ความเดิมตอนที่แล้ว
ขอแสดงความยินดีด้วย
ฉันเขียนต้นฉบับเสร็จ และส่งไปให้สำนักพิมพ์หกแห่ง
ผมต้องเริ่มจัดการ เสนอประมูลให้บริษัททางรถไฟ
- มีคนก่อปัญหาเหรอ - ก็ตั้งแต่ฉันเป็นนายกเทศมนตรี
ไม่ใช่คุณช่วยอะไรผม แต่เป็นผมช่วยอะไรคุณได้ต่างหาก
(อบิเกลคาเฟ่)
ฟลอเรนซ์บอกว่าไข่ดิบเกินไป
ฟลอเรนซ์ได้กินบิสกิตค้างคืนแน่ ถ้าไม่ระวัง
ดอกไม้สวยจริง ของใครเหรอคะ
ของคุณ เห็นวางอยู่ที่หน้าประตู ไม่มีการ์ดแนบมาด้วย
แฟรงก์คงเอามาทิ้งไว้ เขารู้ว่าฉันชอบดอกเดซี่มาก
- เช้านี้งานยุ่งนะ - คนหน้าใหม่ๆ เข้ามาเยอะ
- เรารับมือไหวอยู่แล้ว หุ้นส่วน - ตามนั้น หุ้นส่วน
- สวัสดี - สวัสดีค่ะ
เนดขอให้ผมยกมา
ขอบคุณมากค่ะ ขอบคุณสำหรับดอกไม้ด้วย
ผมไม่ได้ส่งมา
(ร้านโยสต์พาณิชย์)
ขอบคุณค่ะ
อรุณสวัสดิ์ เอลิซาเบธ
ซื้ออะไรเหรอ น้ำตาล วานิลลา ไส้กรอกหมู
มีคนจะทำอาหารสูตรพิเศษอีกแล้วสิ
แค่ข้าวเย็นธรรมดาๆ ให้แจ็ก
จะบอกความลับอะไรให้
ไส้กรอกเวียนนาสิ ไม่ใช่ไส้กรอกวานิลลา
ฉันรู้ว่าคุณไม่ใส่วานิลลาในไส้กรอก
คุณก็ต้องรู้อยู่แล้ว
ขอโทษทีค่ะ คุณแทตเชอร์ ไม่มีจดหมายมาส่ง
ขอบคุณมาก เคที่ ไว้ฉันแวะมาดูอีกที
ยังรอฟังข่าวจากสำนักพิมพ์พวกนั้นเหรอ
ฉันส่งต้นฉบับไปเป็นชาติแล้ว
ฉันเคยรอเรียกตัวอยู่สามเดือน
สำหรับบทนำเรื่องมิลเลียนดอลลาร์สไมล์
แล้วอยู่มาวันหนึ่ง ก็มีโทรเลขมา
- คุณได้บทนั้นเหรอ - ไม่ได้
โปรดิวเซอร์งบหมดก่อนจะทันได้เปิดแสดง
ไม่มีใครยิ้มเลย
แต่ข้อคิดก็คือ ฉันไม่เคยเลิกหวัง
(สถานีตำรวจม้านอร์ทเวสต์ สำนักงานเขตภูมิภาค)
คุณคงได้ยินปัญหา
ที่เรามีในแถบเขตแดนเหนือแล้ว
ผมได้ยินเรื่องลอบค้าอาวุธ
นั่นมันยังแค่นิดหน่อย
ที่นั่นเป็นสงครามทีเดียว แล้วคนบริสุทธิ์จำนวนมาก
ก็พลอยมาโดนหางเลข
เรากำลังก่อตั้งหน่วยพิเศษ
และมองหาผู้นำที่มีผลงาน คุณจะได้สร้างความเปลี่ยนแปลง
ผมรู้สึกเป็นเกียรติมาก
แต่ผมมีงานอยู่แล้ว
ผมเสนอให้คุณเป็นหัวหน้าหมวดเลยนะ เจ้าหนุ่ม
โอกาสอย่างนี้ไม่ได้มีมาทุกวัน
รับปากมาแล้วกันว่าคุณจะลองไปคิดดู
(เมื่อดวงใจเพรียกหา)
อยู่นี่เอง
ลี ทำไมคุณกลับจากทำงานเร็ว
- มีอะไรหรือเปล่า - ผมสบายดี มีข่าวใหญ่ด้วย
อันที่จริง มันยิ่งกว่าใหญ่เสียอีก
ขอฉันเดานะๆ
- คุณนายเนลสันคลอดลูกแฝด - ไม่ใช่
เราจะไปเคป ฟูลเลอร์ตันเพื่อดูโปรดักชันใหม่
- ของมาดามบัตเตอร์ฟลาย - ไม่ใช่
วันครบรอบจูบแรกของเรา
ไม่ใช่ ขอผมพูดให้จบ โอเคนะ
เราได้สัญญาแล้ว
ลี ฉันภูมิใจในตัวคุณเหลือเกิน คืนนี้เราต้องฉลองกัน
ฉันจะทำกับข้าวของโปรดให้ เปิดแชมเปญและสตรอว์เบอร์รี
คืนนี้ไม่ได้ ผมต้องไปยูเนียนซิตี
- ยูเนียนซิตีเหรอ ทำไม - เราจะเพิ่มการผลิตเป็นสองเท่า
ผมต้องสั่งอุปกรณ์เข้าโรงเลื่อยเพิ่ม
ฉันนึกว่าพอคุณได้สัญญาแล้ว
ทุกอย่างจะกลับไปเป็นอย่างเดิม
ตอนนี้งานของจริงเพิ่งเริ่มสิ
แต่ฉันนึกว่าเราจะได้มีเวลาด้วยกัน
ไม่ต้องห่วง มีเวลาให้พวกเราสองคนอีกเยอะแยะ
เมื่อไรล่ะ
โรสแมรี่ แค่เพราะผมงานยุ่ง ไม่ได้แปลว่าผมรักคุณน้อยลง
เก็บแชมเปญรอก่อน ไว้เราฉลองตอนผมกลับมา
ผมรักคุณ
"โกลดิล็อกส์สะดุ้งตื่น
เธอกระโดดลงจากเตียงแล้ววิ่งหนีไป
วิ่งลงบันไดและหนีหายเข้าไปในป่า
หมีทั้งสามตัวไม่เคยเห็นเธออีกเลย"
ทีนี้ จำได้ไหม เรากำลังเรียน ว่าสัตว์บางชนิด เช่นหมี
ทำบางอย่างที่พิเศษช่วงหน้าหนาว
ใครบอกฉันได้บ้างว่ามันเรียกว่าอะไร
- ลอร่า - จำศีลค่ะ
เก่งมาก
เอาละ ทุกคน ถึงเวลาไปพัก
อย่าลืมนะ สัปดาห์นี้โรเบิร์ตเป็นคนดูเวลา
อย่าลืมฟังเพื่อน พอเขาบอกว่าถึงเวลากลับเข้ามาเรียน
- เล่นเตะบอลกันไหม - ล้อเล่นหรือเปล่า
ฉันเป็นคนดูเวลา ต้องทำหน้าที่ตลอดนะ
- จะออกเดินทางหรือครับ - ใช่ เจสซี่
ไปยูเนียนซิตีสองสามวันน่ะ
- สัญญานั่นเป็นข่าวใหญ่แถวนี้ - ข่าวใหญ่สำหรับทุกคน
พอมีโชคกับงานที่บริษัททางรถไฟไหม
ยังครับ หลายคนมีประสบการณ์เยอะกว่าผมมาก
- นายมาทำงานกับฉันสิ - คุณพูดจริงเหรอ
ใช่ ฉันต้องการคนอีกเยอะ พอเราเริ่มการผลิตเพิ่มเป็นสองเท่า
พรุ่งนี้เช้าไปหาเมอร์ฟี เขาจะหาตำแหน่งให้นาย
ขอบคุณครับ คุณโคลเตอร์
ไม่ต้องขอบคุณฉัน
ฉันใช้งานคุ้มทุกเพนนีแน่ บอกเลย
ข้อเสนอก็ยุติธรรมออก
- ไม่เห็นยุติธรรมตรงไหน - หนุ่มๆ คะ ขอที
บ้านหลังใหม่บนที่ดินกว้าง แถมได้งานกับบริษัททางรถไฟ
ที่ดินที่พวกเขาเสนอ ปลูกวัชพืชยังไม่ขึ้นเลย
ผมเป็นชาวไร่ ไม่ใช่คนงานทางรถไฟ
แต่คุณจะได้เป็นเจ้าของที่ดิน
คุณไม่ต้องย้ายบ้านนี่นา
- ย้ายบ้านเหรอ อะไร... - มีปัญหาอะไรกันหรือเปล่า
- ไม่ ไม่มีปัญหา - งั้นแยกย้ายกันเถอะครับ
เจด
อยากเล่าให้ผมฟังไหมว่ามีอะไรกัน
บริษัททางรถไฟอยากได้ที่ดินผม ไปสร้างทางสายหลัก
โยสต์คิดว่าผมจะทำให้ทุกคนเสียประโยชน์
คุณทำสัญญาเช่ากับเมืองนี้
บริษัททางรถไฟไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจ ฉันต่างหาก
วันนี้ฉันมีนัดกับคุณไวแอตต์
บริษัททางรถไฟชนะเสมอ เรื่องมันก็เป็นแบบนี้
เจด
เราจะหาทางออกที่ทุกคนโอเค ฉันสัญญา
ผมบอกลอร่าว่าเราไม่ต้องย้ายบ้านอีกแล้ว
ผมตั้งใจจะทำตามสัญญา
ทุกคนเข้าข้างในจ้ะ หมดเวลาพักแล้ว
เอาละ ได้ยินครูแทตเชอร์แล้ว ทุกคน กลับเข้าข้างใน
บราวนี เติมน้ำตาลลงชาไหมจ๊ะ
โอปอล หมดเวลาพักแล้ว มาเร็ว
ไม่งั้นเธอจะทำให้ทุกคนโดนทำโทษ
เราต้องไปแล้ว เดี๋ยวครูแทตเชอร์โมโห
ไม่นะ โอปอล ดูสิ หมี
- หมีเหรอ ไหน - ตรงนั้นน่ะ ใกล้ชายป่า
วิ่งเร็ว ฉันจะไล่ตะเพิดมันไป
หมีแก่ใจร้ายจะกินหนู
- ตัวมันใหญ่แค่ไหน - นายไล่มันไปเหรอ
โรเบิร์ต เป็นอะไรหรือเปล่า
หมีไปแล้ว ผมไล่มันไปเอง
เธอกล้าหาญมาก
โรเบิร์ตเป็นวีรบุรุษของหนู
- ตรงนี้สถานีน้ำมันใช่ไหม - คุณไปทำการบ้านมา ผมประทับใจ
ถ้าเกิดเส้นทางสายหลักที่จะตัดผ่านโฮป แวลเลย์
มาจากทางเหนือแทนทางใต้ล่ะ
คุณจะได้ตั้งสถานีน้ำมันที่นี่
ใกล้ๆ ถนนแบมบริก
ขอผมอธิบายนะ คุณนายสแตนตัน
ถ้าเราย้ายทางสายหลักไปตอนเหนือ
เราต้องเสียเวลาและเงินอีกมาก
แต่คุณก็ไม่ต้องสร้างถนนเพิ่ม
นี่ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับบ้านชาวไร่ ทางตอนใต้ใช่ไหม
ฉันแค่พยายามหาทางออกที่ยุติธรรม
เราเสนอที่ดินอื่นให้คุณแคมป์เบลล์ไปแล้ว
และเสนองานให้ทำกับเรา
ผมไม่รู้ว่าเราจะทำอะไรได้อีก
เจดเป็นชาวไร่ เพื่อนบ้านเขาก็เช่นกัน
พวกเขาไม่อยากทำงานรถไฟ
ด้วยความเคารพนะครับ
ถ้าหัวหน้าผมพบว่าเราต้องเริ่มต้นใหม่อีก
เพราะมีคนดื้อด้าน
พวกเขาอาจย้ายเส้นทางสายหลักไปที่อื่นทั้งเส้น
ฟังดูแล้วคุณไม่ค่อยเผื่อที่ให้เจรจาเลยสินะ
นี่คือการร่วมธุรกิจ ระหว่างบริษัททางรถไฟและโฮป แวลเลย์
ในฐานะนายกเทศมนตรี คุณต้องตัดสินใจว่าอะไรสำคัญกว่า
ให้ชาวไร่ไม่กี่คนได้ตามใจ หรืออนาคตของเมืองคุณ
ฉันจะรับไว้พิจารณา
ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันต้องขอตัวก่อน
นายกเทศมนตรีสแตนตัน
- คุณชอบดอกไม้หรือเปล่า - คุณเป็นคนส่งมาเหรอ
ได้ยินว่าคุณชอบดอกเดซี่
ไม่ได้มีแค่ฉันคนเดียวที่ทำการบ้านสินะ
เธอไม่ยอมง่ายๆ แน่
ถูกต้องเลย
เป็นไงบ้างล่ะ คุณสุภาพบุรุษ
ผมว่านายกเทศมนตรีไม่เข้าใจ สิ่งที่เราพยายามทำเพื่อเมืองนี้
ผมหวังว่าคุณได้คิดเรื่องที่เราคุยกัน
ขออภัยที่ต้องพูดตรงๆ คุณกาวเวน
แต่คุณพูดชัดเจนอยู่ว่าคุณคิดค่าบริการแพง
ฉะนั้น ผมขอยอมเสี่ยงกับสุภาพสตรีดีกว่า
คุณเอเวอรี่ ได้ยิน
- เรื่องโรเบิร์ตกับหมีหรือเปล่าคะ - ได้สิ
ได้ยินว่าเขาไล่มันหนีไป
ฟังเหมือนเราจะมีว่าที่ตำรวจม้าแล้ว
วีรบุรุษตัวจริงด้วย
หนูจะแต่งงานกับเขาสักวัน
เขาโชคดีจัง
มาเถอะ โอปอล
ผมว่าหมีคงหนีไปหลายไมล์แล้ว ไม่ต้องกังวลครับ
ขอตัวนะครับ
- บิล - เจอหมีใกล้โรงเรียนขนาดนี้เหรอ
มันก็แปลกอยู่นะ จริงไหม
หมีไม่ชอบเสียงดัง ไม่มีที่ไหนดังไปกว่าโรงเรียนที่มีเด็ก
นี่ ผมบอกไปแล้วไง ออกไปจากที่ดินผม
ผมไม่มีเจตนาร้าย แค่ทำตามคำสั่งเจ้านาย
ถ้าผมเจอไม้ปักบนที่ดินอีกล่ะก็
พวกคุณเจอดีแน่ ได้ยินชัดไหม
- สวัสดียามบ่าย คุณแทตเชอร์ - สวัสดีค่ะ
มีอะไรหรือเปล่าคะ คุณแคมป์เบลล์
พวกคนสำรวจมาตั้งค่ายที่นี่เมื่อวาน
ลอร่า เข้าไปล้างตัวเตรียมกินข้าวเย็นเร็ว
- บายจ้ะ ลอร่า - บายค่ะ ครูแทตเชอร์
คุณมาทำไมเหรอครับ คุณแทตเชอร์
วันนี้โรเบิร์ตเจอหมีที่โรงเรียน
แกไล่มันไปแล้ว แต่ลอร่ากลัว ฉันเลยเดินมาส่ง
คุณรู้จักเขาเหรอ
นั่นแฮงก์ ริเวร่าค่ะ
ไซรัส ลูกชายเขาเรียนกับลอร่า
พวกรถไฟรอให้เราหลีกทางไป
พวกเขาจะได้วางทางสายหลักผ่านที่นี่
ต้องมีคนหยุดพวกเขา
อบิเกลยังไม่ได้ตัดสินใจนะคะ
ผมไปเตรียมข้าวเย็นดีกว่า
ขอบคุณที่เดินมาส่งลอร่าครับ
- รับอะไรเพิ่มอีกไหม - ไม่เป็นไรค่ะ
ตายจริง ไม่รู้ว่าดึกป่านนี้แล้ว
สงสัยฉันจะนั่งเพลิน
คุณคงสงสัยสินะว่าทำไมฉันไม่อยู่บ้าน
แล้วกินข้าวเย็นกับสามี
- อันที่จริง ผม... - ลีออกไปนอกเมืองค่ะ
เขายุ่งมากเรื่องทำสัญญากับบริษัททางรถไฟ
- ได้ข่าวอยู่ - เขาไม่ชอบโครงการเล็กๆ
ชอบคิดอะไรใหญ่โต
มันก็ไม่ได้เลวร้าย ที่เขายุ่งอยู่ตลอดเวลา
ฉันมั่นใจว่าเราจะมีเวลาให้ซุกตัวข้างเตาผิง
ออกไปเดินเล่นด้วยกัน
ฟังเพลงเพราะๆ ยามเย็นเมื่อเราอายุ 85
โรสแมรี่ อย่าเพิ่งร้องไห้สิ มันไม่ได้แย่ขนาดนั้น
มันแย่ยิ่งกว่านั้นอีก
ลีพูดเองเลย เขาบอกว่า "ตอนนี้งานของจริงเพิ่งเริ่ม"
ฉันกลัวว่าจะไม่มีวันได้เห็นเขาอีก
ไม่จริงซะหน่อย
กว่าคุณจะรู้ตัว โรงเลื่อยก็ดำเนินไปได้ด้วยดี
แล้วลีก็จะมีเวลามาอยู่กับคุณถมถืด
- คุณคิดอย่างนั้นเหรอ - ผมรู้เลยต่างหาก
แล้วให้ฉันทำอะไรระหว่างนั้น
ก็มุ่งความสนใจกับเรื่องอื่น
ฉันไม่มีเรื่องอื่นนี่นา
คอลัมน์ให้คำแนะนำ
แต่หลังจากฮันนีมูน ทุกอย่างก็เงียบไป
สัปดาห์ที่แล้วฉันไปดูกล่องจดหมาย ไม่มีเลยแม้แต่ฉบับเดียว
ไม่มีใครในเมืองนี้มีปัญหา
นอกจากฉันเนี่ยแหละ
โรสแมรี่
โรสแมรี่ คุณเคยทำงานที่คาเฟ่นี้มาก่อนใช่ไหม
ใช่
พอมีคนใหม่ๆ เข้าเมืองมา
ที่นี่ก็คงต้องการคนช่วย
อบิเกลง่วนอยู่กับการเป็นนายกเทศมนตรี ผมก็มีธุรกิจตัวเอง
เราหวังพึ่งให้คลาร่าจัดการทุกอย่างก็ไม่ได้
คุณเสนองานให้ฉันเหรอ
มันอาจช่วยให้คุณเขียนคอลัมน์ได้ใหม่ด้วย
ยังไงคะ
คุณไม่มีทางเชื่อข่าวลือที่ผมได้ยินแถบนี้
รู้ไหม คุณนายซัลลิแวน เธอสนใจช่างตัดผมคนใหม่
เธอคงอยากได้คำแนะนำคุณ
รู้อะไรไหม คุณพูดถูก
คาเฟ่เป็นที่ที่เหมาะให้หาข่าวสารรอบตัว
ฉันยินดีรับงาน
เยี่ยม ผมจะเก็บจานให้
ฉันเก็บเองค่ะ
ถ้าฉันจะทำงานให้คุณ ก็เริ่มต้นตอนนี้เลยดีกว่า
คืนนี้คุณดูเงียบๆ
ผมว่าคุณก็ไม่ต่างกัน
มีเรื่องอยากคุยไหมคะ
ไม่มี
คุณล่ะมีเรื่องอยากคุยไหม
ไม่มีค่ะ
ก็ได้ ฉันยอมแพ้
รถม้ารอบบ่ายส่งจดหมายฉบับนี้มาให้
จากใครเหรอ
จากสำนักพิมพ์เจ้าหนึ่งที่ฉันรอข่าวอยู่
เรื่องที่คุณเขียนเหรอ เขาตอบมาว่าไง
ไม่รู้สิคะ คุณช่วยเปิดจดหมายให้หน่อย
คุณแน่ใจนะ
อะไรเหรอ
"ถึงคุณแทตเชอร์ ขอบคุณที่ส่งต้นฉบับมา
เราเสียใจเป็นอย่างยิ่งที่ต้องแจ้ง..."
เอลิซาเบธ ผมเสียใจด้วย
ไม่เป็นไรหรอกค่ะ
รู้ไหมคุณควรทำยังไง
คุณควรส่งจดหมายไปหาพวกเขาพรุ่งนี้เช้า
นี่จดหมายปฏิเสธนะ
- มันหมายความได้อย่างเดียว - ขอให้เขาพิจารณาใหม่สิ
ฉันรู้ว่าคุณพยายามช่วย แต่เขาไม่ชอบเรื่องที่ฉันเขียน
ก็จบแค่นั้น
ผมว่าคุณไม่ควรยอมแพ้ง่ายๆ
แจ็ก
ฉันไม่อยากพูดถึงมัน
เรากินข้าวกันต่อได้ไหม
อย่าให้จดหมายฉบับเดียวมาบั่นทอนกำลังใจ
- คุณเขียนหนังสือเก่ง - แจ็กก็พูดอย่างนั้น
- คุณน่าจะฟังเขา - ฉันรู้
มีอะไรเหรอ
เมื่อคืนเขาทำแบบเดิมๆ ที่ชอบทำเวลาฉันเครียด
เขาพยายามแก้ไขทุกอย่างแทนที่จะฟังฉันเฉยๆ
นิสัยผู้ชายน่ะ
ฉันอยากให้พวกเขาชอบเรื่องที่ฉันเขียนจริงๆ นะ
เอลิซาเบธ มันก็เหมือนงานศิลปะ
ทุกคนมีความเห็นแตกต่างกัน
เดี๋ยวนะ นี่เราพูดถึงปัญหาของคุณหรือของฉัน
ก็อาจจะทั้งคู่
นัดกับคุณไวแอตต์เป็นไงคะ
เรื่องทุกอย่างมีสองด้าน
คุณไวแอตต์ก็ต้องการอย่างที่ต้องการ
เจดกับชาวไร่ก็ไม่อยากย้ายบ้าน ก็เท่ากับเจอทางตัน
- แล้วคุณจะเลือกทางไหน - ฉันไม่เลือก
ฉันจะให้ทั้งเมืองลงคะแนน เรื่องนี้มันส่วนตัวเกินไป
อรุณสวัสดิ์ค่ะ สาวๆ
อบิเกล ดีจริงที่เจอคุณเข้าพอดี
ฉันมีเมนูอาหารใหม่มาเสนอ
นกกระทาย่างราดซอสแพร์และสะระแหน่
ฉันจะเขียนสูตรให้
ขอบคุณมาก โรสแมรี่ แต่ร้านคาเฟ่มีเมนูอยู่แล้ว
คุณว่าไม่สมควรเปลี่ยนแปลงอะไรบ้างเหรอ
อาหารมันชืดยังไงไม่รู้
ตายจริง ขออภัยที่ใช้คำสองแง่สองง่าม
อาหารร้านฉันปกติดี ทำไมอยู่ดีๆ คุณถึงมาสนใจเมนู
ก็ช่วยเหลือกันเล็กน้อย ไหนๆ ฉันก็ทำงานที่นั่น
คุณทำงานที่คาเฟ่ตั้งแต่เมื่อไร
ตั้งแต่เมื่อคืน คุณเอเวอรี่เป็นคนจ้างฉัน
- เขาจ้างใช่ไหมล่ะ - ไม่ต้องขอบคุณฉันน่า อบิเกล
ฉันยิ่งกว่ายินดีช่วยตอนคุณลำบาก
ที่จริง ฉันไปช่วยคลาร่าเตรียมข้าวเช้าก่อนดีกว่า
คุณไม่ต้องเป็นห่วงนะ
ดูแลภาระน่าเวียนหัวของนายกเทศมนตรีไป
เราจะรักษาร้านให้เองระหว่างที่คุณไม่อยู่
น่าเวียนหัวเหรอ
สีน้ำ กระดาษวาด ดินสอ จะทำอะไรเหรอคะ
วาดรูปนิดหน่อยน่ะ ไม่ได้ทำมาสักพักแล้ว
ทำไมไม่มีใครแจ้งเราว่าเห็นหมีที่แถบโรงเรียน
ฉันสาบานว่าเมื่อคืนได้ยินเสียงอะไรอยู่หลังบ้าน
โรซาลีนบอกว่ามีตัวอะไรขูดประตูบ้านเรา
สาวๆ ครับ สาวๆ
ผมตรวจดูทั่วป่าแล้ว ไม่พบร่องรอยหมีเลย
แต่ผมจะพูดกับโรเบิร์ตให้ ดูว่าผมพลาดอะไรไปไหม
แล้วคุณแนะนำให้ทำอะไรรอล่ะ
เพื่อความปลอดภัย กลับบ้านและลงกลอนประตู
รอจนกระทั่งได้ข่าวจากผม ทำกันได้ไหมครับ
แน่นอน ถ้าคุณคิดว่าทางนี้ดีที่สุด
ผมคิดอย่างนั้นครับ
คุณจะให้พวกเธอรอนานแค่ไหน
สองสามชั่วโมงน่าจะได้
หรือสักสองสามวัน
- เมอร์ฟีสินะ - มีอะไรให้ช่วยครับ
เจสซี่ ฟลินน์ครับ คุณโคลเตอร์บอกให้มาหาคุณเรื่องงาน
ข่าวดีทีเดียว เราขาดคนงานขนซุง
กับโค่นต้นไม้
ผมว่าคุณโคลเตอร์ไม่ได้คิดถึงตำแหน่งนั้น
เขาบอกว่าไง
เขาอยากให้ผมอยู่สำนักงาน บอกว่า...
มีแววเป็นผู้จัดการ
ก็ได้ ถ้าเจ้านายต้องการอย่างนั้น
นี่ รายงานเก็บเกี่ยวล่าสุด
ดูให้ตรงกับรายการของนะ
ขอต้อนรับ
ตัวสีดำครับ
ท่าทางดูโมโหมากตอนผมตะเพิดมันไป
เห็นอย่างอื่นอีกบ้างไหม โรเบิร์ต
คิดว่าไม่นะ ผมกลับไปเล่นได้ยัง
ได้สิ
เมื่อวาน หมีสีน้ำตาล
ฉันเพิ่งได้ยินครั้งนี้แหละว่าเขี้ยวมันโตมากๆ
- คุณคิดเหมือนที่ฉันคิดไหม - ไม่มีหมีทั้งนั้น
คุณต้องไปคุยกับแก
ให้แกมาสารภาพกับฉันดีกว่า
แล้วคุณจะทำให้แกมาสารภาพยังไง
ฉันมีวิธีของฉันน่า
ไม่มีอะไรแย่ไปกว่าความรู้สึกผิดของเรา
ไม่มีทางได้ผลหรอก
นี่พูดจากประสบการณ์เหรอ
สมัยเด็กผมอาจเคยพูดไม่จริงบ้าง
แล้วตั้งแต่นั้น คือมีแต่ความจริง และความจริงใช่ไหม
ผมเป็นตำรวจม้า ไม่มีทางเลือก
ใบสมัครก็บอกอยู่
ค่ะ ฉันรู้ว่าพวกคุณสั่งเอแคลร์
แต่ผลไม้ดีต่อสุขภาพมากกว่า เชื่อเถอะ
จานนี้ของเรย์ ไวแอตต์
คนนั้นเรย์ ไวแอตต์เหรอ บริษัททางรถไฟน่ะนะ
แซนด์วิชของคุณค่ะ คุณไวแอตต์
ฉันว่าเรายังไม่ได้แนะนำตัวกัน
- ฉัน... - โรสแมรี่ โคลเตอร์
ผมจำคุณได้จากรูปที่สำนักงานของลี
แต่ขอบอกเลย รูปไม่สวยเท่าตัวจริง
เขาชื่นชมคุณมาก
ผมว่าเราคงได้ร่วมทำธุรกิจกันอีกนาน
เขาทำงานหนักเหลือเกิน ตั้งแต่บริษัททางรถไฟเข้ามา
จะไม่ได้มีแค่เขาหรอกครับ
เราจะทำให้คนที่นี่มีงานทำ
และงานสำคัญสุดๆ
แต่ขอบอกเลยนะคะ ภรรยาบางคนก็กังวล
ว่าสามีจะมัวแต่ยุ่งจนไม่มีเวลาให้ครอบครัว
เกรงว่าธุรกิจนี้ต้องใช้ความเด็ดเดี่ยว
คุณยังไม่แต่งงานสินะคะ
ไม่ครับ คุณ ยังไม่ได้ลงหลักปักฐาน
แต่ถ้าผมเจอผู้หญิงที่สวยเช่นคุณ
ผมว่าผมก็คงต้องคิดใหม่
- ฉันต้องขอขอบคุณ คุณไวแอตต์ - ทำไมเหรอครับ
คุณเพิ่งให้ความคิดสุดล้ำเลิศ สำหรับคอลัมน์แนะนำของฉัน
อัยการรัฐบาลกลาง เจอหลักฐานใหม่คดีเฮนรี่ กาวเวน
เขาคงไม่หลุดคดีนี้ไปง่ายๆ
ฟังเสนาะหูมาก แจ็ก
เขาปิดร่องรอยได้ไม่นาน
คอลลินส์บอกว่าเสนอตำแหน่ง หน่วยอาชญากรรมทางเหนือให้คุณ
แปลกใจที่ไม่เห็นคุณพูดถึง
ผมไม่อยากพูดอะไรจนกว่าจะตัดสินใจได้
หัวหน้าหมวดเลยนะ
ตำแหน่งใหญ่โตเลยนะ แจ็ก
คอลลินส์อยากได้คำตอบภายในสุดสัปดาห์นี้
ผมไม่แน่ใจว่าควรทำยังไง
เดี๋ยวคุณก็คิดได้
- บิล พอมีเวลาไหมคะ - มีอะไรเหรอ
เจด แคมป์เบลล์น่ะ ฉันเป็นห่วงเขา
ฉันเห็นเขาไล่คนที่มาสำรวจที่ดินเมื่อวาน
คุณพอไปคุยกับเขาได้ไหมคะ
- เขาดูฟังคุณ - เดี๋ยวบ่ายนี้ผมไปหาเขา
ไฟไหม้
- น้ำ - ไปเอาน้ำมาเร็ว
เราได้ยินเสียงคุณเอเวอรี่ร้องให้ช่วย ถึงได้รีบวิ่งมา
เห็นคนอื่นบ้างไหม
- ไม่เห็นใครเลยครับ - เกิดอะไรขึ้น
น่าจะเป็นเหตุวางเพลิง
อาจเป็นอุบัติเหตุ ถ่านที่ยังกรุ่นจากกองไฟ
มีใครสอบถามคุณแคมป์เบลล์ยัง
พวกเรารู้ดีว่าเขาไม่ค่อยปลื้มบริษัททางรถไฟ
ผมไปคุยเอง
เราถึงได้ขอให้คุณรับพวกเราเป็นลูกค้า
บริษัทเราต้องการคนที่มีสายสัมพันธ์กับชุมชน
คนที่ยับยั้งไม่ให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นได้
- ผมยังไม่ได้ตัดสินใจ - นี่อาจจะช่วยคุณได้
ผมเพิ่มจากข้อเสนอเดิมสิบเปอร์เซ็นต์
สิบเปอร์เซ็นต์เป็นตัวเลขที่น่าสนใจ
แล้ว 20 น่าสนใจกว่าไหม
ถ้าเป็น 25 ก็แน่นอน
งั้น 25 ก็ได้
เป็นอันตกลงนะ
เป็นอันตกลง
คุณอบิเกล คุณว่าผมกล้าหาญไหม
แน่นอนสิจ๊ะ ถามทำไมเหรอ
โรเบิร์ตเป็นวีรบุรุษเพราะเขาไล่หมีตัวนั้นไป
ผมไม่เคยทำอะไรอย่างนั้นเลย
จำที่คุณตำรวจธอร์นตันพูด ตอนได้เหรียญกล้าหาญได้ไหม
เขาบอกว่าวีรบุรุษคือคนธรรมดาที่ทำสิ่งพิเศษ
และบ่อยครั้งไปที่ไม่มีคนสรรเสริญพวกเขา
ผมไม่เคยทำอะไรพิเศษเลย
ต้องเคยสิจ๊ะ
เธอดูแลพี่สาวตอนที่พี่ป่วย
แล้วดูสิว่าพี่เธอเรียนเก่งแค่ไหน
เธอมีบ้านให้แดชเชอร์อยู่
เธอทำสิ่งพิเศษให้ฉันทุกๆ วันในทุกสัปดาห์
พวกนั้นไม่นับสิ
ทุกคนที่ทำสิ่งที่ช่วยคนอื่น
ถือเป็นวีรบุรุษในสายตาฉัน
- คุณพูดจริงเหรอ - ใช่จ้ะ
ทีนี้สวดภาวนาแล้วนอนนะ
คุณอบิเกล ผมอยากให้คุณรู้ไว้
คุณก็เป็นวีรสตรีของผม
โคดี้
- พ่อเธอจุดไฟ - ถอนคำพูดนะ
มันเป็นความจริง ทุกคนรู้กันทั้งนั้น
- ไม่ใช่ซะหน่อย - ลอร่า ไซรัส เกิดอะไรขึ้น
เขาบอกทุกคนว่าพ่อหนูเป็นคนจุดไฟเผา
- ก็เขาเป็นคนทำ - ไซรัส หยุด
ทุกคนเข้าไปข้างใน
พ่อหนูไม่ได้ทำอะไรผิด
เขาบอกคุณตำรวจธอร์นตันแล้ว
ไซรัสเป็นห่วงเรื่องงานพ่อเขา เขาไม่ได้ตั้งใจหรอกจ้ะ
ทำไมเขาไม่ไปสร้างทางรถไฟกันที่อื่นคะ
- หนูไม่อยากย้ายบ้าน - ลอร่า
มันซับซ้อนจ้ะ แต่ทุกอย่างจะคลี่คลายเอง
ไม่ว่าอะไรจะเกิด เธอจะได้อยู่กับพ่อ
เธอกับพ่อจะมีกันและกันเสมอ โอเคนะ
ฉันไม่คิดว่าคุณ จะพิจารณาข้อเสนอจากบริษัทจริงจัง
ผมรู้ว่าจังหวะมันไม่ให้
ฉันต้องขอถาม ทำไมทำกับบริษัททางรถไฟ
เงินมันดี
นั่นไม่ใช่คำตอบที่แท้จริง ใช่ไหม
มันก็ดีที่สุดแล้ว
- ตีผมทำไม - ที่จ้างโรสแมรี่โดยไม่ถามกันก่อน
- อยากให้ผมไล่เธอไหมล่ะ - ไม่ต้องสิ
งั้นก็ไม่ต้องขอบคุณผม ท่านนายกเทศมนตรี
ขอบคุณที่เอาข้าวเที่ยงมาให้
คุณพักได้เหรอ นี่เพิ่งวันที่สองเอง
ไม่เป็นไร ลีไม่ว่าหรอก
แล้วคุณทำงานอะไรอยู่ล่ะ
ก็ทำโน่นนิด ทำนี่หน่อย
ผมว่าอีกสักสองสามปี
ผมจะตั้งบริษัทของตัวเอง ว่าจ้างลูกน้อง
จะได้มีรายได้เป็นกอบเป็นกำซะที
- มันเป็นไปได้จริงๆ เหรอ - ก็ต้องได้สิ
- แล้วคุณล่ะ - แล้วฉันทำไม
อยากทำงานที่ร้านคาเฟ่ไปจนวันตายจริงๆ เหรอ
ก็เปล่า แต่อบิเกลต้องมีฉัน
คลาร่า คุณทำได้มากกว่านี้ตั้งเยอะ คุณก็มีความฝันใช่ไหม
มี แต่มันไม่มีวันเป็นจริงหรอก
มันเป็นแน่ถ้าคุณพยายาม
ชีวิตมีหนเดียวนะ คุณต้องใช้มันให้คุ้มค่า
ต้องกล้าหาญ กล้าเสี่ยง
หมายถึงอย่างนี้น่ะเหรอ
"วันนั้น เด็กเลี้ยงแกะได้เรียนรู้บทเรียนสำคัญ
ถ้าเราอยากให้คนเชื่อในสิ่งที่เราพูด
เราต้องพูดความจริงเสมอ"
มีใครฟังเรื่องเด็กเลี้ยงแกะ แล้วนึกถึงอะไรไหมจ๊ะ
ฉันว่าต้องมีคนนึกถึงแน่ๆ
การบ้านวันนี้เขียนเรื่อง ความจริงและซื่อสัตย์สามย่อหน้า
เลิกชั้นได้จ้ะ
โรเบิร์ต ขอฉันคุยด้วยหน่อยน่ะ
โรเบิร์ต เธอเข้าใจไหมว่าทำไมที่เด็กเลี้ยงแกะ
โกหกว่าเห็นหมาป่าถึงเป็นเรื่องผิด
เข้าใจครับ
งั้นเธออยากบอกอะไรฉันไหม
ขอโทษครับ คุณแทตเชอร์ ขออภัยจริงๆ ที่มารบกวน
คุณและคุณนายไวส์ มีอะไรให้ช่วยเหรอคะ
เราได้ยินเรื่องโรเบิร์ตไล่ตะเพิดหมี
เราอยากจะให้รางวัลแก
นี่ของเธอนะ หนุ่มน้อย
ถ้าโอปอลเป็นอะไรไป พวกเราคงทำอะไรไม่ถูก
โรเบิร์ต อยากพูดอะไรไหมจ๊ะ
ขอบคุณครับ
- โรสแมรี่ - สักครู่ค่ะ
คุณควรจะทำงานไม่ใช่เหรอ
ฉันก็ทำอยู่ แต่ว่า...
เผอิญมีความคิดสุดยอด สำหรับคอลัมน์ให้คำแนะนำ
เลยต้องรีบเขียนไว้ก่อนจะลืม
"ถึงแมรี่ โรส
เพื่อนฉันคนหนึ่งกังวล
ว่าบริษัททางรถไฟจะให้สามีเธอ ทำงานหามรุ่งหามค่ำ"
นี่คุณพยายามบอกลีเป็นนัย ว่าเขาทำงานมากไปเหรอ
ไม่ใช่เพื่อฉันคนเดียว
ฉันทำเพื่อชุมชนเราต่างหาก
เมืองนี้จะเจริญขึ้นในไม่ช้า บรรดาผู้อ่านก็ต้องอยู่บ้านเหงา
กินข้าวเย็นคนเดียว แม่สาวๆ ที่น่าสงสาร
ฉันต้องส่งสัญญาณเตือน ก่อนที่มันจะสายเกินไป
และถ้าลีเข้าใจความนัย ก็ถือว่าเป็นผลพลอยได้
ใช่เลย จะว่าไป มีเค้กอยู่ในเตา
คุณช่วยเอาออกมาให้หน่อยสิ
ให้ผมช่วยเถอะ
คุณคือพยาบาลของเมืองสินะ
ค่ะ เฟธ คาร์เตอร์
- ยินดีที่ได้รู้จัก ผม... - เรย์ ไวแอตต์
คนทั้งเมืองรู้จักคุณ
เรียบร้อยครับ
คุณจะขี่ม้าไปข้างนอกเหรอ
คุณโกลดีนเป็นหวัดค่ะ
ฉันจะขี่ม้าไปดูอาการเขาที่ค่ายทางรถไฟ
เราโชคดีที่ได้คนทุ่มเทอย่างคุณดูแล
ฉันก็ดีใจที่พอช่วยได้ค่ะ
นายกเทศมนตรีสแตนตันบอกผมเรื่องที่คุณกังวล
ผมบอกเธอว่าบริษัททางรถไฟ
ยินดีรับผิดชอบค่าใช้จ่ายขยายศูนย์พยาบาล
- ฉันซาบซึ้งมากค่ะ - เล็กน้อยเองครับ
- ยินดีที่ได้รู้จักคุณ - คุณก็ด้วย
โอเคครับ
เขามีเสน่ห์ใช่ย่อย จริงไหม
ก็คงอย่างนั้น คุณรู้เรื่องเขาบ้างไหมคะ
อย่างเช่น เขาแต่งงานหรือยังล่ะ
ฉันไม่ได้คิดถึงเรื่องนั้น แต่ก็...
ได้ข่าวว่าเขาเป็นหนุ่มโสด แต่ฉันจะระวังตัวนะคะ
- ทำไมเหรอ - ก็พวกคนจากบริษัททางรถไฟ
มาวันนี้ พรุ่งนี้ก็ไป
เขาอาจจะไม่เหมือนใครนะ
ก็อาจจะ
หรืออาจจะไม่
เมืองนี้ตกลงอะไรไม่ได้ซะที แถมฉันก็ติดอยู่ตรงกลาง
- ให้คนอื่นมาเป็นนายกเทศมนตรีดีไหม - ผมว่าคุณต้องมีศรัทธา
พูดสมกับเป็นศาสนาจารย์
พูดสมกับเป็นเพื่อนคุณต่างหาก
- สวัสดีค่ะ เฮนรี่ - สวัสดียามบ่าย
มีอะไรให้ช่วยเหรอคะ
ผมอยากจะขอคุยด้วยเรื่องบริษัททางรถไฟ
ผมเข้าใจว่าคุณจะให้เมือง ลงคะแนนเรื่องเส้นทางรถไฟ
- ดูจะเป็นสิ่งที่ดีที่สุด - คุณเป็นนายกเทศมนตรี
คุณมีอำนาจตัดสินใจ
เปิดให้ลงคะแนนอาจทำให้เป็นการใช้อารมณ์
ฉันคิดว่าเรื่องนี้ควรมีอารมณ์เข้ามาเกี่ยว
บางครั้ง นายกเทศมนตรีก็ต้อง ตัดสินใจในแบบที่คนไม่ชอบ
แต่เป็นแบบที่เห็นแก่ผลประโยชน์เมืองที่สุด
ขอโทษที่พูดตรงๆ นะ เฮนรี่
แต่ผมว่าคุณไม่มีสิทธิ์ออกความเห็น
คุณก็ต้องให้อภัยผมด้วยถ้าผมไม่อาจรับฟัง
คำวิจารณ์ของอาชญากรติดคุก
พอกันที
ถ้าคุณเปิดให้ลงคะแนน ก็อาจมีคนที่รู้สึกว่า
คุณอ่อนแอเกินจะตัดสินใจเอง
- คุณคิดอย่างนั้นน่ะสิ - ใช่ แฟรงก์ ผมคิดอย่างนั้น
คุณไม่ใช่นายกเทศมนตรีแล้ว
ผมไม่ใช่นายกเทศมนตรีก็จริง แต่อบิเกลก็ขอให้ผมช่วย
ผมขอให้คุณออกไป
ฉันบอกว่าพอกันที
ฉันซาบซึ้งกับความเห็นนะ หนุ่มๆ แต่ฉันตัดสินใจไปแล้ว
เมืองเราจะลงคะแนน
โคดี้
ดูสิ พ่อแม่โอปอลให้ฉันมา
เป็นรางวัล
โอ้โฮ ตั้งหนึ่งเหรียญเชียว
ฉันทำยังไงดี
- เอาไปซื้อลูกกวาดสิ - นายไม่เข้าใจเหรอ
- เขาคิดว่าฉันเป็นวีรบุรุษ แต่ฉันไม่ใช่ - นายต้องใช่สิ
- นายไล่ตะเพิดหมีนั่นไป - เปล่า ฉันกุเรื่องขึ้นมา
ไม่มีหมีทั้งนั้นแหละ
- ไม่มีหมีเหรอ - ไม่มี
งั้นทำไมนายถึงได้บอกว่ามี
โอปอลไม่ยอมกลับเข้าข้างใน ฉันเลยพยายามขู่ให้เธอกลัว
รีบไปบอกครูแทตเชอร์เถอะ
ฉันบอกไม่ได้ ครูต้องเกลียดฉันแหงๆ
นายว่าคุณตำรวจธอร์นตันจะจับฉันไหม
ไม่รู้สิ คุณอบิเกลบอกว่าการโกหกเป็นสิ่งไม่ดี
ฉันเข้าคุกไม่ได้ พ่อแม่ต้องฆ่าฉันแน่นอน
ทำยังไงดีล่ะ ฉันตายแน่ๆ
กลับมาเร็วนะครับ เจ้านาย
- เป็นไงบ้างครับ - เซ็นสัญญาเรียบร้อย
พอมีอุปกรณ์ใหม่ที่สั่งมา
น่าจะผลิตได้สองเท่าภายในสิ้นเดือนหน้า
ฟังดูเยี่ยมไปเลยครับ
ฉันแวะไปที่บ้านก่อนมานี่ แต่โรสแมรี่ไม่อยู่
- นายเห็นเธอบ้างไหม - เห็นที่คาเฟ่เมื่อเช้าครับ
ตื่นเช้าจัง แล้วนายให้เจสซี่ทำอะไรล่ะ
อยู่สำนักงาน ตามคำสั่งเจ้านาย
จริงเหรอ
คุณโคลเตอร์ ไม่คิดว่าวันนี้จะได้เจอคุณ
เราสองคนมีแต่เรื่องเซอร์ไพรส์สินะ
ผมอ่านบันทึกโรงเลื่อยแล้ว
เหมือนว่าไม้สนจะทำให้หัวเลื่อยเบอร์สองบิ่น
ผมว่าถ้าคุณตัดต้นซีดาร์ตอนเช้า
แล้วค่อยตัดต้นสนตอนบ่าย คุณน่าจะประหยัดเวลามากขึ้น
รู้อะไรไหม
นายทำให้ฉันนึกถึงตัวเองสมัยอายุเท่านาย
มั่นใจในตัวเองสูง มองหาทางลัดเสมอ
ขอบอกอะไรให้นะ ไอ้หนู
อยากขึ้นตำแหน่งสูงมีทางเดียว นั่นคือต้องเริ่มจากตำแหน่งล่าง
- คุณจะไล่ผมออกเหรอ - แย่กว่านั้นเยอะ
ฉันจะให้นายทำงานขนซุง
ไว้ผ่านแบบทดสอบนั้น แล้วเราค่อยมาว่ากัน
จะไปไหนหรือเปล่า
ผมกำลังหนีออกจากบ้าน
ฟังดูร้ายแรงนะ
ครับ มันแย่มากๆ
เธอมีแผนแล้วใช่ไหม ว่าจะไปอยู่ไหน ทำงานอะไร
ไม่มีครับ ผมคงร่อนเร่ไปเรื่อย
ชีวิตมันไม่ใช่อย่างนั้นนะ
แน่ล่ะ นอกจากเธอจะเข้าแก๊ง แล้วไปปล้นธนาคาร ทางนั้นก็มี
พ่อแม่ผมคงไม่ยอม
งั้นเธอน่าจะคิดให้ถี่ถ้วนก่อน
ผมไม่มีทางเลือก
ผมโกหก
ทั้งเมืองต้องเกลียดผมแน่ ถ้าพวกเขารู้ความจริง
การพูดโกหกไม่ใช่เรื่องดี แต่มันก็ไม่ได้แย่เหมือนที่เธอคิด
มันแย่กว่านั้นอีกครับ
ใช่
ตอนฉันอายุสิบขวบ
เด็กที่โตกว่าท้าให้ฉันไปแกล้งด็อก ทิมมินส์
เขาเป็นตาเฒ่าที่อาศัยอยู่แถบนั้น
ไม่ค่อยสนใจเด็กอย่างเราเท่าไร
คืนนั้น ฉันเปิดประตู แล้วปล่อยม้าเขาออกจากคอก
วันต่อมา ฉันได้ข่าวว่าม้าตัวหนึ่งไม่ได้กลับคอก
- เขาทำยังไงครับ - เขาโมโหพอสมควร
ม้าตัวโปรดเขาด้วยแหละ เขาคิดถึงมันมากๆ
แล้วเกิดอะไรขึ้นครับ
ตอนแรกฉันก็ไม่พูดอะไร แต่ฉันรู้สึกผิดน่ะ
กินไม่ได้ นอนไม่หลับ
ฉันรู้ว่าต้องไปสารภาพกับทิมมินส์
- เขาบอกคนอื่นไหมครับ - เปล่า
เขาไม่ได้บอกใครเลย
เขาแค่สบตาฉัน
จับมือแล้วก็บอกว่า
"ไอ้หนู ความผิดพลาดครั้งนี้ คือครั้งใหญ่ที่สุดแล้ว"
- แค่นั้นเหรอครับ - แค่นั้นแหละ
ฉันได้รู้ว่าไม่มีอะไรแย่กว่า ความรู้สึกผิดของเราเอง
- สวัสดี - ลี
ไม่คิดว่าคุณจะกลับมาเร็ว
ผมทำงานเสร็จก่อนเวลา และอยากเซอร์ไพรส์คุณน่ะ
แต่เหมือนผมจะได้เซอร์ไพรส์ซะเอง
ก็คุณยุ่งอยู่กับงานนี่นา
ฉันเลยหาอะไรทำให้ตัวเองยุ่งบ้างเหมือนกัน
- คุณไม่ถือใช่ไหม - ไม่ ไม่เลย
ดีค่ะ ฉันยังมีเวลาให้เรานะ
ไม่ได้แปลว่าฉันรักคุณน้อยลง
ก็แน่นอนอยู่แล้ว
- ฉันให้คุณนั่งก่อนดีกว่า - ตกลง ขอบคุณมาก
เดี๋ยวฉันกลับมาพร้อมกาแฟ
ฉันรู้คุณชอบอ่านหนังสือพิมพ์ตอนกินข้าวเช้า
คิดว่าคุณน่าจะชอบหน้าสามเป็นพิเศษ
ได้ ขอบคุณมาก
(ภรรยาของสามีที่ทำงานหนักจงรวมตัว)
เธอไม่ได้เห็นหมี แต่กุเรื่องขึ้นมาเองเหรอ
ฉันดีใจที่เธอมาสารภาพกับฉัน
มันต้องใช้ความกล้าอย่างมาก
ผมขอโทษครับ ครูแทตเชอร์ ผมจะไม่มีวันทำแบบนี้อีก
ต้องเอารางวัลไปคืนพ่อแม่โอปอลด้วย
คืนเรียบร้อยแล้วครับ
คุณตำรวจธอร์นตันจะจับผมเข้าคุกหรือเปล่า
ครั้งนี้ยังก่อน
ไปได้แล้ว โรเบิร์ต
- คุณพูดถูก แกมาหาคุณ - ความจริงหาทางได้เสมอค่ะ
ผมมีเซอร์ไพรส์ให้
- อะไรเหรอ - หลับตาสิ
ลืมตาได้
(รวมเรื่องเล่าจากชายแดน)
(เอลิซาเบธ แทตเชอร์ ผู้แต่ง)
แจ็ก
(แด่เอลิซาเบธ รักเต็มหัวใจ แจ็ก)
นี่คือเรื่องที่ฉันเขียนเหรอ
คุณวาดรูปประกอบให้ด้วย
มันสวยมากค่ะ
- คุณทำเพื่อฉันเหรอ - แน่นอน
ผมได้แรงบันดาลใจจากงานคุณ ผมอยากเป็นคนตีพิมพ์มันคนแรก
สมบูรณ์แบบที่สุด เช่นเดียวกับคุณ
ลีคะ
อยู่บ้านหรือเปล่า
- อะไรกัน - มานี่สิ
แชมเปญ
ผมขอโทษที่ช่วงนี้งานยุ่ง
- ลี คุณไม่ต้องขอโทษหรอก - ต้องสิ
ในโลกของผม คุณสำคัญที่สุดแล้ว
ผมจะไม่มีวันให้คุณลืมข้อนั้นเด็ดขาด
ดื่มแด่คืนเดต
เราจะทำแบบนี้กันทุกสัปดาห์ด้วย
- ฉันชอบนะ - มานี่มา
ฉันนึกว่าการมีทางรถไฟมาเมือง
จะเป็นเรื่องดี แต่ตอนนี้ชักไม่แน่ใจแล้ว
สัปดาห์นี้ผมก็มีข่าว
- น่าจะบอกคุณก่อนหน้านี้ - ข่าวประเภทไหนคะ
คอลลินส์เสนองานให้ผม
หน่วยพิเศษในเขตแดนเหนือ
ให้เป็นหัวหน้าหมวด
แล้วคุณจะทำยังไงคะ
ผมเขียนไปบอกปฏิเสธ
- คุณคงตัดสินใจลำบาก - ก็ถือเป็นเกียรติที่เขาเสนอ
แต่ชีวิตผมอยู่ที่นี่ คุณอยู่ที่นี่ เอลิซาเบธ
(ร้านเหล้า)
พวกคุณฟังข้อเสนอไปแล้ว คืนนี้ คุณมีทางเลือก
ลงคะแนนเพื่อความก้าวหน้า หรือลงคะแนนไม่ให้มันเกิดขึ้น
คุณเป็นคนตัดสินใจ
ในนามบริษัททางรถไฟสายแปซิฟิกแห่งชาติ
ผมอยากขอบคุณที่สละเวลา
หวังว่านี่จะเป็นจุดเริ่มต้น ของความสัมพันธ์ที่ยาวนานและเฟื่องฟู
ขอบคุณครับ
ขอบคุณมาก คุณไวแอตต์
- มีใครอยากกล่าวอะไรอีกไหม - ฉันค่ะ
มีคนเคยบอกฉันว่าเรื่องราวมีสองด้านเสมอ
ถ้าทางรถไฟตัดผ่านโฮป แวลเลย์ ชีวิตของหลายๆ คนจะเจริญขึ้น
แต่ถ้าเราดำเนินการตามวิธีที่คุณไวแอตต์เสนอ
จะมีคนต้องชดใช้ค่าความเจริญนั้น
การหลงระเริงไปกับคำสัญญาเป็นไปได้ง่าย ถ้าเราไม่ใช่คน
ที่ต้องเสียบ้านหรือหนทางทำมาหากิน
คุณเป็นคนตัดสินใจจริง แต่ช่วยคำนึงถึงทั้งสองด้านด้วย
ขอบคุณมาก เอลิซาเบธ
ถ้าไม่มีใครจะพูดอีก ก็ถึงเวลาลงคะแนนเสียง
คนที่เห็นชอบกับข้อเสนอ ของคุณไวแอตต์ โปรดยืน
เชิญนั่งได้
และคนที่ไม่เห็นด้วยกับข้อเสนอ
โปรดนั่งได้
- ฉันนับได้เท่ากัน - ผมด้วย คะแนนเสียงเสมอ
- ทำยังไงดี - ตามบัญญัติของเมือง
คะแนนเสียงจากนายกเทศมนตรีคือตัวตัดสิน
ขึ้นอยู่กับคุณแล้ว อบิเกล
คุณไวแอตต์บอกว่า ถ้าเราไม่ขายที่ดินที่เขาต้องการ
เขากับบริษัททางรถไฟ จะจากแวลเลย์ไปตลอดกาล
แต่ฉันว่าเขาลักไก่
การตัดสินใจนี้ ไม่จำเป็นต้องเลือกทางใดทางหนึ่ง
ฉันได้เสนอเส้นทางใหม่
ที่จะให้พวกชาวไร่ได้อยู่บ้านตามเดิม
และให้ทางรถไฟสร้างทางสายหลัก ผ่านโฮป แวลเลย์ไปแล้ว
โฮป แวลเลย์อยากได้ทางรถไฟ คุณไวแอตต์ แต่เราไม่ยอมสละทุกอย่าง
ฉันลงคะแนนไม่เห็นชอบ กับข้อเสนอของบริษัททางรถไฟ
(คำบรรยายโดย ปทุมจิต อธิคมกมลาศัย)