Poprzednio...
To moja matka, Charlotte Thornton.
- Bardzo mi miło panią poznać. - Wesele ma być nie z tej ziemi.
To byłby dla nas nowy początek. Po co to zwlekać?
- Lawina! - Uciekajcie!
- Wszyscy na zewnątrz! - Henry, uważaj.
Wiadomość o lawinie zasmuciła naszych przyjaciół z osady.
Jednak w drodze powrotnej
bardziej zaczęłam martwić się własnymi problemami.
- Dzień dobry paniom. - Dzień dobry.
Czy wiesz, że jesteś pierwszą osobą, którą dziś widzimy?
Sąsiedzi najwyraźniej lubią sobie pospać.
Twoja mama obudziła nas o 5.
- Znowu. - Wiesz, co się mówi.
- Kto rano wstaje, temu Pan Bóg daje. - Co niesiecie?
Jagody.
Nie ma to jak wiejskie śniadanie. Owoce, bekon, jajka.
Jajecznica. Na dużej ilości smalcu.
- Niestety już jadłem. - Szkoda.
Przykro mi zostawiać was same,
- ale muszę wyprowadzić psa? - Nie zostaniesz?
To nic. Będziemy miały okazję lepiej się poznać.
Twoja mama opowiadała, że kiedy uczyła,
chodziła do pracy w trzymetrowych zaspach śnieżnych.
Trzymetrowych?
Wcześniej miały półtora metra.
Znowu pyszczysz?
Miłego spaceru.
Wiesz, że kiedy był mały,
wymykał się z domu podczas deszczu
i biegał po dworze bez ubrania?
Naprawdę?
Do zobaczenia.
Jack. Dobrze, że wróciłeś.
- Co się stało? - Na kopalnię zeszła lawina.
Jest źle.
- Wielu zostało rannych. - Zostań z nim.
Zbiorę ludzi i pojadę tam.
Może powinnam jechać z tobą?
To zbyt duże ryzyko.
Zorganizuję w szkole dodatkowy szpital.
Nie wiadomo, ile będzie pacjentów.
Dobry pomysł.
Mam nadzieję, że zebrałyśmy dość koców.
Popytaj ludzi. Może mogą ofiarować coś jeszcze.
Zapukam do każdych drzwi.
Wiem.
- Drogi są bezpieczne? - Wystarczająco.
- A jeśli zejdzie kolejna lawina? - Musimy zaryzykować.
- Obiecaj, że będziesz uważał. - Obiecuję.
Nie chcę zostać wdową jeszcze przed ślubem.
Będzie dobrze.
Szybciej, pospieszmy się.
Wskakujcie.
Dottie.
- Jack? - Dottie.
Widziałaś Billa?
Wyjechał wczoraj w interesach.
Dziękuję.
Jack.
Masz tu coś do jedzenia.
Hickam.
Weź to.
Dzięki.
Spokojnie. Niedługo wrócę.
Inaczej ci nie wybaczę.
Gotowi?
Jedziemy.
Oprzyjcie łóżka o ścianę. Rozstawimy je później.
Oczywiście.
Dzieci, jak widzicie,
w szkole będzie się dziś wiele dziać.
Dlatego przeniesiemy lekcje do kawiarni Abigail.
Muszę gdzieś pojechać, ale pani LeVeaux zgodziła się
- mnie zastąpić. - Dzień dobry wszystkim.
Wiem, że bardzo się cieszycie
i obiecuję, że będziemy się świetnie bawić.
Słucham?
Według naszych czy pani zasad?
Obiecuję, że ustalimy coś wspólnie.
Słucham, wątpiący młodzieńcze?
Pani Thatcher?
Czy to prawda, że w górach zginęło dużo ludzi?
Jeszcze nie wiemy, co się stało,
ale konstabl Thornton i inni pojechali z pomocą.
Czy błoto dojdzie aż do nas?
Na pewno nie. Naszemu miasteczku nic nie grozi.
Czemu musi pani jechać?
Opal, pamiętasz Timmy'ego, Maggie
i Harper z osady?
Ich tatusiowie pracują w kopali,
więc kiedy dzieci dowiedzą się o lawinie, będą bardzo wystraszone.
Ale wróci pani, prawda?
Pani Thatcher zawsze wraca,
a w międzyczasie ja się tobą zajmę.
Dziękuję, Emily.
Ustawcie się parami.
Jak długo cię nie będzie?
Pewnie zejdzie cały dzień,
- zanim wrócimy. - Aż tak długo?
Chcesz zmienić zdanie?
Nie, poradzimy sobie z dziećmi.
Zatem o co chodzi?
Po prostu...
w takich chwilach...
Uspokoję się, kiedy wszyscy będziemy znów razem.
Uwaga, dzieci. Wszyscy za mną.
Do widzenia. Bawcie się dobrze.
Bądźcie grzeczni.
Niech mi ktoś pomoże!
Pomocy!
Nora.
Bill.
Tutaj.
- Nic ci nie jest? - To Henry.
Nie ruszę go sama.
Zatrzymajcie się.
Jest za duże, nie objedziemy go wozem.
Nie tak wyobrażałem sobie ostatni dzień przed ślubem.
Oby to nie był zły omen.
Spokojnie. Rosemary nie pozwoli, by pogoda pokrzyżowała jej plany.
Jeśli Matka Natura wie, co robi, nie będzie się dalej w wtrącać.
Burza pewnie powaliła wiele drzew.
Przy takim wietrze, nie dziwi mnie to.
Oby tylko nie zatamowały rzeki. Gotowi?
Powoli.
Nie jest mi łatwo przekazywać takie wieści, ale na kopalnię Silverton
zeszła lawina błotna.
Wiedziałam, że wydarzy się coś złego.
Czułam to.
Roy jest cały i zdrowy?
To on przyszedł nas zawiadomić.
Wie pani, czy są jacyś ranni?
Nie wiem nic więcej. Ale konstabl Thornton jedzie tam właśnie
z grupą ochotników.
Wiem.
Kilka lat temu w naszej kopalni zdarzył się okropny wypadek.
Wiem, że to trudne.
Musimy być silni.
Pani Thatcher, dlaczego pani McDonnell płacze?
W kopalni zdarzył się wypadek.
- Jaki? - Lawina błotna.
Mój tatuś tam pracuje.
Wiem.
Wielu z was ma tam tatusiów.
Ale oni chcieliby, żebyście byli dzielni,
by nie martwić waszych mam.
- Potraficie być dzielni? - Nie wiem.
Brownie też się boi.
Ale mówi, że jeżeli ty będziesz dzielna, to on także.
Zrobię to dla niego.
Chce, żebyś go przytuliła.
Wejdźcie do środka.
Niektórzy są uwięzieni w środku, a inni przygnieceni błotem.
Spokojnie, wyciągniemy ich. Rozładować wozy.
Ruszajcie się.
Frank, połóż tu więcej koców.
Dla rannych.
Jesse, weź ludzi i łopaty. Pomóżcie przy tej ścianie błota.
Tak.
Proszę.
Okryj się tym.
W porządku? Boli cię ramię?
Wszystko będzie dobrze.
Właśnie ich położyłam.
- Niezły nicpoń z tego Roberta. - Jestem zaskoczona, że w ogóle zasnęli.
- W szkole nie leżakują. - Nie miałam wyjścia.
Skończyły nam się pomysły i zrobili się...
trochę trudni, więc...
- Więc? - Przekupiłam ich.
Tylko troszeczkę.
Umieram z ciekawości.
Powiedziałam, że znam kogoś, kto pracuje w cyrku.
Samego konferansjera. Obiecałam, że jeśli będą grzeczne
i wszystkie zasną...
Zaproszę do miasteczka cyrk.
Zastanawiałaś się już, jak przekonasz do tego Lee?
Jeszcze... nie.
Poczekaj do końca podróży poślubnej.
Teraz może boleć.
Umieram, prawda?
Oszczędzaj siły. Zabierzemy cię do domu.
Pastorzy zawsze kłamią.
Idę do domu, tylko nie mojego.
Będzie dobrze.
Zostań ze mną.
Powiedz mojej żonie,
że ją kocham.
Nigdy nie przestanę.
A mojemu synkowi,
że jestem z niego dumny.
Jak ma na imię?
Harper.
Harper?
Znam go.
To dobry chłopiec.
Obiecaj, że im powiesz.
Nie żyje.
- Rozmawiałeś z lekarzem? - Mówi, że nic nie wiadomo.
Gdyby nie ty, Henry już by nie żył.
Mówiłam mu, żeby zwolnił, ale nie słuchał.
Nora.
Gdzie jechaliście?
Chciałam zacząć na nowo w innym miejscu.
Myśleliśmy o Union City.
Dlaczego Henry tak się spieszył?
Nie wiem, ale coś było nie w porządku.
Muszę iść. Podobno zalało dolinę niedaleko Albert Hills.
- Pamiętasz Lucy Benson? - Córkę Carla?
Mieszka tam sama. Chcę sprawdzić, co u niej.
Jedź ostrożnie.
Mam nadzieję, że wystarczy.
W takiej sytuacji nic nie wystarczy.
Jak mamy tu prowadzić szpital? Nie wiemy nawet, ilu będzie rannych.
Przeczesałyśmy już całe miasto.
Musimy poradzić sobie z tym, co mamy.
Bóg daje tylko tyle, ile możemy udźwignąć.
Dobrze. Wiem, co sobie myślicie, więc...
- Możecie to powiedzieć wprost. - Ale co?
Jeśli zabraknie nam bandaży,
możemy użyć materiału, który zamówiłam.
Jakiego materiału?
Dobrze wiesz jakiego.
Chodzi o materiał na suknie dla druhen.
- Rosemary, jesteś pewna? - Tak.
Jestem pewna.
Dottie?
Powiem tylko, że to będą najbardziej eleganckie bandaże
w historii medycyny.
- Wyciągnęliśmy już wszystkich? - Tak.
Bardzo źle?
Dwóch martwych, dwa tuziny rannych.
Mogło być gorzej.
Może kiedyś się z tobą zgodzę.
Schodzenie z gór po nocy może być trudne.
Podtrzymujcie ogień,
niech wszyscy owiną się kocami. Ruszmy o wschodzie.
Jesse, wracaj do miasta.
Powiedz, by spodziewali się rannych z samego rana.
Powinno wystarczyć.
Tak.
Pójdę pomóc Faith.
Rosemary LeVeaux oddała suknie druhen na podarcie.
Życie nie przestaje mnie zaskakiwać.
Ale tobie nie muszę tego mówić.
- Jak się dogadujesz z Charlotte? - Szkoda, że tak niewiele nas łączy.
Coś was jednak łączy.
Obie bardzo kochacie Jacka.
- Jesse. Już wrócili? - Dotrą tu rano.
Konstabl chciał, bym przekazał, że jest około 20 rannych.
Niektórzy ciężko.
Zrobimy, co będzie trzeba.
Czy Frank...
- Mężczyźni z Hope Valley są bezpieczni? - Tak.
Ale mamy problem. Widziałem na rzece zator.
Powyżej rzeczka mocno wezbrała.
Osada znajduje się poniżej zatoru.
Woda ich zmyje.
Jeśli nie ewakuujemy ich na czas...
Zginą.
- Lucy. - Tutaj.
Jesteś ranna?
- Utknęła mi noga. - Co się stało?
Karmiłam kurczaki, gdy nadeszła powódź.
Kojec się przewrócił i przygniótł mi nogę. Zaczyna mnie boleć.
Wyciągnę cię stąd.
Co robisz?
Chcę to z ciebie ściągnąć?
Do tyłu.
Chwyć się mnie. Dobrze.
Świetnie ci idzie.
Nie możemy czekać, aż mężczyźni wrócą.
Musimy same ewakuować osadę.
Musimy też znaleźć dla schronienie.
Dottie, przejdź się po szeregowcach. Zapytaj,
- czy ktoś może ich przyjąć. - Oczywiście.
Może ustawimy łóżka w barze?
Dobry pomysł. Florence, zajmij się tym.
Już idę.
- Pomogę pani. - Dziękuję.
Musimy zorganizować dla nich jedzenie.
Nakarmimy kogo się da w kawiarni.
Claire, to twoja działka.
Górnicy, osadnicy, ich rodziny, plus wszyscy mieszkańcy?
Nie wiem, czy nam wystarczy.
Wystarczy.
Spodziewałam się na weselu 70 gości
i przewidziałam cztery opcje.
Powinno wystarczyć.
Rosemary, twój obiad weselny?
Będzie równie wspaniały przy kartoflach z kapustą.
Przyda mi się pomoc w kuchni.
Obowiązki wzywają.
Kto znajdzie dla nas wozy?
Spotkamy się o świcie przed aresztem.
Możemy zrobić coś jeszcze?
Módlcie się.
To już ostatni.
Poczuję się lepiej, kiedy będziemy w Hope Valley.
Jedźmy powoli.
Nie chcemy poturbować rannych.
Niech każdym wozem jedzie ktoś zdrowy, kto w razie potrzeby zatrzyma resztę.
Dobrze się tu spisaliśmy, Jack.
Walczyliśmy z czasem, ale Opatrzność nam pomogła.
Dlaczego wróciłeś?
Na rzece jest zator, który zaraz puści.
Zaleje osadę.
- Ile mamy czasu? - Z tego co widziałem, niewiele.
Panie pojechały ich ostrzec.
Zawieź rannych do Hope Valley.
Ja pojadę do osady.
Pośpieszcie się. Musimy się oddalić od rzeki.
Szybciej.
Co z naszymi rzeczami?
Masz Olivera. Tylko to się liczy.
A moje naczynia? Jego kołyska?
Można je zastąpić, a ciebie nie.
- Pani McCormick, proszę wstać. - Nigdzie nie idę.
Jeśli Dobry Pan chce mnie zabrać, nie mam nic przeciwko.
Proszę.
Nie ruszę się.
Wszystko dobrze?
Nie chce jechać.
Może ja spróbuję?
Dobrze.
Pani McCormick, jestem Abigail Stanton. Wiem, że się to pani nie podoba...
Przeżyłam już swoje życie.
Jeśli ma się teraz skończyć, proszę bardzo.
Nikt nie będzie tęsknił?
Mój mąż nie żyje od 20 lat.
Ja również straciłam męża. Wiem, co to samotność
i też się kiedyś nad sobą użalałam.
Wie pani, co wtedy zrobiłam?
Postanowiłam iść dalej.
To właśnie musi pani zrobić.
Nie użalać się, tylko zacząć cieszyć każdą chwilą,
- którą dał pani Bóg. - Nigdzie się nie ruszę.
W tej chwili wejdzie pani do jednego z tych wozów,
albo sama panią zapakuję i wrzucę tam
razem z tym fotelem.
- Gdzie jedziemy? - Do Hope Valley, tam jest bezpiecznie.
Będzie tam mój tatuś?
Okaże się na miejscu.
Czy ktoś widział Maggie?
Była tu chwilę temu.
Zostawiła misia Opal na herbatce
z lalkami i musiała się po niego wrócić.
- Gdzie była ta herbatka? - Pod sosną niedaleko rzeki.
Jack. Maggie zaginęła.
Poszła nad rzekę.
- Właśnie miałam iść jej szukać. - Ja to zrobię.
Zabierzcie stąd wszystkich jak najszybciej.
Musimy jechać.
Dobrze.
Trzymajcie się.
Ruszamy.
Wio!
Maggie.
Nie ruszaj się. Zaraz cię zabiorę.
Ręka? Do szkoły.
Uważaj.
Zawiązałem jej nogę, ale puchnie.
Zaprowadź ją do szpitala. Przyjdę, jak tylko będę mogła.
Uważaj.
Proszę.
Ostrożnie.
Proszę bardzo, młoda damo.
Panowie, w kawiarni jest zupa, jeśli jesteście głodni.
Dziękuję pani.
Co mogę zrobić?
Zabierz dzieci do baru.
- Na razie tam zostaną. - Chodźmy się rozgrzać.
Dobrze?
O nie.
Jest pastor pewien, że to on?
- Tak. - Bardzo mi przykro.
Tak mi przykro.
Tylko my wiemy, co ci biedni ludzie czują.
Chciałabym im jakoś pomóc.
Bar jest już pełen?
- Zmieści się jeszcze parę osób. - Dobrze.
Widziałyście gdzieś Jacka?
Nie. Może pan Coulter go widział.
- Lee? - Tak?
Wiesz, gdzie jest Jack?
Nie widziałem go. Może jest w szkole.
Nie, wracam stamtąd.
Nie widziałam go odkąd ruszyliśmy.
Musi gdzieś być.
Zalało osadę. Wszytko przepadło.
- Chodź tu. - Znalazłem ją
- na drodze. Była sama. - Maggie?
Widziałaś konstabla Thorntona?
Co się stało? Wiesz, gdzie poszedł?
Woda go zabrała.
Gdzie idziesz?
Muszę go znaleźć.
Niech każdy, kto ma konia jedzie ze mną.
- Słyszeliście? Na konie. - Ktoś musi powiedzieć Charlotte.
Ja to zrobię.
Jack.
Tam jest!
Żyje. Czuję tętno.
Znaleźliśmy go. Tutaj!
Szybciej!
Ma objawy hipotermii.
Nie przeżyłby tam dużo dłużej.
Nie powinien być w szpitalu?
Zajmę się nim tutaj. Będzie mu wygodniej.
Jest mocno posiniaczony, ale nie stwierdziłam nic złamanego.
To dobra wiadomość.
Zła jest taka, że ma sine opuszki palców.
To wczesny objaw zapalenia płuc.
Jest bardzo źle?
Jeszcze nie wiem.
Będziemy go ogrzewać i podawać dużo płynów.
Nie długą znowu wpadnę.
Faith?
Cieszę się, że tu jesteś.
Jeśli mogę ci jakoś pomóc...
- Możemy siedzieć przy nim na zmianę. - Nie.
Ja z nim zostanę.
Choćby całą wieczność.
Elizabeth.
Chcę tu zostać.
Ja też bym chciała.
Oczywiście.
Mogę pani pomóc.
Aleś ty kochany.
Trzymaj.
Konstabl Thornton jest pani przyjacielem?
To prawda, i to bardzo dobrym.
Martwi się pani o niego?
Cody, wszyscy się martwimy.
Ale już dawno nauczyłam się, że zamartwianie się na zapas
- niczego nie ułatwia. - A co ułatwia?
Szukanie zajęcia.
I opiekowanie się innymi.
Sądzę, że jest ktoś,
kim sam mógłbyś się zająć.
Ktoś, kto martwi się o konstabla bardziej nić ty.
Kto taki?
To jego stare psisko.
- Rip? - Tak.
Musisz go znaleźć i upewnić się, że nic mu nie jest.
- Na pewno bardzo się boi. - Na pewno bardziej niż ja.
Zatem będziesz musiał go rozweselić.
Poniesie to pani sama?
Poradzę sobie.
Jak się czuje?
Faith podejrzewa zapalenie płuc.
Moja ciotka na to umarła,
a sąsiedzi stracili dziadka.
- Znam kogoś, kto wyzdrowiał. - Tak?
Młodzian, w wieku Jacka.
Jack jest silny.
To miasto tyle przeszło. Jeśli Jackowi coś się stanie...
Nie myślmy na razie o tym.
- Myślałam... - Miałem ten sam pomysł.
Poprowadzimy dziś o zmroku czuwanie modlitewne.
Poradzimy sobie z tym.
Słyszałem, że burmistrz miał wypadek.
Zgadza się.
- Przeżyje? - Jeszcze nie wiadomo.
Co mam robić?
Poinformować radę miasta o brakujących pieniądzach?
W tej chwili wszyscy mamy chyba dość zmartwień.
Zostawmy to na później, dobrze?
Pamiętam, kiedy Jack miał cztery lata...
Okropnie się rozchorował.
Siedziałam przy nim dzień i noc przez tydzień.
Chcę się gniewać.
Ale nie mogę, bo robił to, co do niego należało.
Ocalił wielu ludzi.
Wiem.
Ale stracić dwóch mężczyzn z powodu ich odwagi
byłoby niesprawiedliwe.
To prawda.
Pójdę się przejść.
Wiem, że nie zawsze było nam łatwo.
Ale odkąd cię poznałam...
wiedziałam, że...
jesteśmy sobie pisani.
Przepraszam, jeśli moje czyny lub słowa się zraniły.
Gdybym mogła, cofnęłabym czas.
Wiem, że Bóg zaplanował dla nas wspólne życie.
Dlatego nie możesz odejść.
Nie teraz.
Zostań ze mną.
Proszę.
Musiałam zasnąć.
Zejdź na dół i zjedz coś. Ja posiedzę z Jackiem.
Nie jestem głodna.
Chciałby, żebyś o siebie dbała.
Nie zostawię go.
- Czy on wie, że tu jestem? - Oczywiście, że tak.
Czuję, jakbym była sama.
Nie.
Nigdy nie jesteś sama.
Co u niego?
Bez zmian.
Elizabeth nie chce go zostawiać, więc zaniosę jej herbatę.
Nie wiem, czy powinnam się bardziej martwić o nią czy o niego.
Wiem, jak ona się czuje.
Ja też.
Zaniosę jej tę herbatę.
Wolno nam płakać.
Płacz jeszcze nikomu nie pomógł.
Wiem, że wszyscy myślimy o Jacku.
Ale powinniśmy też pomodlić się za całą naszą społeczność.
Panie, stajemy przed tobą w tej trudnej chwili.
Oddajemy życie i zdrowie naszych najbliższych w twoje troskliwe ręce.
Powinnaś widzieć, co się tam dzieje.
Wszyscy modlą się o uzdrowienie.
O to, byś wyzdrowiał.
Zrobisz to dla nich?
A może dla mnie?
To nic. Zaczekam.
Nieważne, jak długo.
Pamiętasz nasze postanowienie noworoczne?
Być cierpliwym, życzliwym.
Nie spieszyć się.
Zaczekać.
Byle...
Byle nie za długo.
Przepraszam.
Cześć.
Niektórzy sądzą, że ponieważ Hope Valley to małe miasto
na samej granicy, życie płynie tu wolniej.
Ale po powodzi i tragedii w kopalni sprawy potoczyły się bardzo szybko.
Jack wyzdrowiał.
A ja wysłałam swój rękopis...
OPOWIADANIA Z GRANICY
...do sześciu różnych wydawców.
W międzyczasie Charlotte postanowiła gotować tylko ulubione dania Jacka,
który przetrwał również to.
Osadnicy przenieśli się na wyżyny,
a Rosemary zrozumiała, że skromny ślub z ukochanym mężczyzną
to wszystko, czego pragnęła.
- Co się stało z pawilonem ogrodowym? - Zabrakło nam na to czasu.
Tutaj też się bardzo ładnie.
- Na pewno będzie zadowolona. - Mam nadzieję.
Panna młoda zaraz będzie.
Abigail mówi, że trwają ostatnie poprawki fryzury.
Fryzury?
Może jednak będę miał czas postawić ten pawilon.
Trzymam cię za słowo.
Jeszcze nie byłem na ślubie.
Zawsze jest pięknie.
Clara.
Po ostatnich wydarzeniach przemyślałem twoje słowa.
Miałaś rację.
Są rzeczy ważniejsze od pieniędzy.
Cieszę się, że to mówisz.
Tyle wilgoci w powietrzu.
Patrzcie, co się dzieje z moimi lokami.
Wyglądasz olśniewająco. Uwierz mi.
Naprawdę? Bo miało być oszałamiająco.
„Olśniewająco” musi wystarczyć.
To wszystko.
Myślę, że znalazłaś mężczyznę, który cię uszczęśliwi.
- To prawda. - Powinnaś wiedzieć,
że chociaż między tobą a Jackiem się nie ułożyło,
zawsze będziesz dla mnie jak córka.
Dziękuję.
Myślę, że i ty znalazłaś tego jedynego.
- Naprawdę? - Wiem, co sądzi Jack.
Nie przyszłam tu, by dać ci swoje pozwolenie.
Nikt nie ma powodu, by mieszać się
w cudze życie osobiste.
Nawet jeśli chodzi o twojego syna?
Szczególnie wtedy.
Wiem, że niewiele nas łączy
i wiem, że nie było ci ze mną łatwo.
To nieprawda.
To trochę prawda.
Chciałam tylko, by Jack znalazł kogoś,
kto pokocha go równie mocno jak ja.
- I będzie się mu równie często pyszczył? - Otóż to.
Myślę, że znalazł tę osobę.
Ale obiecaj, że nauczysz mnie kiedyś
robić swoją zapiekankę.
Zgoda.
Już pora.
Jack.
Nie wiedziałem, czym jest przyjaźń, póki nie poznałem ciebie.
Dziękuję.
Mam prawdziwe szczęście.
Nawet nie w połowie tak duże jak ja.
Ukochani, zebraliśmy się tu dziś,
aby połączyć tych dwoje świętym węzłem małżeńskim.
Dzielcie się darem miłości,
a jednocząc się w sercu i umyśle,
stwórzcie dom, który zaprosi do waszych serc miłość,
hojność i dobroć.
Tych dwoje zostało złączonych nierozerwalną więzią.
Co Bóg złączył, człowiek niech nie rozdziela.
Niech odnajdą w sobie nawzajem miłość wieczną i czystą.
Rosemary, Lee...
Ogłaszam was mężem i żoną.
Możesz ją pocałować.
Prawie zapomniałam.
Napisy: Kaja Olszewska