy w garniturach.
Wszyscy eleganccy, z nienagannymi manierami,
traktowali siebie z szacunkiem i uprzejmością.
Szkoda, że nie możemy czegoś takiego zrobić.
Moglibyśmy...
gdyby Rosemary to zorganizowała.
Mamy tydzień życzliwości...
a ja mam talent do organizacji takich zabaw.
Nikt nie zrobi tego lepiej od ciebie.
Potrzebowalibyśmy lekcji tańca,
by dzieci mogły poćwiczyć.
Mogą zostawać po szkole.
Do tego taniec balowy. Będą potrzebne
dekoracje i poczęstunek.
Upiekę pierniczki.
A ja przyniosę poncz i ciasteczka.
Cudownie. Życzliwość jest w Hope Valley zaraźliwa.
Miłego dnia.
Podobno interes Lee Colutera słabo przędzie.
Nie ma chwili wytchnienia.
Czy to się wcześniej zdarzało?
Nie. Myślisz o tym, co ja?
Coś tu się nie zgadza.
Masz rację.
Miejmy nadzieję, że to tylko zła passa.
Oby. Losy tego miasta zależą od tartaku.
Jack, poznaj mojego narzeczonego.
To Peter Fillmore.
- Miło mi. - Mnie również.
To miłe miasteczko.
Też je lubimy. I jesteśmy wdzięczni za pomoc Faith.
Jest świetna w tym, co robi.
Liczyliśmy, że zostanie, dopóki nie znajdziemy zastępstwa.
Obawiam się, że musimy wracać do domu.
Mogłabym zostać tydzień...
Nie powinnaś szykować wesela?
- Owszem... - Więc nie ma nic do dodania.
Mogę to połączyć.
Bycie moją żoną to praca na pełen etat, kochanie.
Koniec z odgrywaniem Florence Nightingale.
- Miło było pana poznać. - Wzajemnie.
Zanim opowiecie mi o swoich dobrych uczynkach,
panna LeVeaux chciała coś ogłosić.
Dzień dobry, dzieci.
Mamy tydzień życzliwości,
dlatego zgłosiłam się, by zrobić dla was coś bezinteresownego.
Chyba nie chodzi o kolejną sztukę?
Robercie.
O coś jeszcze lepszego.
Zorganizuję dla was tańce,
z dekoracjami, poczęstunkiem i muzyką.
Będzie po prostu... magicznie.
Zaczniemy ćwiczyć po szkole, a gdy skończymy,
będziecie potrafili zachować się
jak perfekcyjne młode damy i szarmanccy młodzi dżentelmeni.
Do zobaczenia po szkole.
W Hamilton razem z moją przyjaciółką Janie cały czas chodziłyśmy na kotyliony.
Orkiestra jest niezbędna.
Nie potrzeba orkiestry, by świetnie się bawić
i zdobyć przyjaciół.
To nie to samo.
W porządku.
Kto zrobił dobry uczynek,
o którym chciałby opowiedzieć klasie?
Pozmywałam naczynia za mamę.
Bardzo dobrze, Opal. Ktoś jeszcze?
Uratowałem skunksa. Chcecie zobaczyć?
Kiedy według pielęgniarki dojdziesz do siebie?
Niedługo, za tydzień lub dwa.
Wrócisz do pracy w sklepie?
Nie jestem pewien.
Wiem tylko, że chcę więcej zarabiać,
by móc kupować mojej dziewczynie ładne rzeczy.
Nie jestem nią.
Jeszcze nie.
Przykro mi, że jesteś smutna z powodu tańców.
Zostawisz mnie w spokoju?
Czasem, gdy jestem smutna, rozwesela mnie Brownie.
Chcesz go potrzymać?
Idź sobie!
Proszę, Opal.
Weź go do środka i wyczyść, dobrze?
Hattie, to było niegrzeczne.
Nie dawała mi spokoju.
- Chciała być miła. - Nienawidzę jej.
Nie myślisz tak.
Owszem. Wszystkich tu nienawidzę.
Nieprawda.
Zostaniesz po szkole i umyjesz tablicę.
To część kabla, który rozciął panu stopę.
Proszę spojrzeć na brzegi.
Nie urwał się z powodu zużycia.
Ktoś go przeciął.
Twierdzi pan, że to nie był wypadek?
Przyjrzałem się też zepsutej osi w wagonie dostawczym.
Na zębniku były ślady zadrapań,
jakby próbowano poluzować koło naciągowe.
To też nie był przypadek?
Jeden podejrzany incydent nazwałbym pechem, ale dwa?
Nie, coś tu nie gra.
To sabotaż.
Świetnie.
Wytarłam tablicę. Czy mogę już iść?
Jeszcze nie.
Chciałabym z tobą porozmawiać.
Wiem, że początki w nowej szkole są trudne,
ale byłoby ci łatwiej, gdybyś z kimś się zaprzyjaźniła.
Nie potrzebuję przyjaciół. Chcę wrócić do Hamilton.
Hattie,
czułam się tak samo, gdy tu przyjechałam.
Nie miałam przyjaciół.
Ale później zrozumiałam, że ludzie są tu mili, wielkoduszni i troskliwi.
Musi tylko dać im szansę.
Zanim się obejrzysz, tu będzie twój dom.
Wcale nie. Mój dom jest w Hamilton, a Janie to moja przyjaciółka.
Mam pewien pomysł.
Może napiszesz do Janie i zaprosisz ją tutaj?
Mogłabyś pokazać jej nową szkołę i przedstawić wszystkim.
- Czyż nie byłoby miło? - Nie.
Nie podobałoby jej się tu tak samo jak mnie.
Hattie...
O czym tak rozmyślasz?
Przepraszam, jestem rozkojarzona.
Elizabeth...
Wiem, że jako nauczycielka masz wiele na głowie,
ale ten grymas doda ci tylko zmarszczek,
a na pewno nie chcesz mieć ich jeszcze więcej.
Mamy tydzień życzliwości, pamiętasz?
Życzliwość nie wyklucza szczerości.
Jestem tu, gdybyś potrzebowała rady.
Właściwie to by mi się przydała.
Zamieniam się w słuch.
Mam nową uczennicę,
której ciężko przystosować się do życia tu.
Próbowałam wszystkiego, ale nie potrafię
do niej dotrzeć, ani pomóc znaleźć przyjaciół.
Moim zdaniem, o które prosiłaś,
musi poznać inne dzieci.
Zobaczyć, co je łączy.
Gdy się kogoś dobrze pozna,
łatwiej jest nawiązać prawdziwą więź.
To ma sens.
Oczywiście, że tak.
Spójrz na nas.
Gdy cię poznałam, zrozumiałam,
że pod płaszczem zrzędliwości kryje się jakiś charakter.
Od razu poczułam się o wiele lepiej.
Widzisz? To działa.
Cieszę się, że już nie gorączkuje.
Nic mu nie będzie, ale gdyby temperatura znów skoczyła,
pani Stanton będzie musiała wezwać lekarza.
Pani tu nie będzie?
Nie.
Jutro wracam do domu, do Union City.
Jest pani aniołem miłosierdzia.
To prawda. Będziemy za panią tęsknić.
Ja za wami wszystkimi także.
Pora na nas.
Wszystko w porządku?
Wciąż wyglądasz na zmartwioną.
Dowiedzieliśmy się, że pan Gowen podnosi opłatę za grunt.
Eksmituje nas, jeśli nie zapłacimy.
Ile dał wam czasu na uiszczenie dodatkowej opłaty?
W tym tkwi problem. Mamy czas do poniedziałku.
W ogóle nie macie czasu.
Nie wiem, co zrobimy.
Nie mamy, dokąd pójść i nie zdążymy nic sobie zorganizować.
Znam Gowena osobiście.
Porozmawiam z nim.
Na pewno wystarczy tyle mydła?
Był bardzo brudny. Czy ganiał za wiewiórkami?
Teraz biega tylko za miską z jedzeniem.
Zabierz go na zewnątrz i spłucz.
Przekażę pannie Thatcher, że byłeś dla Ripa bardzo miły.
Mogę ci w czymś pomóc?
Wiem, że Faith bardzo cię szanuję, więc chciałem z tobą porozmawiać.
Oczywiście. Usiądź.
Co cię trapi?
Faith zawsze była odważną kobietą,
ale obawiam się, że ostatnio stała się nazbyt...
nierozsądna.
Jak to?
Pobłażałem jej chęci pracy tak długo jak mogłem,
ale nadszedł czas na ślub i założenie rodziny.
Chcesz, bym powiedział jej, że to dobry pomysł?
Z tego co wiem, szanuje twoje zdanie,
a kobietom trzeba mówić, co mają robić.
Uważam, że jeśli Faith chce dalej być pielęgniarką, powinna mieć taką możliwość.
Zdecydowała się wyjść za mnie.
Może być żoną i pielęgniarką.
To niemożliwe.
Widzę, że w tej sprawie się nie zgadzamy.
Nie będę marnował więcej twojego czasu.
Peter...
Jesteś pewien, że Faith będzie szczęśliwa, rezygnując z tego, co kocha?
Nie sądzę, by wiedziała, co ją uszczęśliwi.
A ty to wiesz?
Oczywiście, że tak.
Nie chcesz się pobawić?
Na pewno masz z nimi więcej wspólnego, niż ci się wydaje.
Na przykład z Codym.
Też jest tu nowy i na początku nie miał przyjaciół.
Oprócz siostry Becky.
Co się z nią stało?
Zachorowała i dochodzi do siebie w Union City.
Ale on bardzo za nią tęskni,
tak jak ty za swoją przyjaciółką.
To nie to samo.
Nie.
Nie zająłby miejsca Janie
i nie dorastał w luksusowym domu w Hamilton.
Ale przydałby mu się ktoś, z kogo brałby przykład,
jak ze starszej siostry.
Potrzebował trochę czasu, by znaleźć przyjaciół.
Jeśli spróbujesz i będziesz miła,
też ci się uda.
Nie chcę wyciągać pochopnych wniosków,
ale Jack i Bill przyjrzeli się
wypadkom, które ostatnio nas spotykają, i uważają,
że może to być sabotaż.
Sabotaż?
Wade, pracowałeś w kilku tartakach.
Widziałeś już coś takiego?
Nie było miejsca, w którym nie doszłoby do wypadku.
Taką mamy pracę.
Ale to dziwny zbieg okoliczności, że wagony
i piła zepsuły się
w tym samym czasie.
Mike ma rację.
Dla pewności zwiększyłbym ochronę.
Dobry pomysł.
Gdy usłyszycie muzykę,
panowie przejdą przez parkiet i poproszą damy do tańca.
Czy mam mówić głośniej?
Chyba musisz zademonstrować.
Świetny pomysł. Potrzebuję ochotnika.
Oto i on.
Czy mogę prosić...
Czy mogę prosić do tańca?
Nie.
Słucham?
Czy ty właśnie odmówiłaś?
Nie chcę tańczyć.
Ani z nim, ani z nikim innym.
Cody,
byłabym zaszczycona,
gdybyś zatańczył ze mną pierwszy taniec.
Hattie,
nie tak zachowujemy się na zabawie, ani w innych miejscach.
Proszę dać mi spokój.
Posłuchaj mnie.
Jeśli będziesz źle traktować innych, z nikim się nie zaprzyjaźnisz.
To dobrze, wcale tego nie chcę.
Panie Gowen?
Musimy porozmawiać.
Sądząc po pani tonie, nie będzie to miła rozmowa.
Raczej nie.
Nie może pan tak nagle podnieść osadnikom opłat za ziemię.
Owszem, mogę.
Nie mają dzierżawy, a jedynie umowy ustne.
Jest pan tak bezduszny, by przepędzić tych biednych ludzi?
W interesach nie należy kierować się sercem, pani Stanton.
Jeśli nie stać ich na wynajem,
to muszą ustąpić miejsca tym, których stać.
Inaczej ich eksmituję.
Nie zrobi pan tego.
Eksmisja wymaga procedury prawnej.
Może i jest pan tu burmistrzem, ale nie pan stanowi prawo.
Ja to robię.
Hattie jest nieszczęśliwa od czasu przeprowadzki,
ale nie wiedziałam, że ma problemy z innymi dziećmi w szkole.
Przepraszam.
Myślę, że nic im nie będzie.
Martwię się natomiast o Hattie.
Nie chce nawiązać żadnych przyjaźni.
Przeprowadzka była dla niej trudna.
Często wspomina, że tęskni za waszym pięknym domem,
wystawnymi przyjęciami i balami.
Hattie mówiła, że byliśmy bogaci?
Nie bezpośrednio.
To prawda, że mieszkaliśmy w pięknym domu, ale nie należał do nas.
Doprawdy?
Pracowałam dla rodziny sędziego.
Byłam guwernantką jego córki Janie.
Przyjaciółki Hattie.
Były jak papużki nierozłączki.
Gdy dłużej nie potrzebowali mojej pomocy, musieliśmy wyjechać.
Pomyślałam,
że Hattie poczułaby się lepiej, gdyby Janie ją odwiedziła.
Panno Thatcher,
Hattie pani nie mówiła?
O czym?
Janie zmarła.
Nie widziałam, że potrafisz gotować.
Mam wiele talentów.
Wypijmy
za piękną damę w jej wyjątkowym dniu.
Jestem na straconej pozycji.
Jak to?
Ty masz sposoby na zdobywanie informacji.
A jakie informacje ty chciałabyś uzyskać?
Na początek
chciałabym się dowiedzieć, czemu ktoś...
tak niezależny jak ty w ogóle został policjantem.
Wielu złych ludzi żeruje na tych dobrych,
a brakuje nam stróżów prawa.
Czemu więc zrezygnowałeś?
Wiem już, że nie wszystkie problemy da się rozwiązać, wybierając prostą drogę.
Wystarczy ci tyle informacji?
Na razie.
To dobrze.
Wybacz, ale mam steki do przyprawienia.
Żaden mężczyzna dotąd dla mnie nie gotował.
Zawsze musi być ten pierwszy raz.
Żal mi Hattie.
Udaje, że nie potrzebuje przyjaciół, by ukryć swój ból.
Czasem wydaje mi się, że masz anielską cierpliwość.
Dzieci przypominają łamigłówki.
Trzeba się napracować, by je rozgryźć.
Ale warto to robić. Zwłaszcza dla takich dzieci jak Hattie.
Trzeba pomóc jej pokonać ból i ponownie się otworzyć.
Jestem pewien, że pewnego dnia będziesz świetną matką.
Bo lubię łamigłówki?
Tak.
Ale przede wszystkim dlatego,
że robisz pyszną zapiekankę.
Jasne.
Więc...
Co?
Nie powinnaś teraz powiedzieć, że ja będę kiedyś świetnym ojcem?
Nie wiem, czy nim będziesz.
Naprawdę?
Nigdy nie próbowałam twojej zapiekanki.
Powiedz mi coś...
Wygląda na to, że wiele rozdziałów twojego życia dobiega końca.
To znaczy?
Policja, Nora.
A co z Abigail?
Jesteśmy wspólnikami.
Wiem, ale sam mówiłeś,
że nie jesteś człowiekiem, który wybiera najłatwiejsze ścieżki, dążąc do celu.
Można by rzec, że jesteś odrobinę niebezpieczny.
Raczej nieprzewidywalny, ale nie niebezpieczny.
Nawet w sprawach sercowych?
Ty zdecydujesz.
- Czemu nie ma chłopców? - Mamy kłopoty?
Skądże,
a chłopców nie ma, bo to specjalne dziewczęce spotkanie.
Poprosiłam, byście przyszły, bo chciałam porozmawiać
o Hattie.
Ona nas nienawidzi.
Myślę, że jest o was zazdrosna.
Wy macie siebie nawzajem.
Zdobyłyście przyjaciół.
A Hattie jest nowa i nie ma nikogo.
To dlatego, że jest wredna.
Wiem, że ciężko wam to zrozumieć,
ale Hattie straciła bliską osobę
i teraz nie jest pewna, czy może komukolwiek pozwolić się do niej zbliżyć.
Która z was straciła coś cennego?
Mój pies uciekł.
Długo płakałam.
Raz myślałam, że zgubiłam Browniego.
Byłam bardzo smutna.
Przypomnijcie sobie to uczucie -
właśnie tak czuje się teraz Hattie.
Może mogłybyśmy jej pomóc.
Miałam nadzieję, że to powiecie.
Peter nie odpuszcza.
Mówi, że jeśli nie wrócę z nim do Union City, zerwie nasze zaręczyny.
A co ty czujesz?
Kocham Petera, ale jest niesprawiedliwy.
Peter ma swoje pragnienia.
A jeśli moje są inne?
Nie wolałabyś dowiedzieć się tego teraz zamiast później?
Powinniśmy byli to przedyskutować przed zaręczynami.
Lepiej późno niż wcale.
Ale ja dałam mu słowo i nie mogę go złamać.
Możesz, jeśli unieszczęśliwi cię to na resztę życia.
Myślałam, że miłość wszystko zwycięża.
Tak właśnie jest.
Z prawdziwą miłością.
Dlaczego tu jesteśmy?
To niespodzianka.
Nie lubię niespodzianek.
W porządku.
Część dziewczynek ze szkoły spotkała się,
by wyprawić ci przyjęcie powitalne.
Czekają na ciebie w salonie.
Nie pójdę tam.
Proszę cię, Hattie.
Tak bardzo się starają, chcą się z tobą zaprzyjaźnić.
Mam Janie.
Ona mi wystarczy.
Hattie...
usiądź, proszę.
Rozmawiałam z twoją mamą
i wiem, co stało się Janie.
Bardzo mi przykro.
Janie jest moją przyjaciółką.
Zawsze nią będzie.
Wiem o tym.
I nigdy nie zapomnisz, jak wyjątkowa była.
Ale to nie znaczy, że nie możesz mieć innych przyjaciół.
A gdyby i im coś się stało?
Kochanie, nie możesz bać się ponownie otworzyć serca.
Wiem, że to boli
i jeszcze długo nie przestanie.
Ale Janie chciałaby, byś miała nowych przyjaciół.
Nie chciałaby, byś się smuciła.
Nie na tym polega przyjaźń.
Tak bardzo za nią tęsknię.
Wiem o tym.
Musisz pozwolić jej odejść, chociaż trochę.
Już za późno.
Byłam tak wredna, że nikt nie będzie chciał się ze mną przyjaźnić.
Hattie,
jesteśmy tu dla siebie życzliwi, pamiętasz?
I każdemu dajemy drugą szansę.
Nawet komuś takiemu jak ja?
Zwłaszcza komuś takiemu.
Jesteś gotowa na spotkanie z dziewczynkami?
Chodźmy.
Niespodzianka!
ZAKŁAD L. COULTER
Jeden z moich ludzi poczuł dym
i zobaczył, że silnik parowy płonie.
Tyle wypadków nie może być dziełem przypadku.
Ktoś próbuje cię wyeliminować.
To podpalenie?
Na to wygląda.
Czy powinienem zgłosić to na policję?
Nie mamy podejrzanego.
Gdy otworzymy śledztwo,
ostrzeżemy jego wtyczkę.
Nie wiem, jak wy,
ale ja chcę go dorwać.
Nikomu ani słowa.
W porządku.
Miło będzie wrócić do domu.
Peter,
nie jadę z tobą.
Jak to?
Na razie nie.
Potrzebują mnie tu. Nie mogę wyjechać.
Nie wiesz, co mówisz.
Bardzo dobrze wiem.
Jeśli nie wsiądziesz do dyliżansu, to koniec.
Skoro tego właśnie chcesz, to twoja decyzja, nie moja.
Pożałujesz tego.
Możliwe.
Ale sama muszę się o tym przekonać.
Witaj.
Cześć.
Wyglądasz pięknie.
Ty też nieźle się prezentujesz.
Gotowa?
Czekam tylko na Cody'ego.
Dziękuję.
Ależ z ciebie przystojniak.
Trochę mnie drapie ten garnitur.
Przestaniesz to zauważać, gdy będziesz na parkiecie.
Kto wiązał muchę?
Ja sam.
Świetnie sobie poradziłeś.
Pozwól tylko...
że lekko ją poprawię.
Świetnie.
Nie sądziłam, że to możliwe, ale wyglądasz jeszcze lepiej.
Idziemy?
Chodźmy.
Wyglądasz pięknie.
Dziękuję.
Panno LeVeaux?
Dzień dobry. Jesteś taka śliczna w tej sukience.
Mamy tydzień życzliwości, więc mam coś dla pani.
Naprawdę?
To naszyjnik. Zrobiłam go z makaronu.
Jest... wyjątkowy.
Zachowam go.
Nie założy go pani?
Oczywiście, że tak.
Zostanę królową balu.
Myślę, że to urocze.
Nie widać tego po nich,
ale dzieci są podekscytowane.
Mam taką nadzieję.
Wiem, dlatego ci to mówię.
To twój dobry uczynek?
Może nie byłyśmy przyjaciółkami,
ale to niesamowite, co robisz dla dzieci.
Miło z twojej strony.
Aż brak mi słów.
Nie musisz nic mówić.
Może odwdzięczę się za komplement naszyjnikiem z makaronu?
To zbyt hojna propozycja.
Dziewczynki, wspaniale wyglądacie.
Pożyczyłam Annie jedną z moich sukienek balowych.
To cudownie.
Do widzenia.
Elizabeth Thatcher, nie wiem, jak to zrobiłaś,
ale dokonałaś cudu z tą małą.
Sama wykonała ciężką pracę.
Jak to się stało?
Otworzyła serce.
Cześć.
Powinniśmy zaczynać.
Czy mogę prosić do tańca?
Będę zaszczycona.
Liczyłam, że zarezerwujesz dla mnie pierwszy taniec.
Chcesz ze mną zatańczyć?
Jeśli panna Thatcher się zgodzi.
Oczywiście, że tak.
Chyba ktoś cię wystawił.
To prawda.
Wiem, że ustawił wysoko poprzeczkę,
ale czy mogę prosić?
Oczywiście.
Napisy: Agnieszka Komorowska