W poprzednich odcinkach:
- Za ile chce pan sprzedać? - To zależy, kto chce kupić.
Będę o tym pamiętał.
Cody jest tu szczęśliwy.
To jest jego miejsce.
- Czy jestem w twoim opowiadaniu? - Jest w nim policjant konny.
Rosemary LeVeux, czy wyjdziesz za mnie?
Oczywiście, że tak.
HOPE VALLEY 1 KILOMETR
Teraz obrusy. Niebieskie czy białe?
Do czego?
Na przyjęcie.
Białe to standard, a niebieskie podkreślą mój kolor oczu.
A co dopasujemy do moich? Coś przekrwionego?
Lee.
Musisz odpocząć.
Z chęcią, ale wtedy nie wyrobimy się ze wszystkim na twojej liście.
To praca z miłości.
Omówmy, co podamy na przyjęciu.
Nie powinnaś omawiać tego z Abigail?
Myślałam, że jedzenie zamówimy w Union City.
Uwierz mi. Nie ma nic szczególnego w jedzeniu z Union City.
Uwielbiam Abigail, ale
czy poradzi sobie z organizacją całego przyjęcia?
Powiedz jej czego chcesz, a na pewno to zrobi.
Wokół przechodzą burze.
Nie chciałabym, by jedzenie nie dotarło na czas.
A może tak?
Jest...
postęp.
To zdecydowanie
kroczek w dobrym kierunku.
Nie podoba ci się.
Elizabeth.
Doceniam, że chcesz dla mnie zrobić wizytówki, ale
to pismo jest takie
szkolne.
Potrzeba więcej szyku. Litery powinny tańczyć po papierze.
Może popracuj nad wierzchołkiem... i łukami.
- Potrzebna ci nowa stalówka? - Ta jest dobra.
A więc...
Tak będzie dobrze.
Spróbuję jeszcze raz.
Co ty robisz? Było dobrze.
Nie wystarczy dobrze.
Ma być fantastycznie.
Miejmy nadzieję, że zostanie ktoś, kto przyjdzie na nasz fantastyczny ślub.
Dobranoc.
W czymś pomóc?
Przydałaby się gorąca filiżanka kawy.
Mama.
We własnej osobie.
Całą drogę z Aberdeen pokonałaś konno?
W tę paskudną pogodę?
Przecież się nie roztopię.
Jest coś takiego jak dyliżans.
- Słyszałaś o nim. - Zawsze lubiłeś się stawiać.
Mówię tylko, że tak byłoby bezpieczniej.
Pogoda pomieszała w rozkładach.
Poza tym już dawno się nie widzieliśmy.
Więc tu mieszkasz?
Nie jest tak źle.
A gdzie ta młoda dama, o której pisałeś?
- Dlatego tu przyjechałaś? - Czy matka nie może tęsknić za synem?
Znowu to samo.
Co to ma znaczyć?
To twój stary trik, pytasz zamiast odpowiedzieć.
Ja tak robię?
Poddaję się.
Robi się późno.
- Pogadamy rano. - Wskaż mi tylko hotel.
Recepcja jest do 22.00. Zostań tutaj.
Zajmij moje łóżko, a ja pójdę do celi.
Dobrze cię widzieć, synu.
Ciebie również.
Jak podróż?
Bez końca. Niektóre drogi zmył deszcz i musieliśmy jechać dłuższą drogą.
Nie zgadniesz. Becky wygrała stypendium.
To wspaniałe wieści.
Nie dziwi mnie to.
Hej, Cody. Zagrasz w piłkę?
Mogę, pani Abigail?
Nie wiem skąd masz tyle energii po takiej podróży, ale idź.
Dobrze cię widzieć.
Prawdę mówiąc... tęskniłem za tobą.
Skoro mówimy sobie prawdę.
Ja też tęskniłam.
Jeśli nie zmęczyła cię podróż, to może jutro pojeździmy.
To chyba randka.
Mówiłem, że dostarczę.
Dlatego cię wynająłem.
Komuś stała się krzywda?
Powiedzmy, że wiedział, że nie żartuję.
Już trzy miesiące spóźniał się ze spłatą pożyczki.
Chyba na tyle się umawialiśmy.
Plus premia.
Masz więcej pracy?
Wkrótce.
Miło robić z tobą interesy.
Masz luźny guzik. Zdejmij to, przyszyję go.
Później to naprawię.
Czy będą cię szanować z takim guzikiem?
Jeśli nie będą, znaczy, że nigdy tego nie robili.
Wciąż masz ten kosmyk.
Umiem się już ubrać bez twojej pomocy.
Znowu to pyskowanie.
Nie jesteś chora?
Wiesz, że nie choruję. To przez psa.
- Ripa? Kąpałem go wczoraj. - Więc musisz jeszcze raz.
Dzień dobry.
To moja mama.
Charlotte Thornton.
Mamo, to Elizabeth Thatcher.
Dzień dobry.
Miło mi panią poznać.
Jack, czemu nie powiedziałeś, że przyjedzie twoja mama.
Bo nie wiedziałem.
Lubię go zaskakiwać, Lizzie. Trzymać w napięciu.
To Elizabeth, mamo.
Nie szkodzi. Może mnie pani nazywać jak chce.
Może przyjdziecie dziś do mnie na kolację?
- Zrobię zapiekankę. - Będziesz gotować dla mojej mamy?
Czy to problem?
Wcale nie.
Pomogę ci.
Ty też nie umiesz gotować.
- Jak to też też? - Ja tak powiedziałem?
Miałem na myśli, że obie nie gotujecie zbyt często.
I pomyślałem, że zabiorę was do Abigail.
Na zdrowie.
Uważa, że ma alergię na Ripa.
- Kogoś trzeba wykąpać. - Ripa czy Jacka?
Mam mnóstwo miejsca w domu.
- Może zatrzymasz się u mnie? - Nie chcielibyśmy cię obciążać.
To żaden ciężar.
W takim razie idę po bagaże.
- Uważasz, że nie umiem gotować? - O nie. Idzie ci coraz lepiej.
To czemu tak powiedziałeś?
Twoja mama pomyśli, że nie umiem nic ugotować.
Więc macie coś wspólnego.
Choć niezupełnie, bo...
ty jesteś od niej lepsza.
Chcę, byś wypuścił te gołębie, gdy będziemy wychodzić z kościoła.
Może zamiast tego rzucimy ryż.
Hickam... Czy ja o czymś nie wiem?
Zamek w klatce był otwarty... przez całą noc.
I niestety gołębie wyfrunęły.
Wszystkie?
Poza jednym, który jest za gruby, by latać.
Trzymaj go na diecie i odszukaj resztę ptaków.
- Potrzebuję rozwiązań, nie problemów! - Oczywiście.
Rosie LeVeaux. Czy to ty?
Charlotte Thornton!
Wieki minęły.
Ostatnio widziałam cię, jak byłaś zaręczona z Jackiem.
Mam nadzieję, że nie masz urazy.
Urazy?
Byliście jak woda i ogień.
- Nie byliście sobie pisani. - Pewnie wiedziałaś to już wcześniej.
Przyjmij to jako matczyną intuicję.
W końcu znalazłam tego wymarzonego.
W sobotę bierzemy ślub.
Gratulacje. To prawdziwy szczęściarz.
To ja mam szczęście.
Mamy tyle zaległości. Chodź.
Nie byłam przekonana, co do spotkania z tobą.
Nigdy nie powinienem kazać ci wybierać między Billem a mną.
- Naprawdę tak myślisz? - Tak.
Mam nadzieję, że mi wybaczysz.
Jeśli to się nie powtórzy.
Obiecuję, że nie.
Tak sobie myślałam.
Obydwoje mamy stąd złe wspomnienia.
Może powinniśmy zacząć wszystko od nowa.
Co masz na myśli?
To się może wydać niemożliwie, ale może zaczęlibyśmy gdzieś indziej?
Daleko od Hope Valley.
Złożyłem już ofertę na dom, który ci pokazałem.
Mógłbyś ją wycofać.
- Pokój gościnny jest bardzo ładny. - Miło, że ci się podoba.
Widzę, że też nie lubisz ścierać kurzy, tak jak i ja.
Właściwie to ścierałam je po obiedzie.
Pewnie.
Nie boisz się, że poplamisz bluzkę?
To nic takiego.
Ja sama szyję ubrania.
A ty szyjesz?
Kiedyś uszyłam poszewkę na jaśka.
No proszę.
- A co to? - Papryka.
- Jack lubi pieprz. - Nie wiedziałam.
To teraz już wiesz.
- Czy to nie za dużo? - Nigdy nie jest za dużo.
Teraz brakuje tylko mojego specjalnego składnika.
Miłości?
Smalcu.
Oto moja lista.
Aż cztery do wyboru?
Myślisz, że wystarczy?
Rosemary, nie starasz się przypadkiem za bardzo?
Chcę, by wszystko było idealne.
Ludzie przyjdą na wasz ślub, ponieważ jesteście im bliscy,
a nie z powodu wystawnego obiadu.
Chcą świętować waszą wspólną przyszłość.
Waszą miłość.
Abigail.
To urocze, co mówisz.
Bo to prawda.
Więc do diabła z jedzeniem.
Nie musisz się o nie martwić.
A co z wieczorem panieńskim...
Co z nim?
Czy nie powinniście już dekorować?
Do jutra nie ma zbyt wiele czasu.
I zrobimy to jutro.
Jesteś pewna, że zdążycie? Chcę, by wszystko było...
I tak będzie.
To naprawdę dobre.
Ledwie zjadłeś kęs.
Jest sycące, ale dobre.
Naprawdę.
Twoja mama dodała do niej smalcu.
Dzięki temu jest bardziej zwarta.
Jadłem spory obiad.
A skoro o tym mowa.
Moglibyśmy iść jutro do osady, może zaraz po śniadaniu.
Co to za osada?
Jest na południe stąd, nad rzeką.
Jest tam kilka rodzin.
Dzierżawią ziemię, zanim dorobią się własnego domu.
- Nie mają zbyt wiele. - Muszą mieć trudne życie.
Bo mają.
Elizabeth chce otworzyć szkołę dla ich dzieci.
Czemu nie mogą chodzić do szkoły tutaj?
Jest za daleko. Trzy godziny spaceru.
Ja na początku uczyłam w namiocie.
Jack mówił, że byłaś nauczycielką.
Od dawna nie byłam w klasie.
Tęsknię za dziećmi.
Może pojedź z nami.
Nie chcę nic narzucać twojej mamie.
Z przyjemnością.
- Ale nie chcę przeszkadzać Lizzie. - Nie będziesz, mamo.
Nigdy w życiu.
Dzień dobry, słoneczko.
Jest piąta rano.
Zrobiłam kawę.
Ja wstałam o czwartej. Nie znalazłam tarki do prania.
Bo jej nie mam.
To jak pierzesz ubrania?
Płacę za to pani Miller.
Nie zawsze mam czas na pranie...
a Millersowie są tu nowi i potrzebują pieniędzy.
Ja to robię sama.
Nie podoba mi się pomysł, by dawać komuś moje rzeczy osobiste.
Te rzeczy piorę sama.
Wiesz,
Nie rozumiem,
czemu ktoś je przynosi, a nie potrafi nazwać, co to jest.
Siadaj.
Uwielbiam tę porę.
Można wtedy tyle zrobić, zanim reszta domu zacznie się plątać pod nogami.
- Twoja mama pewnie myślała tak samo. - Miała pomoc.
Pewnie jej pomagaliście?
Miałam na myśli służbę.
Jack opowiadał mi o twoim życiu w Hamilton.
To musiało być wygodne.
Może nawet za bardzo.
Po części dlatego wyniosłam się do Hope Valley. By robić wszystko samemu.
Oprócz prania.
To już ostatnia.
Za bardzo ją wykorzystujesz.
Nie mam wyboru.
Musiałem zapakować ostatni ładunek dla chłopców w kopalni Silverton.
Musieliśmy wziąć wóz na wypadek, gdyby deszcz zmył trasę.
Czy to nie wspaniały materiał?
Cudowny. I jest go dużo.
Na pewno masz czas, by uszyć cztery suknie?
Cztery?
Zdawało mi się, że mówiłaś trzy.
Naprawdę? Chodziło mi o cztery.
Trudno o wszystkim pamiętać.
Clara świetnie szyje. Może przekonam ją do pomocy.
To świetny pomysł. Muszę już uciekać.
Lee i ja mamy spotkanie z pastorem. Powodzenia z krynoliną.
Czyżby.
Gdyby to zależało ode mnie. wzięlibyśmy ślub tu i teraz.
Oczywiście nadano mi taką moc.
Chcę taki ślub, jaki zaplanowaliśmy. Z gośćmi, kwiatami, muzyką i altaną.
Altana?
Tak.
Obiecałem Rosemary, że zbuduję altankę na ceremonię.
Ale szczerze...
mój tartak pracuje bez przerwy....
i zapomniałem.
Zapomniał.
Jak to mężczyźni, nie?
Jakby ślub był ostatnią rzeczą, o której myślą.
Nie powiedziałem tego. Prawda?
Komunikacja to klucz do udanego związku.
My się ciągle komunikujemy. Prawda, Lee?
Tak to wspaniałe. Ona gada, a ja słucham.
I oczywiście zapomina.
Ważne, aby być otwartym i szczerym
i jak najszybciej wyłożyć wszystko na stół.
Zgadzamy się we wszystkim. Prawda, Lee?
- Jak dwie krople wody. - Chcemy tego samego.
Dużego domu.
Płotu z desek.
- Dwóch kotów. - Auta.
Pięciorga dzieci.
- Co? - Pięcioro dzieci. Małe siusiumajtki.
Ale dzieci są bardzo hałaśliwe.
Chodzą w pieluchach. Wiesz, co w nich jest?
Nie chcesz mieć dzieci?
Możemy prosić o chwilę?
Dzieci są takie...
lepkie.
Edith.
Co u Roya?
Ciężko pracuje. Oby nic mu nie było.
Martwisz się o deszcz?
Słyszałam, jak mówili, jak w zeszłym roku zmyło drogę.
Ned Yost wysłała im zapasy.
Nawet jeśli droga się zmyje, będą mieli, co jeść i pić.
- Nasze dzieci nie mają czasu na szkołę. - Próbujemy przeżyć.
Nie ma nic ważniejszego od edukacji.
Nie będą naukowcami ani lekarzami.
Mogą być...
jeśli damy im szansę.
Nie wiesz nic o naszym życiu.
Jestem nauczycielką i wiem, jak ważna jest edukacja dzieci.
Pani Thatcher nauczyła mnie czytać. To proste, jak już się wie jak.
Przykro mi, ale nie otworzymy tu szkoły.
To nie jest dobra pora, by dzieci siadały do lekcji.
Mówiła, że przeczytają nam bajkę.
Dobrze, tylko jedna bajka. Potem wrócisz do swoich zajęć.
Maggie, zostaniesz z bratem.
Lubi się szwendać.
Będę ją miała na oku.
Też dorastałam w biedzie.
- Więc wiesz, jak to jest. - Wiem.
Ale najlepsze, co zrobiłam, to nauczyłam się czytać i pisać.
Dlatego zostałam nauczycielką. Chcę zwrócić to, co dostałam.
Ta młoda dama ma dobre intencje, ale nas nie rozumie.
Mogę wam o niej opowiedzieć?
Elizabeth Thatcher, wiele zrobiła dla dzieci w Hope Vally.
Teraz chce pomóc waszym.
Powinniście podziękować za to gwiazdom.
Nie ma innego nauczyciela tak oddanego i utalentowanego jak ona.
Poza twoją matką.
Jeśli chcecie lepszego życia dla swoich dzieci, przyjmijcie jej ofertę.
Powiem jedno o tej pracy, Roy. Sprawia, że tęsknię za domem.
Ja też nie przepadam za spaniem z dziewięcioma facetami.
- Ile tu jesteś? - Trzy tygodnie.
To długo beż żony i syna.
A ty?
Jeszcze trzy dni i wracam.
Nie czekam na trzygodzinną przejażdżkę. Gdy wrócę do domu,
i zostaną mi dwa centy,
mogę postawić kolację Nancy i Harperowi.
Przyszedłem jak tylko wyszli.
- Myślałem, że chcesz wiedzieć. - Powoli.
- Kto opuścił bank? - Mówili, że są rewidentami.
Nie podobały mi się ich pytania.
Jakie?
Sugerowali sprzeniewierzenie funduszy.
Mówiłem im, że wszystko szło przez twoje biuro, ale chcieli zobaczyć rejestry.
Dobrze, że przyszedłeś do mnie.
Jeśli mogę coś zrobić...
Nie martw się. Wyprostuję to.
Może powinienem...
Ja się tym zajmę.
Miłego dnia.
„Nie mógł tylko odnaleźć Frisky'ego.
Jednak kiedy poszedł na górę do swego wygodnego łóżka,
okazało się, że jego wierny towarzysz
siedzi u jego stóp, wesoło merdając ogonkiem".
Koniec.
Przeczytasz inną historię?
Mamy inną książkę z tej serii, ale jest w Hope Valley.
Może nas odwiedzicie?
- Moglibyśmy? - Proszę.
Zobaczymy, co powiedzą inne mamy.
Miło wyjść na chwilę z kuchni.
Rosemary nie pozwoli mi odpocząć.
Mów, jeśli będziesz chciała odpocząć.
Florence zadała mi ciekawe pytanie.
Co chciała wiedzieć?
Pytała, czy...
czy oficjalnie ze sobą jesteśmy.
I co powiedziałaś?
A ty co byś powiedział?
Prawdę. Czyli, tak.
I tak powiedziałam.
Skoro to oficjalne,
to może zaprosisz mnie jutro na kolację?
Nie mogę. To wieczór spaghetti.
To ulubione danie Cody'ego, a potem gramy w gry.
Nie ma sprawy.
Chyba, że do nas dołączysz?
Myślałem, że nie zapytasz.
Śliczna saszetka. Dziękuję Florence.
Czytałam, że mężczyźni lubią pachnące świeżością ubrania.
Zapamiętam to.
Elizabeth, czemu Charlotte tu nie ma?
Mówiła, że jest zmęczona.
Pewnie wykończyła ją podróż.
Nie winię ją za to.
Pani Thornton to barwna postać, czyż nie?
Jak się dogadujecie? Podobno u ciebie mieszka?
To wspaniały gość.
Jest bardzo twórcza w kuchni.
I...ranny z niej ptaszek.
Pójdę po poncz i ciasteczka.
Pomogę ci.
Zdrowie bohatera dnia.
Racja.
Przy Rosemary każdy zasługuje na więcej niż dzień.
- To prawda. - I na pokera.
Może poszukajmy stolika?
Jack?
Jak wiesz każdy pan młody potrzebuje drużby. Myślałem o...
Będę zaszczycony.
Zakładam, że znasz swoje obowiązki.
Oczywiście obrączki.
I pilnowanie, byś nie zwariował.
- To by było tyle. - W co gramy? Otwarty czy dobierany?
Ja wolę dobierany.
Jeśli mogą panowie przyjąć nowego gracza.
Zawsze mamy miejsce dla pięknej damy.
Panowie,
poznajcie moją mamę, Charlotte Thornton.
Mamę?
Miło w końcu panią poznać.
Jestem Bill Avery. Dawno temu pracowałem z pani mężem.
Lubi o tym wspominać.
Z tego, co opowiadał mi mąż o pana umiejętnościach
wygląda na to, że dzisiejszy wieczór zaliczę do udanych.
Rosemary.
Wszystko w porządku?
Nie jesteś dziś sobą.
Jest wspaniale. Czemu by nie miało być?
Nie, nic.
Elizabeth...
To ja znam wszystkie odpowiedzi. Ja prowadzę kolumnę z poradami.
A nie wiem, co robić.
- Z czym? - Z Lee?
Wspaniale do siebie pasujemy. We wszystkim się zgadzamy.
Ale... dzieci.
Co z nimi?
- W tej kwestii w ogóle się nie zgadamy. - Chodzi o wychowanie?
Chodzi o całą koncepcję.
Rosemary, ty i Lee kochacie się, prawda?
- Chcecie się uszczęśliwiać? - Całkowicie i totalnie.
Kiedy dwoje ludzi czuje do siebie coś takiego, to znajdują odpowiedzi,
które je do siebie zbliżają, a nie odsuwają.
To bardzo mądre.
Może ty powinnaś przejąć moją kolumnę.
Jak będę mężatką, mogę nie mieć czasu.
Wątpię, czy byłabym sprawiedliwa.
- Masz jakieś problemy? - Charlotte.
Jesteśmy zupełnie inne.
Zdradzę ci coś.
Kiedy Bóg stworzył kobietę, nie trzymał się szablonu.
Nie ma nikogo podobnego na tej planecie.
Jest...
unikalna.
Można tak powiedzieć.
Powinieneś nam powiedzieć, że jej uroda przeczy pokerowej twarzy.
Jest pełna niespodzianek.
Przepraszam, że ograbiłam cię na twoim wieczorze.
Nie szkodzi. Szanuję zwycięzców.
Czy ktoś postawi coś na rzutki?
Pora zakończyć ten wieczór.
Maruda.
Dobranoc.
Nie mogę uwierzyć, że opuściła wieczór panieński
i wprosiła się na kawalerski.
Mówiła, że jest zmęczona.
Widać dostała energii.
Czasami nie wierzę, że jest twoją mamą.
Dlaczego?
Jesteście zupełnie inni.
Jest jak ocalała.
Nie łatwo jej było samotnie wychowywać mnie i Toma,
i utrzymać pracę.
Dziękuje, że spędzasz z nią tyle czasu.
Nie ma za co.
Na pewno?
Jedziemy na polowanie kaczek. Chcecie dołączyć?
Ja mam patrol.
A ja szkołę. Może następnym razem.
- Naprawiłeś guzik? - Zrobię to dziś.
Nie zapomnij.
I idź do fryzjera.
Mamo.
Troszczysz się o nią, co?
Tak, gdy nie doprowadza mnie do szału.
Clara.
Może poszłabyś w piątek na wytworną kolację?
Mam mnóstwo gotówki.
Nie, dzięki.
A może w sobotę?
Wiem, skąd masz tę gotówkę.
Pracujesz dla pana Gowena.
- Przecież to burmistrz. - To nie czyni z niego dobrego człowieka.
Czemu go nie lubisz?
Długo by opowiadać. Powiedzmy, że nie jest godny zaufania.
Zapłacił mi, więc chyba jest.
Za co ci zapłacił?
Załatwiłem mu prywatną sprawę.
Odebrałem dług.
- Co musiałeś zrobić, by go odebrać? - Nic.
Jeśli mamy się spotykać, nie możesz dla niego pracować.
A może kogoś innego zaproszę na kolację.
Może powinieneś.
Chciałeś mnie o coś prosić?
Tak.
To nie takie łatwe.
Bank wynajął mnie, abym sprawdził czy miasto nie ma problemów finansowych.
Dlatego muszę się dowiedzieć, czy nie stoi za tym Gowen.
To na pewno jakieś nieporozumienie.
Nie dowiem się, jeśli nie zobaczę ksiąg rachunkowych z jego biura.
Chyba nie chcesz, bym je ukradła?
Nie, nie.
Nigdy bym cię o to nie prosił,
ale mieszkańcy powinni wiedzieć, czy ich burmistrz ich nie zdradza.
Dlatego...
jestem ciekaw, czy może wiesz o czymś, co mogłoby nam pomóc.
Czy zauważyłeś beczkę stojącą przed jego biurem?
Nie powiem, że nie.
Nie masz powodu.
Jest tam coś, co może się przydać komuś,
kto chciałby wiedzieć, czy burmistrz jest uczciwy, czy nie.
Ale nie słyszałeś tego ode mnie.
Przerwa nadal trwa.
Poskacze pani z nami.
Przyjdę do was, jak tylko to skończę.
Po co pani te pudła?
Są dla dzieci z osady.
- Myślałam, że nie potrafią czytać. - Mam nadzieję, że te książki im pomogą.
Czemu nie mają własnych?
Nie mają wielu rzeczy.
Ich rodzice nie mają pieniędzy na prawdziwy dom.
Przyjechali tu z bardzo daleka, by rozpocząć nowe życie.
Niewiele mogli ze sobą zabrać.
Mogę dać im jakieś książki z domu.
A ja mam lalki.
Miles ma żołnierzyki, którymi już się nie bawi.
To wspaniały pomysł.
Zapytajcie inne dzieci, czy też chciałyby coś dać?
To będzie taki tydzień dobroci?
Taką dobroć powinniśmy okazywać ludziom każdego dnia.
To już trzecie przeprosiny.
Aż trudno uwierzyć, że odmawiają z powodu pogody.
Na wzgórzach są powodzie.
To jest od mojej przyjaciółki z Nowego Jorku, Penelope Calloway.
Nie uwierzysz. Nie przyjedzie z powodu dziecka.
Ciężko podróżować w takim stanie.
Szczerze? Powinna to zaplanować.
Idę do Dottie zobaczyć, co z sukniami dla druhen.
Dużo zamieszania z tym ślubem.
Z panną LeVeaux zawsze jest duże zamieszanie.
Czemu ten ślub jest taki wyjątkowy?
To uczczenie małżeństwa.
Dozgonne wyznanie miłości dwojga ludzi.
Nie ma nic bardziej wyjątkowego.
Skąd wiadomo, że chce się kogoś poślubić?
- To coś, co czuje się w sercu. - I co potem?
Potem mężczyzna prosi panią, by została jego żoną.
A ona musi powiedzieć, tak.
- A pastorzy mogą się żenić? - Ponoć tak.
- To kiedy poprosisz pannę Abigail? - Cody.
Musisz się o to pomodlić?
Właśnie się modlę.
Jedz już.
Rzeka biegnie dość szybko.
Osada nie powinna mieć problemu, o ile nie będzie padać.
I nie zrobi się zator.
- Podjadę tam później i sprawdzę. - Pojadę z tobą.
Sprawdzę kopalnię, czy drogi są czyste.
Dobry pomysł.
Czy Jenkins rozmawiał z tobą o Gowenie?
Mówił, że są jakieś nieprawidłowości na koncie miasta.
Powiedziałem mu, że bez nakazu mam związane ręce.
Nie zmuszę Gowena, by pokazał mi księgi.
- Wiesz, że przyszedł do mnie Jenkins? - Ty nie musisz trzymać się zasad.
To właśnie lubię.
Wczoraj świetnie się bawiłem.
Powinnam przeprosić za Cody'ego.
Nie musisz przepraszać. Zatrzymaj resztę. Zobaczymy się wkrótce?
- Dolać ci kawy? - Dziękuję.
Szkoda, że ja takiej nie robię.
- Mam sekretny składnik. - Smalec?
Kto dodaje smalcu do kawy?
Tylko tak zgaduję.
Co jest między tobą a pastorem?
- Skąd wiesz, że coś jest? - Też tylko zgaduję.
Jesteśmy ze sobą.
- Co na to twój chłopczyk? - Cody uwielbia Franka.
Z moimi chłopcami nie było tak łatwo.
Nigdy nie spotkałaś nikogo po śmierci męża?
Próbowałam. Ale nie chciałam pogorszyć sprawy.
Czy to prawdziwy powód?
Może tak...
może nie.
W ojcu Jacka zakochałam się od pierwszego wejrzenia.
Trafiło mi się coś, co zdarza się raz na całe życie.
Może tak, może nie.
Już za późno.
Nigdy nie jest za późno na drugą miłość.
Mówisz, jak ktoś, kto ją znalazł.
Cieszę się, że dzieci odwiedziły Hope Valley.
Ja też.
Mogę pogłaskać Ripa?
Pewnie.
Potrafi aportować?
Zależy od jego humoru.
Sprawdźmy.
Chodź, piesku.
Dzięki za baseball.
- Chcesz porzucać? - Pewnie.
Dziękuję, że przysłaliście powóz.
Odkąd przeczytaliście im bajkę o Nathanielu i psie,
prosili, by tu przyjechać.
- Dolać ci herbatki, Brownie? - Tak, chcę też ciasteczko.
To bardzo miły miś.
Zostawić ci go na trochę?
Mogłabyś?
Jeśli chcecie, mogę przyjeżdżać raz w tygodniu i robić im lekcję.
Mogę zabierać ze sobą dzieci.
Nie wiem. Mamy tyle do zrobienia.
Jeden dzień nie odciągnie ich od obowiązków.
Tak dobrze się dogadują.
Nie jestem pewna.
Mówiłaś, że chcesz zacząć od nowa?
Ale wyjeżdżać tak w pośpiechu...
Znasz mnie.
Kiedy coś przyjdzie mi do głowy, nie czekam.
Chyba nie masz wątpliwości?
Nie.
Dużo myślałem o tym, co powiedziałaś...
o tym mieście...
i o stosunkach z Billem.
Oboje wiemy, że to się nigdy nie skończy.
To może być nowy początek dla nas. Nie widzę powodu, by to odkładać.
Dobrze.
Miłego dnia.
Słyszałam, że miałaś dziś w szkole gości?
Wiem, że rozmawiałaś z panią Lawson?
Nie zmieniła zdania od tak sobie.
To nie byłam ja, tylko Jack.
Jack?
Powiedział jej parę słów po tym, jak cię odrzuciła.
Naprawdę?
Świata poza tobą nie widzi.
Sama nie wiem.
To prawda, i nie łatwo mu zaimponować.
Jak jego mamie?
Nie mam pojęcia, o czym mówisz.
Przyszły jeszcze dwa.
Uroczy.
To od mojej cioci Gertie z Minnesoty.
Dziwne.
- Myślałam, że odeszła. - Może to jest ciocia.
Nie kpij sobie.
Czy te wszystkie rzeczy muszą być w moim biurze?
Gdzie to wszystko włożymy?
Nie powiem im, by nie przysyłali prezentów. Cieszą się razem z nami.
Może poza Penelope Calloway.
Mówiłam ci już, że nie przyjedzie?
Tak, wspominałaś o tym 15... teraz już 16 razy i przypomniałaś mi,
że przysłała telegram.
„Droga Rosemary, George i ja bardzo chcielibyśmy świętować twój dzień z tobą.
Chcę, byś wiedziała, że mamy dziewczynkę.
Jej imię odzwierciedla urodę, dobroć i grację.
Nazywa się...Rosemary Calloway".
I co ty na to?
Nazwali po tobie córkę.
Nie wiem, co powiedzieć.
Czasami to dobra oznaka.
Mała dziewczynka... o imieniu Rosemary.
Chcą by była taka jak ja.
To nie ich wina?
Lee.
To chyba najlepszy z prezentów.
Co z tym miastem?
Chodniki zwijają o 21.00.
Bar jest zamknięty, twoja przyjaciółka pracuje nad opowiadaniem,
a ja nie wiem, gdzie mogę zagrać w pokera.
Rozumiem, że dziś mam cię dla siebie.
- Przyszyłeś guzik? - Tak.
Możemy o czymś porozmawiać?
Mów.
Dziękuję.
Co myślisz o Elizabeth?
- Co to za pytanie? - Możesz na nie odpowiedzieć?
Prawdziwe pytanie brzmi...
co u diabła jest między wami?
- Co masz na myśli? - Jack...
spotykasz się z nią już długo.
Czas na przejażdżkę albo trzeba zsiąść z siodła.
Nie zawsze układało się między nami.
- A powinno. - Tak, ale oboje wiemy, że bywa różnie.
Chcę tylko, abyś był szczęśliwy.
- Czasem się zastanawiam. - Znowu się stawiasz.
Chodź do mnie.
- Wiesz, że cię kocham. - Ja ciebie też, synku.
Kocham cię.
O Boże.
Ale pięknie.
Podoba ci się?
Tak, a co?
Bo jest moja.
Dziś podpisałem papiery.
Jack,
czemu się zdecydowałeś?
Rip...stwierdził, że w więzieniu robi się ciasno.
Musiałem oszczędzać, by stworzyć tu dom,
dużą kuchnię, trzy albo cztery sypialnie.
Strasznie duży dom dla jednego Mountie. Poczujesz się samotny.
Mam jeszcze Ripa.
Stary, dobry Rip.
Może jakieś kurczaki.
Będziesz ich potrzebował.
- Koza. - Kozy są dobre.
Coś jeszcze?
Jakieś pomysły?
- Kilka. - Na przykład?
Będziesz potrzebował pokoju dla mamy.
Nie mogę o niej zapomnieć.
I łóżeczka dla swojego kocyka.
Dla kocyka?
- Nie powiedziała ci o... - Tak.
Powinna przestać się wszystkim dzielić.
Wiem o nim wszystko.
I jak nie mogłeś zasnąć, dopóki nie miałeś go przy sobie.
No cóż...
Chyba będę musiał znaleźć inny sposób, by się ogrzać.
Bill?
Zniknęli.
- Kto? - Henry i Nora.
W domu znalazłam to.
„Przepraszam, ale nie mieliśmy czasu na pożegnania".
Pewnie pojechali południową drogą. To jedyna bezpieczna droga po deszczu.
- Co chcesz zrobić? - Znaleźć go.
Ostatni załadunek.
Nie mogę się doczekać.
Słyszysz?
- Powinniśmy stąd wyjść. - To lawina błotna.
Uciekajcie!
Może powinniśmy zawrócić.
Nie zatrzymamy się aż do Union City.
Czemu?
Zaufaj mi, Nora.
Nikt nie docenia tego, co robię, przez co przechodzę każdego dnia.
Uważaj!
Tekst polski: Iwona Rojek-Walczak