- W poprzednich odcinkach: - Masz już pomysł na pierwsze opowiadanie?
Rosemary LeVeaux.
Chciałaby pani zostać gwiazdą filmową?
- W wielu drzewach są gwoździe. - Roy niedawno wyszedł.
- Kochałam tylko Roya. - Szukam Becky i Cody'ego Hastings.
Jestem ich ciocią.
Nie wiedziałam, że Becky i Cody mają ciocię.
Oni też nie wiedzieli, przynajmniej do tej pory.
Straciłam kontakt z moją siostrą Lydią dawno temu.
- Lydia to ich matka? - Rodzice wydziedziczyli ją, gdy uciekła.
Byłam w Paryżu,
gdy dowiedziałam się, że Liddie i jej mąż zginęli.
To był wypadek samochodowy.
Od razu wróciłam do domu.
- Skąd pani wiedziała, że dzieci są tutaj? - Wynajęłam detektywa.
Jestem niezmiernie wdzięczna, za to, co pani dla nich zrobiła.
To była dla mnie przyjemność.
Dostrzegam podobieństwo.
Becky ma pani uśmiech.
Od teraz będzie się częściej uśmiechać.
Chciałabym dać dzieciom wszystko, co ich ominęło,
wszystko to, co moja siostra chciała im zapewnić.
Davenport im się spodoba.
Zabierze je pani do Davenport?
Oczywiście. Jestem ich jedyną krewną.
Ale pani ich nawet nie zna.
To dzieci mojej siostry. To wystarczy.
Mamy z mężem dom nad jeziorem. Jest w nim wystarczająco dużo miejsca.
Chyba nie myślała pani, że zostaną tutaj?
Nie wiem, co teraz myśleć.
Cóż...
Muszę zameldować się w hotelu.
Kiedy będę mogła zobaczyć dzieci?
Poszły do szkoły.
Przyjdę wieczorem.
Tak będzie dobrze.
Pani Connors.
Wystarczy Caroline.
Może powiem dzieciom, że przyjechałaś
i zabierasz je do Davenport.
Jak uważasz.
- O co chodzi? - Mamy pozwolenie na przeszukanie.
Bardzo proszę nam nie utrudniać.
- Proszę powiedzieć, czego szukacie. - Tego.
Gwoździe użyte do sabotażu w tartaku Coultera.
Nigdy wcześniej ich nie widziałem.
Pójdzie pan ze mną, panie burmistrzu. Jest pan aresztowany.
Idziemy.
To jest weksel.
Oznacza, że stawi się pan przed sądem.
Czy obaj nie widzicie, że ktoś mnie wrabia?
Wiemy, co znaleźliśmy.
Zrobisz wszystko, żeby stanąć między mną a Norą.
To nic osobistego, Henry.
Rozwiedliśmy się. To nie moja sprawa, co teraz robi.
Wybacz, ale ciężko w to uwierzyć, znając obecną sytuację.
Zawsze będę miał na uwadze jej dobro,
ale to nie ma nic wspólnego z tym, co się tu dzieje.
To nie ja wbiłem te gwoździe.
Powiesz to sędziemu, Henry.
Nie chcesz wyjść na chwilę na zewnątrz?
Popracuję nad projektem na konkurs.
Świeże powietrze dobrze ci zrobi.
Chociaż rozprostuj nogi, nabierzesz siły.
Chodzi o... Naprawdę chcę wygrać.
Nigdy nawet nie marzyłam o stypendium.
Co powiesz na pięciominutową przerwę? Potem możesz tu wrócić.
Dobrze.
Coś ci powiem.
Co?
Myślę, że twój tata byłby z ciebie bardzo dumny.
- Przepracowujesz się. - Jestem przyzwyczajona.
Musisz dbać o siebie.
Gdzie jest Oliver?
Zostawiłam go z przyjaciółką.
Wszystko w porządku?
Nie pomyśl, że jestem niewdzięczna.
Pomogłeś wielu ludziom, mnie również,
ale
nie prosiłam o rozmowę z Roy'em.
Po tym jak to zrobiłeś,
pomyślałam, że może to przynieść coś dobrego.
Ale niepotrzebnie się łudziłam.
Myślę, że zmieni zdanie, ale potrzebuje trochę czasu.
Proszę...
Nie musisz już niczego robić.
- Chyba namieszałem. - Nie chce, żeby ktoś ją znowu zranił.
Roy ciągle o niej myśli.
Nie wiem, co mogę mu powiedzieć, aby zmienił zdanie.
Czasem słowa nie wystarczą.
Czasami tak jest.
Jestem szczęściarzem, że cię znalazłem.
Jestem szczęściarą, skoro zostałam znaleziona.
Rosemary, naprawdę jestem twoim wielkim fanem.
Jesteś jeszcze piękniejsza niż na scenie.
Nie musisz tak mówić.
Musisz wiedzieć, że przyszedłem tu,
aby zakończyć zdjęcia.
- Dlaczego? - Nasza gwiazda odeszła.
Mary Medford?
Griffith zaproponował jej role w trzech filmach i podwoił pensję.
Ale zamiast kończyć zdjęcia,
chciałbym, żebyś zajęła jej miejsce.
Co takiego?
Właśnie zapytałeś czy zagram w The Reluctant Bride?
Wiem, ze to ryzykowne, ale Rosemary, widziałem cię w akcji.
Jeśli dobrze pójdzie, moja droga, czeka cię kariera.
Rozmawiałam z Jackiem.
Caroline Connors to ich rodzina.
W świetle prawa, nic nie mogę zrobić.
Tak mi się wydaje.
Jak mam im to wytłumaczyć?
Szczerość zawsze się opłaca.
Zaczęli się tu odnajdywać.
Niewątpliwie wywarłaś ogromny wpływ na życie tych dzieciaków.
Wzięłaś je pod dach,
zaopiekowałaś się, kiedy tego potrzebowały,
ale czy to źle, że zamieszkają z ciotką?
Nie powiedziałam, że ona jest zła.
Z tego co mówisz, jest dobrym człowiekiem.
Wydaje się, że może im zaoferować ciekawe życie.
Wiem i cieszę się ich szczęściem.
Ciężko mi się z nimi rozstać.
Im większy opór będziesz stawiać, tym będzie trudniej
i tobie, i dzieciom.
Będziesz kazał mi się modlić o siłę?
Zapewne już to zrobiłaś.
Nie wierzę, że aresztowałeś Gowena.
Dowody świadczą o jego winie, ale...
ale ja nie jestem pewien.
To świetny zwrot akcji w moim opowiadaniu.
Henry Gowen jest w opowiadaniu?
To przecież burmistrz.
Racja.
A ja jestem w twoim opowiadaniu?
Jest w nim policjant konny o imieniu Theodore.
- Opowiedz o Theodorze. - Ciężko go opisać.
Może mógłbym przeczytać?
- Jeszcze nie skończyłam. - Posłuchaj.
Pozwolisz mi przeczytać, a ja zrobię dziś kolację.
- Jesteś twardym negocjatorem. - O 19.00 u ciebie.
Na pewno gotuję lepiej niż ten Theodore.
Jesse?
Jesse.
Co się dzieje?
Yost mnie odprawił.
Musi ciąć koszty, od kiedy zamknięto tartak.
Przykro mi.
To niczego nie naprawi.
- Miałam na myśli... - Robisz dla nich coś dobrego.
Ale to na nic.
- To zdarza się każdemu. - Ale mnie nie powinno.
Nagroda za bycie bohaterem.
Jesse, poczekaj.
Zamówiłem nowe ostrze do piły,
ale dotrze tu dopiero za kilka tygodni.
Sprawdź, czy możemy dać zaliczki załodze.
Musimy im pomóc przez to przebrnąć.
Ma pan dobre serce, panie Coulter,
- ale chyba nie ma pan pieniędzy. - Wiem.
Sprawdź, co da się zrobić.
- Zrobię wszystko. - Dziękuję.
To nie jest mina szczęśliwego człowieka.
Wiem, że zamknięcie tartaku nie było dla ciebie łatwe.
Bardzo mi pomagasz.
Jak to jest, że nawet gdy nie jesteś sobą,
zawsze wiesz co powiedzieć?
Nie jestem zupełnie pozbawiony wdzięku.
Mam cudowną wiadomość.
Słucham.
Producent poprosił mnie o zastąpienie w filmie Mary Medford.
To świetnie.
Nie cieszysz się.
Nie, jestem szczęśliwy.
Cieszę się z tobą.
Martwię się o ciebie.
Cóż, to nie przyniesie nam nic dobrego,
ale wiem, co przyniesie.
Co?
Zawsze marzyłaś o byciu gwiazdą.
Teraz masz szansę.
Pójdziesz tam i pokażesz, jak wielki talent skrywasz w sobie.
Abigail, nie wyobrażam sobie, jak się teraz czujesz.
Caroline może dać im wiele rzeczy, których ja nie mogę.
- Ale nie takie, które ty im dałaś. - To to samo, rodzina,
która zaspokoi ich potrzeby to błogosławieństwo.
Już wiedzą?
Nie.
Powiem im po kolacji.
Ależ niespodzianka.
Nudziło mi się w hotelu,
więc pomyślałam, że przyjdę zobaczyć dzieci.
To prawda? Będziemy z nią mieszkać?
Tak, kochanie. To prawda.
Zabiera nas stąd.
Nie myśl w ten sposób.
Ty i Becky będziecie mieszkać w dużym domu.
Nie chcę mieszkać w dużym domu.
Chcę mieszkać tutaj. Tu są moi przyjaciele. Ty tu jesteś.
Będziesz pisać listy i przyjeżdżać, kiedy będziesz chciał.
Będziesz mnie odwiedzać?
Oczywiście.
Nie oddasz nikomu mojego pokoju?
Nie.
Będzie czekał na ciebie nienaruszony.
Ciocia Caroline powiedziała, że będziemy podróżować.
To świetnie.
- Mógłbym przywozić ci prezenty. - I wysyłać mi pocztówki.
I do moich przyjaciół, żeby zawsze o mnie pamiętali.
Jak moglibyśmy nie pamiętać?
Nie wiedziałam, że to może go tak zasmucić.
Wszystko wróci do normy. To tylko szok.
Zjedzmy jutro razem śniadanie,
wtedy lepiej się poznamy.
Dobrze.
Nie martw się.
Niedługo pozbędziemy się tego wózka.
Może podróż do Szwajcarii wyjdzie nam na dobre.
To ekscytujące.
Do zobaczenia.
Edith by tego nie wzięła.
Dlaczego nie?
Mówiłem już, ona nie chce pieniędzy.
Ja też już mówiłem, nie wyszło nam.
- Może nie starasz się wystarczająco. - Nie było cię.
Wiem, że jesteś młody...
Niczego nie wiesz!
Nie powinniśmy byli brać ślubu.
- Nie byłem na to gotowy. - Nie uciekniesz od problemów.
- Co mam niby zrobić? - Porozmawiać z nią.
Przyznaj się, że źle postąpiłeś.
Mój ojciec zawsze krzyczał na matkę.
- Byłoby lepiej, gdyby odszedł. - Nie jesteś jak swój ojciec.
Nie musisz popełniać tych samych błędów.
- Już za późno. - Nigdy nie jest.
- Nie chciałem jej skrzywdzić. - Powiedz jej to.
- Powiedz jej, co czujesz. - Po co?
Oto powód.
Ma na imię Oliver.
Zasługuje, żeby mieć ojca i matkę.
Nie chcę na to patrzeć.
To że się boisz, nie znaczy, że jesteś tchórzem.
Nie musisz być idealnym mężem czy ojcem.
- Nikt nie jest idealny. - Ja tylko...
- Nie wiem, czy dam radę. - Ten na górze myśli, że dasz radę,
inaczej nie dałby ci szansy.
- Możemy porozmawiać? - Proszę.
Nie będę siadać.
Jest mi przykro z powodu tego, co zrobiłaś.
Co takiego zrobiłam?
Chciałam sama powiedzieć dzieciom,
a ty mnie uprzedziłaś. Nie miałaś prawa.
Miałam prawo.
Jestem ich ciotką,
najbliższym żyjącym krewnym, co daje mi prawo do opieki nad nimi.
- Ale nie wiesz, co dla nich najlepsze. - A ty wiesz?
Nie uważam, że przeprowadzka do Davenport to dobry pomysł.
- Chyba nie pytałam cię o zdanie. - Przyzwyczaili się. To jest ich dom.
Pani Stanton, proszę.
Nie chcę się kłócić.
- Tu nie ma cywilizacji. - Nie dbam o to.
- Chodzi mi tylko o Becky i Cody. - Mnie również.
Masz czas do wtorku na spakowanie ich rzeczy.
Myślę, że to wystarczająco dużo czasu, żeby się pożegnać.
To zbyt wcześnie.
Staram się być wyrozumiała,
ale jeśli sytuacja będzie nieznośna, wyjedziemy wcześniej.
Rozumiem, że straciłeś pracę.
Nie bardzo ją lubiłem.
Cóż, szkoda,
ale mam dla ciebie ofertę, jeśli jesteś zainteresowany.
Co miałbym robić?
Więc...
przeczytałeś to, co ci dałam?
Tak.
Chyba powinno być tego więcej.
Więcej Theodore'a?
Więcej akcji.
- Akcji? - Tak.
Na przykład strzelanina.
- Nie piszę o strzelaninach. - To byłoby świetne. Pomyśl.
Theodore wyzywa na pojedynek gang Garrisona albo Tollivera.
Trzech na jednego, prawdziwe opały.
A może coś takiego?
Theodore dostaje ostrego zapalenia krtani
i nie może wyrazić innych świetnych pomysłów.
Elizabeth,
chyba nie jesteś zła za moje pomysły?
Oczywiście, że nie.
Ja tylko...
Czasem wątpię w siebie.
Wątpię, że kiedykolwiek napiszę
coś nadającego się do druku.
Posłuchaj.
Niewiele kobiet
pisze o życiu na pograniczu.
Masz coś ważnego do przekazania.
Może potrzebuję więcej zachęty.
I jak?
Zachęcające.
Bill,
aresztowałeś Henry'ego, bo nie podoba ci się, że się spotykamy?
Został aresztowany, bo znaleźliśmy dowody w jego samochodzie.
Powiedział, że ktoś go wrabia.
A Henry Gowen zawsze mówi prawdę.
Czasem widzimy tylko tę stronę osoby, którą chcemy.
To prawda. A ty widzisz tę stronę, którą chcesz widzieć.
Zawsze miałaś problem ze wzrokiem, jeśli chodzi o niego.
To samo mogę powiedzieć o tobie.
Nie sądzisz, że wykorzystuje cię, żeby się na mnie zemścić?
Nie skrzywdziłby mnie.
Chciałbym być tego tak pewien, jak ty.
Łudzę się, że to sen i zaraz się obudzę.
Cokolwiek się stanie, bądź dumna z tego, co dla nich zrobiłaś.
Czuję się wystawiona na próbę.
- Bóg wie, ile mamy sił. - Oczywiście.
Wiem, że powinnam być silna i postąpić słusznie,
ale powiem szczerze, że mam dość wystawiania na próbę.
Abigail. Abigail.
Cody i Becky nie odchodzą na zawsze.
Jeszcze ich zobaczysz.
Nie wiem, dlaczego tak się dzieje.
Ja też nie.
Ale wiem, że jest plan.
Ty też to wiesz.
Spodoba wam się dom w Davenport.
W strumieniu obok można łapać kijanki i puszczać kaczki.
- Lubię grać w baseball. - To też możesz robić.
Becky, kochana,
jak tylko się zadomowimy, wymienimy ci całą garderobę.
Chyba do twarzy ci w różowym.
Lubię różowy.
Przepraszam, że przeszkadzam.
Pani Abigail prosiła, żebym wam powiedziała, że już czas iść do szkoły.
- Chyba nie byli głodni. - Albo przeszkadzało im towarzystwo.
Muszą panią lepiej poznać.
- Pewnie trochę się boją. - Mnie?
Nie, przyszłości.
Cody przyzwyczaił się do tego miejsca,
a Becky odnalazła swoją pasję.
- Czyli? - Nauka i matematyka.
Nie będzie miała na to czasu, zaczynają się spotkania towarzyskie.
- Przedstawimy ją w towarzystwie. - Zawsze znajdzie się czas na pasje.
Spodoba jej się bycie debiutantką.
Proszę mi wybaczyć,
ale muszę jeszcze kupić kilka rzeczy.
Miło było panią widzieć.
Musisz przyjechać do Hollywood, kiedy skończymy The Reluctant Bride.
Mówisz tak z grzeczności.
Nie zrozum mnie źle,
jesteś dla mnie inwestycją.
- Inwestycją? - Tak.
Jeden film nie zrobi z ciebie gwiazdy,
a mi nie przyniesie fortuny,
ale jeśli przyjedziesz pracować w Hollywood,
gwarantuję, że po trzecim filmie
będziesz bardziej znana niż Mary Medford.
Nie możesz tego zagwarantować.
Hollywood to miasto marzeń, Rosemary,
a nikt nie marzy tak jak ty.
Podobno pracujesz teraz dla Gowena.
Płaci mi dwa razy więcej.
Wiem, że czekałeś na duże pieniądze.
Żebyś tylko niczego potem nie żałował.
Zajmę się sobą.
Jeżeli ludzie będą wypłacać pieniądze, będziemy musieli zamknąć.
Ostatnie, czego potrzebujemy to masowe wypłaty.
Nie będzie żadnych kłopotów. Jestem do dyspozycji.
Jestem wdzięczny.
Posterunkowy?
Niestety nie możemy udzielić panu kredytu na kupno ziemi,
przynajmniej do czasu powrotu do normalności.
Proszę się nie przejmować, panie Jenkins.
Większość ludzi nie jest tak miła.
Ostatnio udzieliliśmy tylko jednej pożyczki,
ponieważ pan Barrett miał połowę zaliczki.
Pan Barrett kupuje wynajmowany dom?
- Ten obok panny Thatcher? - Tak.
Dlaczego on się bogaci, gdy inni cierpią?
Może pobiera dwie wypłaty.
Zawsze myśleliśmy, że coś ukrywa.
Pytanie tylko, dla kogo pracuje?
Ślady prowadzą do działki z przebitymi drzewami.
Winiliśmy Gowena za gwoździe w samochodzie.
Ktoś chciał, żebyśmy tak myśleli.
Podoba się pani moja praca?
Jest wspaniała.
Ale lepiej sprawdź pisownię słowa „miód”.
Juror będzie tu za dwa dni.
- Chcesz dokończyć pracę? - Po co?
Becky...
Ciotka Caroline nie pozwoli mi się uczyć, nawet jeśli dostanę stypendium.
Nie poddawaj się.
Musisz jej pokazać, co jest dla ciebie ważne.
Zaszłaś tak daleko, Becky. Nie możesz zrezygnować
Jakie są wieści?
To nie potrwa długo.
Coulter powoli wycofuje się z interesu.
Gwoździe w tych drzewach zrujnują go.
Jak tylko kupię jego zakład,
będziesz nadzorował wszystkie tartaki.
Będzie ci ciężko zrobić to zza krat.
Chyba właśnie straciłeś pracę.
Oczyszczono cię z zarzutów. To powód do świętowania.
Nie ma czego świętować.
Nie uważasz, że już dość tych kłótni z Billem?
Nie jesteś jego żoną i nie musisz go bronić.
Pomylił się. Na pewno jest mu głupio.
On nie odpuści, dopóki mnie nie zrujnuje.
- A ja na to nie pozwolę. - Chyba to wyolbrzymiasz.
Nie prosiłem cię o zdanie.
Ty już wybrałaś.
Jesteś ze mną albo przeciwko mnie.
Sprawa zamknięta, więc pewnie masz trochę wolnego czasu.
A co masz na myśli?
Może tym razem to ja przygotuję kolację?
Chyba mogę na to przystać.
Co ją tak ucieszyło?
Domyśl się.
Naprawdę chcesz jechać do Hollywood?
James twierdzi, że teatr umiera.
Filmy to przyszłość.
Może i tak, ale czy to twoja przyszłość?
Bądźmy szczerzy. Nie będę młodsza.
Nie zostało mi wiele opcji.
Jeśli nie skorzystam z tej okazji, nie wiem kiedy
lub czy nadarzy się inna.
Jeżeli tak uważasz,
nie możesz odmówić.
Powinnam jechać?
Myślę...
Powinnaś robić to, co cię uszczęśliwia.
Wracałabym w przerwach.
- To nie trwałoby wiecznie. - Nie możesz tego obiecać.
Nie ułatwiasz mi wyboru.
Najlepsze, co mogę zrobić, to nie utrudniać.
Nie wpadłbym na to, że Barrett stał za sabotażem.
Nie wierzę, że to mówię, ale powinienem przeprosić Gowena.
Cóż, Lee, nie tylko ty.
Nie mogę się doczekać, żeby powiadomić ludzi.
- Co tu jeszcze robisz? - Racja. Dziękuję.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Słyszałam, że Gowen jest niewinny.
Tak, tym razem.
Wade Barrett wydawał się taki miły i pomocny.
Powinienem się martwić twoją oceną mężczyzn?
Zdarzało mi się podjąć dobrą decyzję.
Cody, co ty tu robisz?
Chciałbym to pani dać przed wyjazdem.
Cody, jest piękny.
Przykro mi, że nie jest tak ładny, jak ten zbity.
Odkładałem kieszonkowe na lepszy,
ale skoro wyjeżdżam...
Ten jest przepiękny
i wyjątkowy, bo to prezent od ciebie.
Bardzo ci dziękuję.
Posterunkowy Thornton? Mogę prosić o przysługę?
- Oczywiście. - Nie chodzi o mnie,
ale o panią Abigail.
Mówiła, że ja jestem gospodarzem domu,
a teraz będzie sama,
będzie pan o nią dbał?
Tak.
Obiecuję o nią dbać.
Wszyscy będziemy.
Uściśniemy sobie dłonie?
Prawie nie zjadłaś śniadania.
Nie jestem głodna.
Nic teraz nie czuję.
Możesz płakać, Becky.
Może to kara.
- Może dlatego jestem na wózku. - To nie jest powód.
Może jesteś tak silna i dlatego poddano cię próbie.
Proszę na mnie spojrzeć.
- Nie jestem silna. - Ależ jesteś.
Jesteś wyjątkową dziewczyną o wyjątkowej sile.
To dlaczego tak się boję?
To część wyzwania.
Czasem nawet najsilniejsi ludzie są tak sparaliżowani tym, co się stało,
że zrobią wszystko, żeby uniknąć
ryzyka, które może odmienić ich życie.
Ale co, jeśli nic się nigdy nie zmieni?
Musisz wierzyć, że się uda.
I te trzy.
Ma pani świetny gust. Zapakuję.
Dziękuję.
To moje ulubione.
Kto wiedział, że można znaleźć takie mydła w tak osobliwym miasteczku?
Mamy o wiele więcej do zaoferowania niż dobre mydła.
Oczywiście, że tak. To cudowne miejsce.
Trochę bardziej dzikie, niż do tego przywykłam, ale też urocze.
Pani Connors,
Wiem, że nie planuje pani posłać Becky na studia.
Panno Thatcher,
zależy mi na siostrzenicy.
Nie chcę, żeby zmarnowała sobie życie jak jej matka.
Nie rozumiem.
Szanuję ojca dzieci,
ale ich matka mogła związać się z kimś innym.
Chcę dla Becky lepszego życia, to wszystko.
Ale Becky tego nie chce.
Jest jeszcze dzieckiem.
Becky to bystra dziewczyna.
Wyprzedza swoich rówieśników
umiejętnościami i intelektem.
Proszę wybaczyć, ale powiem wprost,
intelekt nie przyciąga uwagi potencjalnego męża.
Becky może wiele osiągnąć, jeśli tylko jej pani pozwoli,
ale teraz jest skłonna się poddać.
Nie chce nawet chodzić.
- Coś pani powiedziała? - Proszę przyjść na targi nauki.
To będzie dla niej wiele znaczyć.
Czy nie prosiłam, żebyś mnie nie wyręczał?
Prosiłaś?
To chyba przez zimno. Czasem źle słyszę.
Faith powiedziała mi, czemu pożyczyłeś medalik.
Nie poddajesz się, prawda?
Nie, jeżeli mi na czymś zależy.
Edith,
- Przykro mi, jeżeli się zawiodłaś. - Miałeś szczere intencje.
Czyli mogę wrócić do pracy?
To moja robota.
Roy?
Źle postąpiłem,
ale czy ty...
Wybaczysz mi?
Chcę, żebyśmy tworzyli rodzinę.
Nie mogę obiecać, że będę w tym dobry.
Nie musisz obiecywać.
Chcesz zobaczyć syna?
Bardzo.
Gdy dorosnę, będę lekarzem niedźwiedzi.
- Będziesz weterynarzem? - Nie. Lekarzem niedźwiedzi.
Jest tu wiele imponujących prac.
Interesujące.
- Jak utrzymuje się ładunek? - Dzięki zawieszonym linom
i kratownicom. Model Roeblinga.
Obliczenia są tutaj.
Pani jej nie pomagała?
Nie, sir.
To praca na poziomie studiów.
Mamy zwyciężczynię.
- Jest tu jej mama? - Może pan rozmawiać ze mną.
- Musi być pani bardzo dumna. - Jestem.
Nawet jeśli nie przejdzie kolejnego etapu,
a szczerze mówiąc, nie ma takiego zagrożenia,
musi się zapisać na uczelnię o technicznym profilu,
gdzie będzie rozwijać swój talent.
Pomyślę o tym.
- Zwyciężczyni stanie ze mną do zdjęcia? - Oczywiście. Becky?
Pójdę z tobą, jeśli się boisz.
OKRĘGOWY KONKURS NAUKOWY
Nie wyglądasz na szczęśliwą przyszłą gwiazdę filmową.
Zawsze wierzyłam, że trzeba spełniać swe marzenia.
Tylko ja już nie wiem, o czym marzę.
- Marzenia mogą się zmieniać. - Tak myślisz?
Pewnie, przyjechałaś do Hope Valley w pogoni za miłością,
która była ważniejsza niż kariera.
Nie poszło tak, jak planowałam i to dzięki tobie, o ile dobrze pamiętam.
Ale i tak zostałaś.
Zżyłam się z tym miasteczkiem.
Bo odnalazłaś tu życie
i nie czułaś już pustki.
Aż ktoś powiedział, że czegoś ci brakuje,
czegoś, czego nie potrzebowałaś przez długi czas.
Gdyby to nie było tak zawiłe...
Nie jest.
Twoje serce cię tu sprowadziło, Rosemary.
Posłuchaj go.
Cody zabiera tylko jedną walizkę?
Zostawia tu resztę rzeczy.
Wiem, że to dla ciebie trudne,
ale naprawdę wierzę, że to najlepsze wyjście.
Wiem, że tak uważasz.
Cóż...
po pierwsze żadnych grzybów.
- Słucham? - Cody uwielbia sos na puree,
ale nienawidzi grzybów.
Żadnych grzybów w sosie.
Woda do kąpieli nie może być zbyt gorąca.
Umyje się tylko w letniej.
Gdy będziesz go kładła spać, pamiętaj,
że lubi być przykryty po samą szyję, ale nie zbyt ciasno.
Będę pamiętać.
Abigail?
Zanim je zabiorę,
proszę o błogosławieństwo.
Powiedz, że kochasz dzieci tak mocno, jak ja, a je otrzymasz.
Zaczniemy od okna,
potem kamera na drzwi, gdy będzie wchodzić.
Oto i ona,
panna młoda we własnej osobie, dokładnie na czas.
Mówią, że wyczucie czasu jest ważne.
Rosemary, wyglądasz... olśniewająco.
Więc,
jesteś gotowa?
James, musimy porozmawiać.
Proszę. Weź Brownie'ego. Będzie cię chronić.
Becky,
wszystko będzie dobrze.
Napisze pani?
Kilka stron.
Czas się pożegnać.
Proszę, nie pozwól nas zabrać.
Obawiam się, że muszę.
Nie.
Nie musisz.
Chcę dla dzieci tego, co najlepsze.
Miałaś rację, co jest dla nich najlepsze.
Czy to znaczy, że nie musimy jechać?
Powinnam dojść do tego wcześniej.
Cody jest tu szczęśliwy.
To jest jego miejsce.
A co z Becky?
Becky może zostać do czasu konkursu w przyszłym tygodniu.
- Mogę? - Tak, możesz.
A nawet jeśli nie zdobędziesz stypendium,
wujek i ja poślemy cię do najlepszej uczelni w kraju.
Tak bardzo ci dziękuję.
Na pewno tego chcesz?
Tak myślę.
Ale nie odejdę, jeśli mi nie pozwolisz.
Będziesz przyjeżdżać na wakacje?
Oczywiście.
Jesteś moim bratem.
Nikogo nie kocham bardziej niż ciebie.
Dziękuję.
Tak bardzo starałam się zrobić to, co uważałam dla nich za słuszne,
że nie dostrzegałam,
że miałaś rację.
- Chciałabym, żebyś nas odwiedzała. - Ja też.
Należysz do rodziny.
Przyjeżdżaj, kiedy tylko chcesz.
Mówią, że na wszystko przyjdzie czas.
Dla Cody'ego to czas, żeby zacząć nowe życie z Abigail.
Dla Becky, to czas by sięgnąć gwiazd.
Dla Roy'a i Edith, to czas, by zacząć od nowa.
A dla mnie?
Czas, by mieć nadzieję.
- Mam nowy pomysł odnośnie opowiadania. - Nie mogę się doczekać, co to.
Zauważyłem, że nie masz zakończenia.
Dlatego, że je zmieniam.
Musisz budować napięcie
do punktu kulminacyjnego.
Masz coś na myśli? - Mam.
Theodore mógłby uratować sytuację.
Albo
to główna bohaterka mogłaby uratować sytuację.
Radzi sobie z pistoletem.
Świetnie jeździ konno.
Coś jeszcze?
Ma zawsze pięknie uczesane włosy.
I ma talent do strugania.
Strugania?
To kobieta idealna.
Niewiele jej brakuje.
Ale musi mieć słabe strony.
Ma jedną.
Co to takiego?
Posterunkowy Theodore.
Hej.
Gdzie ludzie od filmu?
Spakowali się i odeszli.
Plus jest taki, że zostawili mi suknię.
Dlaczego wyjechali?
Gdy powiedziałam Jamesowi, że nie jadę do Hollywood,
powiedział, że nie warto we mnie inwestować.
Więc jednak nie jedziesz do Hollywood?
Może James ma rację.
Może film to przyszłość.
Moja przyszłość jest tutaj.
Z tobą.
- Naprawdę tak czujesz? - Całym sercem.
Posłuchaj, wiem, że nie jestem
reżyserem tak wielkim jak Tobias Pope,
albo świetnym producentem, jak James Addison,
ale mam dla ciebie rolę, w której byś się spełniła.
Co to za rola?
Rosemary LeVeaux,
czy wyjdziesz za mnie?
Och, Lee.
Oczywiście, że tak.
Tak, tak.
Napisy: Katarzyna Puszka