ความเดิมจากตอนที่แล้ว
นี่แม่ผม ชาร์ลอตต์ ธอร์นตัน
ดีใจที่ได้พบคุณนะคะ
ฉันอยากให้งานแต่งงานของเราเลิศ
นี่จะเป็นการเริ่มต้นใหม่ของเรา
ผมแค่ไม่เห็นว่าควรต้องชะลอมันออกไปอีก
- ดินถล่ม - หนีเร็วๆ ทุกคน ออกไปเร็ว
เฮนรี่ ระวัง
เป็นเรื่องยากที่เพื่อนของเราในนิคม
จะทำใจกับข่าวเรื่องดินถล่ม แต่ระหว่างที่เรากลับมาที่เมือง
ฉันกลับกังวลกับเรื่องที่บ้านมากกว่า
- อรุณสวัสดิ์ สาวๆ - สวัสดีค่ะ
รู้ตัวไหมว่าเช้านี้เราเจอลูกเป็นคนแรกเลย
ดูเหมือนคนแถวนี้จะนอนขี้เซาเสียจริงๆ
แม่คุณปลุกพวกเราตั้งแต่ตีห้าอีกแล้ว
ว่ากันว่านกที่ตื่นก่อนได้จับหนอนกินก่อนนะ
ซึ่งก็คือของที่อยู่ในตะกร้าใช่ไหม
- เบอร์รีต่างหากล่ะ - ไม่ใช่อาหารเช้าแบบบ้านนอกหรอกนะ
- ผลไม้ เบคอน ไข่ - ไข่กวน ใส่มันหมูเยอะมาก
- แย่จัง ผมกินมาแล้ว - น่าเสียดายเนอะ
ไม่อยากทิ้งสาวๆ ไว้ลำพังเลย แต่ผมต้องพาริปไปเดินเล่น
- ต้องไปแล้วเหรอ - อย่าห่วงเลย เราจะได้มีเวลา
- ในการทำความรู้จักกันเพิ่มขึ้นไงจ๊ะ - แม่คุณเพิ่งเล่าว่า
ตอนเป็นครู เธอเคยเดินลุยหิมะไปโรงเรียน
- หนาสิบฟุตเชียว - ตั้งสิบฟุตเลยหรือ
- ผมเคยได้ยินว่าห้านะ - ทำแม่ขายหน้าอีกแล้วนะเรา
เดินเล่นให้สนุกนะครับ
รู้ไหม ตอนเด็กๆ เขาเคยหนีออกจากบ้าน
แก้ผ้าไปวิ่งเล่นน้ำฝน
- จริงหรือคะ - แล้วเจอกันครับ
- แจ็ก มาพอดีเลย - เกิดอะไรขึ้น
เกิดโคลนถล่มที่เหมือง
เสียหายมาก คนเจ็บเยอะเลย
ดูเขาไว้นะ ผมจะตามคนไปช่วยให้มากที่สุด
ฉันว่าฉันไปที่เหมืองกับคุณดีกว่า
ผมไม่อยากเสี่ยงให้คุณเป็นอันตราย
ฉันจะไปเตรียมห้องพยาบาลเสริมที่โรงเรียน
ไม่รู้ว่าต้องรับมือกับคนเจ็บแค่ไหน
ดีเหมือนกัน ไปเถอะ
- ผ้าห่มแค่นี้คงพอนะ - คุณลองไปถามคนอื่นๆ ดูอีกก็ได้
เผื่อพวกเขามีอย่างอื่นบริจาคได้อีก
- ฉันจะเคาะถามทุกบ้านเลย - ผมรู้คุณทำแน่
- คุณแน่ใจนะว่าตามทางจะปลอดภัย - ปลอดภัยแน่นอน
- ถ้าเกิดโคลนถล่มซ้ำอีกล่ะ - นี่อาจเป็นโอกาสเดียว
- ที่เราจะทำได้ - ลี รับปากฉันมาก่อนว่าคุณจะระวังตัว
- ผมรับปาก - ฉันไม่อยากเป็นม่าย
ทั้งที่ยังไม่ได้แต่งงาน
เราจะไม่เป็นอะไร
เร็วเข้า เร่งมือหน่อย
เอาของขึ้นเลย
ดอตตี้
- แจ็ก - ดอตตี้
- คุณเห็นบิลไหม - เขาไปทำธุระนอกเมืองตั้งแต่เมื่อคืน
ขอบคุณมาก
แจ็ก
เราเตรียมของกินมาให้
ฮิกแคม
- รับไปที ขอบใจนะ - ได้ครับ
อย่าห่วงเลย เดี๋ยวก็ได้เจอกันแล้ว
ขอให้จริง
ไม่งั้นฉันจะไม่ยกโทษให้คุณแน่
พร้อมนะ ไปกันได้แล้ว
เตียงพวกนี้เอาไปไว้ชิดผนังด้านในได้เลย
- เราจะกางออกทีหลัง - ได้ค่ะ
เด็กๆ เห็นกันแล้วนะว่า
วันนี้โรงเรียนของเราจะวุ่นวายเป็นพิเศษ
เราจะย้ายไปเรียนกันที่อบิเกลคาเฟ่
พอดีฉันมีธุระต่างเมือง แต่คุณเลอโวซ์ตกลงว่า
- จะเป็นครูสอนพวกเธอวันนี้ - สวัสดีจ้ะ เด็กๆ
ฉันรู้ว่านี่เป็นเรื่องใหญ่สำหรับพวกเธอ แต่ฉันรับรองว่าพวกเราจะสนุกกันแน่
ว่าไงจ๊ะ
เราสนุกหรือว่าคุณสนุกคะ
เชื่อเถอะ ฉันว่าเดี๋ยวพวกเราก็รู้จ้ะ
- ว่าไง พ่อหนุ่มช่างสงสัย - ครูแทตเชอร์ครับ
บนภูเขามีคนตายเยอะมากจริงไหมครับ
เรายังไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นนะ โรเบิร์ต
แต่ตำรวจธอร์นตันกับพวกผู้ชายกำลังไปช่วยอยู่
- โคลนจะถล่มมาถึงที่นี่ไหมครับ - ไม่แน่นอนจ้ะ
- เมืองเราจะไม่เป็นอะไรแน่นอน - ทำไมครูต้องไปล่ะคะ
โอปอล
จำทิมมีกับแม็กกีและฮาร์เปอร์จากนิคมได้ไหม
บางคนมีพ่อทำงานที่เหมือง
และถ้าพวกเขารู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่นั่น
พวกเขาอาจจะตกใจกลัวมาก
แต่ครูจะกลับมา ใช่ไหมคะ
ครูแทตเชอร์กลับมาตลอดแหละ
ฉันจะดูแลเธอเองตอนครูแทตเชอร์ไม่อยู่
ขอบใจนะ เอมิลี่
เอาละ ทุกคน
เข้าแถวเรียงสองหน่อยนะจ๊ะ
คุณจะไปนานแค่ไหน
อาจจะทั้งวัน พอเราออกมาแล้วจะรีบกลับมาทันที
- นานขนาดนั้นเชียว - คุณมีอะไรหรือเปล่า
อ๋อ เรื่องเด็กไม่เป็นไรหรอก
งั้นเรื่องอะไร
ก็แค่
ช่วงวิกฤติแบบนี้
ฉันจะรู้สึกดีกว่านี้ถ้าเราได้กลับมาที่นี่อีก
ได้อยู่ด้วยกันอย่างปลอดภัย
เอาละ เด็กๆ ตามมาเลย
ลาก่อน ขอให้สนุกนะ
เป็นเด็กดีด้วยล่ะ
ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยที
- นอร่า - บิล
นอร่า
- นอร่า - ข้างล่างนี่
เป็นอะไรไหม
เฮนรี่น่ะ ฉันอุ้มเขาไม่ไหว
หยุดก่อน
มันใหญ่เกินกว่ารถม้าจะผ่านไปได้
นี่ไม่เหมือนกับที่คิด ว่าต้องมาเสียเวลาในวันก่อนแต่งงานเลย
คงไม่ถึงกับเป็นลางไม่ดีหรอกนะ
สบายใจได้ โรสแมรี่ไม่ยอมให้ฟ้าฝนทำงานล่มแน่
ถ้าธรรมชาติได้รู้ว่าเธอเป็นคนยังไง เป็นต้องยอมหลบให้แน่
พร้อมนะ
พายุคงโค่นต้นไม้พวกนี้ลงมา
ลมพายุขนาดนั้น ก็ไม่น่าแปลกใจเลย
ถ้ามันไปกั้นในแม่น้ำ ต้องมีปัญหาแน่
- พร้อมไหม - เบาๆ นะ
โอเค
ฉันลำบากใจที่จะต้องบอกข่าวนี้
มีโคลนถล่มที่เหมืองซิลเวอร์ตัน
ฉันกะแล้วต้องมีเรื่องร้ายเกิดขึ้นบนนั้นแน่
- กะไว้แล้วเชียว - รอยเป็นอะไรหรือเปล่าคะ
รอยอยู่ในกลุ่มคนที่เข้าเมืองมาแจ้งข่าวเรา
มีใครที่บาดเจ็บอีกไหม
เรายังไม่รู้อะไรมากนัก
แต่ตำรวจธอร์นตันนำอาสาสมัครไปช่วยแล้ว
ฉันเข้าใจ
ไม่เป็นไรนะ
เหมืองของเราเคยมีอุบัติเหตุร้ายแรง เมื่อหลายปีก่อน
ฉันรู้ว่าทำใจได้ยาก
แต่เราต้องเข็มแข็งไว้
คุณแทตเชอร์คะ คุณนายแม็กโดนัลด์ร้องไห้ทำไมคะ
มีอุบัติเหตุเกิดขึ้นที่เหมืองน่ะจ้ะ
- อุบัติเหตุแบบไหนครับ - ดินโคลนถล่ม
พ่อผมทำงานที่นั่น
ฉันทราบจ้ะ พ่อของพวกเธอหลายคนทำงานที่นั่น
แต่ฉันว่าพวกพ่อคงอยากให้พวกเธอเข้มแข็ง
แม่ของพวกเธอจะได้ไม่ต้องเป็นห่วง
- พวกเธอทำได้ไหม - ไม่รู้สิคะ
บราวนีก็กลัวเหมือนกัน
แต่มันบอกว่าถ้าหนูเข้มแข็ง เขาก็จะเข้มแข็งด้วย
- หนูจะเข้มแข็งเพื่อบราวนีค่ะ - กอดบราวนีหน่อยสิจ๊ะ
เอาละ ทุกคน เข้าไปข้างในกันเถอะ
นี่ มีคนติดอยู่ข้างใน บางคนจมอยู่ใต้โคลนก็มี
ไม่ต้องห่วง เราจะช่วยเขาออกมาเอง เอาละ เอาของลงจากรถได้
ด่วนเลย
แฟรงก์ ขอผ้าห่มให้คนงานเหมือง ที่บาดเจ็บตรงนี้ด้วย
เจสซี่ เกณฑ์คนกับพลั่ว ไปช่วยจัดการกำแพงโคลนนั่นที
เร็วเข้า เร่งมือหน่อย
- เอานี่ อากาศมันเย็น ห่มผ้าเสีย - ไปเร็ว
- ตามมา - ได้เลย
เป็นไงบ้าง เจ็บแขนไหม
เอาละ อีกไม่นานก็หาย
ฉันเพิ่งจะให้พวกเขานอนกัน ส่วนโรเบิร์ตนี่ซนจริงๆ
ไม่น่าเชื่อว่าจะยอมนอนกันหมด
- เด็กๆ ไม่เคยพักหลับที่โรงเรียนเลยนะ - ฉันจนปัญญาจริงๆ
เราไม่รู้จะหาอะไรทำแล้ว พวกเด็กๆ ก็เริ่มกลายเป็นเรื่องท้าทาย
- ก็เลย... - ก็เลยอะไร
ฉันติดสินบนพวกเขา แค่นิดหน่อยเอง
- โอ้ ฉันอยากฟังจะแย่แล้วเนี่ย - ฉันบอกว่าฉันรู้จักผู้ชายคนหนึ่ง
ที่ทำงานในคณะละครสัตว์ เป็นหัวหน้าคณะ
ฉันสัญญาว่าถ้าทำตัวดีและเข้านอนกันเสีย
ฉันจะเชิญละครสัตว์มาแสดงที่เมืองนี้
คุณหาวิธีโน้มน้าวให้ลี
จ้างละครสัตว์มาแสดงที่เมืองนี้ได้แล้วหรือ
ก็ไม่เชิง
ฉันจะรอดูหลังฮันนีมูนแล้วกันนะ
เอาละ คุณต้องเข้าเฝือก แล้วถ้าเกิดคุณ
- โอเค - เจ็บหน่อยนะ
ผมจะตายไหม
เก็บแรงไว้ เราจะพาคุณกลับบ้านเอง
พวกศาสนาจารย์ชอบโกหกคำโต
ผมจะได้กลับบ้าน แต่ไม่ได้ไปกับคุณ
ไม่เป็นไรนะ
อยู่กับผมที่นี่แหละ
บอกเมียผมที
บอกว่าผมรักเธอ
จะรักตลอดไป
ส่วนลูกชายผม
บอกเขาว่าผมภูมิใจในตัวเขามาก
- ลูกคุณชื่ออะไร - ฮาร์เปอร์
ฮาร์เปอร์หรือครับ
ผมรู้จักลูกคุณ เขาเป็นเด็กดี
รับปากนะว่าคุณจะบอกเขา
เขาตายแล้ว
นี่
- คุณคุยกับหมอหรือยัง - หมอบอกยังเป็นตายเท่ากัน
เฮนรี่คงไม่รอดแน่ถ้าไม่ใช่เพราะคุณ
ฉันบอกให้ชะลอแล้วแต่เขาไม่ฟัง
นอร่า
พวกคุณจะไปไหนกัน
ฉันบอกเขาว่าเราน่าจะไปหาที่ตั้งต้นกันใหม่
เรานึกถึงยูเนียนซิตี
ทำไมเฮนรี่ถึงได้รีบร้อนขนาดนั้น
ฉันไม่แน่ใจค่ะ แต่ต้องมีอะไรแน่
ผมต้องไปแล้ว ข่าวบอกว่า น้ำใกล้จะท่วมถึงอัลเบิร์ต ฮิลส์แล้ว
- จำลูซี่ เบนสันได้ไหม - ลูกสาวของคาร์ลน่ะเหรอ
เธออยู่ตัวคนเดียว ผมต้องไปดูว่าเธอไม่เป็นอะไร
เดินทางปลอดภัยนะคะ
ฉันว่าเท่านี้น่าจะพอ
สถานการณ์แบบนี้ยังไงก็ไม่พอหรอก
เราไม่ได้เตรียมตัวมาทำโรงพยาบาลกันนะ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีคนเจ็บเท่าไร
เราเกณฑ์มาหมดทั้งเมืองแล้ว
เราทำไปเท่าที่เราจะทำได้
พระเจ้าไม่ให้เราทำอะไรเกินตัวหรอกนะ
เอาละๆ ๆ ฉันรู้ว่าพวกเราคิดอย่างไรกัน เอาเป็นว่า
- มีอะไรก็พูดมาเลยดีกว่า - พูดอะไร
ถ้าเกิดผ้าพันแผลไม่พอขึ้นมา
เราจะใช้ผ้าที่ฉันสั่งมาตัดชุด
ผ้าตัดชุด ผ้าอะไร
คุณรู้ดีว่าผ้าอะไร
ผ้าตัดชุดเพื่อนเจ้าสาวของฉันไง
- โรสแมรี่ คุณแน่ใจนะ - แน่สิ ฉันแน่ใจ
ดอตตี้
ขอฉันพูดตรงนี้เลยนะ
มันจะเป็นผ้าพันแผลที่เลิศที่สุด ในประวัติศาสตร์แพทย์เลย
- เจอชาวเหมืองทุกคนหรือยัง - น่าจะอย่างนั้น
เสียหายแค่ไหน
ตายสอง บาดเจ็บอีกเป็นโหล
เดาว่าคงแย่กว่านี้อีก
เอาไว้รู้สึกแบบนั้นทีหลังดีกว่า
ลงจากเขาตอนกลางคืน คงต้องระวังตัวให้มากหน่อย
คอยก่อไฟไว้เรื่อยๆ และให้ทุกคนห่มผ้าไว้ก็พอ
เราจะกลับกันตอนดวงอาทิตย์ขึ้น
เจสซี่ กลับเข้าเมืองไปบอกทุกคน
ว่าสิ่งแรกที่ต้องทำพรุ่งนี้ คือเตรียมตัวรับผู้บาดเจ็บทุกคน
- โอ้ น่าจะใช้ได้นะ - ใช่
เอาละ ฉันไปช่วยเฟธดูเรื่องเสื้อผ้านะ
โรสแมรี่ เลอโวซ์อาสาให้ตัดผ้า จากผ้าตัดชุดเพื่อนเจ้าสาวของเธอเอง
ชีวิตช่างมีแต่เรื่องเหลือเชื่อเสียจริงๆ
ฉันไม่น่าบอกคุณเลย คุณกับชาร์ลอตต์เป็นไงบ้างล่ะ
ฉันว่าเราน่าจะมีอะไรคล้ายกันกว่านี้
พวกคุณมีบางอย่างที่คล้ายกัน
พวกคุณทั้งสองคนต่างก็รักแจ็กมาก
- เจสซี่ ทุกคนกลับมาหรือยัง - พวกเขาจะกลับมาพรุ่งนี้เช้า
คุณตำรวจให้ผมมาบอกว่ามีคนงานเหมือง
บาดเจ็บอย่างน้อย 20 คน บางคนก็สาหัสมากด้วย
เราจะทำทุกอย่างที่จำเป็น
แล้วแฟรงก์ คนที่มาจากโฮป แวลเลย์ปลอดภัยหรือเปล่า
ยังสบายกันดี แต่มีปัญหาอย่างหนึ่ง
ระหว่างทางที่ผมกลับมา มีท่อนซุงขวางแม่น้ำอยู่
มีน้ำถูกกักเอาไว้เยอะมาก
นิคมริมแม่น้ำอยู่ตรงทางน้ำผ่านพอดี
- มีหวังได้ถูกน้ำซัดหมดแน่ - ถ้าพวกเขาไม่พากันหนีออกมา
- ทันก่อนที่น้ำจะท่วม - พวกเขาไม่รอดแน่
- ลูซี่ๆ - ทางนี้
ลูซี่ บาดเจ็บหรือเปล่า
- ขาฉันค่ะ ขาฉันมันติด - เกิดอะไรขึ้น
น้ำซัดมาตอนฉันกำลังให้อาหารไก่
กรงล้มทับขาฉัน ตอนนี้มันเริ่มเจ็บแล้ว
เอาละ แข็งใจไว้ก่อนนะ ที่รัก ผมจะช่วยคุณเอง
- คุณจะทำอะไร - ลากกรงนี่ออกไปไง
มา ไอ้หนู มาเลย โอเค
เร็วเข้า ถอยหลังเลย
อย่างนั้น
โอบไหล่ผมไว้นะ คนเก่ง คุณเก่งมาก
- เอาละ อย่างนั้น - โอเค
เราจะมัวรอพวกผู้ชายกลับมาไม่ได้หรอกนะ
เราต้องไปช่วยพาคนออกมา แล้วอพยพถิ่นเสีย
เราต้องหาที่พักในเมืองให้พวกเขา
ดอตตี้ ไปที่ห้องแถวนะ
ดูว่ามีใครพอจะรับคนเพิ่มได้อีกไหม
- ได้ค่ะ - พวกคุณอาจใช้ร้านเหล้า
- เป็นที่วางเตียงก็ได้นะ - ดีเลย
- ฟลอเรนซ์ คุณจัดการนะ - จะไปจัดการเดี๋ยวนี้เลย
- ให้ผมช่วยนะครับ - ขอบคุณค่ะ
เราต้องหาอาหารไว้ให้พวกเขา ไม่รู้เลยว่าพวกเขาต้องอยู่นานแค่ไหน
เรามีอาหารเพียงพอเท่าที่คาเฟ่จะมี คลาร่า นี่เป็นหน้าที่คุณ
คนงานเหมือง ชาวนิคม ครอบครัวพวกเขา และทุกคนที่นี่เลยหรือคะ
ฉันไม่แน่ใจว่าเราจะมีอาหารมากพอขนาดนั้น
พอ ต้องพอสิ
ฉันสั่งอาหารไว้รองรับแขก 70 คน คนละสี่อย่าง
เรารับไหวแน่
โรสแมรี่ นั่นอาหารสำหรับงานแต่งคุณนะ
ต่อให้มีแค่ซุปข้าวโพดกับถั่ว ก็หรูได้แล้วกันน่า
ให้ฉันช่วยในครัวก็ได้นะ
ขอไปทำงานก่อน
ใครพอจะช่วยหารถม้าได้บ้างไหม
เจอกันหน้าห้องขังแต่เช้าตรู่นะ ตามนี้นะ สาวๆ
มีอะไรให้เราช่วยอีกไหม
ภาวนาไว้แล้วกัน
นี่คนสุดท้ายแล้ว
ผมจะรู้สึกดีกว่านี้ถ้าเราพาทุกคน กลับโฮป แวลเลย์ได้
ทางขรุขระแบบนี้ต้องค่อยๆ ไป เราไม่อยากให้มีใคร
ต้องช้ำในตายไประหว่างเดินทางกลับ
หาคนที่แข็งแรงประจำรถทุกคัน
ถ้าต้องการคนเปลี่ยนเมื่อไร ก็บอกได้เลย
ที่เราทำไปก็ไม่เลวนะ แจ็ก
ถึงอุปสรรคจะเยอะ แต่พระเป็นเจ้าก็อยู่ข้างเรา
นายกลับมาอีกทำไม
ซุงที่ขวางแม่น้ำอยู่กำลังจะถล่ม
น้ำจะไหลทะลักเข้าท่วมนิคม
- เรามีเวลาแค่ไหน - จากที่ผมเห็น มันพร้อมทะลักได้ทุกเมื่อ
พวกผู้หญิงขี่ม้ากลับไปเตือนพวกนั้นแล้ว
แฟรงก์ พาพวกเขากลับโฮป แวลเลย์ด้วย ผมจะไปที่นิคม
เราต้องไปให้เร็วกว่านี้นะ ทุกคน เราต้องอยู่ให้ห่างแม่น้ำเข้าไว้
เร่งหน่อย เร็วเข้า
แล้วพวกข้าวของของเราล่ะ
คุณมีโอลิเวอร์แล้ว ยังต้องการอะไรอีก
แล้วจานชามกับเตียงนอนของเขาล่ะ
ข้าวของหาใหม่ได้ แต่ชีวิตคุณหาใหม่ไม่ได้นะ
- คณแม็กคอร์มิก เร็วค่ะ - ฉันไม่ไปหรอก
ถ้าพระองค์อยากรับฉันไป ฉันก็อนุญาต
- ได้โปรดเถอะค่ะ - ฉันไม่ไป
- มีอะไรหรือเปล่า - เธอไม่ยอมไป
- ขอฉันลองหน่อย - โอเค คุณรับไปเลย
คุณแม็กคอร์มิก ฉันอบิเกล สแตนตัน ฉันรู้คุณไม่พอใจ
ฉันอยู่มาทั้งชีวิต
- ถ้าต้องตายที่นี่ ก็เอาสิ - จะไม่มีใครคิดถึงคุณเลยหรือ
- ถ้าคุณตายไปแล้ว - สามีฉันตายไป 20 ปีแล้ว
สามีฉันก็ตายแล้วเหมือนกัน ฉันเข้าใจดีว่าการอยู่คนเดียวมันเป็นอย่างไร
ฉันเคยรู้สึกสงสารตัวเอง
ที่ต้องเจอเรื่องแบบนี้ รู้ไหมฉันทำยังไง
ฉันลุกขึ้นและเดินหน้าต่อ และนั่นคือสิ่งที่คุณต้องทำ
เลิกคิดสงสารตัวเองได้แล้ว
ใช้ชีวิตทุกนาทีให้คุ้มกับที่พระองค์มอบให้คุณ
ฉันไม่ไป
คุณจะรีบไปขึ้นรถเดี๋ยวนี้
หรือจะให้ฉันอุ้มคุณ แล้วโยนคุณขึ้นไป
พร้อมเก้าอี้และข้าวของพวกนี้ด้วยล่ะ
- เราจะไปไหนครับ - โฮป แวลเลย์ ที่นั่นปลอดภัย
- พ่อผมไปด้วยไหมครับ - พอเราไปถึงก็เห็นเอง
- มีใครเห็นแม็กกีไหม - เมื่อกี้ยังอยู่นี่อยู่เลย
เธอลืมตุ๊กตาหมีของโอปอลไว้ที่งานปาร์ตี้น้ำชา
เธอรักตุ๊กตาของเธอมาก เลยกลับไปเอาครับ
- ปาร์ตี้น้ำชาอยู่ที่ไหนจ๊ะ ทิมมี - ใกล้ต้นสนริมแม่น้ำครับ
แจ็ก แม็กกีหายไป พวกเด็กคิดว่า
เธออาจไปที่ริมแม่น้ำ ฉันกำลังจะไปตามหาเธอ
ผมไปเอง คุณพาทุกคน ออกไปให้เร็วที่สุดก็แล้วกัน
- เอลิซาเบธ เราต้องไปแล้ว - ก็ได้ค่ะ
ทุกคน จับดีๆ นะ เราจะไปแล้ว
เอาละ ไปได้
แม็กกี
อยู่ตรงนั้นนะ ฉันจะไปหาเธอเอง
แขนหักเหรอ ไปที่โรงเรียนนะ
ผมพันขาเอาไว้เท่าที่จะทำได้ ตอนนี้บวมมาก
โอเค พาเธอไปสถานพยาบาล ฉันจะตามไปดูให้
- โอเค - เอาละ ก้าวระวังนะ หนุ่มน้อย
ตาเธอแล้ว
ระวังนะ มาเลย สาวน้อย
ทุกคนคะ มีซุปร้อนๆ ที่ร้านอาหารค่ะ
- เผื่อพวกคุณจะหิว - ขอบคุณมากครับ
- มีอะไรให้ช่วยไหม - ช่วยพาพวกเด็กๆ
ไปที่ร้านเหล้าได้ไหม ให้พวกเขาพักผ่อนกันก่อน
เข้าไปเร็ว ข้างในอุ่นนะ ชอบใช่ไหมล่ะ
เอาละ มาเลย
เขาเสียแล้วครับ คุณนายทักเกอร์ ตอนยังมีชีวิต เราได้คุยกัน
โอ้ ไม่นะ
คุณแน่ใจนะว่าใช่เขา
- ครับ - เสียใจด้วยนะคะ
เสียใจด้วยจริงๆ
มีแต่เราที่รู้ว่าพวกเขาต้องเจออะไรมาบ้าง
ฉันว่าเราน่าจะช่วยพวกเขาได้มากกว่านี้
- ร้านเหล้าคนเต็มหรือยังคะ - ได้อีกสองถึงสามคน
ดีเลย เชิญเลยค่ะ
- พวกคุณเห็นแจ็กบ้างไหม - ไม่เลย แต่คุณโคลเตอร์น่าจะรู้
- ลี - ครับ
คุณรู้ไหมว่าแจ็กอยู่ไหน
ไม่ ผมไม่เห็นเขาเลย บางทีเขาอาจอยู่ที่โรงเรียนก็ได้
ไม่อยู่ ฉันเพิ่งมาจากที่นั่น ฉันไม่เจอเขาเลย
- ตั้งแต่เราออกมาจากนิคม - น่าจะอยู่ที่ไหนสักแห่ง
นิคมถูกน้ำท่วมหมดแล้ว
- ไม่เหลืออะไรเลย - มานี่มา
ผมเจอเธอเดินอยู่คนเดียวตามทางในป่า
แม็กกี หนูเห็นตำรวจธอร์นตันไหม
เกิดอะไรขึ้น หนูรู้ไหมว่าเขาไปไหน
น้ำพัดร่างเขาไปค่ะ
- เอลิซาเบธ คุณจะไปไหน - ไปตามหาแจ็ก
ใครก็ตามที่มีม้า ตามฉันมาเลย
ได้ยินแล้วนี่ ขึ้นม้าเร็ว
- ต้องมีคนไปบอกชาร์ลอตต์ - ผมไปบอกเอง
แจ็ก
แจ็กๆ
แจ็ก
- แจ็ก - แจ็ก
แจ็ก
- แจ็ก - แจ็ก
แจ็ก
เขาอยู่ข้างล่างนั่น แจ็ก
แจ็กๆ
เขายังไม่ตาย ชีพจรยังเต้น
เจอตัวแล้ว เขาอยู่ตรงนี้
ไปเถอะ เร็วเข้า
แจ็กๆ
เขาอยู่ในภาวะเสี่ยงอันตรายนานเกินไป
เขาอาจมีชีวิตได้อีกไม่นาน หากคุณไม่ไปพบเขาเสียก่อน
เฟธ ต้องพาเขาไปสถานพยาบาลไหม
ฉันดูแลเขาที่นี่ได้ เขาน่าจะสบายกว่า
มีแผลใหญ่บางแห่ง แต่ไม่มีกระดูกส่วนไหนหัก
ถือว่าเป็นข่าวดี
แต่ข่าวร้ายก็คือ
เล็บเขาคล้ำ
เป็นอาการขั้นต้นของปอดบวม
- อันตรายแค่ไหน - ตอนนี้ยังบอกไม่ได้
แต่เราต้องให้เขาอยู่ในที่อุ่นๆ เข้าไว้ มันจะช่วยได้
- ไว้ฉันจะกลับมาดูอีกทีนะ - เฟธ
ขอบใจมากนะที่มาช่วย
ถ้ามีอะไรที่ฉันพอช่วยได้
- เราจะผลัดกันมาเฝ้าเขาให้ - ไม่ต้องค่ะ
ฉันจะอยู่เฝ้าเขาเอง
ไม่ว่าจะนานแค่ไหนก็ตาม
- เอลิซาเบธ - ฉันขอล่ะ
- ขอฉันอยู่เฝ้าเขาด้วยสิ - ได้สิคะ
ให้ผมช่วยถือนะครับ
โอ้ น่ารักจังเลย ถือนี่ก็แล้วกัน
คุณตำรวจธอร์นตันเป็นเพื่อนคุณใช่ไหมครับ
ใช่จ้ะ เป็นเพื่อนที่ดีมากๆ ด้วย
- คุณเป็นห่วงเขาไหม - คือแบบนี้นะ โคดี้
เราทุกคนกังวลใจถึงสิ่งที่อาจเกิดขึ้น แต่ฉันได้เรียนรู้มานานแล้ว
ว่าการตีตนไปก่อนไข้ ไม่ได้ทำให้อะไรดีขึ้นเลย
- แล้วอะไรล่ะครับ - ทำตัวให้ยุ่งไว้
และคอยดูแลคนอื่น
อันที่จริงฉันคิดว่าต้องมีบางคน
กำลังต้องการให้เธอไปดูแลในตอนนี้
ใครบางคนที่เป็นห่วงตำรวจธอร์นตันมากกว่าเธอ
- ใครหรือครับ - หมาจอมขี้เกียจของเขาไง
- หมายถึงริปน่ะหรือครับ - ใช่จ้ะ ริป
เธอควรไปตามหามันเดี๋ยวนี้เลย จะได้รู้ว่ามันโอเคไหม
- ฉันว่าเขาต้องกลัวมากแน่เลย - ผมว่าเขาต้องกลัวมากกว่าผมแน่
ถ้างั้นเธอก็ต้องให้กำลังใจเขานะ
คุณถือของไปเองคนเดียวได้ใช่ไหมครับ
ฉันจัดการได้จ้ะ
เขาเป็นไงบ้าง
เฟธคิดว่าเขาน่าจะเป็นปอดบวม
ตอนยังเด็ก ป้าของฉันตายเพราะโรคนี้
จากนั้นคุณตาบ้านตรงข้ามก็มาตายจากไป
แต่ผมรู้จักคนที่เคยหายจากโรคนี้
- จริงหรือคะ - คนหนุ่มรุ่นเดียวกับแจ็ก
แต่แจ็กแข็งแรงมาก
เมืองนี้ผ่านเรื่องร้ายมามากแล้ว ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับแจ็กอีก
เราต้องดูกันวันต่อวัน
- ฉันคิดว่า... - ผมก็คิดอย่างนั้นเหมือนกัน
เราจะสวดภาวนากันคืนนี้หลังพระอาทิตย์ตก
เราจะผ่านเรื่องนี้ไปได้แน่
ผมได้ข่าวว่านายกเทศมนตรีกาวเวน ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์
- ใช่ครับ - เขาจะรอดไหม
- ยังไม่แน่ใจเลย - ผมไม่รู้จะทำอย่างไรดี
ผมควรแจ้งสภาเมืองเรื่องเงินที่หายไปไหม
คุณเจงกินส์ ผมว่าตอนนี้ทุกคน มีเรื่องให้เป็นห่วงมากพอแล้ว
เรื่องนี้ไว้คุยกันทีหลังจะดีกว่า ว่าไหม
ฉันจำได้ว่าตอนแจ็กสี่ขวบ
เขาป่วยหนักมาก
ฉันนั่งเฝ้าเขาทั้งวันทั้งคืน เป็นอาทิตย์เลย
ฉันไม่อยากจะโกรธเขาหรอกนะ
แต่ก็ทำไม่ได้ เพราะเขาทำในสิ่งที่เขาควรจะทำ
- เขาช่วยชีวิตคนไว้ได้ตั้งหลายคน - ฉันรู้
แต่มันไม่ยุติธรรมเลยที่ต้องเสียคนสองคนไป
เพราะความกล้าหาญของพวกเขา
ไม่ยุติธรรมเลยจริงๆ ค่ะ
ขอออกไปสูดอากาศหน่อยนะ
โธ่ แจ็ก
ฉันรู้ว่าที่ผ่านมาไม่มีอะไรง่ายเลยสำหรับเรา
แต่ตั้งแต่วันแรกที่ฉันพบคุณ
ฉันก็รู้ทันที ไม่ว่าอย่างไร
เราต่างเกิดมาเพื่อกันและกัน
ฉันขอโทษที่เคยพูดไม่ดีหรือทำให้คุณเสียใจ
ถ้าเป็นไปได้ ฉันจะไม่ทำอย่างนั้นเด็ดขาด
ฉันรู้พระองค์อยากให้เราใช้ชีวิตคู่ร่วมกัน
ฉะนั้นคุณจะเป็นอะไรไปไม่ได้นะ
ไม่ใช่ตอนนี้
ได้โปรดอยู่กับฉันนะ
ได้โปรด
เอลิซาเบธ
สงสัยฉันจะเผลอหลับไป
คุณลงไปหาอะไรทานข้างล่างก่อนดีกว่าไหม
- ฉันจะเฝ้าแจ็กให้เอง - ฉันยังไม่หิวเลย
เขาคงอยากให้คุณเป็นห่วงตัวเองบ้าง
ฉันไม่ยอมทิ้งเขาหรอก อบิเกล
- คุณว่าเขาจะรู้ไหมว่าฉันอยู่ที่นี่ - เขาต้องรู้แน่นอน
ฉันรู้สึกเดียวดายเหลือเกิน
ไม่ คุณไม่เดียวดายหรอก
เขาเป็นไงบ้าง
ยังเหมือนเดิมเลย
เอลิซาเบธไม่ยอมห่างเขาเลย ฉันจะเอาชาขึ้นไปให้เธอ
ฉันไม่รู้ว่าเราควรเป็นห่วงใครมากกว่ากัน
ระหว่างเธอกับเขา
ฉันเข้าใจความรู้สึกเธอดี
ฉันก็เหมือนกัน
ฉันยกชาขึ้นไปเองดีกว่า
ชาร์ลอตต์
ร้องไห้บ้างก็ดีนะ
ร้องไห้ไม่ช่วยให้ใครดีขึ้นหรอก
ผมทราบดีว่าทุกคนเป็นห่วงแจ็ก
แต่นี่เป็นเวลา ที่ต้องช่วยกันสวดภาวนาให้ชุนชนของเรา
พระเป็นเจ้า เรามาเข้าเฝ้าในเวลาแสนเข็ญ
ขอมอบกายถวายชีวิตของคนที่เรารัก
ให้อยู่ในความดูแลของพระองค์ด้วยเทอญ
อยากให้คุณเห็นจังเลย ว่าข้างนอกเขาทำอะไรกัน
คนทั้งเมืองกำลังสวดภาวนา
ขอให้คุณหายดี
คุณหายดีเพื่อพวกเขาได้ไหม
หรือเพื่อฉันก็ได้
ไม่เป็นไรนะ
ฉันรอได้
ต่อให้นานแค่ไหนก็ตาม
จำปณิธานวันปีใหม่ของเราได้ไหม
อดทนให้มาก
มีเมตตา
อย่าเร่งรัด
แต่ต้องใช้เวลา
แต่อย่า
อย่าใช้เวลามากเกินไปนัก
แจ็ก
ขอโทษ ขอโทษนะ
ไงคะ
บางคนคิดว่าเพราะโฮป แวลเลย์
เป็นเมืองเล็กติดแนวชายแดน
ที่ชีวิตดำเนินไปเชื่องช้า
แต่มีหลายอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว
ในระยะเวลาหลายสัปดาห์หลังเกิดน้ำท่วม และโศกนาฏกรรมเหมืองถล่ม
แจ็กหายดีแล้ว
และระหว่างนั้นเอง
(เรื่องสั้นจากชายแดน โดย เอลิซาเบธ แทตเชอร์)
ฉันเขียนต้นฉบับเสร็จ และส่งไปโรงพิมพ์หลายสิบแห่ง
ส่วนชาร์ลอตต์ ก็ขอเหมาทำอาหารที่แจ็กชอบทั้งหมด
และเขาก็ยังรอดมาจนถึงทุกวันนี้
ชาวนิคมส่วนใหญ่ย้ายไปอยู่ในที่สูงขึ้น
โรสแมรี่พบว่างานแต่งอันเรียบง่าย กับชายคนรักต่างหาก
คือสิ่งที่เธอต้องการอย่างแท้จริง
แล้วศาลาล่ะ
คือว่าเราสร้างศาลาไม่ทันน่ะสิ
ในนี้ดูดีมากเลยนะ ผมเชื่อว่าเธอจะต้องมีความสุขมากแน่นอน
- ก็หวังว่างั้นนะ - เดี๋ยวเจ้าสาวจะมาแล้วครับ
อบิเกลบอกว่าเธอขอแก้ทรงผมในนาทีสุดท้าย
ทรงผมเธอน่ะเหรอ
ผมว่าผมพอมีเวลาทำศาลาแล้วล่ะ
- ผมจะรอก็แล้วกัน - โอเค
โอเค
ไม่เคยมางานแต่งงานเลย
ก็สวยเหมือนกันทุกงานนั่นแหละ
คลาร่า
หลังจากเรื่องที่เกิดขึ้น ผมคิดถึงสิ่งที่คุณพูดเสมอ
จริงของคุณ
มีบางอย่างสำคัญมากกว่าเงิน
ดีใจที่ได้ยินคำนี้จากคุณ
มาหัวเปียกอะไรวันนี้ ผมไม่เป็นลอนเลยดูสิ
โรสแมรี่ คุณสวยจนน่าตะลึงแล้ว เชื่อฉัน
จริงหรือ เพราะฉันเองกำลังแปลกใจอยู่เหมือนกัน
ฉันว่าสวยจนตะลึงก็ดีเหมือนกัน
เอาละ เป็นไงบ้าง
ดูเหมือนเธอจะเจอชาย ที่ทำให้เธอมีความสุขเสียทีนะ
ใช่ค่ะ
ฉันอยากให้เธอรู้ว่า ต่อให้เธอกับแจ็กไปกันไม่ได้
แต่เธอก็เหมือนเป็นลูกสาวคนหนึ่งของฉันเสมอ
ขอบคุณมากค่ะ
ฉันคิดว่าคุณก็เจอคนที่ใช่แล้วเหมือนกัน
- หรือคะ - ฉันรู้ว่าแจ็กคิดยังไง
ฉันไม่ได้จะมาเปิดไฟเขียวให้คุณนะ
มันไม่ใช่ธุระกงการของใคร
ที่จะต้องเข้าไปวุ่นวายเรื่องส่วนตัวคนอื่น
- แม้แต่คนนั้นคือลูกชายคุณงั้นเหรอคะ - โดยเฉพาะเรื่องลูกชายของฉันเลยล่ะ
ฉันรู้ว่าเราไม่มีอะไรคล้ายกันสักเท่าไร
รู้ด้วยว่าไม่ง่ายเลย ที่มีฉันคอยเป็นก้างขวางคอ
ไม่จริงเลยค่ะ
แต่ก็จริงนิดหน่อย
ฉันเคยต้องการจะให้แจ็ก
ได้พบคนที่รักเขามากเท่ากับฉัน
- และจิกกัดเขาได้เท่าคุณ - ใช่เลย
และฉันคิดว่าเขาเจอคนคนนั้นแล้ว
แต่คุณต้องสัญญานะ ว่าวันหนึ่งคุณจะสอนฉันทำพายแกะ
ตกลงค่ะ
เอาละ ได้เวลาแล้ว
แจ็ก
ผมเพิ่งเข้าใจคำว่า "เพื่อนเจ้าบ่าว" ก็ตอนที่พบคุณนี่แหละ
ขอบคุณนะ
ว้าว ผมช่างเป็นผู้ชายที่โชคดีที่สุดในโลกจริงๆ
ไม่ได้ครึ่งของฉันหรอกค่ะ
ผู้เป็นที่รัก เรามาชุมนุมกันในวันนี้
เพื่อร่วมพิธีวิวาห์ของชายหญิงคู่นี้
โปรดมอบของแทนความรักให้แก่กัน
รวมหัวใจและวิญญาณเป็นหนึ่งเดียว
ขอให้ลูกทั้งสองสร้างบ้านที่เปี่ยมไปด้วยหัวใจ
ความรัก ความมีน้ำใจและเมตตา
สองชีวิตนี้ได้รวมกันเป็นหนึ่งเดียวที่สมบูรณ์
ขอให้สิ่งที่พระองค์ประทานให้นี้ อย่าได้มีใครมาแบ่งแยก
และขอให้ทั้งคู่อยู่ครองรักแท้ไปตลอดกาล
โรสแมรี่ ลี
พ่อขอประกาศให้ลูกทั้งสองเป็นสามีภรรยากัน
เจ้าบ่าวจูบเจ้าสาวได้
อ้อ เกือบลืมไป
(คำบรรยายโดย พุฒิพงศ์ คงประเสริฐ)