Poprzednio w When Calls the Heart:
- Gratuluję. - Skończyłam manuskrypt
i wysłałam go do sześciu wydawnictw.
Muszę popracować nad ofertą dla kolei.
- Ktoś sprawia ci kłopoty? - Odkąd zostałam burmistrzem.
Nie, co pan może zrobić dla mnie, ale co ja dla pana.
KAWIARNIA ABIGAIL
Według Florence jajka są zbyt płynne.
Jeszcze trochę i dostanie wczorajsze ciastko.
- Piękne. Dla kogo? - Dla ciebie.
Były pod drzwiami. Bez bilecika.
Pewnie są od Franka. Wie, że kocham stokrotki.
- Duży mamy ruch. - Przyjechało sporo nowych osób.
- Damy radę, partnerze. - Oczywiście.
- Cześć. - Cześć.
Ned poprosił, żebym to przyniósł.
To bardzo miłe z twojej strony.
I dziękuję za kwiaty.
Nie są ode mnie.
SKLEP YOSTA
Dziękuję.
Dzień dobry, Elizabeth.
Co my tu mamy?
Cukier, wanilia, kiełbasa wieprzowa.
Ktoś tu będzie pichcił
- swoje kolejne dzieło. - To tylko prosty obiad dla Jacka.
Zdradzę ci sekret.
- To kiełbasa wiedeńska, nie waniliowa. - Wiem, że nie dodaje się wanilii
- do kiełbasy. - Oczywiście.
Niestety nie przyszedł do pani żaden list.
Dziękuję. Zajrzę jeszcze raz później.
Ciągle czekasz na odpowiedź od wydawnictw?
Wysłałam manuskrypt wieki temu.
Trzy miesiące czekałam na odpowiedź w sprawie roli w Million-Dollar Smile,
aż niespodziewanie dostałam telegram.
- Dostałaś rolę? - Nie.
Skończyły się im fundusze. Nie było im do śmiechu.
Ale nie straciłam nadziei.
PÓŁNOCNO-ZACHODNIA POLICJA KONNA ODDZIAŁ REJONOWY
Pewnie słyszałeś, co się dzieje na północy.
- Przemytnicy broni. - To wierzchołek góry lodowej.
Trwa tam wojna.
Cierpią na tym niewinni ludzie.
Tworzymy jednostkę. Szukamy sprawdzonego dowódcy.
- Mógłbyś się sprawdzić. - To zaszczyt.
Ale mam już pracę.
Proponuję ci własny oddział.
Takie okazje nie zdarzają się często.
Obiecaj, że się zastanowisz.
Tu jesteś.
Dlaczego wróciłeś tak wcześnie z pracy?
- Wszystko w porządku? - Tak. Mam świetne wieści.
Nie świetne, rewelacyjne.
Niech zgadnę.
- Pani Nelson urodziła bliźniaki? - Nie.
Jedziemy do opery na Madame Butterfly?
- Nie. - To rocznica naszego pocałunku?
Nie. Po prostu...
Pozwól mi skończyć.
Dostaliśmy umowę.
Lee!
Jestem z ciebie dumna. Musimy to dzisiaj uczcić.
Zrobię twoją ulubioną kolację z szampanem, truskawkami...
Nie mogę. Muszę jechać do Union City.
Po co?
Zwiększamy produkcję. Potrzebuję więcej sprzętu do tartaku.
Myślałam, że jak dostaniesz umowę, wszystko będzie
- po staremu. - Teraz dopiero zacznie się praca.
Myślałam, że spędzimy razem trochę czasu.
Nie martw się. Będziemy mieć dla siebie
- dużo czasu. - Kiedy?
To, że jestem zajęty,
nie oznacza, że kocham cię mniej.
Włóż szampana do lodu. Będziemy świętować, kiedy wrócę.
Kocham cię.
„Złotowłosa obudziła się.
Wyskoczyła z łóżka i zaczęła uciekać.
Zbiegła po schodach i wpadła do lasu,
a trzy niedźwiadki nigdy więcej
już jej nie widziały”.
Uczyliśmy się, że niektóre zwierzęta, tak jak niedźwiedzie,
robią zimą coś wyjątkowego.
Ktoś pamięta co?
- Lauro? - Hibernują.
Bardzo dobrze.
Czas na przerwę.
Robert jest w tym tygodniu dyżurnym.
Słuchajcie go, kiedy powie, że czas wracać.
Przerwa.
- Chcesz pograć w nogę? - Żartujesz?
Jestem dyżurnym.
To poważna praca.
- Wyjeżdża pan? - Tak.
- Jadę na kilka dni do Union City. - Wszyscy mówią o pańskiej umowie.
Wszyscy się cieszą. A ty znalazłeś pracę w kolei?
Jeszcze nie. Za duża konkurencja.
- Powinieneś pracować dla mnie. - Naprawdę?
Przyda mi się pomoc, kiedy zwiększymy produkcję.
Pójdź jutro do Murphy'ego. Znajdzie coś dla ciebie.
Dziękuję panu.
Nie musisz. Będziesz miał dużo pracy.
Zaproponowali ci uczciwy układ.
- Wcale nie był uczciwy. - Panowie.
Nowy dom na większej działce i praca na kolei?
Nie mógłbym nic uprawiać
na tej ziemi. Jestem rolnikiem, a nie pracownikiem kolei.
Ale miałbyś swoją ziemię.
To nie ty musiałbyś przesiedlić rodzinę.
- Przesiedlić... - Jakiś problem?
- Nie. - To może skończmy?
Jed?
- O co chodziło? - Kolej chce poprowadzić trasę
przez moją ziemię.
Yost uważa, że wszystko zepsuję.
Dzierżawisz ziemię od miasta.
To nie kolej podejmuje decyzje, tylko ja.
Widzę się dzisiaj z panem Wyattem.
Kolej zawsze wygrywa.
Taki jest świat.
Jed.
Znajdziemy rozwiązane dobre dla wszystkich. Obiecuję.
Powiedziałem Laurze, że zostaniemy w tym domu.
Mam zamiar dotrzymać słowa.
Wszyscy do środka. Koniec przerwy.
Słyszeliście panią Thatcher. Wszyscy do środka.
Brownie, posłodzić ci herbatę?
Opal, przerwa się skończyła.
Chodź albo będziemy mieli kłopoty.
Pani Thatcher będzie zła.
Patrz, niedźwiedź!
Gdzie?
Tam.
Przy drzewach.
Uciekaj, przegonię go.
Niedźwiedź chciał mnie zjeść.
Duży był?
Przegoniłeś go?
Nic ci nie jest, Robercie?
Niedźwiedź uciekł.
Odstraszyłem go.
- Jesteś bardzo dzielny. - To mój bohater.
- To stacja na uzupełnienie węgla? - Przyłożyła się pani.
A gdyby tory wchodziły do Hope Valley od strony północnej, a nie południowej?
Stacja mogłaby stanąć obok Bambrick Road.
Wyjaśnię coś pani. Przesunięcie trasy na północ
będzie nas kosztować więcej czasu i pieniędzy.
Nie będziecie musieli budować drogi dojazdowej.
Ta propozycja nie ma związku z polami uprawnymi na południu?
Próbuję znaleźć sprawiedliwe rozwiązanie.
Zaproponowaliśmy panu Campbellowi inną działkę
i dobrą posadę.
- Nie wiem, co jeszcze możemy zrobić. - Jed i jego sąsiedzi są rolnikami.
- Nie chcą pracować na kolei. - Z całym szacunkiem...
jeśli zarząd dowie się, że musimy zacząć od nowa z powodu odmowy,
to może poprowadzić tory zupełnie inną trasą.
Nie zostawia pan pola do negocjacji.
Zawarliśmy układ między koleją i Hope Valley.
Pani decyduje, co jest ważniejsze.
Żądania rolników czy przyszłość miasta.
Rozważę to. Jeśli to już wszystko,
muszę wracać do pracy.
Pani burmistrz.
- Podobały się pani kwiaty? - Były od pana?
Podobno lubi pani stokrotki.
Widać, że nie tylko ja się przyłożyłam.
Nie będzie łatwo.
To prawda.
A więc...
- jak poszło spotkanie? - Pani burmistrz nie rozumie,
- co chcemy zrobić dla miasta. - Przemyśleli panowie
- moją propozycję? - Proszę wybaczyć moją bezpośredniość,
ale dał pan do zrozumienia, że pańskie usługi kosztują.
Spróbujemy poradzić sobie sami.
Proszę pana, słyszał pan o Robercie i niedźwiedziu?
Podobno go przegonił.
Rośnie nam tu nowy policjant. I bohater.
Kiedyś za niego wyjdę.
Szczęściarz z niego.
Chodź, Opal.
Niedźwiedź na pewno się już oddalił. Nie martwcie się. Przepraszam.
- Bill. - Niedźwiedź tak blisko szkoły.
To brzmi trochę niewiarygodnie.
Niedźwiedzie nie lubią hałasu, a dzieciaki są strasznie głośne.
Hej.
Wynocha z mojej ziemi.
Nie robimy nic złego. Wykonujemy rozkazy szefa.
Jeśli jeszcze raz zobaczę was na mojej posesji, nie będzie kolorowo.
Dzień dobry.
Wszystko w porządku?
Geodeci rozbili tu wczoraj obóz.
Lauro, umyj ręce przed obiadem.
Do zobaczenia.
Do widzenia.
Co panią tu sprowadza?
Robert widział przy szkole niedźwiedzia.
Przegonił go, ale Laura się przestraszyła,
więc ją odprowadziłam.
Zna go pani?
To Hank Rivera. Jego syn, Cyrus, chodzi do szkoły z Laurą.
Kolej tylko czeka, aż się wyniesiemy,
żeby mogli przeprowadzić tędy tory.
Trzeba ich powstrzymać.
Abigail nie podjęła jeszcze decyzji.
Muszę podać obiad.
Dziękuję za przyprowadzenie Laury.
- Przynieść ci coś jeszcze? - Nie, dzięki.
Nie wiedziałam, że jest tak późno.
Straciłam poczucie czasu.
Pewnie zastanawiasz się, dlaczego nie jestem w domu z mężem.
- W zasadzie... - Lee wyjechał.
Ma dużo pracy,
- współpracując z koleją. - Słyszałem...
Nie lubi małych projektów. Myśli przyszłościowo.
To nie takie złe...
że ma tyle na głowie.
Znajdziemy czas na tulenie przy kominku...
długie spacery...
słuchanie muzyki do późna...
kiedy będziemy starzy.
- Rosemary. Nie płacz. - Przepraszam.
Nie jest tak źle.
Jest gorzej.
Sam tak powiedział.
„Teraz dopiero zacznie się praca”.
Obawiam się, że nigdy go już nie zobaczę.
Nieprawda. Tartak zaraz się rozkręci.
Lee będzie miał dla ciebie mnóstwo czasu.
- Naprawdę? - Jestem pewien.
Co mam robić do tego czasu?
Po prostu...
zajmij się czymś.
Nie mam czym.
Mam rubrykę porad, ale od miesiąca miodowego
strasznie podupadła.
Nie dostałam ani jednego listu.
Nikt w mieście nie ma problemów.
Poza mną.
Rosemary.
Pracowałaś kiedyś w kawiarni, prawda?
Tak.
Do miasta przybywa dużo nowych ludzi, przyda nam się pomoc.
Abigail ma dużo na głowie jako burmistrz, ja mam swój biznes.
Clara nie może robić wszystkiego sama.
Proponujesz mi pracę?
Może pomoże ci to wskrzesić rubrykę.
Jak?
Można usłyszeć tu mnóstwo plotek.
Znasz panią Sullivan?
Podoba jej się nowy fryzjer.
Mogłabyś jej pomóc.
Wiesz co?
Masz rację.
W kawiarni można się wiele dowiedzieć.
Przyjmuję pracę.
Świetnie. Wezmę twój talerz.
Sama go wezmę.
Skoro mam tu pracować, mogę zacząć od zaraz.
- Mało dziś mówisz. - Ty też.
Chcesz o czymś porozmawiać?
Nie.
A ty?
Nie.
No dobra.
Dostałam list
- dziś po południu. - Od kogo?
Od jednego z wydawców, na których liczyłam.
- Napisali coś o opowiadaniach? - Nie wiem.
Otwórz go za mnie.
Na pewno?
Co?
„Droga Panno Thatcher. Dziękujemy za list. Z przykrością informujemy...”
Przykro mi.
Nic się nie stało.
Powinnaś jutro rano do nich napisać.
Odrzucili mnie. To jednoznaczne.
- Poproś, żeby to przemyśleli. - Wiem, że chcesz pomóc...
ale nie spodobały im się moje opowiadania. Koniec tematu.
Nie powinnaś się poddawać.
Jack...
Nie chcę o tym rozmawiać.
Dokończymy kolację?
Jeden list nie może cię zniechęcić.
- Jesteś wspaniałą pisarką. - Jack też tak mówi.
- Powinnaś go posłuchać. - Wiem.
- Co? - Zeszłej nocy znowu
próbował wszystko naprawić, żeby nie było mi smutno,
zamiast mnie wysłuchać.
Tacy są mężczyźni.
Szkoda, że im się nie spodobało.
To jak ze sztuką.
Nie wszyscy muszą się zgadzać.
Rozmawiamy o moich problemach czy twoich?
Możliwe, że o obu.
- Jak spotkanie z panem Wyattem? - Każdy medal ma dwie strony.
Pan Wyatt się uparł,
a rolnicy nie chcą się przenieść. To sytuacja patowa.
- Jak dokonasz wyboru? - Pozwolę mieszkańcom zagłosować.
- Nie jestem obiektywna. - Dzień dobry, panie.
Abigail, cieszę się, że cię widzę.
Mam pomysł na menu obiadowe.
Pieczona przepiórka z sosem miętowo-gruszkowym.
- Zapiszę ci przepis. - Dziękuję,
ale kawiarnia ma ustalone menu.
Nie sądzisz, że czas na zmiany? Przystawki są trochę stare.
Wyszło dwuznacznie.
Przystawki są dobre.
Dlaczego nagle zainteresowałaś się menu?
Chociaż tyle mogę zrobić, skoro tu pracuję.
Od kiedy pracujesz w kawiarni?
Od wczoraj. Pan Avery mnie zatrudnił.
Naprawdę?
Nie musisz mi dziękować.
Cieszę się, że mogę wam pomóc w tej trudnej chwili.
Powinnam pomóc Clarze ze śniadaniami.
O nic się nie martw. Możesz pobawić się w bycie burmistrzem,
a my przypilnujemy fortu pod twoją nieobecność.
Pobawić się?
Akwarele? Papier? Ołówki?
- Nad czym pracujesz? - Maluję.
Miałem przerwę.
Dlaczego nie powiedziano nam, że widziano niedźwiedzia?
Słyszałam coś wczoraj za domem.
Rosaleen mówiła,
- że coś drapało w drzwi. - Drogie panie.
W lesie nie ma śladów niedźwiedzia,
ale porozmawiam z Robertem, bo może coś mi umknęło.
Co powinnyśmy teraz zrobić?
Dla pewności...
zamknijcie się w domu i poczekajcie na wieści.
- Zrobicie to? - Oczywiście,
- jeśli tak będzie najlepiej. - Będzie.
- Jak długo każesz im czekać? - Kilka godzin.
Albo kilka dni.
- Ty to pewnie Murphy. - Jak mogę pomóc?
Jesse Flynn. Pan Coulter mówił, że masz dla mnie pracę.
Potrzebujemy ludzi do ścinania drzew i ich przewożenia.
Chyba nie to pan Coulter miał na myśli.
A co powiedział?
Chciał mnie w biurze. Powiedział, że jestem...
materiałem na kierownika.
Skoro tego chce szef.
Proszę. Tu są sprawozdania z wycinki.
Porównaj je ze stanem magazynu.
Witaj na pokładzie.
Był czarny.
Zezłościł się, kiedy go przegoniłem.
Widziałeś coś jeszcze?
Raczej nie.
- Mogę iść się bawić? - Tak.
Wczoraj niedźwiedź był brązowy.
I pierwszy raz słyszę o jego ogromnych zębach.
- Myślisz o tym, co ja? - Nie było żadnego niedźwiedzia.
- Pogadaj z nim. - Lepiej, żeby sam do mnie przyszedł.
Jak go do tego skłonisz?
Mam swoje sposoby. Nic nie działa tak, jak wyrzuty sumienia.
To się nie stanie.
Wiesz to z doświadczenia?
Czasami mijałem się trochę z prawdą, kiedy byłem dzieckiem.
A od tej pory mówisz samą prawdę?
Jestem policjantem. Nie mam wyboru.
Tak jest napisane na podaniu o pracę.
KAWIARNIA ABIGAIL
Wiem, że zamówiliście eklerki,
ale owoce będą dla was lepsze. Zaufajcie mi.
Dla Raya Wyatta.
To on?
Ten od kolei?
Pańska kanapka. Nie mieliśmy okazji się poznać. Jestem...
Rosemary Coulter. Widziałem panią na zdjęciu w biurze Lee.
Na żywo jest pani jeszcze piękniejsza.
Lee dobrze o panu mówi.
Będziemy długo razem współpracować.
Ciężko pracuje, od kiedy w mieście pojawiła się kolej.
Nie będzie sam. Potrzebujemy wielu ludzi.
Praca jest ważna.
Ale musi pan wiedzieć,
że niektóre żony martwią się,
że ich mężowie nie będą mieli czasu dla rodzin.
W biznesie trzeba być twardym.
- Pewnie nie ma pan żony. - Nie.
Rzadko bywam w domu.
Ale gdybym poznał kogoś równie pięknego, jak pani, rozważyłbym to.
Bardzo panu dziękuję.
- Za co? - Podsunął mi pan świetny pomysł
do rubryki z poradami.
Prokuratura ma nowe dowody na Gowena.
Dokładnie się przygotowują do rozprawy.
Miło mi to słyszeć.
W końcu nie mógł zatrzeć wszystkich śladów.
Collins mówił, że zaproponował ci stanowisko w jednostce kryminalnej.
- Nic o tym nie mówiłeś. - Chciałem zaczekać,
- aż podejmę decyzję. - Dowódca jednostki?
To niezłe osiągnięcie.
Collins chce odpowiedzi przed końcem tygodnia.
- Nie wiem, co zrobić. - Poradzisz sobie.
Bill?
- Masz chwilę? - Coś nie tak?
Chodzi o Jeda Campbella. Martwię się o niego.
Przegonił wczoraj geodetów ze swojej działki.
Może mógłbyś z nim porozmawiać.
- Słucha cię. - Pojadę do niego dziś po południu.
Pożar!
Wody!
Podaj wiadro!
- Dawaj! - Dajcie wodę.
Woda!
Usłyszeliśmy wołanie pana Avery'ego, więc przybiegliśmy.
Widzieliście kogoś?
Ani żywej duszy.
Co się stało?
Wygląda na podpalenie.
To mógł być wypadek. Żar z ogniska.
- Ktoś przesłuchał pana Campbella? - Wiemy, że nie jest zadowolony
- z powodu kolei. - Porozmawiam z nim.
Dlatego zaproponowałem panu pracę.
Kolej potrzebuje kogoś z wewnątrz,
- aby zapobiec takim wydarzeniom. - Jeszcze nie podjąłem decyzji.
Może to panu pomoże. Jeśli się pan zgodzi...
dodam dziesięć procent.
To ciekawa liczba.
Co pan powie na 20?
Dwadzieścia pięć.
Niech będzie.
Umowa stoi?
Stoi.
Panno Abigail...
czy ja jestem odważny?
Oczywiście.
Dlaczego pytasz?
Robert jest bohaterem, bo przegonił niedźwiedzia.
Ja nigdy czegoś takiego nie zrobiłem.
Pamiętasz, co powiedział posterunkowy,
kiedy dostał medal?
Bohaterowie to zwykli ludzie, którzy robią niezwykłe rzeczy.
Często nikt tego nie zauważa.
Nie zrobiłem nic niezwykłego.
Nieprawda. Opiekowałeś się siostrą, kiedy była chora.
Teraz świetnie sobie radzi w szkole.
Przygarnąłeś Dashera.
I codziennie robisz niezwykłe rzeczy dla mnie.
To się nie liczy.
Każdy, kto pomaga innym, jest dla mnie bohaterem.
- Naprawdę? - Tak.
Pomódl się i idź spać.
Panno Abigail...
Chciałem powiedzieć...
że pani też jest bohaterem.
Och, Cody.
Twój tata podłożył ogień.
- Odwołaj to. - Wszyscy wiedzą, że to prawda.
- Wcale nie. - Lauro, Cyrusie.
- Co się dzieje? - On rozpowiada,
- że mój tata podłożył ogień. - Tak było.
Nic już nie mów.
Wszyscy do środka.
Mój tata nic nie zrobił.
Powiedział to posterunkowemu.
Cyrus boi się, że jego tata straci pracę. Nie miał złych intencji.
Dlaczego tory nie mogą być gdzie indziej?
Nie chcę się przeprowadzać.
To skomplikowane.
Ale wszystko będzie dobrze.
Cokolwiek się stanie...
zawsze będziesz miała swojego tatę.
Dobrze?
Nie sądziłam, że myślisz poważnie o propozycji od kolei.
Wiem, że to zły moment.
Muszę zapytać.
Dlaczego kolej?
Dobrze płacą.
To nie jest prawdziwy powód, prawda?
Nie dostanę nic lepszego.
Za co?
Za zatrudnienie Rosemary bez pytania.
- Mam ją zwolnić? - Nie.
To nie ma za co, pani burmistrz.
- Dzięki za lunch. - Możesz iść na przerwę?
- To dopiero twój drugi dzień. - Jasne.
Lee to nie przeszkadza.
- Co robisz w pracy? - To i tamto.
Za kilka lat założę własną firmę. Zatrudnię swoich ludzi.
Wtedy pojawią się prawdziwe pieniądze.
- To możliwe? - No jasne.
- A ty? - Ja?
Chcesz pracować w kawiarni do końca życia?
Nie, ale Abigail mnie potrzebuje.
Stać się na więcej. Chyba masz marzenia?
Tak.
Ale ich nie zrealizuję.
Zrealizujesz, jeśli się postarasz.
W życiu ma się jedną szansę. Trzeba ją wykorzystać.
Być odważnym.
Zaryzykować.
Na przykład tak?
CHŁOPIEC, KTÓRY WOŁAŁ O POMOC
„Tego dnia pastuszek coś zrozumiał.
Jeśli chcesz, aby ludzie ci wierzyli,
musisz zawsze mówić prawdę”.
Czy ktoś identyfikuje się z tą bajką?
Na pewno jest tu ktoś taki.
Na zadanie napiszcie trzy akapity
na temat szczerości.
Możecie iść.
Robercie. Chciałabym z tobą porozmawiać.
Robert...
Wiesz, dlaczego pastuszek nie powinien był kłamać,
- że widział wilka? - Tak.
Może...
jest coś, o czym chciałbyś mi powiedzieć?
Proszę nam wybaczyć.
Nie chcemy przeszkadzać.
Państwo Weise.
W czym mogę służyć?
Usłyszeliśmy, że Robert przegonił niedźwiedzia,
i chcieliśmy dać mu nagrodę.
To dla ciebie. Nie wiem, co by było,
- gdyby coś stało się Opal. - Robercie...
chcesz coś powiedzieć?
Dziękuję.
- Rosemary? - Chwilę.
- Nie powinnaś pracować? - Tak, ale...
wpadłam na genialny pomysł do mojej rubryki
i musiałam go szybko zapisać.
„Droga Mary-Rose.
Przyjaciółka martwi się, że mąż zaharuje się w kolei na śmierć...”
W ten sposób chcesz powiedzieć Lee, że za dużo pracuje?
Nie chodzi tylko o mnie.
To dla dobra społeczności.
Miasto się rozrośnie, a moje czytelniczki będą siedzieć w domu,
jedząc kolację...
w zupełnej samotności.
Muszę je ostrzec, zanim będzie za późno.
A jeśli Lee zrozumie sugestię, to tylko wisienka na torcie?
Dokładnie.
À propos.
W piekarniku jest ciasto. Możesz je wyjąć?
Mogę?
- Pani jest pielęgniarką. - Tak.
- Faith Carter. - Miło panią poznać. Jestem...
Ray Wyatt.
Wszyscy pana znają.
Proszę.
- Wyjeżdża pani? - Pan Goldeen ma grypę,
jadę do obozu kolei go zbadać.
Mamy szczęście, że jest pani tak oddana pracy.
Lubię pomagać.
Pani burmistrz mówiła mi o pani obawach.
Powiedziałem, że kolej chętnie pokryje koszty rozbudowy izby chorych.
- To bardzo miłe. - Chociaż tyle możemy zrobić.
- Miło było panią poznać. - Pana również.
Dobrze.
Czarujący, prawda?
Chyba tak.
- Wiesz coś o nim? - Czy ma żonę?
Nie o to mi chodziło, ale...
Podobno jest kawalerem.
Ale uważałabym.
- Dlaczego? - Wiesz, jacy są pracownicy kolei.
Dziś tu, jutro tam.
- Może jest inny. - Może.
A może nie.
Mieszkańcy nie potrafią się dogadać. a ja jestem pośrodku.
- Może ktoś inny powinien być burmistrzem. - Trochę wiary.
Rzekł pastor.
Rzekł przyjaciel.
- Witaj, Henry. - Dzień dobry.
- Jak mogę ci pomóc? - Chciałem...
porozmawiać chwilę o kolei.
Chcesz poddać zaproponowaną trasę pod głosowanie.
- To najlepsze wyjście. - Jesteś burmistrzem.
Możesz sama podjąć decyzję.
Głosowanie może sprawić, że do głosu dojdą emocje.
Na to liczę.
Czasem burmistrz podejmuje decyzję, która nie ma poparcia,
ale jest najlepsza dla miasta.
Wybacz, ale nie powinieneś udzielać rad w tej kwestii.
Wybacz, ale nie wezmę do siebie
- krytyki z ust przestępcy. - Wystarczy.
Jeśli dojdzie do głosowania,
ludzie mogą uznać, że jesteś zbyt słaba, aby podjąć decyzję.
- Ty tak uważasz. - To prawda.
- Nie jesteś już burmistrzem. - Zgadza się,
ale Abigail poprosiła o pomoc.
A ja proszę, żebyś wyszedł.
Wystarczy.
Dziękuję za wasze uwagi, ale decyzja już zapadła.
Mieszkańcy zagłosują.
Cody.
Patrz.
Rodzice Opal mi to dali.
To nagroda.
Cały dolar.
Co powinienem zrobić?
Możesz kupić słodycze.
Nie rozumiesz?
Myślą, że jestem bohaterem, a to nieprawda.
Jesteś nim.
- Przegoniłeś niedźwiedzia. - Wcale nie.
Zmyśliłem to.
Nie było żadnego niedźwiedzia.
Naprawdę?
- Tak. - To dlaczego tak powiedziałeś?
Opal nie chciała wrócić na lekcję, więc próbowałem ją przestraszyć.
Lepiej powiedz pani Thatcher.
Nie mogę. Znienawidzi mnie.
Myślisz, że posterunkowy mnie aresztuje?
Nie wiem. Panna Abigail mówi, że nie wolno kłamać.
Nie mogę iść do więzienia. Rodzice mnie zabiją.
Co mam zrobić?
Już po mnie.
Wcześnie pan wrócił. Jak było?
Przypieczętowaliśmy umowę. Z nowym sprzętem
podwoimy produkcję już w przyszłym miesiącu.
Brzmi świetnie.
Rosemary nie było w domu. Widziałeś ją?
- Była rano w kawiarni. - Wcześnie wstała.
- Gdzie posłałeś Jessego. - Do biura, jak pan kazał.
Naprawdę?
Panie Coulter.
Nie spodziewałem się pana dzisiaj.
No to oboje jesteśmy zaskoczeni.
Zerknąłem na dzienniki i zauważyłem, że świerki uszkadzają
główną piłę. Jeśli rano zetniemy cedry,
a świerki zostawimy na wieczór... zaoszczędzimy czas.
Wiesz co?
Przypominasz mi mnie, kiedy byłem w twoim wieku.
Pewny siebie. Szukający drogi na skróty.
Powiem ci coś. Jest jedna droga na szczyt
i zaczyna się ona na dole.
- Zwolni mnie pan? - Gorzej.
Przeniosę cię do ścinania drzew.
Jeśli się spiszesz, wtedy może pogadamy.
Wybierasz się gdzieś?
Uciekam.
Brzmi poważnie.
- Jest kiepsko. - Masz jakiś plan, prawda?
Mieszkanie...
pracę.
Nie.
Będę się włóczył.
To żadne życie.
Chyba że dołączysz do gangu i zaczniesz rabować banki.
To jest jakieś wyjście.
Rodzice by mi nie pozwolili.
- Może to przemyśl. - Nie mam wyboru.
Skłamałem.
Wszyscy mnie znienawidzą, jak się dowiedzą.
Nie powinno się kłamać.
- Ale może nie jest tak źle, jak myślisz. - Jest gorzej.
Tak.
Kiedy miałem dziesięć lat...
starsi koledzy namówili mnie, żebym wyciął numer panu Timminsowi.
Staruszek mieszkał niedaleko, nie przejmował się dzieciakami.
W nocy otworzyłem bramę i wypuściłem jego konie.
Jeden nie wrócił.
- Co się stało? - Timmins był wściekły.
To był jego ulubiony koń. Tęsknił za nim.
Co było potem?
Najpierw nic nie powiedziałem.
Ale potem dopadło mnie poczucie winy.
Nie mogłem spać ani jeść.
Wiedziałem, że muszę powiedzieć Timminsowi prawdę.
- Doniósł na pana? - Nie.
Nikomu nic nie powiedział.
Spojrzał mi w oczy, uścisnął mi rękę i powiedział: „Synu,
to najważniejszy błąd, jaki kiedykolwiek popełnisz”.
- Miał rację? - I to jak.
Nauczyłem się, że nie ma nic gorszego niż poczucie winy.
Halo?
Lee. Nie spodziewałam się ciebie tak wcześnie.
Skończyłem wcześniej i chciałem zrobić ci niespodziankę,
ale to ty mnie zaskoczyłaś.
Byłeś tak zajęty pracą,
że też postanowiłam się czymś zająć.
Nie masz nic przeciwko?
Ani trochę.
To dobrze. I tak znajdę czas dla nas.
To nie znaczy, że kocham cię mniej.
Pewnie, że nie.
- Usiądź. - Dobrze.
Dziękuję.
Za moment...
przyniosę ci kawę.
Wiem, że lubisz czytać gazetę do śniadania.
Spodoba ci się strona trzecia.
Dziękuję.
ŻONY PRZEPRACOWANYCH MĘŻÓW, ZJEDNOCZCIE SIĘ
Więc nie widziałeś niedźwiedzia?
Zmyśliłeś to?
Cieszę się, że mi powiedziałeś. To wymagało dużo odwagi.
Przepraszam.
To się nie powtórzy.
Oddasz nagrodę rodzicom Opal?
Już to zrobiłem.
Czy posterunkowy zamknie mnie w więzieniu?
Nie tym razem.
Możesz iść, Robercie.
- Miałaś rację. Przyszedł. - Prawda zawsze wychodzi na jaw.
- Mam dla ciebie niespodziankę. - Jaką?
Zamknij oczy.
Otwórz.
OPOWIADANIA Z DZIKIEGO ZACHODU
Och, Jack.
Dla Elizabeth
Z miłością Jack
To moje opowiadania.
Namalowałeś ilustracje?
Jest piękna.
Zrobiłeś to dla mnie?
Oczywiście.
Twoja twórczość mnie inspiruje...
więc chciałem być twoim pierwszym wydawcą.
Jest idealna.
Tak jak ty.
Lee?
Jesteś w domu?
Co się tu dzieje?
Podejdź.
Szampan.
Przepraszam, że ostatnio tyle pracowałem.
Nie musisz przepraszać.
Muszę.
Jesteś dla mnie najważniejsza.
Nie chcę, żebyś o tym zapomniała.
Za naszą randkę.
No i...
będziemy to robić co tydzień.
- Podoba mi się to. - Chodź tu.
Myślałam, że kolej w mieście to dobra rzecz,
ale sama już nie wiem.
Też dostałem pewne wieści.
Powinienem był ci powiedzieć.
Jakie wieści?
Collins zaproponował mi pracę.
W jednostce na północy.
Jako dowódca.
Co zrobisz?
Napisałem do niego...
i odrzuciłem ofertę.
- To musiała być trudna decyzja. - To był zaszczyt.
Ale tu jest moje życie.
Ty tu jesteś.
Rozpoczynamy spotkanie. Gotowi?
Poznaliście naszą propozycję.
Teraz macie wybór.
Głos za postępem...
lub przeciwko niemu. Decyzja należy do państwa.
W imieniu National Pacific Railroad dziękuję za poświęcony nam czas.
Oby to był początek długiej i owocnej współpracy.
Dziękuję.
Dziękujemy panu.
- Czy ktoś chciałby zabrać głos? - Ja.
Ktoś mi kiedyś powiedział, że każdy medal ma dwie strony.
Jeśli do Hope Valley dotrze kolej, wielu ludzi na tym skorzysta.
Ale jeśli nastąpi to w proponowany sposób...
inni będą musieli za to zapłacić.
Łatwo dać się omamić obietnicom,
jeśli to nie my tracimy dom lub środki do życia.
Decyzja należy do was, po prostu...
miejcie na uwadze obie strony medalu.
Dziękuję.
Jeśli nikt nie chce nic dodać, czas zagłosować.
Wszyscy, którzy są za propozycją pana Wyatta, niech wstaną.
Usiądźcie.
A teraz ci, którzy są przeciw.
Możecie usiąść.
Wyszło mi po równo.
Mnie również.
- Mamy remis. - Co teraz?
Zgodnie ze statutem głos burmistrza jest przeważający.
Twoja decyzja, Abigail.
Pan Wyatt powiedział, że jeśli nie sprzedamy im wyznaczonych ziem,
kolej wybierze zupełnie inną trasę.
Ale sądzę, że blefuje.
Nie musimy wybierać.
Zaproponowałam alternatywną trasę,
która pozwoli rolnikom zostać w swoich domach,
a kolei przeprowadzić trasę przez Hope Valley.
Miasto chce mieć kolej,
ale nie za wszelką cenę.
Głosuję przeciwko obecnej propozycji.
Napisy: Kinga Stańdo