Poprzednio w When Calls the Heart:
- Proponuję ci własną dywizję. - Jestem zaszczycony, ale mam już pracę.
Rozważyłby pan przyjęcie kolei jako jednego z klientów?
Umowa stoi.
Pracowałaś już w tej kawiarni.
- Przyda się nam pomoc. - Przyjmuję posadę.
Hope Valley chce kolei, ale nie za wszelką cenę.
Głosuję przeciwko obecnej propozycji kolejowej.
Dobrze postąpiłaś.
Połowa miasta się z tobą zgadza.
Druga połowa boi się utraty szansy na kolej.
I mają ku temu powody.
Abigail, wiesz, że jestem twoim przyjacielem, ale...
Myślisz, że popełniam błąd.
Na dłuższą metę wszyscy skorzystają na kolei w Hope Valley.
Może przeprowadzka Jeda i kilku farmerów
to cena, którą trzeba zapłacić za postęp.
Oni zapłacą tę cenę. Ty zbijesz na tym zysk.
I da wielu ludziom pracę. Co z ich domami i dziećmi?
Wszyscy chcemy dla Hope Valley tego, co najlepsze.
Oby udało nam się to zdobyć.
Panie Wyatt.
Możemy porozmawiać?
Oczywiście.
Dziękuję.
Dużo myślałam o ostatnim zebraniu, panie Wyatt.
Zmieniła pani zdanie?
Niezupełnie.
Nie wiem, czy jest o czym rozmawiać. Pani wybaczy...
Myślę, że możemy osiągnąć
- pewien kompromis. - Tylko jeśli sprzeda pani ziemię
- na południe... - Proszę posłuchać.
Wiem, że zmiana toru będzie kosztowała więcej pieniędzy. Ale mogę w tym pomóc.
W jaki sposób?
Proponuję kupno parceli przy północnej drodze za pół ceny.
Nikt tam nie mieszka, więc nie trzeba będzie płacić odszkodowań.
To dobre rozwiązanie, panie Wyatt, oboje o tym wiemy.
Zastanowię się. Odezwę się do pani.
Odezwie się pan teraz. Obecność kolei sprzyja interesom.
To jedyny powód, dla którego z panem negocjuję.
Ale poradzimy sobie i bez pana.
Gdy wyjdę, oferta przestanie być aktualna.
Nie lubię podejmować ważnych decyzji w pośpiechu.
Panie Wyatt, oboje wiemy, że National Pacific chce,
by trasa kolejowa przebiegała przez Hope Valley,
gdyż jest to najprostsza droga na wybrzeże.
Ale na pewno zrozumie pańską niechęć do pośpiechu.
Przyjmuję pani ofertę.
Ostro się pani targuje.
Rzekłabym raczej, że uczciwie.
Miłego dnia, panie Wyatt.
Jeszcze jedna sprawa.
Kobiety z Hope Valley nigdy nie cofają się przed wyzwaniem.
Abigail Stanton nie miała zamiaru zostać burmistrzem miasta,
lecz stanęła na wysokości zadania
i zawarła umowę z National Pacific Railroad,
która przyniesie nam bogactwo i postęp.
Kolej i tartak zatrudniają wielu pracowników,
w związku z czym w mieście pojawia się wiele nowych twarzy.
Podobnie jak w mojej klasie.
Zajmijcie miejsca, wszyscy.
Timmy, zagrasz na pianinie na przerwie.
Jak widzicie, zawitało dziś do nas wielu nowych uczniów.
Będziecie musieli wspólnie korzystać z książek.
Cody, podasz książki dalej?
Dziękuję.
Dzień dobry.
Słyszałem, że tu jest szkoła.
A ja jestem nauczycielką. Elizabeth Thatcher.
Shane Cantrell.
To mój syn, Philip.
Miło cię poznać, Philip.
Nie uczył się za dużo,
ale chodził do szkoły przez kilka miesięcy w Rock Ridge.
Zawsze jakiś początek.
Ja spędzam całe dnie w pracy,
a chłopak nie ma matki, która by go doglądała.
Przykro mi to słyszeć.
Zna większość liter.
- Umie dodawać i odejmować. - Na pewno świetnie sobie poradzi.
A nam będzie bardzo miło, jeśli do nas dołączysz, Philip.
Masz się słuchać nauczycielki, zrozumiano?
Tak jest.
Dziękuję... Panno...?
Thatcher.
Znajdźmy ci jakieś miejsce.
Będzie dobrze.
Może usiądziesz koło Opal?
- Możecie razem korzystać z książki. - Tak, proszę pani.
Zdradzić ci sekret?
Pierwszy dzień w szkole jest trudny dla każdego.
Poradzę sobie.
Wiem, że sobie poradzisz.
Ledwo rozwiązałam jeden problem z Wyattem, a już mam kolejny.
Nie chcą płacić żadnych podatków?
Zero. Nie uważam, by to było w porządku.
Z tego, co widzę...
dla kolei nie ma znaczenia, czy coś jest w porządku.
Mimo to dla niej pracujesz.
Nie wszystko jest takie, jak się wydaje.
Z tobą nigdy nie jest.
Trzeba dosolić.
Jako pracę domową przeczytajcie
pierwszy rozdział Rebeki ze Słonecznego Potoku.
Ale jest za mało książek.
A w mojej brakuje strony.
Wiem. Będziecie musieli wymienić się z kolegami.
Ustalcie, które z was zabierze książkę do domu dzisiaj,
a kto weźmie ją jutro. Czas na przerwę.
Możesz wziąć książkę pierwszy.
- Nie umiem odczytać wszystkich słów. - Pani Thatcher mówi,
że mamy mogą nam pomagać.
Nie mam mamy.
- W takim razie tata ci pomoże. - On nie robi takich rzeczy.
Mój robi.
Chodź, Brownie. Poczytam ci.
Zapakujesz ciastka dla Billa, jak ja kończę z jajkami?
Rosemary.
Bill czeka.
Tak. Przepraszam. Już się robi.
A potem mogłabyś pozmywać.
Uznałam, że to idealny moment. Teraz, gdy kolej wkroczy do miasta.
To jest idealny moment.
Mam nadzieję.
Trochę się boję.
Nie bój się. Tego zawsze chciałaś.
- Dobrze robisz. - Dziękuję. To wiele znaczy.
Wolałabym zachować to w tajemnicy, jeśli nie masz nic przeciwko temu.
Masz moje słowo.
Ktoś mówił o „tajemnicy”?
Nie. My tylko tak sobie rozmawiamy, Rosemary.
Dzięki.
Dottie, przyznaj się. Czy ty i Bill
znowu się spotykacie?
Nie. Jesteśmy tylko przyjaciółmi.
Biedactwo.
Tak mi przykro.
Proszę, Rosemary. Oboje uznaliśmy, że tak będzie lepiej.
Oczywiście, że tak.
To co to za tajemnica?
Powiem ci...
jeśli obiecasz, że nikomu o tym nie powiesz.
Obiecuję. Nikomu nie pisnę ani słowa.
Postanowiłam...
otworzyć sklep z ubraniami.
Dottie... to wspaniały pomysł.
Najwyższy czas, by moda zawitała do Hope Valley.
Musisz mi wszystko opowiedzieć.
Rosemary!
Naczynia! Już!
Idę!
No to mów.
Philip?
- Nikt nie odprowadza cię do domu? - Nie, ale znam drogę.
- Może mogłabym przejść się z tobą. - Nie musi pani.
Ale chcę.
Dobrze, ale najpierw muszę zajść do sklepu.
Tata zamówił kilka rzeczy dla nas.
Co za przypadek. Też muszę iść do sklepu.
- Może pójdziemy razem? - Dobrze.
Nawet z dodatkowymi pracownikami mamy opóźnienia.
- Potrzebujemy więcej ludzi. - Jakbym o tym nie wiedział.
- Mam złe wieści, panie Coulter. - Jakie?
Znowu odpadł pedał od piły. Naprawa zajmie cały dzień.
W dodatku generator ledwo zipie.
Naturalnie.
Z całym szacunkiem...
Pan Wyatt oczekuje pierwszej dostawy drewna za dziewięć dni.
Uda się to zrobić wyłącznie wówczas, gdy robotnicy będą pracować dłużej.
Ale już teraz pracujemy dłużej o trzy godziny.
Jestem naprawdę wdzięczny za pracę, ale...
Wiem, że jesteś.
Wiem.
Ale Murphy ma rację.
Jeśli stracimy kontrakt z koleją, mnóstwo osób straci pracę.
Nie widzę innego wyjścia. Wracajcie do pracy.
- Ty też. - Tak jest.
No dobrze.
Hej, Philip. Chcesz zagrać?
- Nie masz pracy domowej? - Nie.
Panna Thatcher zawsze coś zadaje.
Mamy przeczytać coś, ale dzisiaj Anna
ma książkę w domu.
Możemy się pobawić?
- Nie mam rękawicy. - Weź moją. Weźmiemy mój kij.
Mogę?
Tylko przez dziesięć minut?
Oczywiście. Ale potem naprawdę powinnam odprowadzić cię do domu.
To znaczy, jeśli pani Abigail nie ma nic przeciwko.
Bawcie się dobrze.
Nie ma dość książek dla wszystkich?
Nie. A te, które mamy, się rozsypują.
Potrzebuję więcej wszystkiego dla nowych uczniów.
Chciałabym móc ci pomóc.
Na pewno znalazłoby się coś na pomoce szkolne
w budżecie miasta.
- Musisz dać sobie radę z tym, co masz. - Ale to jest ważne, Abigail.
Wiem. Dałabym dzieciom gwiazdkę z nieba, gdybym mogła,
ale obecnie nie mam funduszy.
Bóle wzrostowe, mam rację?
Na szczęście takie bóle się kończą.
Kiedyś.
Trochę większe wycięcie... trochę większy tren...
I dużo większy dekolt.
Dużo większe co?
Rosemary, gdzie jest czajnik? Chętnie napiłabym się herbaty.
Czajnik, tak...
O tutaj.
- Pracowite popołudnie. - O tak.
Bardzo pracowite.
Harowałyśmy jak mrówki.
Clara zaproponowała, że zostanie i pomoże z naczyniami,
ale ma za sobą całą zmianę, więc jej powiedziałam, żeby to zostawiła.
Ja się tym wszystkim zajmę.
Dziękuję, Rosemary. Przepraszam, że ani Bill, ani ja nie mogliśmy pomóc.
Nie przepraszaj. Oboje jesteście bardzo zajęci
i dlatego zatrudniliście mnie.
Bym mogła pomóc wam w potrzebie.
Naprawdę to doceniam.
I postaram się znaleźć... czystą filiżankę.
„A kaczka powiedziała: »Kwa! Kwa! Kwa!«”.
Kaczki tak nie brzmią.
- A jak? - Kwa, kwa, kwa.
Dobrze. Teraz ja spróbuję.
Kwa, kwa, kwa.
Panno Thatcher.
- Coś się stało? - Nie.
Nic się nie stało.
Philip świetnie sobie poradził. Powinien być pan dumny.
- To co pani tu robi? - Pomyślałam, że go odprowadzę.
No cóż, dziękuję, ale mój syn umie sam sobie poradzić.
Rozmawiałam z panią Brayman. Jej córka też jest w mojej klasie.
Powiedziała, że może odprowadzać i Philipa.
Przypilnować go,
- gdy pan jest w tartaku. - Skoro tak jej się podoba.
Widać martwienie się leży w naturze kobiet.
Lepiej chodźmy znaleźć coś na kolację.
- Tak jest. - Zastanawiałam się, czy Philip i pan
mieliby ochotę wpaść do mnie na kolację kiedyś w tym tygodniu.
Na pewno domowy posiłek dobrze by wam zrobił.
- To miłe, ale nie chcemy się narzucać. - Lubię poznawać swoich uczniów
poza szkołą. Dzięki temu rozumiem ich lepiej.
Tak czy siak, dziękuję.
Chodźmy już.
Dziękuję za odprowadzenie, panno Thatcher.
Nie ma za co, Philip.
Do zobaczenia jutro.
Bill.
Właśnie usłyszałem z centrali,
że chłopcy Tate uciekli
- z zakładu karnego w Granville. - To na północy.
- Sądzimy, że zmierzają w naszą stronę. - Gangi walczą o kontrolę
nad północnymi terytoriami.
To bezpieczne tereny dla takich pasożytów
- jak Tate'owie. - Co im po takim małym miasteczku?
Curtis i Glenn Tate żyją z rabowania konwojów.
Niedługo przyjeżdża tu konwój, prawda?
Pojutrze. Powóz z Buxton.
- Trzeba wystawić straż. - Zgadzam się.
Bill i ja będziemy go osłaniać konno. Na wszelki wypadek.
Wiesz, jak Tate'owie działają? Przydałyby się informacje z wewnątrz.
Chyba wiem, jak je zdobyć.
KAWIARNIA ABIGAIL
Bon appétit.
Zamawiałam naleśniki.
Elizabeth, musisz wnieść swoje podniebienie ponad zwyczajne smaki.
Ale ja lubię swoje podniebienie.
Wstałaś dziś lewą nogą?
Przepraszam. Po prostu...
Martwię się szkołą.
- Mogę pomóc. - Jeśli nie masz beczki złota, to nie.
Brakuje nam książek, przyborów... Wszystkiego.
Przyjaźnisz się z Abigail. Poproś ją o potrzebne ci rzeczy.
Nie może nic z tym nic zrobić.
Więc twojej szkółce brakuje funduszy...
Musisz je jakoś zebrać.
Czyli przydałaby ci się zbiórka pieniędzy.
To nie jest zły pomysł.
To wspaniały pomysł.
Właśnie wpadłam na pomysł.
Moglibyśmy zorganizować bal. Wielki, spektakularny wieczór.
- Rosemary. - Mężczyźni mogliby nosić fraki,
kobiety by były w sukniach, wszyscy by tańczyli do białego rana...
Rosemary.
Albo moglibyśmy zrobić wieczór w kasynie.
Ruletka, karty, kości...
Rosemary.
To zbiórka na rzecz dzieci.
Dzieci nie grają.
Oczywiście, że nie. Mogłyby nosić przystawki.
Wiem. Mogłabym wystąpić po kolacji.
Jak w klubie.
- Co myślisz o karnawale? - Karnawał?
Cóż, to nie klub...
- Ale może być dobra zabawa. - Dziękuję.
Musi być loteria.
Loterie zawsze przynoszą pieniądze.
Niezły pomysł. Co można by było wygrać?
Mam piękny grzebień
z mojego debiutu na Broadwayu w Fryzjerce.
Rosemary. Nie powinnaś pracować?
Pracuję. Pomagam zorganizować Elizabeth mały karnawał
na rzecz szkoły.
Karnawał?
Nie będzie kosztować ani centa. Pomogą nam ochotnicy i dotacje.
Mogłabym przepowiadać przyszłość.
Raz grałam rolę wróżbitki w Wróżbitce.
Okropna sztuka, ale został mi po niej kostium.
Rosemary, skoro przepowiadasz przyszłość,
powiesz mi, kiedy zmyjesz naczynia w kuchni?
- Zostawiłam je do nasiąknięcia. - Już nasiąkły.
No to wracam do pracy.
Nie zarobimy fortuny na karnawale,
ale mogłoby nam to pomóc na jakiś czas. Jak sądzisz?
Daj mi znać, czego ci trzeba. Pomogę, jak tylko się da.
Karnawał.
To będzie świetna zabawa.
Brownie uwielbia karnawały.
Będą kandyzowane jabłka?
Co tylko zechcecie. Ale najpierw czeka nas sporo pracy.
Musimy namalować znaki, rozdać ulotki
i zrobić rzeczy na sprzedaż.
Pani Abigail pomoże mi upiec babeczki na stoisko z łakociami.
Pomogę. Kocham babeczki.
Mój tata może zrobić budki.
Moja mama może uszyć torebki z fasolą do gry.
Świetnie. Każda pomoc się przyda.
Tutaj możecie się zapisywać.
Proszę bardzo.
Philip... nie cieszysz się?
Mój tata nie będzie mógł przyjść, bo musi pracować w tartaku.
Mój też.
Zobaczymy, czy mogę coś na to poradzić.
PÓŁNOCNO-ZACHODNIA POLICJA KONNA ODDZIAŁ REJONOWY
Siedziałem w Granville w celi obok Curtisa Tate'a.
- Spotkałem też jego brata. - Możesz coś nam zdradzić?
Curtis raz powiedział, że ma dobry pomysł
na obrabowanie dyliżansu.
Dobrze wiedzieć, że nie marnował czasu w więzieniu.
Powiedział, że zatrudniłby karabiniera o bystrym oku, ustawiłby go na wzgórzu,
który zastrzeliłby strażników,
- gdy podejdą dość blisko. - Z zimną krwią?
Głupota i żądza krwi idą w parze.
Bracia Tate to tchórze. Nie zrobią nic,
dopóki snajper nie wykona zadania.
Wygląda na to, że wpadniemy w zasadzkę.
Wiemy, że nadejdą, Jack, więc to nie zasadzka.
A dowiemy się, kiedy nadejdą.
My?
- Pojadę z wami. - Nie musisz, Frank.
Wypłata wielu ludzi zależy od tego konwoju. Chciałbym pomóc.
Chyba że nie chcecie towarzystwa.
No dobrze.
Ruszamy o świcie.
KAWIARNIA ABIGAIL
Rosemary, poproszę herbatę jaśminową.
Już podaję.
- Co to? - Szkice.
No... projekty sukni.
Widzę.
Dzięki nim twój sklep zabłyśnie na mapie miasta.
- Jeszcze go nie otworzyłam. - Nigdy nie jest za wcześnie na plany.
A każdy dobry sklep z ubraniami potrzebuje... dobrego projektanta.
Cóż...
Są bardzo...
Interesujące.
Tylko tyle masz do powiedzenia?
Są nieco zbyt...
ekstrawaganckie jak na Hope Valley, czyż nie?
Tyle szyfonu i paciorków...
I te dekolty...
- Zbyt wyzywające? - Łagodnie mówiąc.
Może masz rację.
Tutejsze damy nie są gotowe na tak wyszukaną modę.
Tak, to trochę zbyt wysokie progi.
Albo za niskie jak w tym wypadku.
Dziękuję ci za uwagi, Dottie.
Następny projekt spodoba ci się dużo bardziej.
Ale ja nie prosiłam o... następny projekt.
O rany.
Twoi ludzie ciężko pracują.
Potrzebny im odpoczynek.
I czas, który mogliby spędzić z rodzinami.
Chciałbym się zgodzić, Elizabeth, ale po prostu nie mogę.
Lee, to tylko jedno popołudnie.
Jeśli spóźnię się z dostawą i stracę kontrakt z koleją,
będę musiał zwolnić ludzi.
- Chcesz, by ich rodziny głodowały? - Oczywiście, że nie.
Wyatt i tak zaryzykował, zatrudniając mnie.
Mógł zamówić drewno z Union City. Nie zrobił tego.
Nie mogę go zawieść.
Przykro mi.
Abigail. Wybacz.
Słyszałem, że kolej nie będzie płacić żadnych podatków.
Czy to prawda?
- Jeszcze nic nie jest postanowione. - To nie byłoby uczciwe,
gdyby kolej jako jedyna nie płaciła tego, co się należy.
- Zgadzam się, ale to nie takie proste. - Dla mnie tak.
Kolej powinna płacić podatki jak wszyscy. Nie ma nic do dodania.
Mam wrażenie, że pan Gowen miałby dość odwagi,
by się temu przeciwstawić.
Ned, pamiętam, jak głośno popierałeś kolej,
gdy była tematem głosowania.
A co do pana Gowena...
On już nie jest burmistrzem. Ja jestem.
To czemu nie bronisz moich interesów?
Staram się bronić interesów wszystkich, Ned.
Abigail. Dobrze, że tu jesteś.
- Jakiś problem? - Zamówiłam zwykłą kanapkę z ogórkiem,
a Rosemary przyniosła mi to. Z oliwkami, pomidorem...
i jakąś niestosowną musztardą.
Zajmę się tym.
Nie wiem, w jaki sposób miałabym to zjeść.
Co tu się dzieje?
Panna Rosemary pomaga nam robić babeczki na karnawałowe stoisko.
Ale to nie są zwykłe, nudne babeczki.
Te mają marcepan.
I galaretkę, i orzechy włoskie, i ser.
Chłopcy, wyjdźcie na dwór i pobawcie się trochę,
a ja pomogę pannie Rosemary posprzątać?
Dziękujemy. Chodź, Robert.
Rosemary, co się dzieje?
Pomagałam tylko chłopcom z babeczkami na karnawał.
A to co?
Dzieło sztuki, nieprawdaż?
Rosemary, to nie jest kanapka z ogórkiem.
Jest w niej ogórek.
Popatrz, są pod pastą z sardeli.
Florence nie chce pasty z sardeli. Chce to, co zamówiła.
Ale to takie...
O rany. Jesteś zła na mnie.
Nie jestem zła.
Ja...
Rozumiem.
Naprawdę?
Co za ulga.
Gdy zaczęłam tu pracować, byłam tak wdzięczna, że mam co robić,
gdy Lee jest tak zajęty pracą.
Ale to nie dla mnie, Abigail.
Gdy usłyszałam, że Dottie otwiera sklep z ubraniami...
Nie chcesz odejść, bo potrzebna mi twoja pomoc.
Jesteś moją przyjaciółką. Nie mogę cię zawieść.
A ty jesteś moją przyjaciółką. Nie możesz się przeze mnie męczyć.
Poradzimy sobie z Clarą.
Umieszczę dziś w oknie ogłoszenie „poszukiwana pomoc”.
- Jesteś pewna? - Rosemary, chyba obie wiemy,
że nie jesteś stworzona do mycia naczyń.
Przynajmniej mogę naprawić kanapkę.
Moja kuchnia.
Wyjeżdżam o świcie.
Powinienem wrócić przed zmierzchem.
Nie podoba mi się to „powinienem”.
Wrócę przed zmierzchem.
Trzymam cię za słowo.
Nie wiemy nawet, czy Tate'owie są w pobliżu Hope Valley.
Jedziemy tylko na wszelki wypadek.
- Próbujesz poprawić mi humor. - To działa?
Spróbuję czegoś jeszcze.
Uważaj.
Bill.
- To właśnie przyszło z centrali. - Wieści o Tate'ach?
Wieści o Henrym Gowenie.
Inspektor generalny znalazł pracownika banku,
rachmistrza sądowego, który ma zamiar zeznać,
że Gowen sprzeniewierzył miejskie fundusze.
Tak to bywa z grzechami... ciężko je ukryć.
Dali temu A. J. Fosterowi immunitet.
Powiedział, że zapłacono mu za fałszowanie papierów.
To kiedy aresztujecie Gowena?
To nie takie proste. Dowody trzeba przedstawić w sądzie.
Nie mogę nic zrobić, dopóki sędzia nie wyda nakazu.
- Jak długo to zajmuje? - Zależy od sędziego.
Tygodnie, czasem miesiące.
Tak nie powinno być, żeby chodził sobie wolno.
Gowen jest cwany.
Nie upiecze mu się. To tylko kwestia czasu.
Wio.
IZBA CHORYCH
Pa.
Tak więc...
to jest właśnie izba chorych w Hope Valley.
Jestem pod wrażeniem.
Nie ma jeszcze czego za bardzo oglądać.
- Powoli, ale do przodu. - To wygląda świetnie.
Słyszałem, że jesteś zajęta.
Z każdym tygodniem coraz bardziej, ale sobie radzę.
Już to mówiłem, ale mamy szczęście, że tu jesteś.
Wiele zrobiłaś z tym, co ci daliśmy.
Kolej jest bardzo hojna.
- Wyczuwam zaskoczenie. - Pewnie pan wie, że National Pacific
nie ma dobrej reputacji, jeśli chodzi o opiekę nad ludźmi.
To już przeszłość.
Udowodnię, że się mylą. Uwierz mi lub nie,
ale kolej dba o to, by robić to, co należy.
Dla naszych wspólnot i dla wszystkich mężczyzn.
A dla kobiet?
Kobiety zawsze były moim ulubionym rodzajem ludzi.
Ale to już historia na inny dzień.
- Siostro Carter? - Kolejny pacjent.
Nie będę przeszkadzał.
Proszę tutaj.
To chyba tylko zwichnięcie, ale lepiej, żeby pani to obejrzała.
Jak to się stało?
Pracował przy taśmie i ją zwichnął. Nikt nie zawinił.
- Zwykła nieostrożność. - Tartak to złe miejsce
- dla nieostrożnych. - Ostatnio wszyscy
- pracują coraz dłużej. - Zmęczeni ludzie popełniają błędy,
a przez błędy ludzie cierpią.
Ostatnio widzę tu zbyt wielu pańskich ludzi.
Cóż mogę rzec? Mamy dużo zamówień.
Pracujemy pełną parą.
Niech pan powie panu Coulterowi, że pracownicy potrzebują odpoczynku.
Przykro mi, proszę pani. Nie mówię szefowi, co ma robić.
Będzie dobrze.
- Myślisz, że stąd ich trafisz? - Pewnie.
Łatwy strzał.
Jeśli spudłujesz, nie zapłacimy ci.
Nie spudłuję.
Dobrze.
Schowamy się w tym parowie, poza zasięgiem wzroku.
Jak tylko wystrzelisz,
przejmiemy powóz.
Na pewno chcecie, by zginęli?
Jakiś problem?
Nie dla mnie.
Tylko w tym tygodniu ucierpiało ośmiu mężczyzn.
- Może powinnam porozmawiać z Coulterem. - Już z nim rozmawiałam.
Pracuje pod presją. Chce dostarczyć zamówienie Wyatta na czas.
No to trzeba porozmawiać z panem Wyattem.
Bilety na loterię, tylko pięć centów.
Ile sprzedałeś?
Dwa.
Tylko dwa?
W takim razie wezmę dziesięć.
Pięćdziesiąt centów za dziesięć biletów.
- A ja wezmę dwa tuziny. - To znaczy ile?
Dwadzieścia cztery.
Wiesz co? W sumie to wezmę nawet trzydzieści.
- Dziękuję panu. - Proszę.
Zatrzymaj resztę.
Jest pan bardzo szczodry, panie Wyatt.
Zawsze chętnie wesprę lokalną społeczność.
Skoro o tym mowa,
chciałam porozmawiać z panem o ważnej sprawie.
- Oczywiście. - Chodzi o tartak.
Wiem, ze podpisał pan kontrakt z panem Coulterem,
ale termin wyznaczony przez pana jest...
Nierozsądny.
Nierozsądny?
Panna Thatcher chciała powiedzieć,
że mężczyźni w tartaku pracują tak ciężko,
że aż doznają obrażeń. Widziałam wielu z nich w izbie chorych.
Jestem pewna, że pan tego nie chciał.
Oczywiście, że nie.
Więc jeśli mógłby pan przesunąć termin kontraktu,
zrobiłoby to wielką różnicę. Robotnicy mogliby wypocząć,
spędzić czas z rodzinami.
Doceniam pani troskę, panno Thatcher, ale prowadzę interesy.
To, co robotnicy robią w czasie wolnym, nie jest moją sprawą.
Mógłby pan to jeszcze rozważyć?
Wiele by to znaczyło dla wszystkich.
Organizujemy karnawał, by zebrać pieniądze dla szkoły.
Byłoby miło, gdyby ojcowie również mogli przyjść, prawda?
Myślę, że jeden dzień więcej nie zrobi różnicy.
- Przyjdzie pani na bal? - Nie mogłabym tego przegapić.
Zatem do zobaczenia na balu.
- Proszę mi wybaczyć. - Pewnie.
Panie Cantrell.
Mam dobre wieści.
Termin dostawy został przedłużony.
- Nie słyszałem. - Nie jestem pewna, ale chyba
będzie pan mógł wziąć wolne popołudnie i przyjść z Philipem na karnawał.
- Nie mogę sobie pozwolić na wolne. - To tylko parę godzin.
Może dla pani...
Ale dla mnie to mniej pieniędzy.
Proszę. Philip ma tylko jedno dzieciństwo. Nie da się go przeżyć ponownie.
Muszę wracać do tartaku. Proszę wybaczyć.
Jakieś wieści od Franka?
Niedawno zauważyłem, jak nas oskrzydla.
Dobrze mu idzie trzymanie się w cieniu.
Pastorowi nie brak odwagi, trzeba to przyznać.
Jeśli nie będzie udawał bohatera, wszystko będzie w porządku.
Nie o niego się martwię.
Tylko jeden strzał.
Może spudłował.
Lepiej się stąd zmywajmy.
Bill mi mówił, że pokonał pan strzelca w pojedynkę.
To nic takiego.
Jest pan niezwykle wszechstronny, pastorze.
Proszę przyjąć wyrazy wdzięczności.
Doceniam to, ale nie potrzebuję nagrody za dobre uczynki.
Pokonanie człowieka ze strzelbą gołymi rękoma
to coś więcej niż dobry uczynek.
Spędziłem czas na przejażdżce z przyjaciółmi, poćwiczyłem trochę.
Nie chcę za to pieniędzy.
W porządku. Proszę się nie zdziwić, jeśli w niedzielę
pańska taca będzie cięższa niż zwykle.
I dostanie pan premię.
Mogę wziąć twoje pieniądze.
Nie wiedziałam, że Frank strzegł konwoju z Billem i Jackiem.
Ja też nie.
Nasz strzelec nic nie mówi.
Tacy jak on zwykle milczą. Będzie miał o czym porozmawiać z sędzią.
A tymczasem niech się nacieszy urokami swojej celi.
Przepraszam.
Mówiłem, że wrócę przed zmierzchem.
Abigail.
Coś nie tak?
Nawet mi nie powiedziałeś, że jedziesz z tak niebezpiecznym zadaniem. Czemu?
- Nie było aż tak niebezpieczne. - Ray Wyatt ma inne zdanie.
Miałem się spytać o pozwolenie?
Frank, nie chodzi o pozwolenie.
Nie mogę ci rozkazywać.
Ale staram się cię zrozumieć. Mówiłeś, że zostawiasz przeszłość za sobą.
Aż nagle jedziesz ścigać wyjętych spod prawa.
Potrzebowali pomocy. Nie rozumiem, w czym problem.
W tym, że chcę, byśmy byli blisko.
Rozmawiali ze sobą i byli szczerzy.
Więc teraz nie jestem szczery?
Nie powiedziałam tego.
Ale chyba nie rozmawiamy.
Może przyda nam się przerwa.
Może tak.
- Jak oznaczenia dla stoisk? - Prawie gotowe.
5 centów
Jak ci się podoba?
Dzieło sztuki.
W takim razie może powinienem żądać dziesięć centów.
Kupiłeś już bilet na loterię?
Właściwie to kupiłem 20 biletów.
A jeśli wygram grzebień, od razu ci go wręczę.
Może powinniśmy zacząć zamykać drzwi.
Lee słyszał coś niesamowitego.
- Że pan Wyatt przedłużył wam termin? - O rany.
Te ściany naprawdę mają uszy.
Wyatt mówił, że ty i Faith Carter go do tego przekonałyście.
- Głównie to Faith go przekonała. - I ja trochę też.
Nie zapominajmy o tym.
Czyli zamykacie tartak na popołudnie?
W sumie tak. Kilku mężczyzn bardzo chce kontynuować pracę, więc...
zapłacę im podwójnie.
- To bardzo szczodre. - Wielkie dzięki, Lee.
Uczniowie będą tacy szczęśliwi.
Cóż mogę rzec?
Tato, kupimy kandyzowane jabłka na karnawale?
Wiesz, że muszę pracować.
Ale jutro po południu tartak jest zamknięty.
Nie dla wszystkich.
Będę mógł zarobić dodatkową sumę,
żebyśmy mogli szybciej uciec z tego namiotu.
Namiot mi nie przeszkadza.
Potrzebne ci prawdziwe łóżko.
Robię to, co najlepsze, synu.
Zrozumiesz, gdy będziesz starszy.
Tak jest.
Poradzisz sobie tam beze mnie?
Pewnie.
Karnawał nie jest aż tak wielką rozrywką.
HOPE VALLEY SZKOLNY KARNAWAŁ
Och, jak blisko.
Tak!
Tworzycie piękną parę.
Może zechcecie zdjęcie?
Zagrajmy w grę.
Babeczki!
Świeżo upieczone babeczki właśnie tutaj! Babeczki!
SPRZEDAŻ WYPIEKÓW
Babeczki!
Musisz tak krzyczeć?
Nie chcesz zarobić pieniędzy?
Cody, mógłbyś być trochę ciszej.
Babeczki na sprzedaż. Proszę wziąć jedną, zanim znikną.
- Wezmę dwie. - Widzisz? Nie trzeba krzyczeć.
A co tobie podać?
Wyglądacie ślicznie. Zrobię wam zdjęcie.
NIESAMOWITA PANI ROSEMARY WRÓŻBITKA
- Możesz przepowiedzieć mi przyszłość? - Oczywiście, że tak.
Mam trzecie oko, które widzi i słyszy wszystko.
Oko, które słyszy?
Słyszałoby lepiej, gdybyś usiadła i przestała gadać.
Widzę...
prawdziwą miłość...
w twojej przyszłości.
Wysoki, ciemnowłosy i piękny?
Nie.
Szpetny.
Ale pokochasz go...
mimo to.
Bo będzie dobrym człowiekiem?
Bo będzie bogaty.
Będziesz z nim bardzo szczęśliwa.
Ale będzie szpetny?
Żartuję.
Będzie bardzo przystojny.
Dziesięć centów.
Dziękuję.
Moja kolej.
Proszę.
Widzę...
ogromny sukces twojego sklepu z ubraniami.
Ale tylko...
jeśli będziesz na tyle mądra...
by wybrać utalentowanego projektanta do pomocy.
Czyżby twoje trzecie oko zauważyło kogoś odpowiedniego?
Zabawne.
BUDKA CAŁUSÓW
- Nie cieszy się chyba zainteresowaniem. - Może chciałby pan kupić bilet.
Chętnie kupię wszystkie bilety.
Wspaniale.
Szczodrze pan wesprze przyszłość Hope Valley.
ŁOWIENIE JABŁEK
A zatem?
Ja tylko sprzedaję bilety.
Florence daje całusy.
Uwaga, ostatnie zgłoszenia do trójnożnego wyścigu!
Twój tata musiał pracować?
Tak.
Tak mi przykro, Philip.
Chciałbyś wziąć udział w wyścigu? Potrzebuję partnera.
Można tak?
- Pewnie. Chodź. - Dobrze.
- Jeszcze jedna drużyna. - Dobrze.
- No dobra. - I proszę.
- No dobrze. W ten sposób? - Zwiąż tutaj.
- Proszę. Ciasno, jak należy. - Dzięki.
- Nie robiłam tego od lat. - Nie wierzę, że to robimy.
Uwaga!
- Gotowi? - Gotowi.
Do biegu...
Start!
Wyruszyli!
Na przedzie Jack i Robert.
Nie. Na ziemi Jack i Robert.
Elizabeth i Philip obejmują prowadzenie!
Abigail and Cody nadrabiają straty!
Zbliżają się do mety! Nie sposób przewidzieć wyniku! Wygrali...
- Elizabeth and Philip! O włos! - Brawo Philip!
Tato! Przyszedłeś!
Uznałem, że połowa zmiany wystarczy na dziś.
- Za późno? - Nigdy nie jest za późno.
- Gdzie te kandyzowane jabłka? - Tędy.
RZUCANIE OBRĘCZAMI
Dobrze się pan bawi, panie Wyatt?
Lepiej, niż oczekiwałem.
Wiem, że dzisiaj dzień wolny od interesów,
ale zastanawiałem się, czy rozważyła pani ofertę ulgi podatkowej dla kolei?
Właściwie tak. Poszperałam trochę
i dowiedziałam się, że większość miast, które robią interesy z koleją,
zaproponowały obniżenie podatków, ale nic więcej.
Myślę więc, że obniżę podatek dla kolei o 20 procent.
Ale ma pan rację oczywiście.
Dziś mamy dzień wolny od interesów.
Miłego popołudnia i...
ma pan coś na twarzy.
Panie Wyatt.
Panie Gowen.
Jak pan się dogaduje z panią burmistrz?
Albo, jak to pan mówił...
młodą damą?
Nie za dobrze.
W Hope Valley mieszka całkiem sporo upartych kobiet.
To prawda.
Być może łatwiej by się dyskutowało z bardziej racjonalnym mężczyzną.
Być może.
Przedyskutujemy to u mnie w biurze?
Czemu nie.
Myślisz, że Floyd będzie gadał?
To nie ma znaczenia. Konni nas jeszcze nie znaleźli.
Znajdą, jeśli nie zdobędziemy pieniędzy na przekroczenie granicy.
Znajdziemy inny sposób, by zgarnąć ten konwój.
No i? Ile pieniędzy zebraliście?
Dość, by kupić nowe książki dla całej klasy i mieć trochę reszty.
Czyli powinnaś być szczęśliwa.
Jeszcze tyle rzeczy potrzeba mi w szkole.
Map, przyborów do plastyki, instrumentów.
Nie mogę urządzać karnawału za każdym razem, gdy czegoś mi brakuje.
Będziesz się tym martwić jutro.
Zobacz, co osiągnęłaś dzisiaj.
Nie tak trudno przegapić kilka gier i wyścigów.
To było coś więcej.
Dałaś miastu dzień zabawy.
A także połączyłaś razem ojca i syna.
Shane'a i Philipa?
Cieszę się, że Shane przyszedł, ale przed nimi wciąż długa droga.
Pomogłaś zrobić im pierwszy krok. To dobry początek.
Tyle robisz dla miasta, Elizabeth.
Nie wiem, jak Hope Valley wyglądałoby bez ciebie.
Cóż... skoro tak uważasz, posterunkowy...
to chyba zostanę tu na dłużej.
Napisy: Joanna Kaniewska