Podobno nasze mieszkanie wymaga dużo pracy.
Kurt odda panu pieniądze po przeprowadzce.
Wystarczy, że będziecie państwo dobrymi sąsiadami.
Nie chcemy żyć z jałmużny.
- Omówimy to kiedy indziej. - Mogę o coś spytać?
- Co to za nowa broszka? - Czarująca, prawda?
Można tak powiedzieć.
Proszę wybaczyć.
To zaskakujące, że kupiłaś sobie coś takiego.
Chciałam mieć coś wyjątkowego na Wigilię.
Przepraszam, że przeszkadzam. Chciałbym zamienić słowo z panią Blakeley.
- Oczywiście. - Dziękuję.
- Ciekawa biżuteria. - Dziękuję.
Nowa?
Kupiłam ją u pana Baileya. Powiedział, że jest wyjątkowa
Z pewnością.
Szkoda, że nie ma ich więcej. Pasowałaby do sukni,
którą Elizabeth zakłada na bal.
- Przepraszam, nie mogę... - Wiem, że nie da się
wyznaczyć właściwej ceny, ale proponuję dwukrotność tego, co pani zapłaciła.
Wiele by to dla mnie znaczyło. A pani mogłaby kupić coś jeszcze piękniejszego.
Był tam cudowny wisiorek z ważką.
Ale kosztował dziesięć dolarów.
Wie pani co? Zasługuje pani na wyjątkowe Święta.
Skoro pan nalega.
Dasher zna jakieś sztuczki?
Większość psów lubi aportować.
Nie tą piłką.
Cześć, Cody.
- Nie powinieneś iść do szkoły? - Chyba tak.
Co mogę dla pana zrobić?
Rozmawiałem z panią Blakeley.
Powiedziała, że sprzedał jej pan tę wyjątkową broszkę.
- To prawda. Trudno ją zapomnieć. - Mógłbym wiedzieć, skąd ją pan miał?
Kupuję i sprzedaję wiele rzeczy.
- Trudno zapamiętać je wszystkie. - Naprawdę?
Bo ta została ukradziona.
Bardzo mi przykro.
Może sędzia pomoże przywrócić panu pamięć.
Ale raczej nie przyjedzie przed Świętami.
- Nadal nie pamiętam. - Szkoda.
Muszę pana aresztować.
Proszę robić, co do pana należy.
Mogę prosić o uwagę?
Posłuchajcie.
Czas przydzielić role na jasełka.
Kilkoro z was naprawdę poczuło ducha świąt.
Jestem z was bardzo dumna.
W porządku.
Ruby, zagrasz Maryję.
Hattie i Anna...
w tym roku będą dwa anioły,
bo obie byłyście grzeczne jak aniołki.
Cody, zagrasz jednego z Trzech Króli.
Razem z Robertem i Timmym.
Będziemy mieli wielbłądy?
Obawiam się, że w Buxton zabrakło wielbłądów.
Ale wasze stroje przyjadą jutro z samego rana.
Emily, skończysz czytać podział ról?
Dziękuję.
Opal, będziesz doboszem.
Jeśli chodzi o suknię na bal,
- nie mogę teraz rozmawiać. - Nie.
Dottie kończy właśnie przeróbki.
Przyszłam, bo Lee powiedział, że potrzebujesz pomocy
z przygotowaniami do Świąt.
To nic pilnego.
Wiem, że trudno przyznać się, że cię to przerasta
i nie chcesz wykończyć się przed balem.
Lepiej, żebyś nie miała więcej zmarszczek mimicznych.
Nie mam zmarszczek.
Oczywiście.
Na szczęście mam doświadczenie w przygotowywaniu jasełek
i mogę wkroczyć do akcji.
Przydałaby mi się pomoc w robieniu łańcucha z popcornu na choinkę.
Łańcuch z popcornu?
Wkraczaj do akcji.
Henry.
Nie chcę dziś omawiać spraw dotyczących miasta.
Nie po to przyszłam.
Czemu zwolniłeś Dottie?
Ponieważ nie potrzebowałem już
- jej usług. - Próbowała się tobą zająć,
- dopóki nie wydobrzejesz. - Dlaczego przyszłaś?
Bo się o mnie martwisz?
Tak trudno w to uwierzyć?
Jakiś czas temu mogło to mieć dla mnie znaczenie.
Jakiś czas temu?
Przejąłem się twoim losem
po śmierci męża. Między innymi dlatego
zainwestowałem w kawiarnię.
Chodziło o interesy.
- Chciałeś zarobić. - Możesz wierzyć, w co chcesz.
Wiem, że jesteś zdenerwowany...
Oto, co wiesz.
Wiesz, że nie potrzebuję twojej pomocy.
Jesteś tu, bo chcesz poczuć się lepiej, bo coś zrobiłaś.
Chcesz móc w nocy zasnąć
uspokojona świadomością,
- że spróbowałaś. - Mówisz tak,
bo myślisz, że odebrałam ci pracę.
Więc przestańmy uprawiać gierki.
Przyznaj w końcu,
że lubisz czuć, że jesteś bardziej moralna od innych.
Przyszłaś dla siebie.
Nie dla mnie.
Dla siebie.
Jeśli naprawdę tak myślisz, nie mam nic do powiedzenia.
W takim razie zakończmy to spotkanie.
Zgadzam się.
Napiłbym się jeszcze kawy.
Naprawdę?
Większość ludzi nie lubi mojej kawy.
Większość ludzi jest niewdzięczna.
To prawda.
Masz jakąś rodzinę, Samie?
Świat jest moją rodziną.
Świat jest twoją rodziną?
Ciężko cię rozgryźć.
To, co robię, mnie definiuje.
Szykuje się jakaś okazja?
- Bal policji konnej. - Pewnie zaprosił pan
tę śliczną nauczycielkę.
Tak. Wynajmę powóz, przybędziemy w doskonałym stylu.
- Wszystko zaplanowałem. - Wygląda pan na faceta,
- który zawsze wszystko planuje. - Chyba tak jest.
- Plany są zabawne. - Dlaczego?
Nie zawsze wychodzą tak, jakbyśmy chcieli.
Weźmy mnie za przykład.
Nie planowałem spędzić nocy w więzieniu.
Z pewnością.
Kilka godzin temu cierpiałem głód i zimno.
Teraz mam dach nad głową i ciepły posiłek.
Czasami to, czego nie chcesz,
okazuje się być tym, czego potrzebujesz.
Tak wygląda moje życie.
Jak to?
Swego czasu...
Jak większość ludzi, chciałem być bogaty i wpływowy.
Ważny.
Nigdy mi się to nie udało.
Musiałem wymyślić sobie inne życie.
Dowiedzieć się, czego naprawdę chcę.
No cóż...
Wszyscy musimy to prędzej czy później zrobić.
Tak.
A kiedy życie nie idzie tak, jakbyśmy chcieli...
Trzeba się zatrzymać i zastanowić.
Świetnie pan śpiewa, panie Avery.
- I jest pan świetną opiekunką. - Dziękuję.
Maszeruj do łóżka, młody człowieku. Dobranoc.
Z reguły dobrze jeść kolację przed północą.
Przez budżet miasta, zebrania komitetu, przesłuchania
i opłacanie masy faktur straciłam poczucie czasu.
Jak poszło dziś u Henry'ego?
Powinienem pytać?
Nie było najmilej.
Abigail...
Zapomnij o Gowenie.
Za bardzo się starasz.
Masz rację.
Jest tyle do zrobienia.
Nie wiedziałam, że zajmowanie się miastem wymaga tyle pracy.
O tym mówię.
Gowen powinien ci dziękować, że go odciążyłaś.
A ja powinnam dziękować tobie za zajmowanie się Codym.
I za zupę. Jest prawie tak dobra, jak moja.
Nikt nie musi wiedzieć.
Jacku.
Rosemary. Wcześnie wstałaś.
Nie mogłam zasnąć, jak usłyszałam, co się stało.
Jak mogłeś aresztować tego biednego staruszka?
Pana Baileya?
Wykonuję swoje obowiązki.
Popełniłeś straszny błąd.
Jak to?
Nie ukradł tej...
okropnej broszki.
Skąd wiesz?
Zabawna historia.
Chętnie się pośmieję.
A więc...
Porządkowałam rzeczy Lee,
kiedy przypadkowo znalazłam pewne pudełko.
Przez przypadek je odpakowałaś i otworzyłaś?
Szczegóły nie są istotne. Najważniejsze...
Widziałeś tę...?
Rzecz?
Tak.
Więc wiesz, że nie mogłabym jej nosić.
Sprzedałaś ją Samowi?
Nie chciałam zranić Lee. Pomyślałam, że jeśli uzna, że ją zgubił...
wybierze coś innego.
Coś mniej przerażającego.
Wiem, że miał dobre intencje.
Och, Jack.
Nie wiedziałam, co zrobić.
Powiem ci.
Mąż kupił ci wyjątkowy prezent
na wasze pierwsze wspólne Święta.
Odłożysz go na miejsce,
a kiedy ci go da...
będziesz udawała zaskoczoną i uradowaną.
Zaskoczoną i uradowaną?
Jesteś dobrą aktorką.
To będzie rola życia.
Nikomu o tym nie powiesz?
Obiecuję.
Mogłeś powiedzieć, że pani Coulter sprzedała ci broszkę.
- Nie powinienem. - Dlaczego?
Z mojej perspektywy...
dałem młodej damie szansę czegoś się nauczyć.
O prawdomówności.
Tego właśnie potrzebowała na Święta.
Wszystko skończyło się tak, jak powinno.
Chodź, Dasher.
Panie pastorze. Właśnie pana chciałem spotkać. Mam coś dla pana.
- Nie sądzę, żebym tego potrzebował. - Proszę zaczekać.
Co pan na to? Duchownemu przyda się Biblia.
- Sprzedam tanio. - Mam ich sporo w kościele.
Jest dość stara. Pochodzi z zakładu karnego w Granville.
Rozdawali stare książki.
Proszę poczekać.
Mógłbym spojrzeć?
BIBLIOTEKA ZAKŁADU KARNEGO
Miałem tam odsiadkę.
Jak wiele osób.
Zachowałem ją ze względu na napis z tyłu.
O Panie, uczyń z nas narzędzia Twojego pokoju.
Modlitwa świętego Franciszka.
"O Panie, uczyń z nas narzędzia Twojego pokoju.
Abyśmy siali miłość tam, gdzie panuje nienawiść. Wybaczenie tam...
gdzie panuje krzywda".
Moja ulubiona.
Moja też.
Dlatego ją zapisałem.
To moja Biblia.
Naprawdę?
Pewnie zmienił pan z jej pomocą życie wielu ludzi.
Mam przeczucie, że to jeszcze nie koniec.
Opowiadał mi pan o przyjaciółce. Tej, która miała synka.
Odeszła, nie mówiąc nikomu dokąd. Nie znajdę jej.
Trzej Królowie znaleźli Betlejem, podążając za gwiazdą.
- Mieli pomoc. - Pan również.
Ile kosztuje?
Proszę ją wziąć. Z mojej perspektywy
zwracam ją prawowitemu właścicielowi.
Dzień dobry, panno Yost.
Katie.
Kiedy Nancy Tucker przyszła po prowiant,
wspominała, dokąd się udaje?
Chyba nie.
Chociaż mówiła, że musi wystarczyć jej do Albert Falls.
Albert Falls.
Dziękuję.
Pastor chyba znalazł swoją gwiazdę.
Ciasno. Podasz pobijak?
Dzięki.
Uwaga!
Towarowy się spóźnia.
Jak zawsze.
Niedługo przyjedzie.
Chcę załatwić wszystko,
- zanim pójdziemy dziś na bal. - Nie martw się.
Zajmę się wszelkimi niedociągnięciami.
- Naprawdę? - W końcu poprosiłaś mnie o pomoc.
A Boże Narodzenie to czas dawania.
Przepraszam. Powinienem dostarczyć to osobiście.
Dziękuję.
"Wykolejony pociąg za Union City. Tory zamknięte".
TELEGRAM
Dostawy dotrą dopiero po Świętach.
KAWIARNIA ABIGAIL ZAMKNIĘTE
Wszyscy będą rozczarowani.
Nie jest tak źle.
Właśnie że jest. Co powiem dzieciom?
Timmy chciał kolejkę.
Ruby - domek dla lalek, a...
biedna Maggie, chciała tylko lalkę Biddy Betsy.
Maggie nie dostanie lalki?
Idź pobawić się na zewnątrz.
W pociągu była kuchenka, którą zamówiłam dla Lawsonów.
- Zrozumieją. - Wiem, tylko...
to niesprawiedliwe.
Poinformuję Jacka.
Nic nam nie jest.
Ale przyda się pomoc z tą belką.
Przepraszam.
Elizabeth.
- Jacku... - Mam złe wieści.
- Słyszałeś o pociągu? - Jest gorzej. Belka nośna się zawaliła
w mieszkaniu dla Lawsonów. Nic nam nie jest.
- Ale mamy opóźnienie. - Co teraz zrobimy?
To, co musimy.
Obiecaliśmy, że te Święta będą dla miasta wyjątkowe...
Musimy się wywiązać.
Nawet jeśli to oznacza pracę do samej Wigilii.
A co z balem?
Chciałbym, żebyśmy poszli...
ale to jest ważniejsze.
Cieszę się, że to mówisz.
Nie możemy odpuścić.
To jaki jest plan?
Bardzo proszę o uwagę. To, że pociąg nie przyjechał,
nie oznacza, że powinniśmy się poddać.
Musimy tylko zmienić plany.
Wszystko, czego potrzebujemy, jest tutaj.
Skąd weźmiemy zabawki dla dzieci?
- Sami je zrobimy. - Nie ma czasu.
Wigilia jest jutro.
Damy radę, jeśli się przyłożymy.
Kiedy byłam mała, robiliśmy lalki z liści kukurydzy i klamerek.
W młynie jest dużo drewna, z którego można zrobić zabawki.
Co z nowymi domami dla mieszkańców? Słyszałam, że nie zostaną ukończone.
Wszystko można naprawić.
Potrzebujemy tylko więcej rąk do pracy.
Co z kuchenką do mieszkania Kurta i Wilmy?
Ja mam starą kuchenkę, ale zardzewiała od spodu.
Mamy nowego spawacza, pana Edwardsa. Pójdę do niego.
Co z przebraniami na jasełka?
Mogę coś naprędce przygotować.
Mam świetny pomysł.
Zorganizujmy jasełka tutaj.
Udekorujemy saloon jak stodołę.
- Będzie jak w żłobie. - Zostaje jeszcze kolacja wigilijna.
- Dla stu osób. - Zostawcie to mnie.
Niech każdy przejrzy swoją spiżarnię. A potem spiżarnię sąsiadów.
Przynieście do kawiarni, co możecie.
Trzeba zagłosować.
Kto jest za uratowaniem Świąt, niech powie "tak".
Tak!
Co mogę dla ciebie zrobić?
Potrzebuję zabawki.
Ma pan jeszcze jakieś?
Przykro mi, już prawie Święta.
Nie mam już żadnych.
A czego szukasz?
Lalki.
Dla koleżanki.
Rozumiem. Chcesz się wykazać, żeby zdobyć rolę w jasełkach.
- Mam już rolę. - A więc nie musisz dawać jej lalki.
Chyba chcę.
Obiecałem jej, że zorganizuje herbatkę u pani Abigail.
Po zastanowieniu...
Wydaje mi się, że coś jeszcze mam.
To nic specjalnego.
Stara lalka Biddy Betsy.
Właśnie taką chciała.
Kto by pomyślał.
Mogę ją kupić?
To ostatnia.
Mam siedem centów.
Jest warta więcej, nie sądzisz?
Tylko tyle mam.
Możemy się wymienić.
Przyniosłam watę ze szpitala.
Możemy wypchać nią lalki.
Będzie idealna.
Nigdy nie szyłam, cerowałam jedynie dziury.
- Dobrze, że przyszłaś. - Właśnie.
Nigdy nie budowałem domku dla lalek.
To jak budowanie prawdziwego domu.
Tylko... mniejszego.
Ale prawdziwy dom ma plany.
Pozwoliłem sobie coś narysować.
Trochę w stylu Franka Lloyda Wrighta.
Świetnie.
Nie można wiele zrobić.
Cały spód jest zardzewiały.
Komora paleniskowa popękała.
Ile zajmie naprawa?
- Pewnie kilka dni. - Uda się do jutra wieczorem?
Postaram się.
Dziękuję.
Franku. Chyba gdzieś ci się śpieszy.
Do Nancy Tucker.
Powodzenia.
Co mamy?
Konserwy rybne, ostrygi w puszce, więcej ryb i ostryg...
dużo fasoli i trochę boczku z gospodarstwa Campbellów.
- Niewiele. - Ned Yost przyniósł mąkę,
cukier i ziemniaki, ale mówi, że nie ma więcej.
- Pytałaś wszędzie? - Wszyscy czekali na pociąg.
Niewiele zostało.
Jak zrobimy z tego przyjęcie świąteczne?
Na początek zupa z ostryg, potrawka rybna, fasolka z boczkiem i ziemniakami,
a na koniec kurczak-niespodzianka duszony z marchewką.
Nie mamy kurczaka.
To ta niespodzianka.
- Ile mamy? - Z tymi, które przyniosłaś,
mamy tuzin gotowych. Zostało jeszcze 28.
Musimy jeszcze skończyć choinkę i dekoracje do jasełek.
Robi się późno.
Na biegunie północnym też tak pracują?
Przy najbliższej okazji zapytam o to Mikołaja.
Abigail.
- Która godzina? - Prawie trzecia.
Gdzie Clara?
Na górze, ma przerwę.
- Jak idzie w saloonie? - Ludzie tracą siły.
Musimy coś wymyślić, jeśli chcemy zdążyć.
Czas na moją tajną broń.
- Masz taką? - Specjalna kawa z południa.
Piłem ją, kiedy tropiłem Billy'ego Kida w Meksyku.
Nie spałem trzy noce z rzędu.
Nie musi być tak mocna.
Zagotuję wodę.
Dzień dobry.
Ledwie trzymam się na nogach, ale udało nam się.
To dobrze.
My skończyliśmy mieszkanie dla Lawsonów.
A kuchenka?
George Edwards ją naprawił.
Przewiozę ją tam, jak tylko znajdę ochotnika z wozem.
Tak się składa, że znam takiego.
Do dzieła, Samie.
Może to szalone...
ale cieszę się, że pociąg nie przyjechał.
Masz rację.
- To szalone. - Wiedziałam, że mieszkańcy Hope Valley
dbają o siebie nawzajem. Ale nie sądziłam, że aż tak.
Dobre rzeczy dzieją się, kiedy zmieniają się plany.
Prawdziwe słowa.
Przyprowadzę konia i możemy przewieźć kuchenkę.
Świetnie.
Spisałaś się.
Ty też.
Panie pastorze.
Znalazłoby się trochę kawy
dla zmęczonego wędrowca?
- Oczywiście. - Co pan tu robi?
Martwiłem się o was.
Niepotrzebnie. Nic nam nie jest.
Dokąd zmierzacie?
Gdzie indziej.
W Hope Valley za dużo wspomnień.
Nie wszystkie złe.
- Tam umarł twój ojciec. - Tam nauczył mnie łowić ryby.
- I tam miałem przyjaciół. - Harperze.
Wciąż masz tam przyjaciół. Chcieliby, żebyś wrócił.
A ja chciałabym, żeby dopił pan kawę i odjechał.
Mówiłam już, że nic od pana nie chcę.
To prawda.
Ale przypomniałem sobie starą modlitwę.
O Panie, uczyń z nas narzędzia Twojego pokoju.
Abyśmy siali miłość tam, gdzie panuje nienawiść.
Wybaczenie tam, gdzie panuje krzywda...
Nadzieję tam, gdzie panuje rozpacz. Światło tam, gdzie panuje mrok.
Radość tam, gdzie panuje smutek.
Modlitwa świętego Franciszka.
Ojciec mnie jej nauczył.
To jego ulubiona.
Nie wiedziałam.
Twój mąż chciałby, żebyś wróciła, Nancy.
To tata przyprowadził nas do Hope Valley.
Powtarzałaś, że wiedział, co dla nas najlepsze.
Myślę, że nadal wie.
- Dzięki. - Nie ma za co.
Dobry piesek.
- Jacku. Masz chwilę? - Tak, Lee.
Przed chwilą zawiozłem kuchenkę
do Lawsonów.
- Panie właśnie ją czyszczą. - Świetnie. Mam więcej dobrych wieści.
Pamiętasz prezent dla Rosemary, który zaginął?
- Broszka? - Tak.
Znalazłem ją na dnie kufra.
Chyba wsunęła się pod wyściółkę.
W każdym razie przepraszam za kłopot.
Żaden problem. Dobrze, że ją znalazłeś.
Nie mogę się doczekać miny Rosemary, kiedy otworzy paczkę.
Na pewno będzie zaskoczona i uradowana.
Oby. Do zobaczenia wieczorem.
Jeśli przesuniemy bufet pod ścianę i wyniesiemy stoły,
- wystarczy miejsca dla wszystkich. - Święta wróciły na właściwe tory.
Ale nie poszliście z Jackiem na bal.
To była dobra decyzja.
- Mogę iść pobawić się z Robertem? - Tylko wróć na czas,
żeby przygotować się do jasełek.
Gdzie twoja piłka?
Wymieniłem się.
Wymieniłeś?
Z kim?
Pani Stanton. Nie mieliśmy okazji się poznać.
Słyszałam o panu. Spotkał się pan z moim synem.
Widziałem go dzisiaj.
Nie szukam go.
Przyszłam do pana.
W sprawie piłki.
To była uczciwa wymiana.
Co dostał w zamian?
Człowieczeństwo, uprzejmość.
- Wszystko, co potrzebne w Święta. - Nie odpowiedział mi pan.
Oddał piłkę w zamian za coś, czego chciała jego koleżanka.
Powiedział, że będzie smutna, jeśli nie dostanie tego na Święta.
Lalkę Biddy Betsy?
Dokładnie.
- Miał pan ją? - W rzeczy samej.
To zabawne, jak czasami życie się układa.
Kochał tę piłkę. Nie mogę uwierzyć, że oddał ją dla Maggie.
To wyjątkowy młody człowiek.
Prawda.
Urządzamy dzisiaj kolację wigilijną dla mieszkańców.
Może pan dołączy?
Dziękuję za zaproszenie, ale niedługo ruszam w drogę.
Nie chcę nadużywać gościnności.
Jeśli zmieni pan zdanie, zapraszamy.
A pani?
Nic pani nie potrzebuje?
Wszystkim się zajęłam.
O nikim pani nie zapomniała?
Na pewno.
W zasadzie... został Henry Gowen.
Ale nie chce nic ode mnie ani od nikogo.
Widziałem go na spacerze. Wygląda na niezłego marudę.
- Taki jest. - Dlaczego się pani nim przejmuje?
Nie wiem.
Jest jednym z nas... na dobre i na złe.
Powiedziała mu to pani?
Nie dał mi szansy.
Powiedział, że udaję, że mi zależy, aby utrzymać pozory.
To nie może być prawda.
Nie jest.
Chyba mam pecha.
Jak to?
Bo najlepszy prezent, jaki można dać marudzie na Święta...
to prawda.
Chociaż wolałbym sprzedać pani krawat.
Nie tym razem.
Bardzo panu dziękuję.
Jest pan prawdziwym aniołem.
Gorzej mnie nazywano.
Drzwi miały być zamknięte.
Myślałem, że skończyliśmy.
To prawda.
Ale potem ktoś skłonił mnie do namysłu...
i coś sobie uświadomiłam.
Jesteś tu z jakiegoś powodu.
Po coś wróciłeś.
Nie chcę tego słuchać.
Wysłuchasz mnie, czy ci się to podoba, czy nie.
Wróciłeś do Hope Valley, bo to twój dom,
a tutejsi ludzie są twoją rodziną.
Potrzebujesz nas.
I prawda jest taka...
że ja potrzebuję ciebie.
Miałeś rację.
Jestem tu dla siebie.
Potrzebuję twojej pomocy, żeby dobrze zająć się miastem.
Nie pozwolę, żebyś mnie odepchnął.
Wrócę jutro...
I pojutrze, i popojutrze.
Bo na Święta daję ci drugą szansę.
Żeby razem pracować...
i zacząć od nowa.
Wesołych Świąt.
I witaj w domu.
I chwała Pańska zewsząd ich oświeciła,
tak że bardzo się przestraszyli.
Lecz anioł rzekł do nich:
Nie bójcie się...
oto zwiastuję wam radość wielką,
która będzie udziałem całego narodu.
Dziś w mieście Dawida narodził się wam Zbawiciel,
którym jest Mesjasz, Pan.
A to będzie znakiem dla was.
Znajdziecie Niemowlę, owinięte w pieluszki
i leżące w żłobie.
Teraz.
- Mogę coś powiedzieć? - Oczywiście.
Nie mam na dziś kazania. Ciężko przemawiać po najpiękniejszej opowieści.
Nie będę próbował.
Ale chcę wszystkim przypomnieć,
że największym darem, który otrzymujemy, jest miłość od Boga.
Największym darem, który dajemy...
jest miłość do bliźniego.
Wesołych Świąt.
To wszystko, co na dziś zaplanowaliśmy.
Chyba że o czymś zapomniałam.
Mikołaj!
Jak mogłam zapomnieć o Mikołaju?
- Wesołych Świąt, dzieci. - Idźcie po prezenty.
Nie sądziłem, że dożyję tego widoku.
Za rok stawiam na ciebie.
Nie możesz wiecznie wygrywać w rzutki.
No proszę...
Ten jest chyba...
dla Timmy'ego.
To ja.
Wesołych Świąt, młody człowieku.
Dziękuję.
Gdzie jest Ruby?
Tutaj.
To naprawdę dla mnie?
Tak. Wesołych Świąt.
Jest tu jakaś... Maggie?
Lalka Biddy Betsy.
Wesołych Świąt.
Wiem, co zrobiłeś dla Maggie. Jestem z ciebie dumna.
Ten jest dla Harpera.
To ja.
Wesołych Świąt.
Wesołych Świąt, dzieci. Podejdźcie.
Merry Christmas.
Muszę zamknąć więzienie.
- Zarezerwuj mi miejsce. - Zapewne będziemy stać.
Teraz trzeba nam jeszcze tylko śniegu.
No nie wiem.
Nie ma chmur.
Może proszę o zbyt wiele.
Wszyscy chyba świetnie się bawili.
Na to wygląda.
Jestem zaskoczony, że cię tu widzę. Nie powinieneś być teraz
- gdzieś indziej? - Nic mi o tym nie wiadomo.
Zastanów się.
Ile?
Nic.
Jesse.
- Musisz mi pomóc. - Co mogę dla ciebie zrobić?
Proszę pana.
Na pewno nie chce pan do nas dołączyć?
To bardzo miłe, ale czas na mnie.
Niech pan nas znowu odwiedzi.
Odwiedzę.
W międzyczasie chciałbym prosić o przysługę.
Przede mną długa droga...
Dasher nigdy się na to nie pisał.
Potrzebuje prawdziwego domu.
Czy w mieście jest ktoś, kto mógłby się nim zająć?
Ktoś z dobrym i ciepłym sercem?
Znam idealnego kandydata.
Naprawdę?
Jeśli obiecasz, że się sobą zaopiekujecie.
Obiecuję.
Chodź, Dasher.
I tak, z małą pomocą pewnego handlarza,
który wiedział, czego każdemu potrzeba...
coś, co zapowiadało się na wielkie rozczarowanie, zmieniło się w cud.
Nowe rodziny w osadzie mogły przenieść się z namiotów
do prawdziwych domów.
Rosemary była zaskoczona i uradowana wyjątkowym prezentem od Lee.
A ciepło Świąt zostało odkryte na nowo.
Kiedy wróciłam do domu,
nie sądziłam, że te Święta mogą być piękniejsze.
Ale myliłam się.
"Uprasza się o pani obecność w barze.
Obowiązuje strój oficjalny".
WITAMY NA BALU POLICJI KONNEJ
Mogę prosić panią do tańca?
Z przyjemnością.
Napisy: Kinga Stańdo