W poprzednich odcinkach:
- Co z Becky? - Nie ma gorączki, ale ma słaby puls.
Muszę ją zawieźć do Union City. Im szybciej tam będzie,
- tym szybciej wyzdrowieje. - Nie jadę z tobą.
Jeśli nie wsiądziesz, to z nami koniec.
To ten kabel rozciął ci nogę. Nie pękł z powodu zużycia.
- Coś się nie zgadza. - To sabotaż.
Proszę. To lista wszystkich ludzi, którzy kiedykolwiek dla mnie pracowali.
Czy ktoś z nich ma powód do zemsty?
Nie wydaje mi się. Nigdy nikogo nie zwolniłem.
Musimy prowadzić to śledztwo po cichu. Nie chcemy się zdradzić.
Porozmawiam z tymi osobami i zobaczymy, co mi powiedzą.
Jeśli to jest sabotaż, musimy szybko położyć mu kres.
- Tak zrobimy. - Nie chcę skracać zmian,
ale nie mamy wyboru. Jesteśmy już mocno do tyłu, a teraz...
tracę kontrakty.
Ktokolwiek za tym stoi, w końcu popełni błąd.
Zawsze tak jest.
Dzięki.
Widziałam dziś Florence. Mówiła, że w tym tygodniu może nie być mszy.
To zależy od tego, kiedy wróci Frank.
Jest w Buxton. Zeznaje w sprawie Garrisonów.
Chciałabym już nigdy nie usłyszeć tego nazwiska.
- Ja też. - Pani Abigail, ona wraca!
Becky wraca!
Pisze, że czuje się lepiej i że będzie mogła wyjść ze szpitala.
To wspaniale. Napisała, kiedy dokładnie wróci?
Nie, ale wysłała list tydzień temu.
- Więc wróci niedługo? - Zapytam doktora Burnsa.
Znowu będziemy wszyscy razem.
Tak. Będziemy wszyscy razem.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Taki widok to nie lada szczęście. - Dlatego będzie mi ciężko stąd odejść.
- Myśli pan o sprzedaży? - Tak.
Przeprowadzam się na wschód, do mojej córki i jej dzieci.
- Za ile chce pan sprzedać? - Jeszcze nie wiem.
To zależy, kto chce kupić.
Gdyby to był taki młody człowiek jak ty,
który chciałby zbudować dom dla nowej rodziny,
dostałby dobrą cenę.
Będę o tym pamiętał.
Mam już jednego zainteresowanego, więc musiałbyś się szybko zdecydować.
Na kupno domu czy założenie rodziny?
Miłego dnia.
Zawsze myślałam, że bycie pisarką jest łatwe.
Mam tutaj tak wiele inspiracji.
Tak wiele historii i postaci, którymi chcę się podzielić.
Ale okazuje się, że łatwiej myśleć o sobie jako o pisarce,
niż usiąść i zacząć pisać.
- Potrzebuje pani podwózki? - Pani?
Nie mam w zwyczaju przyjmowania propozycji nieznajomych.
Jestem policjantem.
- Musi mi pani zaufać. Takie jest prawo. - Skoro tak...
Nie wiem, czy zdążę wrócić na kolację.
Skoro Franka nie ma,
muszę jechać z Faith do osady, żeby dostarczyć zaopatrzenie medyczne.
- Może Faith ci pomoże z pamięcią. - Co jest nie tak z moją pamięcią?
Zapomniałeś wspomnieć,
że Faith zostaje, by zarządzać szpitalem, oraz że zerwała zaręczyny.
Zapomniałem o tym?
Nie przeszkadza mi to, że zostaje.
- To dobra pielęgniarka. Potrzebujemy jej. - Cieszę się, że tak myślisz.
Pomogę ci.
Kiedy wróci Becky?
Doktor powiedział pani Abigail, że niedługo. Może nawet jutro.
Chciałabym mieć starszą siostrę.
Mogę ci oddać swoją.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Co to jest?
To...
jest...
wulkan!
To także przykładowy projekt na wystawę naukową.
- Będziemy mieli wystawę naukową? - Nie tylko my.
Szkoły na całym zachodzie zorganizują wystawy naukowe
i sędzia z Politechniki na Cape Fullerton
wybierze pięcioro najlepszych uczniów, którzy będą walczyć o stypendium.
Jestem za młoda, żeby iść do szkoły.
Ale nie jesteś za młoda, żeby stworzyć projekt.
A najważniejsze to dobrze się bawić.
- To nie wygląda jak dobra zabawa. - Patrz na to.
I co? Teraz dobrze się bawicie?
Tak!
- Jak się wszystko układa w szpitalu? - Jest dużo pracy...
ale nie narzekam.
Nie mam czasu czuć się samotna.
- Masz tutaj przyjaciół, wiesz o tym? - Wiem.
Tęsknisz za Peterem.
Ciężko jest zapomnieć.
- Żałujesz swojej decyzji? - Nie.
Nie jest złą osobą. Po prostu chcieliśmy innych rzeczy.
Więc jesteś tu szczęśliwa?
Tak...
ale też trochę wystraszona.
Zarządzanie szpitalem to duża odpowiedzialność.
Pierwszy raz robię coś takiego.
Jesteś silną kobietą...
i masz talent.
Jesteś tego bardziej pewien niż ja.
Bo widziałem cię w akcji.
BAR
Panie Coulter.
Tak?
Nie chcę być wścibska, ale chciałabym zadać panu pytanie.
Pani? Wścibska? Nigdy w życiu. Co mogę dla pani zrobić?
Zauważyłam, że niektórzy pańscy pracownicy mają więcej wolnego czasu.
Jest jakiś problem w tartaku?
Nie. Po prostu przeprowadzamy rutynową kontrolę.
Niedługo wrócimy do pracy pełną parą.
- Miłego dnia. - Miłego dnia.
Poproszę kawę.
Tu jesteś.
Mam wieści.
- Mam nadzieję, że dobre. - Najlepsze.
Omnigraph Moving Picture Company przyjeżdża do Hope Valley.
Będą kręcić u nas film.
- U nas w barze? - W całym mieście. Czy to nie ekscytujące?
- Bardzo. - Film nazywa się Oporna narzeczona.
Gra w nim nie kto inny, tylko Mary Medford!
Mary Medford.
Grała w dziesiątkach filmów. Jest bardzo sławna.
- Skoro tak mówisz. - Mówię.
- W porządku. - I co najlepsze,
reżyser, Tobias Pope, będzie robił casting wśród miejscowych
do kilku ról drugoplanowych.
- Niech zgadnę. Zgłosisz się. - Oczywiście, że tak.
Może to tylko rola drugoplanowa,
ale to moja szansa, by dotrzeć do większej widowni
niż w jakimś malutkim teatrze.
Pomyśl tylko.
Cały świat będzie moją sceną.
A jeszcze nie jest?
Proszę bardzo.
- Nie potrzebujesz wszystkich. - Lepiej to zostaw.
Spokojnie, chłopaki.
Nikt nie będzie głodował.
Wystarczy nam jedzenia, jeśli wszyscy się podzielą.
Gotowe.
Musisz zmieniać opatrunek co dzień. Nie chcemy, żeby wdało się zakażenie.
Edith.
Jak się ma Oliver?
Właśnie śpi. Dzięki temu mogę się zająć kilkoma sprawami.
Wyglądasz na zmęczoną. Też powinnaś odpocząć.
Najpierw muszę wyprać ubrania i zrobić obiad.
- Gotowa? - Prawie.
Mamy w wozie kołyskę. Chciałabym dać ją Edith.
Da się załatwić.
- Pomogę ci. - Dziękuję.
Proszę.
Właściwie to jest całkiem ciężka. Czy twój mąż mógłby ci pomóc?
Niestety odszedł.
- Nie wiedziałem. Moje kondolencje. - Nie to miałam na myśli.
Roy odszedł ode mnie,
- zanim się dowiedział, że jestem w ciąży. - Nie wie o Oliverze?
Nie. Nie miałam z nim kontaktu od czasu, kiedy odszedł.
- Nie myślisz, że powinien wiedzieć? - Gdyby wiedział, nie obchodziłoby go to.
W takim razie ja ci pomogę.
Dziękuję.
Tędy.
Wygląda na to, że jeden ze słupów jest zepsuty.
- Płótno jest rozdarte. - To nic takiego.
Pogoda ma się pogorszyć.
Następnym razem przyniosę narzędzia i to naprawię.
- Nie chcę sprawiać kłopotów. - Żaden kłopot. Cieszę się, że mogę pomóc.
- Jak poszła rozprawa? - To jeszcze nie koniec.
Ja zeznawałem wczoraj, ale jeszcze Frank musi złożyć zeznanie.
Wydaje mi się, że Garrisonowie trafią do więzienia na długi czas.
Cieszę się, że postanowiłeś zrobić to, co właściwe.
Uratowałeś życie pastora Hogana.
Jesteś bohaterem.
- Nie wiem, czy chcę być tak nazywany. - Przyzwyczaisz się.
Słuchaj...
Rozmawiałem z chłopakami w tartaku.
Mówili, że niedługo zorganizują potańcówkę.
Nie znasz kogoś, kto chciałby ze mną pójść?
Wiesz co...
Chyba Florence Blakeley lubi tańczyć.
Nawet na pewno. I na pewno jest w tym dobra.
Nikt nie tańczy quickstepa tak jak ona.
Gdyby nie zechciała ze mną pójść...
może ty się skusisz?
Może.
Myślałam, że zjesz kolację z Jackiem.
- Taki jest plan, jeśli zdąży wrócić. - Dokąd pojechał?
Do osady...
- z Faith. - Wspaniała dziewczyna. Bardzo pomocna.
Wiem. Mamy szczęście, że do nas trafiła.
Ale?
Chcę ją lubić i myślę, że mogłybyśmy się nawet przyjaźnić,
gdybym tylko mogła jej zaufać z Jackiem.
Daj sobie czas.
Myślę, że macie ze sobą wiele wspólnego.
- To nie takie łatwe. - Co takiego?
Podsłuchiwanie dorosłych.
- Mogę pobawić się z Robertem? - Masz pracę domową?
Cody?
Becky?
Pewnie udało im się wcześnie wyjechać.
- Nie cieszysz się, że mnie widzisz? - Pewnie, że tak.
- Wszystko w porządku? - Nic mi nie jest.
Po prostu powrót do zdrowia zajmuje trochę czasu.
Bardzo za tobą tęskniłem.
Dlaczego mi pan nie powiedział?
- Miałem nadzieję, że jej przejdzie. - To coś poważnego?
Prawda jest taka, że ma zdrowe nogi.
- Więc dlaczego jest na wózku? - Jest osłabiona od leżenia w łóżku.
Szczerze mówiąc, myślę, że nie ma motywacji, by spróbować chodzić.
Dlatego ją tu przyprowadziłem. Potrzebuje wsparcia i zachęty.
- Czyli to kwestia emocjonalna? - Musi chcieć wyzdrowieć.
Miłość najbliższych będzie najlepszym lekarstwem.
Na pewno otrzyma dużo miłości.
Wiem, że tak będzie.
Pani Stanton, kiedy byłem tu ostatnio,
rozmawialiśmy o tym, że dzieci potrzebują stałego domu.
- Pamiętam. - Ta potrzeba nie zniknęła.
Zastanawiałem się...
czy myślała pani o tym, żeby przygarnąć dzieci na stałe?
Myślę o tym codziennie.
Wiem, że to by uszczęśliwiło Cody'ego, ale...
Ale martwi się pani tym, co czuje Becky.
Chcę się upewnić, że ją też to uszczęśliwi.
Tak wiele przeszła. Może nie być gotowa na taką decyzję.
Im szybciej się zdecyduje, tym lepiej.
Opieka społeczna chciałaby znaleźć im dom jak najszybciej.
Porozmawiam z nią i dam panu znać.
Dobrze.
- Pójdę się pożegnać. - Dziękuję panu za wszystko.
Abigail.
Jesteś tego pewna?
Nawet bardzo.
Rozmawiałem ze wszystkimi z listy.
Nie wygląda na to, żeby ktoś miał do ciebie żal.
- Czyli to nie mój pracownik? - Tego nie powiedziałem.
Nadal myślimy, że sabotażysta to człowiek z wewnątrz.
Skoro nie robi tego z osobistych pobudek, ktoś musi mu płacić.
Pytanie brzmi: kto by zapłacił, by wygryźć cię z interesu?
Na przykład Henry Gowen. Próbował przejąć tartak w zeszłym roku.
Słyszałem o tym zakładzie w pokera. Ale wygrałeś.
To była tylko część jego ataku.
Nałożył na mnie tyle opłat i podatków, że to cud, że nadal prowadzę biznes.
- Śmierć tysiąca cięć. - Dokładnie.
Cóż... Najwyraźniej i tak uważa, że umieram za wolno.
W takim razie Gowen to główny podejrzany.
Ale nie jedyny.
Mógłbyś zrobić listę wszystkich swoich rywali? Sprawdzimy ich.
Pewnie, ale to nie będzie długa lista.
Tommy Northridge przejął jeden z moich kontraktów.
Pożyczył mi też kilka wozów, żebym nie stracił reszty kontraktów.
- Wydaje mi się, że to porządny gość. - I tak z nim pogadamy.
- Nie wiedziałam, że jesteś pisarką. - Bo nie jestem.
Lubię rysować.
- Mogę zobaczyć? - Tak.
- Kto cię tego nauczył? - Mój tata.
- Był inżynierem? - Pracował przy budowie mostu Queensland.
Budowałam model tego mostu, ale nigdy go nie skończyłam.
- Twój tata nauczył cię tego wszystkiego? - Większości.
Mam świetny pomysł.
Może zaprojektujesz most na wystawę naukową?
Mogłabyś zbudować model, którego nie udało ci się skończyć.
Myślisz, że dam radę?
Masz taki talent, że możesz nawet wygrać stypendium.
Nie jestem aż taka dobra.
Uwierz mi.
Jesteś.
Robi się zimno. Może wejdziemy do środka i napijemy się gorącej czekolady?
- Uwielbiam gorącą czekoladę. - Ja też.
- Może spróbujesz wstać? - Sama nie wiem.
Będę tuż obok. Nie pozwolę ci upaść.
- Może jutro? - Umowa stoi.
Gotowe. Powinno trzymać przez jakiś czas.
Bardzo ci dziękuję.
Martwiłam się, że wszystko się zapadnie.
Jeśli będziesz czegoś potrzebować, daj mi znać.
Dzięki.
Roy był moją złotą rączką. Potrafił naprawić prawie wszystko.
- Jest cieślą? - Nie, górnikiem.
Górnikiem? Pracuje w okolicy?
Słyszałam, że dostał pracę w kopalni Silverton, ale nie jestem pewna.
- Masz jego zdjęcie w naszyjniku? Mogę? - Tak. Jego i Olivera.
Bóg jeden wie, że się bardzo różniliśmy, ale...
to jedyny mężczyzna, którego kochałam.
Zawsze będzie ojcem Olivera.
Mogę cię o coś zapytać? Czy Roy cię kiedykolwiek uderzył?
Nie. Nie chodziło o to. On po prostu...
nie radził sobie zbyt dobrze z rolą męża.
Ale to nic. Oliver i ja dajemy sobie radę we dwójkę.
Musisz tylko trochę wyrównać...
- Właśnie. Idealnie. - Powinno być dobrze.
Cieszę się, że masz tyle zepsutych rzeczy w domu.
Jeśli tartak upadnie, będę miał dużo wolnego czasu.
- To się chyba nie stanie, prawda? - Mam taką nadzieję.
Dzień dobry.
- Mam nadzieję, że nie przeszkadzam. - Wade tylko pomagał mi naprawić schodek.
To miłe, że sąsiedzi sobie pomagają.
Daj znać, jeśli będę mógł ci jeszcze pomóc.
- Dziękuję. - Mieszkam tuż obok.
- Konstablu. - Wade.
- Co? - Jest bardzo pomocny.
I bardzo martwi się o swoją pracę.
- Co się dzieje w tartaku? - Nie mogę ci powiedzieć.
- Nie możesz czy nie chcesz? - Póki co to sprawa poufna.
- Więc porozmawiajmy o czymś innym. - Na przykład o czym?
Na przykład... o twojej wycieczce do osady. Jak poszło?
Nie najlepiej.
Pamiętasz tę kobietę z dzieckiem? Tę, której pomagała Faith?
- Edith. - Mąż ją zostawił, zanim urodziła.
Jest jej bardzo ciężko.
Wiesz, co się stało?
- Nie. - Ale dowiesz się.
Powinienem się martwić, że czytasz mi w myślach?
Może trochę.
Wiesz, co myślę teraz?
Mam taką nadzieję.
Nie odzywałaś się całe popołudnie.
Przepraszam. Czasem zatracam się w tym, co robię.
Nie przepraszaj.
Panna Thatcher mówi, że masz wyjątkowy talent.
Rysowanie sprawia, że czuję się bliżej taty.
- Robiliście to razem? - Kiedy tylko miał czas.
Becky.
Wiem, że nikt ci nigdy nie zastąpi twoich rodziców,
ale doktor Burns mówił, że musimy znaleźć dom tobie i Cody'emu.
Chętnie bym tu została, ale...
Ale co?
Chciałabyś mnie?
Skąd to pytanie?
Spójrz na mnie.
Nie mogę chodzić.
Doktor powiedział, że nie zostaniesz długo na wózku.
- Co, jeśli się myli? - To nie ma znaczenia.
Nie dla mnie.
- Wiem, że byś chciała, żeby Cody został. - Nie tylko Cody.
Becky.
Kiedy byłaś chora i myślałam, że coś ci się stanie,
czułam się, jakby miała stracić własną córkę.
Nie wiem, jak to wytłumaczyć, ale od kiedy zjawiliście się w moim życiu,
wiedziałam, że jesteśmy sobie przeznaczeni.
Wszyscy troje.
- Naprawdę tak myślisz? - Tak.
Jesteście w moim sercu.
Tak tworzą się rodziny.
To znaczy, że będziemy rodziną?
Dokładnie tak.
- Pierwsze ujęcie... - Pan Pope?
Kto pyta?
Rosemary LeVeaux. Miło mi. Na pewno mnie pan rozpoznaje.
Raczej nie.
Grałam Joannę d'Arc w Joannie d'Arc, Barbarę w Majorze Barbarze i wdowę w...
- Niech zgadnę. We Wdowie? - Grałam główną rolę w wielu sztukach.
Tak się składa, że w najbliższym czasie jestem wolna.
Mary Medford potrzebuje służącej.
To świetnie. Grałam pokojówkę w Pokojówce.
Nie w filmie, tylko w hotelu.
Jestem aktorką.
Przydzieliłem już wszystkie role.
Hickam?
Czy to jest scenariusz?
Tak. Pan Coulter skrócił mi zmianę
i okazało się, że mam trochę wolnego czasu.
Pan Pope wybrał ciebie? Do filmu?
Tak.
Mary Dunbar będzie grała moją dziewczynę.
Mary też gra w filmie?
Tak. I Molly Sullivan też.
Stara, dobra Molly Sullivan.
Spore przedsięwzięcie, panie Northridge.
Daję sobie radę.
Lee Coulter wspomniał,
że pożyczył mu pan kilka swoich wozów dostawczych.
Coulter pomógł mi wcześniej z raz czy dwa. Byłem mu to winien.
- Znamy się od dawna. - Słyszał pan o wypadkach w tartaku?
Tak. Słyszałem, że to mogły nie być wypadki.
Zna pan Henry'ego Gowena?
Zabawne, że pan pyta. Gowen przyszedł do mnie dwa miesiące temu.
Chciał, żebym pomógł mu wygryźć Lee z tartaku.
Odmówiłem. Nie wydawał się kimś, komu mógłbym zaufać.
To była mądra decyzja.
- Dziękujemy za pomoc. - Do usług.
Przeczucie Lee co do Gowena może okazać się słuszne.
Musimy znaleźć dowody.
Powiedz Lee, że rozmawialiśmy z Northridge'em. Wrócę za kilka godzin.
Panno Thatcher, Becky i ja zostaniemy z panią Abigail.
To wspaniałe wieści.
Powiadomiłam doktora. Musimy jeszcze wypełnić dokumenty.
Będę się modlić za to, żeby wszystko poszło pomyślnie.
- Mogę powiedzieć kolegom? - Oczywiście.
A czy ty byś chciała powiedzieć koleżankom?
- Myśli pani, że o mnie pamiętają? - Czy pamiętają?
Nie mogą się doczekać, aż cię zobaczą. Rachel jest w środku. Chodź.
Nie mogę.
To nic. Chłopcy ci pomogą.
Chłopcy?
Pomożecie mi z Becky?
Chodźcie. Bardzo wam dziękuję.
Dziękuję, panowie.
Przepraszam.
Szukam Roya Sampsona.
Dziękuję.
Roy?
- Masz chwilę? - Kim jesteś?
- Przyjacielem Edith. - Nic jej nie jest?
Nie jest chora, jeśli o to pytasz.
- Przysłała cię? - Nie. Nie wie, że tu jestem.
Chciałbym z tobą o niej porozmawiać. To ważne.
Jestem zajęty.
- Może napijemy się kawy? - Mam przerwę dopiero za godzinę.
To nic. Zaczekam.
Dobrze.
Opal.
- Co się dzieje? - Nie wiem, co zrobić na wystawę.
Może ci pomogę.
Ephraim mówi, że nauka nie jest dla dziewczyn.
Pamiętaj, co mówiłam na wycieczce.
Dziewczyny mogą robić wszystko, co chłopcy.
Dokładnie.
Mnóstwo kobiet było sławnymi naukowcami.
Elizabeth Blackwell była słynną lekarką. I nie zapominajmy o Marie Curie.
Emily Roebling była inżynierem budowy Mostu Brooklińskiego.
Nie wiedziałam, że kobiety mogą być inżynierami.
Mogą. Ogranicza nas tylko wyobraźnia.
W każdym razie...
Powiedz mi, co lubisz robić.
Lubię bawić się z Browniem.
To może zrobisz projekt o niedźwiedziach?
Możesz sprawdzić, gdzie żyją i co jedzą niedźwiedzie brunatne.
Czy to się zalicza do nauki?
Pewnie. Ta dziedzina nauki nazywa się zoologią.
A tu mam książkę o niedźwiedziach. Są w niej ciekawostki i obrazki. Widzisz?
To kuzyn Browniego.
- Chyba spodoba mi się nauka. - Proszę.
Mam syna?
Nazywa się Oliver.
Nie wiedziałem, że była w ciąży.
Wiem, że nie zawsze się dogadywaliście,
ale najwyższy czas, byście się pogodzili.
- Nie uda nam się. - Nie dowiesz się, jeśli nie spróbujesz.
Byłem beznadziejnym mężem.
- Myślisz, że będę lepszym ojcem? - Nie przekonasz się, jak nie spróbujesz.
Edith mnie nie potrzebuje.
Potrzebuje cię teraz bardziej niż kiedykolwiek.
Spróbowaliśmy.
Nie wyszło nam.
To normalne, że się boisz.
Nie boję się.
Nie mieszaj się w to.
Gowen poszedł do Tommy'ego, żeby się mnie pozbyć?
Tak powiedział Northridge.
Nie powinienem być zaskoczony. Co teraz?
Wiesz co? Naszła mnie ochota na pokera.
Wyglądasz tak szczęśliwie, jak ja się czuję.
Chodzi o tartak?
Poradzę sobie. Lepiej powiedz, co ciebie zasmuciło.
To ten reżyser, Tobias Pope.
Zatrudnił do filmu prawie wszystkich w mieście oprócz mnie.
Molly Sullivan. Mary Dunbar. Nawet Hickam dostał rolę.
Co robię źle?
Nie robisz niczego źle.
To nie twoja wina, że ten cały Pope nie widzi twojego talentu.
Gdyby go zobaczył, zatrudniłby cię od ręki.
- To prawda. - Właśnie.
Genialne.
- Co? - Lelandzie Coulterze,
jesteś najsprytniejszym człowiekiem, jakiego znam.
- Muszę się przygotować. - Do czego?
Do twojego planu.
- Mojego planu? - Jesteś geniuszem.
Cieszę się, że pomogłem.
- Dobrze cię widzieć. - Ciebie też.
Becky zrobiła niesamowite postępy w projekcie naukowym.
Ale nie robi żadnych w chodzeniu.
Nadal w nią wierzę.
- Wade Barrett pojawia się na każdym rogu. - To bardzo miły człowiek.
Właściwie to chcę oprzeć na nim jedną z postaci w mojej książce.
Każda bohaterka potrzebuje irytującego sąsiada.
Nie jest irytujący, tylko...
gorliwy.
To tylko ładne słowo na kogoś, kto wszystkich wkurza.
Z tego, co rozumiem, Lee bardzo sobie ceni Wade'a.
Muszę iść.
Brzmi poważnie. Sprawa policyjna?
Nie...
Sprawa prywatna.
Rozumiem.
Ale jesteś tajemniczy.
Tak, to ja.
Człowiek zagadka.
Co się dzieje?
Pamiętasz, jak ci mówiłem, że mam innego zainteresowanego?
- Tak. - Jest gotowy, by złożyć mi ofertę kupna.
Pomyślałem, że powinieneś wiedzieć.
Wybaczy mi pan na chwilę?
Już.
O czym pan mówił?
Porcja z Kupca weneckiego.
Ofelia z Hamleta. Julia z Romea i Julii.
Proszę wybrać monolog i przygotować się na zdumienie.
Wie pani, że filmy są nieme?
Oczywiście. Z chęcią zaprezentuję pantomimę.
Zacznijmy od Julii.
Jak już mówiłem, obsadziłem wszystkie role.
Nie wiem, co mogę powiedzieć, żeby pana przekonać.
Nic. Powinna pani...
Nie pragnął pan nigdy czegoś tak, że stawało panu serce
- na myśl, że pan tego nie dostanie? - Ciszy i spokoju?
A kiedy było to w zasięgu, jedna osoba stała panu na drodze?
Ktoś, kto mógł zmienić pana życie, jeśli tylko powiedziałby "tak"?
D.W. Griffith. Przy krótkometrażówce o tytule Słodka zemsta.
Potrzebował asystenta, ale na mnie nawet nie spojrzał.
Widziałam to, gdy pracowałam w Princess Theater.
Ja sobie darowałem.
Był pan wykwalifikowany. On nie dał panu szansy,
- by pokazać, co pan potrafi. - To prawda.
Więc wie pan, jak się czuję.
Jeśli to była gra, jest pani lepsza, niż myślałem.
To nie była gra.
I jestem lepsza.
W takim razie dam pani szansę, by mnie przekonać.
Naprawdę?
To wspaniale. Obiecuję, że się pan nie rozczaruje.
Oczywiście potrzebuję kopii...
scenariusza.
Proszę. Zagra pani kelnerkę w barze.
- Ma jakieś imię? - Tak. "Kelnerka w barze".
Rozumiem. Dziękuję.
Dziękuję, że dał mi pan szansę mojego życia...
Panno LeVeaux, sugeruję, by pani odeszła, zanim zmienię zdanie.
Skoro jest już po rozwodzie,
Dottie powiedziała, że mogę zostać u niej, ile zechcę.
To bardzo miłe z jej strony.
Rozumiem, że poukładałaś sprawy z ojcem?
Tak. Lubi mieszkać z bratem, chociaż kłócą się jak pies z kotem.
Niech się kłócą. Cieszę się, że tu jesteś.
Powiesz mi, po co tu przyjechaliśmy?
Pewien dżentelmen, Clem Besser, sprzedaje tę ziemię.
Myślę nad kupnem.
A co z twoim mieszkaniem w mieście?
Chyba jestem gotów, by rozpocząć nowy rozdział w moim życiu.
A ty?
Może ja też.
Nie spodziewałem się ciebie.
Szef wysłał nas po zaopatrzenie.
Myślałem o tym, co mówiłeś...
o Edith i chłopcu.
- O twojej żonie i twoim synu? - Tak.
Pomyślałem, że mógłbyś jej to dać, jak się z nią spotkasz.
Osada jest nad rzeką. Łatwo ją znaleźć.
Muszę wracać do pracy.
Roy.
Wiesz dobrze, że nie chodzi o pieniądze.
Chodzi o zrobienie tego, co właściwe. O bycie mężczyzną.
Przekaż jej to, dobrze?
Minęło trochę czasu, odkąd ostatni raz graliśmy.
Zawsze lubiłeś wygrywać to, co do ciebie nie należy.
Podbijam o 20.
Blefujesz.
Za darmo tego nie sprawdzisz.
Podbijam o 20.
Stawiamy.
Miałem ciekawą rozmowę wczoraj z Tommym Northridge'em.
Jego biznes teraz kwitnie.
Wspominał, że byłeś zainteresowany tartakiem Lee Coultera.
Zanim poruszysz ten temat, pozwolę sobie coś wyjaśnić.
Nie miałem nic wspólnego z tym, co się stało w tartaku.
Nie mówiłem, że miałeś.
- Daruj sobie. Wiem, co robisz. - Oświeć mnie.
Nora wróciła do miasta
i nie możesz się doczekać, żeby obrzucić mnie błotem.
Ile chcesz kart?
Trzy.
Ile stawiasz?
Gram za wszystko.
Sprawdzam.
Dama trefl. Dama karo.
Dwa króle.
Jeszcze nie skończyłem.
Dama kier.
Chyba wygrywam.
Na razie.
Dlaczego myślisz, że Gowen jest niewinny?
Nie mam pewności, ale zdradza go pewien ruch.
Kiedy blefuje, zwraca oczy w lewo.
I nie blefował, kiedy zapytałeś go o tartak?
Nie wydaje mi się, ale nie mam na to dowodów.
Jeśli Gowen tego nie zorganizował, to kto?
Dobre pytanie.
Dobrze się bawi, prawda?
Nie rozumiem tylko, dlaczego nie próbuje chodzić.
Dzięki.
Myślisz, że jesteśmy dla niej zbyt pobłażliwe?
Może.
Ale myślę, że na razie to nie szkodzi.
Czyli mam być cierpliwa.
Musi chcieć chodzić. Na pewno tak się stanie,
ale gdy ona będzie na to gotowa, a nie my.
Teraz już wszystko wiem.
- Na razie próbuje pomóc w ten sposób. - Gdyby chciał pomóc, byłby tu.
Ale go tu nie ma.
To moja wina.
Nie byłam dobrą żoną.
Było mu ciężko. Powinnam być bardziej wyrozumiała.
Musisz mi wierzyć. W niczym nie zawiniłaś. Tu chodzi o Roya.
- On mnie nie kocha. - Nieprawda.
Myślę, że się boi.
Głęboko w sercu wie, że nie powinien odejść.
Myśli, że nie poradzi sobie z obowiązkami związanymi z rolą ojca.
Ale nadal mu na tobie zależy.
Widziałem to w jego oczach.
Wcale nie.
Po prostu jest mu mnie żal.
To na pewno coś więcej.
Proszę.
Nie chcę tego.
Nie chcę niczego od niego.
- Mam pytanie do tego fragmentu. - Wchodzisz do baru. Czego nie rozumiesz?
Ale jak wchodzę do baru? Jestem zadowolona? Smutna?
Może martwię się, że jakiś złoczyńca chce mnie skrzywdzić?
- Przychodzisz do pracy. - Wiem, ale co jest moją motywacją?
To twoja praca.
Panie Pope, jestem profesjonalną aktorką.
- Próbuję chronić istotę mojej bohaterki. - Twojej bohaterki?
Zdradzę ci coś.
To już nie jest twoja bohaterka, bo...
Rosemary LeVeaux?
To ja.
To zaszczyt panią poznać.
Widziałem panią we Wdowie. Nawet trzy razy.
Miło pana poznać, panie...
Addison.
James Addison. Jestem właścicielem Omnigraph Pictures.
- Ten James Addison? - We własnej osobie.
Tobiasie, jak udało ci się zaangażować Rosemary LeVeaux do współpracy z nami?
Zawsze potrafiłem wyłowić talent.
Ależ mam szczęście.
Panno LeVeaux...
chciałaby pani zostać gwiazdą filmową?
PRZEDSIĘBIORSTWO L. COULTERA
- Mam złe wieści. - Jakie?
Główna piła nie działa. Silnik padł.
Naciął się na zaostrzone drewno z północno-zachodniego terenu.
Pojechałem tam, żeby to sprawdzić. Znalazłem pół tuzina zaostrzonych drzew.
W okolicy zostały tylko ślady opon.
To koniec. Bez piły nie możemy nic zrobić.
Nie ma sensu ścinać drzew. Będą po prostu leżeć.
Przykro mi, ale chyba musimy zamknąć tartak.
Do tej pory nigdy go nie zamknąłem.
Moim zdaniem nie mamy wyboru. A twoim?
Dobrze. Zbierzcie ludzi. Lepiej, żeby usłyszeli to ode mnie.
Jest deser?
Mogę upiec ciasteczka. Nie zajmie to długo.
- Mogę pomóc? - Pytasz, czy możesz wylizać miskę?
Tak, ale najpierw odrób pracę domową.
- Widziałaś nowe obrusy w jadalni? - Nie.
Pokażę ci. Musisz mi powiedzieć, co myślisz.
Czy ktoś mógłby podać mi notes?
Jestem z ciebie taka dumna.
Czasem nasze najmniejsze czyny
prowadzą do największych zwycięstw.
Obserwowanie, jak Becky znajduje siłę, by uwolnić się z jej własnego więzienia,
było inspirujące i uczące pokory.
Przypomniało mi, że mimo naszych lęków możemy pokonać każdą przeszkodę,
jeśli znajdziemy w sobie odwagę, by wyzwolić siłę ludzkiego ducha.
Przyszłość Becky i nas wszystkich jest znana tylko Bogu.
Ale to my wyznaczamy sobie ścieżki siłą naszego charakteru.
To coś, co będę starała się przekazać we wszystkich moich utworach.
Bądźcie grzeczni. Zobaczymy się po szkole.
- Miłego dnia. - Pa, pa.
Bądź grzeczny.
Uważajcie na siebie. Nie obijajcie się.
Halo?
Dzień dobry.
Dziś mam małe opóźnienie,
ale jeśli da mi pani pięć minut, zaparzę herbaty.
Pani jest Abigail Stanton?
Tak. A kim pani jest?
Caroline Connors. Szukam Becky i Cody'ego Hastingsów.
- Słyszałam, że mieszkają u pani. - To prawda. Mogę zapytać, o co chodzi?
Jestem ich ciocią.
Napisy: Sylwia Szymańska