SKLEP U YOSTA
PÓŁNOCNO-ZACHODNIA POLICJA KONNA ODDZIAŁ REJONOWY
Trzy lata temu zrezygnowałam z wygód mieszkania w dużym mieście
i przeniosłam się do Hope Valley, by uczyć w szkole.
Z każdą kolejną zimą
dochodzę do wniosku, że nie ma nic piękniejszego
niż Boże Narodzenie w moim nowym domu.
Dla wielu sąsiadów miniony rok był trudny.
Ci, którzy osiedlili się nad rzeką, podczas powodzi stracili domy.
A niektórzy nawet ukochanych mężów i ojców.
Ale mieszkańcy naszego miasta
wspaniałomyślnie połączyli siły...
by dla wszystkich nadchodzące święta były spokojne i radosne.
SKLEP U YOSTA
To długa lista.
W tym roku ja przewodniczę komitetowi świątecznemu.
To większe zamówienie niż zwykle.
Obejmuje też rodziny z osady.
Chcemy okazać im naszą troskę.
- Popieram w 100 procentach. - Zatem,
uda się to wszystko załatwić przed Wigilią?
- Sądzę, że bez problemu. - Później przyniosę
- zlecenie na artykuły spożywcze. - Co pani LeVeaux
powie na przejęcie przez panią jej komitetu?
Pani Coulter wyjechała z mężem w podróż poślubną.
- Ponoć dzisiaj wracają. - Rosemary na pewno ucieszy się, słysząc,
że ktoś tym się zajął pod jej nieobecność.
Chyba pani w to nie wierzy?
W święta zdarzają się cuda.
Panno Thatcher.
Gdzie postawić choinkę?
Może tutaj, w samym centrum miasta?
Doskonałe miejsce.
Jack.
Elizabeth.
Jak prace?
Dobrze. Skończyliśmy poddasze u pani Sullivan
i zaczęliśmy roboty w gabinecie dentystycznym.
A co ze starymi budynkami przy północnej drodze?
Siedem domów zajmie nam trochę czasu.
Szczerze mówiąc, muszę znaleźć więcej ludzi do pomocy.
Lawsonowie.
Mieszkanie pod Dottie byłoby dla nich idealne.
Dzięki.
Elizabeth...
Obiecałem ci, że do Świąt
znajdę dom dla wszystkich z osady i dotrzymam słowa.
- Został już tylko tydzień. - Proszę cię, możesz przestać się martwić?
Niestety, nie umiem.
Nie mam pojęcia, jak zorganizujemy kolację wigilijną.
A ten projekt budowlany, moim zdaniem, jest zbyt ambitny.
Ja uważam, że jest fantastyczny.
Wiadomo kiedy wraca burmistrz Gowen?
Faith miała się dowiedzieć podczas pobytu w Union City,
- ale na razie nic nie słyszałam. - Uważam, że powinnaś
oficjalnie zająć stanowisko burmistrza.
Przewodniczysz radzie miasta,
a przepisy wyraźnie mówią, że pod nieobecność burmistrza
jego obowiązki przejmuje przewodniczący.
Nie podejmę żadnych oficjalnych kroków, nie mając pewności co z Henrym.
Szczerze mówiąc, z kawiarnią, wigilią i przygotowaniem świąt dla Cody'ego
mam już dosyć pracy.
Mam nadzieję, że panna Thatcher wie, co robi.
Może się okazać, że za dużo wzięła na swoje barki.
Poradzi sobie, jeśli jej pomożemy.
Mogłabym upiec jedno czy dwa ciasta.
Albo 25.
Daj spokój. Będzie dobrze.
Abigail!
- Przepraszam. - Oczywiście.
- Masz menu na przyjęcie? - Daj mi czas do trzeciej.
Im szybciej, tym lepiej. Nie wiem co podać - szynkę czy indyka?
Może jedno i drugie.
- Zaczynasz mówić jak Rose... - Ani się waż.
Wesołych Świąt!
PRZEWÓZ OSÓB I TOWARÓW
O wilku mowa.
OK.
Proszę, proszę, szczęśliwi nowożeńcy.
Dzień dobry.
Witaj.
- Miesiąc miodowy upłynął nam cudownie. - Witaj, Jack.
Aż nie chciałam wracać, ale czułam...
że muszę przygotować wyjątkowe święta dla mojego króliczka.
Tak, czyli dla mnie.
Pomyśl tylko,
to pierwsze święta, które spędzimy jako małżeństwo.
Przykro mi, że sprawię wam zawód,
ale... w tym roku nie będę mogła przewodniczyć komitetowi świątecznemu.
Ktoś inny...
będzie musiał usunąć tę...
okropną, kostropatą choinkę,
którą pan Avery ustawia przed salonem.
W tym roku ja przewodniczę komitetowi.
I uważam, że choinka jest ładna.
No tak.
- Panie Thornton? Mogę pograć z Ripem? - Oczywiście, Cody.
Rip jest w areszcie.
Cody, poczekaj.
Przypomniałem sobie. Przywieźliśmy ci coś z Nowego Jorku.
Z autografem samego Doca Crandalla.
- To najlepszy miotacz w lidze. - Wiem.
Co się mówi, młody człowieku?
- Dziękuję, panie Coulter. - Bardzo proszę.
Pomóc wam z wniesieniem bagaży do domu?
Nie, nie bądź niemądry.
Mieszkanie Lee jest za małe dla nas dwojga.
Wygląda na to, że buduję dla Rosemary...
największy dom w mieście.
A gdzie zamieszkacie, zanim powstanie?
Tuż obok...
mnie.
Jesteśmy sąsiadkami.
Bajecznie, prawda?
Chodź, pokażę ci wnętrze.
- Pomóż mi z tym. - OK.
- Gotowy? - Tak.
OK.
Ostrożnie. Ciężkie.
Co Rosemary tam włożyła? Ołów?
- Pamiątki. - Na przykład Statuę Wolności?
Nie mogę uwierzyć, że taszczyłeś to przez cały kontynent.
Rosemary codziennie chodziła na świąteczne zakupy.
- Dobrze, że nie zostaliście dłużej. - Nic nie mów.
- Nie ma to jak w domu. - Dobrze, że już wróciłeś.
Też się cieszę.
Powiedz...
planujecie z Elizabeth coś poważnego na święta?
Tak.
Ona jeszcze o tym nie wie.
W porządku.
Ruszamy.
Gotowy?
Mogę prosić o uwagę?
Słuchajcie!
Szczęśliwie jak dotąd spadło niewiele śniegu.
W mieście wiedzą, że jest coraz zimniej,
i zapraszają was do siebie, aż skończymy budowę waszych domów.
- Nie możemy się tak narzucać. - Ależ możecie.
Siostra Carter przyszła, by ustalić szczegóły.
Nie ma co gadać. Pakujcie się
i wyruszajmy jak najszybciej.
Nie mogę uwierzyć, że na święta będziemy mieli własny kąt.
- Uwierz, bo to prawda. - Chciałbym pomóc,
ale mam zmianę w kopalni.
Nie szkodzi, panie Lawson. Mamy wielu ochotników.
Ludzie z radością przekazują prowiant.
Maggie i Timmy są tak przejęci, że nie mogą spać.
Nasza Ruby tak samo.
Nancy, pomogę ci.
- Dam sobie radę. - Na pewno? To jest ciężkie.
Powiedziałam, że dam radę.
Frank, pomóż nam.
Cody, odłóż piłkę. Mamy dzisiaj dużo pracy.
- Co takiego? - Cóż...
Wykonamy świąteczne dekoracje do przystrojenia klasy.
Mama mówiła, że na Wigilię przygotujemy jasełka.
Zgadza się.
Co to są jazełka?
Jasełka.
To przedstawienie o narodzinach Jezusa.
- Czy każdy dostanie swoją rolę? - Oczywiście.
Zamówiłam też specjalne kostiumy.
Przyjadą aż z Hamilton.
Będą moim świątecznym prezentem dla całej klasy.
Czy na poszczególne role będą przesłuchania, jak u panny Rosemary?
Ja chciałabym zagrać Maryję.
Nie będzie żadnych przesłuchań.
Główne role otrzymają ci uczniowie,
którzy zgodnie z duchem Świąt wykażą się największą dobrocią i troską.
Ja chcę być jednym z Trzech Królów.
Zatem na pewno będziesz bardzo dobry i troskliwy.
Mogę wytrzeć tablicę po lekcjach.
Bardzo ładnie, ale niezupełnie o to mi chodziło.
A o co?
Będziecie musieli się domyślić.
Po jasełkach będzie świąteczne drzewko szczodrości
z prezentami i niespodziankami.
- Tak, Ruby? - Dla nowych dzieci też?
Szczególnie dla nowych dzieci.
Ja chciałbym dostać kolejkę.
A ja domek dla lalek.
A ty, Maggie? Jest coś, o czym ty marzysz?
Miałam kiedyś lalkę Betsy, ale ją straciłam.
Bardzo za nią tęsknię.
Może zrobisz jej rysunek i powiesimy go na choince.
Nie umiem ładnie rysować.
Ja ci pomogę.
Okazałaś dobroć, Emily.
No dobrze, bierzmy się do pracy nad dekoracjami.
Harper, nie wiem, co ty chciałbyś na Gwiazdkę.
Chciałbym, żeby mama była znowu szczęśliwa.
Bardzo tęskni za tatą.
Ma ciebie...
a to najważniejsza rzecz na świecie.
Chodź.
Pomóc przy pakowaniu?
Dziękuję, nie trzeba.
Powiesz mi, o co chodzi?
Wszyscy są tacy radośni.
Ciężko jest być samemu na święta.
- Na pewno. - Wszyscy jesteście tacy dobrzy.
Nie mam prawa się nad sobą litować.
Masz.
Straciłaś męża. Przyjdź jutro do kościoła.
- Porozmawiamy. - Nie chcę sprawiać ci kłopotu.
To żaden kłopot.
Jutro?
Dobrze.
W porządku?
Przyjdźcie na kolację.
- Tak. - Jak idzie?
Deski podłogowe są spróchniałe. Potrzebujemy więcej drewna.
Zaczęliście prace nad mieszkaniem Lawsonów?
- Nie. Przystąpimy do nich jutro. - Pójdę do tartaku.
- Może dostanę drewno. - Dzięki, Jesse.
Bill, mam prośbę.
O co chodzi?
Mógłbyś mnie zastąpić na godzinę?
Sprawy policyjne?
Nie, obiecałem komuś, że wspólnie wybierzemy choinkę.
Idź. To mój przedświąteczny prezent dla ciebie.
Innego nie dostaniesz.
Wczoraj podczas obchodu zauważyłem idealną choinkę.
Myślałam, że wybierzemy ją razem.
Tak będzie.
Pomyślałem tylko, że wstępnie się rozejrzę,
żeby zaoszczędzić na czasie.
I jak?
Co uważasz?
Jest...
bardzo zwarta.
W sam raz do twojego szeregowca.
Albo twojego aresztu.
Nie podoba ci się.
- Słyszałeś? - Tak. Jak dzwonki u sań.
Tam.
Chodź, piesku.
Chodź.
Dokąd poszedł?
Nie wiem.
Ale znalazł dla nas piękną choinkę.
Zgadza się, bardzo urodziwa.
RÓŻNE DROBIAZGI
Sam Bailey do usług.
Jack Thornton. Policjant.
- A to Elizabeth Thatcher. - Dzień dobry.
- To pański wóz? - Tak.
Mój wóz i źródło utrzymania.
Szczycę się tym, że mam wszystko, czego potrzebują klienci.
Jak długo zamierza pan tu zostać?
Proszę się nie martwić. Jestem tylko przejazdem.
W drodze do Union City.
- Pomóc panu z tą choinką? - Poradzę sobie, dziękuję.
Dobrze. Nie będę przeszkadzał.
Kochanie, wróciłem.
Chyba trafiłem do pracowni Świętego Mikołaja.
I co sądzisz?
No, naprawdę...
Cześć.
Pomyślałam, że mogę już zacząć przyozdabiać dom.
Zacząć?
- Czyli to jeszcze nie koniec? - Sama nie wiem.
Choinki są skromnie udekorowane.
Większość ludzi ma jedno drzewko.
My to nie większość.
Ale dwie choinki?
Głuptasie, nie dwie. Trzecia jest na górze.
Oczywiście. Ale teraz meble ledwie się mieszczą.
Wszystko jest na miejscu i się mieści.
Nie musisz sobie robić tyle kłopotu.
Żaden kłopot.
Całe szczęście mam na to czas,
bo Elizabeth zajęła się komitetem.
- Nie uzmysławiałam sobie, jaki to ciężar. - Myślałem,
- że lubiłaś zarządzać tym wszystkim. - Tak, zanim zostałam mężatką.
Teraz widzę, że to zajęcie dla panny,
która nie musi opiekować się mężem.
Nieomal zapomniałam. Trzeba uporządkować twoją szafę.
Nie, nie musisz tego robić.
Ale chcę.
W szafie jest prezent dla ciebie i...
Nie.
- To ma być niespodzianka. - Co to jest?
Jeśli ci powiem, nie będzie niespodzianki.
Zostań tu.
Spodoba ci się.
Musisz być wykończony.
Spakowanie całego obozowiska to sporo pracy.
Przynajmniej ulokowaliśmy wszystkich za dnia.
Zjesz deser?
Uwielbiam twoje specjały, ale muszę wcześnie wstać.
Zaczynamy prace z samego rana. Czeka nas kolejny ciężki dzień.
Będziesz miał siłę, żeby jutro pomóc nam
- w ubraniu choinki? - Jasne.
Nie masz nic przeciwko ozdobom, które przyniosłem?
Skąd? Są śliczne.
Szczególnie ta.
Moja ulubiona, kiedy byłem dzieckiem.
Chyba Rip używał jej jako gryzaka.
Naprawię ją.
Policjanci mają wiele talentów.
A jak sobie radzą z rolą Mikołaja?
Czemu pytasz?
Potrzebuję kogoś, kto rozda prezenty po jasełkach.
Rzecz w tym, że...
chciałbym uhonorować kogoś, kto bardziej na to zasługuje.
Proszę.
- Chcę, żeby te święta... - Były cudowne dla miasta
i jego nowych mieszkańców. Wiem.
Ja chcę, żeby te święta były cudowne dla ciebie.
Masz coś konkretnego na myśli?
Właściwie tak. Chcę cię o coś poprosić.
I muszę to zrobić teraz.
Teraz, czyli... w tej chwili?
Cóż...
to nie może czekać.
Czy uczynisz mi ten zaszczyt...
ogromny zaszczyt...
i zgodzisz się towarzyszyć mi na Balu Policji Konnej?
Świątecznym Balu Policji?
Nie wyjedziemy na długo. To tylko popołudnie i wieczór.
W tym roku odbywa się w Buxton. Wynajmę konia i powóz.
Ale szykuję wigilię, jasełka i...
Obiecuję, że odwiozę cię na czas.
Jack.
Oczywiście.
Bardzo chętnie.
Widziała pani moją piłkę?
Ostatnio była pod kanapą.
Pamiętaj, nie baw się nią w klasie.
To ciasteczka?
Tak, ale przygotowałam je na Wigilię, nie na śniadanie.
Panno Abigail...
czy zabranie ciasteczek do szkoły liczy się jako okazanie dobroci i troski?
Tak, jeśli zrobisz to,
- by uszczęśliwić swoich przyjaciół. - A jeśli dlatego,
że chcę dostać dobrą rolę w jasełkach, to nie.
Niestety nie.
A jeśli z obu tych powodów?
Na początek dobre i to.
Miłego dnia, Cody.
Przyjechał poranny dyliżans.
Coś się stało?
On wrócił.
- Ostrożnie, bo się pan przewróci. - Nie przewrócę się,
chyba że ktoś mnie popchnie.
Chodźmy do domu.
- Musi pan oszczędzać siły. - A pani przestać gadać.
Dam sobie radę.
A to niespodzianka.
Burmistrz Gowen nie zgodził się na dłuższy pobyt w szpitalu.
Wydobrzeje?
Tak. Po prostu musi odpocząć.
Ale może wrócić do pracy, prawda?
W sprawie Henry'ego Gowena policja federalna prowadzi śledztwo.
Żeby sprawować obowiązki burmistrza musi być oczyszczony z zarzutów.
Piękny domek, Opal.
To dla Brownie.
Mój będzie dla lalki Betsy, ale dach nie chce się trzymać.
Spróbuj nałożyć więcej lukru.
Weź mój.
Dzięki, Cody.
Panno Thatcher, dlaczego nie ma Harpera?
Nie wiem.
Timmy, Harper przyszedł dzisiaj z tobą?
Jego mama kazała mi iść samemu.
Witajcie, moje drogie dzieci.
Proszę, jakie piękne rzeczy przygotowujecie na święta.
Panna Thatcher mówi, że będą jasełka, prezenty
i świąteczna uczta.
Panna Thatcher będzie miała dużo pracy z tym wszystkim
i Świątecznym Balem Policji Konnej.
Idzie pani na bal?
Z panem Thorntonem?
Jak romantycznie.
Już dobrze, uspokójcie się
i zajmijcie swoimi pracami.
Skąd wiesz, że idę na Świąteczny Bal Policji?
Moja droga Elizabeth.
W szeregowcach ściany są cienkie.
Twój piskliwy głosik bez trudu przez nie przenika.
Nieważne. Przychodzę z misją miłosierdzia.
- To znaczy? - Świąteczny Bal Policji
to nie jest towarzyska impreza.
To wydarzenie sezonu.
Poszczęściło ci się, bo mam dla ciebie bajeczną suknię.
Kupiłam ją w podróży poślubnej i chętnie ci pożyczę.
Dziękuję, ale z pewnością znajdę coś w swojej szafie.
Modnego dwa lata temu?
To prawda, od dawna nie kupiłam żadnej sukni.
- Chcę być twoją wróżką chrzestną. - Dobrze, o ile nie zamienisz mnie
- w dynię. - Zrobię z ciebie pięknego Kopciuszka.
Teraz muszę lecieć.
Czeka mnie trochę szperania.
- Szperania? - W czasie podróży poślubnej
Lee kupił mi prezent na Gwiazdkę i nie mogę go znaleźć.
Muszę wykorzystać czas, kiedy Lee jest w pracy.
Nie zepsujesz sobie niespodzianki?
Połowa frajdy to wiedzieć, co nią jest.
Proszę.
Po co to wszystko?
Wyjeżdżamy z miasta.
Wyjeżdżacie? Tak...
Tak nagle?
- Widocznie tak musi być. - Nic nie mówiłaś.
A o czym tu mówić? Teraz nic tu po nas. Nic nas tu nie trzyma.
- Bez ojca Harpera, nic. - Przemyśl to jeszcze.
- Zostańcie chociaż na święta. - Jak mamy się nimi cieszyć
bez Virgila?
Połóż to na wozie, Harper.
Nie powinien był umrzeć. To był dobry człowiek.
- Wiem. - Nic nie wiesz.
Nie potrzebuję ciebie ani twojego kościoła.
- Zostaw mnie w spokoju. - Potrzebujesz nas.
A my ciebie.
Pozwól sobie pomóc.
Chcesz mi pomóc?
To powiedz Bogu, żeby mi zwrócił męża.
Musimy jechać.
Nancy. Zastanów się, co robisz.
Daj nam spokój.
Witaj, Henry.
Dobrze cię widzieć.
Abigail.
W czym mogę ci pomóc?
Słyszałam o wypadku i przyszłam zapytać, jak się czujesz.
- Przyniosłam ci muffinki. - Bardzo miło z twojej strony. Dziękuję.
Jak się ma Nora?
- Wróci, żeby się tobą zaopiekować? - Niepotrzebnie się tym martwisz.
Czuję się dobrze. Dziękuję.
W takim razie chcę porozmawiać o pewnych sprawach dotyczących miasta.
Trzeba opłacić rachunki.
Zostaw je. Jutro będę w biurze.
Henry...
nie możesz sprawować urzędu.
Przynajmniej na razie.
Kto tak twierdzi?
Prawo miejskie.
W twojej sprawie toczy się śledztwo.
Nie możesz w Hope Valley piastować żadnej funkcji,
dopóki nie zostaniesz oczyszczony z zarzutów.
Przykro mi.
Czyżby?
Ja myślę, że wreszcie dostałaś to, czego zawsze chciałaś.
Prowadzę interes i wychowuję dziecko.
Nie zależy mi na twojej posadzie.
A mimo to ją dostałaś.
Chciałabym, żebyś wyjaśnił mi kilka faktur...
Jesteś inteligentną kobietą. Na pewno sama sobie z nimi poradzisz.
Nie mam twojego doświadczenia.
To prawda.
Sądziłam, że możemy współpracować.
- Pomyliłaś się. - Utrudniasz sprawę bardziej
niż to konieczne.
Miłego dnia, pani Stanton.
Dlaczego miałabyś zagrać Maryję?
Pomogłam Opal w dyktandzie.
Ja podzieliłam się lunchem z Ruby.
Coś nie tak, dziewczynki?
- Nie. - Nie.
To dobrze. Nie podtrzymamy świątecznego nastroju,
kłócąc się z najlepszą przyjaciółką, prawda?
- Nie. - Nie.
Kiedy byłem dzieckiem,
chciałem w jasełkach grać Józefa, ale...
nauczycielka wybrała do tej roli kogoś innego.
I kim zostałeś?
Pasterzem Numer Trzy. Nie wiedziałem, jak przypodobać się nauczycielce.
Aż do teraz.
Jakiś problem, Frank?
Nancy Tucker i jej syn na dobre wyjechali z miasta.
Och, nie. Co się stało?
Za dużo wspomnień.
Harper mówił coś wczoraj.
- Powinnam była z nią porozmawiać. - Próbowałem ją powstrzymać.
Ale nie zdołałem.
Nie mogę się pogodzić, że święta spędzą sami, gdzieś w drodze.
Pójdę pomóc Lee...
przy północnej drodze.
Okropnie się czuję.
Harper to taki miły chłopiec.
Świetnie tu sobie radził.
Co możemy zrobić?
Modlić się o cud.
Patrzcie.
Wesołych Świąt, chłopcy i dziewczęta.
To Święty Mikołaj?
Chodź.
Wygląda na to, że cię polubił.
Chciałbym mieć psa. Jak się wabi?
- Dasher. - Jak renifer.
Wiedziałam, że to Mikołaj.
Dostałeś mój list o lalce Betsy?
Nie jestem Świętym Mikołajem tylko handlarzem, skarbie.
Ale on na pewno dostał twój list.
I wiesz co?
Zapewne też wie, że byłaś w tym roku grzeczna.
No dobrze. Pora wracać do domu.
Rodzice już na was czekają.
Chodźmy.
Pa.
Pan Bailey.
Sądziłem, że wybiera się pan do Union City.
Tak było, ale...
pomyślałem, że może zatrzymam się tu na dłużej.
Miasto bardzo się rozrosło od mojej ostatniej wizyty.
Kiedy to było?
Tak dawno.
Ale pamiętam, że tutejsi mieszkańcy byli bardzo przyjaźni.
Nadal są...
o ile przestrzega się prawa.
Nie sprawię kłopotu.
Nie handluję samogonem
ani medykamentami, które są bimbrem,
nie zakłócam porządku i nikogo nie niepokoję.
Chyba że sam sobie tego życzy.
Widzę, że zna się pan na rzeczy.
Tak powiadają.
RÓŻNE DROBIAZGI
Zuch piesek.
- Zostanie pan na święta? - To zależy od tego,
co potrzebują mieszkańcy.
Jak już wspomniałem...
pomagam ludziom znaleźć to, czego szukają.
Na przykład ładną choinkę?
Coś w tym rodzaju.
W życiu nie byłam tak zapracowana.
Pewnie martwisz się przejęciem funkcji burmistrza.
- Nic dziwnego. To duża odpowiedzialność. - Myślisz, że sobie nie poradzę?
- Wcale tego nie powiedziałem. - W takim razie, co?
Chodzi o to, że to duża sprawa dla...
Dla kogo?
Dla...
zapracowanej bizneswoman.
I matki. To się wiąże z licznymi obowiązkami.
Rozumiem. Ale skoro jesteś moim wspólnikiem,
ty możesz poprowadzić kawiarnię,
kiedy przejmę funkcję burmistrza.
Chyba że to dla ciebie za duża odpowiedzialność.
Przynieś mi fartuch.
Szuka pani czegoś specjalnego?
Pewnie nie ma pan żadnych ozdób do włosów?
Obawiam się, że nie.
Pan Yost też nie ma.
A Bal Policji jest już za trzy dni.
I tak będzie pani najpiękniejsza, z ozdobami do włosów czy bez.
Wygląda na to, że w tym tygodniu w sklepie skończyło się wszystko.
Może ja zdołam pomóc?
Ma pan pieprz?
Przygotowuję zapiekankę pasterską.
- Potrzebujesz raczej ostrej papryki. - Słusznie.
Papryki. To mój pierwszy raz.
- Nie gotuję najlepiej. - Moje początki też były słabe.
Z czasem nabiera się wprawy.
Papryka. Zaraz sprawdzę.
Nie. Skończyła się.
Ale... może pani ma trochę w spiżarni?
Owszem. I nawet planowałam zrobienie zapiekanki dzisiaj wieczorem.
Może wpadnij i przygotujemy ją razem?
- Chętnie. - Świetnie. Do zobaczenia.
Dobrze.
To sama przyjemność widzieć jak ludzie jednoczą się w święta,
pomagają sobie i wzajemnie obdarzają się dobrocią.
Na tym polega duch Świąt, nieprawdaż?
Tak. Sama to mówię.
Jakie szczęście, że skończyła się panu papryka.
Faktycznie. Szczęście.
Miejmy nadzieję, że ten dom nie wymaga dużo pracy.
Stoi pusty zaledwie od pół roku.
Nie będzie tak źle.
Inaczej go zapamiętałem.
Nie jest tak źle, jak się wydaje. Moja ekipa w mig się z tym upora.
Trzeba wymienić okno, pokryć ściany deskami, naprawić tę dziurę.
To wyjście komina. Był połączony...
z piecem, którego już nie ma.
O tej porze roku Lawsonowie nie mogą tu mieszkać bez pieca.
Jakie są szanse na jego zdobycie przed świętami?
Jak znam Elizabeth, ona znajdzie sposób.
OK, bierzmy się do pracy.
Jest.
Co pan robi?
Przepraszam. Przewróciłem kosz, ale już wszystko wrzucam z powrotem.
Chyba nie wszystko.
Zatrzymałem resztki dla Dashera. To on.
Psy jedzą bułeczki?
On ma wyszukane poczucie smaku.
Czy my się znamy?
Możliwe.
Wygląda pan znajomo.
Gra pan może w golfa?
Nie. Chyba cię kiedyś aresztowałem.
Za drobną kradzież w Dougall Flats?
Zdarzało się, że dosięgała mnie ręka sprawiedliwości,
ale to było dawno temu.
Jestem handlarzem, nie złodziejem.
Handel nie przynosi dużych zysków.
Pomagam ludziom znaleźć to, czego potrzebują.
W tym jestem dobry, chociaż to raczej powołanie niż źródło utrzymania.
Ale nie szkodzi.
Może tobie nie, ale...
Dasher pewnie wolałby coś lepszego niż czerstwa bułeczka.
Poczekaj tu. Odgrzeję resztkę gulaszu.
Jesteś lepszy od samego Świętego Mikołaja.
Bez przesady.
Nie ma nic złego w dawaniu radości.
Dasher, piesku.
Hej, skarbie.
Rety...
No proszę.
Prawda, że pięknie?
Nie ma świec.
Lee, świece są niemodne.
To Boże Narodzenie na miarę XX wieku.
Skoro tak mówisz.
Usiądź sobie, a ja dokończę przygotowywać kolację.
Dobrze.
Twoja gazeta.
Dziękuję.
Jak dobrze, że mogę zatroszczyć się o swojego męża,
tak jak na to zasługuje.
Nie chcę, byś mnie źle zrozumiała,
ale może troszczysz się o mnie za bardzo.
Pragnę tylko twojego szczęścia.
Przy tobie zawsze jestem szczęśliwy.
Wracam do kuchni. Zrobiłam wszystkie twoje ulubione dania.
Gulasz wołowy w kruchym cieście, Yorkshire pudding, pyzy i sos.
Wszystko na raz?
Powiadają, że droga do serca mężczyzny wiedzie przez żołądek.
A co powiadają o zgadze?
Nic.
Przed przyjazdem do Hope Valley nie znałam zapiekanki pasterskiej.
- Teraz to moja ulubione danie. - Następnym razem zrobimy spaghetti.
Świetnie.
Na święta wracasz do Hamilton?
Nie.
Myślałam, że spędzę je z narzeczonym, ale...
- Wiesz, że to nie był dobry wybór. - Wiem.
Szczerze mówiąc, obawiam się, że spędzę je sama.
Nie dopuścimy do tego.
Jeśli masz czas, chętnie skorzystamy z twojej pomocy
- w komitecie świątecznym. - OK.
Lepiej już pójdę. Musisz się przygotować do Balu Policji.
Już wiesz?
Chyba wszyscy wiedzą.
Będziecie z Jackiem cudowną parą.
Dziękuję.
Jeśli na balu spotkasz jakiegoś kawalera do wzięcia...
zarezerwujesz go dla mnie?
Oznaczę go czerwoną kokardą.
Przygotowujesz wigilijne kazanie?
Przepraszam.
Straciłem poczucie czasu.
Nic nie szkodzi.
Ubraliśmy z Codym choinkę.
Dowiedziałam się, że tu jesteś, więc przyniosłam ci deser.
Miło z twojej strony.
Jak ci idzie?
Cztery wersje i wszystkie złe.
Zatem nadal szukasz inspiracji?
Właśnie.
Rozejrzyj się. Wokół same radosne twarze. To powinno ci pomóc.
Nie wszyscy się uśmiechają.
Wiem, że przykro ci z powodu Nancy, ale zrobiłeś, co mogłeś.
Okazało się, że za mało.
Jesteś dla siebie zbyt surowy.
Pytałem wszystkich w osadzie...
dokąd mogli się udać i nikt nie wie.
Nie jesteś w stanie pomóc każdemu.
Nancy nie jest każdym.
Widziałem śmierć jej męża.
I nic nie mogłem poradzić.
Mój ojciec mawiał, że wszyscy jesteśmy żołnierzami.
Czasem zwyciężamy...
a czasem przegrywamy.
Ale dzielnie walczymy i to się liczy.
A jeśli nie wierzysz mnie...
zapytaj jego.
Dziękuję.
FRYZJER
Panowie siedzący przy drzwiach chcą rozmawiać z kucharzem.
- W jakiej sprawie? - Mówią, że jajka są niesmaczne.
- Jakiś problem z jajkami? - Pan jest kucharzem?
Tak. I denerwuję się, kiedy ludziom nie smakują moje dania.
Zapytam jeszcze raz.
Jest jakiś problem z jajkami?
Nie.
Nie ma problemu.
To dobrze. I radzę pamiętać o sutym napiwku dla kelnerki.
- Jak śniadanie? - Bez zastrzeżeń, Bill.
Hej, Jack.
Znalazłem cię.
Wszystko OK?
Nie.
Na aukcji w Sotheby's kupiłem Rosemary broszkę.
Taką.
Sporo zapłaciłem. Chciałem ją dzisiaj zabrać, ale zniknęła.
Cóż...
może uciekła?
Możesz się śmiać,
ale w Nowym Jorku to ostatni krzyk mody.
Lady Astor ma taką samą.
Trzymałem ją w puzderku na dnie kufra.
Sądzisz, że ktoś ją ukradł?
Nie inaczej. Jeszcze wczoraj była na miejscu.
- Panie Coulter, coś panu podać? - Właściwie nie.
Nic nie przełknę.
Rosemary tuczy mnie jak indyka na święta.
Ładny fartuch.
Dzięki. Dostałem od Sama.
Sama. Tego handlarza.
- Ktoś wie coś o nim? - Wysłałem depeszę do centrali.
Nikt nigdy nie słyszał o Samie Bailey.
To dziwne. Przyznał mi się, że siedział w więzieniu.
W kartotekach nic nie znaleźli.
- Ciekawe. - Panowie.
- Jak dobrze, że spotkałam was wszystkich. - W czym możemy pomóc?
Przychodzę z oficjalną wizytą w sprawie Świąt.
- To znaczy? - Jak dotąd żaden z mężczyzn
nie zgłosił się na Świętego Mikołaja.
Nie wiem, jak to załatwicie,
ale musicie znaleźć chętnego.
Tak jest.
Elizabeth. W tym roku ty zajmujesz się organizacją Świąt
i Rosemary ma mnóstwo wolnego czasu,
co niekoniecznie mi służy.
Zastanawiałem się, czy mogłabyś...
Znaleźć jej jakieś zajęcie?
Uratowałabyś mnie przed niestrawnością.
- Załatwione. - Dzięki. Będę ci zobowiązany.
Jak sprawy?
Ty mi powiedz. Liczę, że Bill nie zastrzelił żadnego klienta.
- Chyba nie. - To dobrze. Do końca roku
muszę zatwierdzić budżet miasta.
Minie trochę czasu, zanim znowu stanę przy kuchni.
Do Wigilii zostały tylko trzy dni. Zdążysz wszystko przygotować?
Bill zajmie się gotowaniem, ja - organizacją.
Szkoda, że brak mi czasu dla Cody'ego.
Jeśli nie masz dla niego prezentu, wiem, że marzy o psie.
Dostanie czapkę baseballową.
Zostałam oficjalnie pozbawiona pracy przed samymi świętami.
- Henry cię zwolnił? - Owszem.
I nie życzy sobie siostry Carter w swoim pobliżu. Odcina się od świata.
Starałam się do niego dotrzeć, ale bez skutku. Poproszę o herbatę.
Może ty z nim porozmawiaj.
Mogę spróbować, chociaż przy poprzedniej okazji był opryskliwy.
On liczy się z twoim zdaniem.
Cóż...
Może jestem... bezrobotna,
ale ma to swoje plusy.
Rosemary przyniosła mi suknię,
którą pożycza ci na bal. Będę miała czas,
- żeby zrobić poprawki. - Poprawki?
Powiedziała, że trzeba ją popuścić w talii i zwęzić...
w innych miejscach.
Słucham?
W innych miejscach?
Tak.
Mogę dać Dasherowi coś smacznego?
Chyba powiedział, że tak.
Pewnie jesteś przejęta nadchodzącymi świętami.
Raczej tak.
O co chodzi?
O jasełka.
Obie z przyjaciółką chcemy zagrać Maryję.
I uważasz, że tobie ta rola należy się bardziej.
No tak.
Przez wzgląd na święta
może powinnaś oddać ją przyjaciółce.
Przez wzgląd na święta może to ona powinna oddać ją mnie?
Lepiej jest dawać niż dostawać.
Weźmy Dashera.
- Czemu chciałaś mu dać smakołyk? - Bo psy je lubią.
Widzisz?
Większą radość niż otrzymane dary,
sprawia nam ofiarowywanie ich innym.
Moja nauczycielka też tak mówi.
To mądra kobieta.
Muszę poszukać Anny.
Wcześnie pan wstał, pastorze.
Mam dużo pracy.
Kazanie gotowe?
Zadaje pan za dużo pytań.
Wygląda na to, że opuścił pana świąteczny nastrój.
Mam coś, co temu zaradzi.
Cudowny Eliksir Doktora Othona.
Nie rozwiązuję problemów przy butelce.
Domyślam się, że kiedyś tak było.
Stare dzieje.
A potem...
ich rozwiązanie przyszło z góry?
Właśnie.
Tak było.
I co się stało?
Nie pomogłem znajomej.
Zabrała syna i wyjechała z miasta.
Coś mi się wydaje, że dotychczas los był dla pana łaskawy.
To miasto dobrych i bogobojnych ludzi.
Może próba przed jaką pan stanął to dowód,
że jest pan gotów na trudniejsze wyzwania.
Albo że nie jestem.
Z tym nie pójdzie tak łatwo.
Jeśli na Gwiazdkę dostanę lalkę Betsy, będzie mogła z Brownie urządzić herbatkę.
Brownie byłaby zachwycona.
I obie odwiedzą domek Ruby.
Maggie, jeśli razem z Opal i swoimi lalkami przyjdziecie do kawiarni,
to będzie prawdziwa herbatka.
Mówisz poważnie?
Zapytam pannę Abigail, ale na pewno się zgodzi.
- Ja zrobię tęczę. - Panno Thatcher?
Możemy z panią porozmawiać?
O czym?
Myślałyśmy o jasełkach i uważamy, że Maryję powinna zagrać Ruby.
Tak?
Jest nowa.
To wiele by dla niej znaczyło.
- Sądziłam, że to wasza wymarzona rola. - Tak, ale uznałyśmy,
że przyjaźń jest ważniejsza niż kłótnie.
Emily?
Coś się stało?
Harper zrobił te dekoracje.
Tęsknisz za nim, prawda?
Tak.
Kiedy ja troszczę się o kogoś, modlę się za niego.
Pomodlę się za Harpera przed snem.
Ja też.
Jak tam życie małżeńskie?
- Jest wszystkim czego się spodziewałem. - Mam dość doświadczenia zawodowego,
- żeby rozpoznać wymijającą odpowiedź. - Pierwsza małżeńska zasada to,
nie robić nic, co Rosemary mogłaby źle zrozumieć.
Panowie...
jak to ustalimy?
Zagramy w rzutki.
Czerwone wdzianko włoży przegrany.
Kto pierwszy?
Ja mam szczęście.
Cóż...
Chyba wiemy, kto będzie Mikołajem.
Jak ktoś mądrze powiedział,
nie ma nic złego w dawaniu radości.
Do Świąt zostały trzy dni, a nadal jest wiele do zrobienia.
Przed naszym wyjazdem wszystko będzie gotowe.
Od lat nie byłam na świątecznym balu.
A na balu policji - nigdy.
Szczerze mówiąc, trochę się denerwuję.
Dlaczego?
Będą tańce.
- No i? - Jestem niezły w two-stepie,
ale nie radzę sobie z walcem.
Walc jest łatwy.
Mogłabyś mnie nauczyć?
Teraz? Tutaj?
Tak. Czemu nie?
Nie mamy muzyki.
Niechcący usłyszałem.
Zostawię was.
Jedna ręka tutaj...
a drugą obejmujesz mnie w talii.
Już mi się podoba.
Jack... nie jesteś skupiony.
Wręcz przeciwnie.
Napisy: Malgorzata Siemionkowska