Poprzednio w When Calls the Heart:
- Jak wystrzelisz, przejmiemy powóz. - Na pewno chcecie, by zginęli?
- Jakiś problem? - Nie dla mnie.
Nie mogę sobie pozwolić na wolne.
Philip ma tylko jedno dzieciństwo. Nie da się go przeżyć ponownie.
Jak pan się dogaduje z panią burmistrz?
Być może łatwiej by się dyskutowało z kimś bardziej racjonalnym.
Być może.
Ktoś już się zgłosił na posadę kucharza?
Nie. Oby to się szybko zmieniło. Nigdy nie mieliśmy tyle pracy.
Wiem, co czujesz.
Myślałam, że mam dość rzeczy dla uczniów,
a tu nagle przyszedł tłum nowych dzieci.
Coś wymyślimy.
Słyszałam, że zawarłaś umowę z koleją.
Zrobiłam to, co uznałam za słuszne.
Abigail, nie lubię krytykować ludzi, ale...
Ale to właśnie zrobisz.
Nie rozumiem, jak płacenie mniejszych podatków
- przysłuży się Hope Valley. - Z całym szacunkiem,
nie musisz tego rozumieć. To moja praca.
Wybacz.
Nie, to ja przepraszam.
Nie tylko budżet jest napięty do granic możliwości.
Wiem, że ciąży na tobie straszna presja.
Jack obiecał odprowadzić mnie do szkoły. Porozmawiamy o tym kiedy indziej?
Może gdy ktoś inny będzie burmistrzem.
- Powoli. Umyłeś zęby? - Tak, proszę pani.
Nie zmoczyłeś tylko szczoteczki, jak ostatnio, co?
Dobrze.
Myślisz, że pastor Frank chciałby dziś zagrać w domino?
Tylko my będziemy dziś na kolacji.
Co tydzień mamy wieczór spaghetti z pastorem Frankiem.
Wiem.
Pogniewaliście się?
Cody, trudno to wytłumaczyć.
Ale będziemy się dziś świetnie bawić, obiecuję.
Zaplanowałam specjalny deser.
Biegnij do szkoły.
Chciałabym przesunąć kolację na późniejszą godzinę.
- Mogę ci w czymś pomóc? - Tylko jeśli lubisz oceniać klasówki.
Chyba zostawię to tobie.
Może być siódma? Będzie duszona wołowina.
Brzmi odważnie.
Już ją robiłam. Raz.
- Była świetna. - Konstabl Jack Thornton?
Chyba uczyłem cię czegoś lepszego.
Może mi ktoś udzielić wyjaśnień?
Elizabeth Thatcher, poznaj konstabla Douglasa Burke'a.
Doug. I jestem kapralem.
Nie wiedziałem. Gratulacje.
Wszystko dzięki tobie.
Nie rozumiem.
Wyjaśnij. Czemu próbowałeś go uderzyć?
Dawno mu się należało.
Doug był jednym z kadetów, których uczyłem w akademii.
Mieliśmy zwyczaj robienia sobie psikusów.
To nie jest cała prawda. Jack był wyższy rangą,
więc to on robił psikusy.
Ja musiałem cierpieć w milczeniu.
- To za który psikus się zemściłeś? - Wybierz sobie.
Dzień przeglądu regimentu.
Butla koziego mleka w butach.
Pozbyłem się tego smrodu dopiero po dwóch tygodniach.
- Ach ci chłopcy. - Tak.
- Cóż... - Nie będę wam przeszkadzać.
- Miło było cię poznać. - Panienko.
- Jakim cudem tak ci się poszczęściło? - Naprawdę nie wiem.
To co właściwie tutaj robisz?
Komisarz Collins zaproponował mi posadę, której nie chciałeś.
Naprawdę?
Dowodzę oddziałem konnym Północnych Terytoriów.
- Jestem z ciebie dumny, Doug. - Dzięki, Jack.
Zostajemy na noc w zajeździe. Miałem nadzieję, że znajdziesz czas.
Pewnie. Chodź, kupię ci kawę.
Dzień dobry wszystkim!
Dzień dobry.
- Dzień dobry. Wchodź, Robert. - Dzień dobry.
Dzień dobry, Philip. Zajmij miejsce. Zaraz zaczniemy.
Cieszę się, że dotarł pan na karnawał.
Wiem, że było to dla niego ważne.
Wciąż jest trochę opóźniony w nauce. Może mógłby pan mu poczytać.
To pomaga i daje panu możliwość spędzania z nim czasu.
Robię co mogę, panno Thatcher.
No dobrze, usiądźcie wszyscy.
Dziś zaczniemy bardzo interesujący projekt.
Brownie może wziąć w nim udział?
Oczywiście. Cała twoja rodzina weźmie w nim udział.
W tym tygodniu każdy z was zrobi drzewo genealogiczne.
A co to?
To takie ćwiczenie, w którym śledzicie historię swoich krewnych,
tak daleko, jak tylko się da,
i potem dzielicie się zdobytymi informacjami.
Dziadek grał na pianinie w Carnegie Hall.
Musisz to zapisać, Timmy.
Wszyscy weźcie papier i ołówki, i do dzieła.
Jakieś wieści o tym, kto próbował obrabować konwój?
Nie martw się. Konni wkrótce ich złapią.
Zapytam cię o coś.
Czemu ktoś tak piękny nie ma żadnej sympatii?
Niewiele o niej wiem, poza tym, że jest dobrą pielęgniarką.
Na pewno miałaby o czym mówić.
Pan Jenkins z banku się odzywał?
Mówił, że możemy przeliczyć wypłaty jutro po zamknięciu.
Przyjdę.
- Dzień dobry, Henry. - Dzień dobry.
Mieszkańcy są zadowoleni z ciebie.
Postawienie się kolei było bardzo odważne.
Niektórzy uważają, że nie dość się postawiłam
Ale jak to mówią,
najlepszy kompromis to taki, gdy obie strony są trochę niezadowolone.
W takim razie myślę, że nie mogę się z tym zgodzić.
Odrobiłam lekcje.
Inni burmistrzowie pracowali bez podawania wszystkiego na tacy.
Wcześniej czy później za to zapłacą.
To twoja opinia.
Pani Coulter, nie zauważyłem pani.
Właśnie oglądałem... pikle.
Och Murphy, nie mów mi o piklach. Patrzyłeś na Katie Yost.
Nie ma w tym nic złego. Uważam wręcz, że powinieneś ją gdzieś zaprosić.
Och nie.
- Nie mógłbym. - Dlaczego? Jest wolna.
A jeśli odmówi?
Słabe serce nie pomoże w zdobyciu pięknej damy.
Może kiedy indziej.
ZAJAZD
Pamiętam, jak sam byłem młody.
Są zieloni, ale już ja ich wszystkiego nauczę.
- Pamiętaj, uczyłem się od najlepszych. - I stałeś się dobrym dowódcą.
Dzięki.
Muszę przyznać, że byłem zaskoczony, gdy usłyszałem o twojej odmowie.
Cóż, miałem swoje powody.
Bardzo ładny powód.
- Masz jakąś dziewczynę w domu? - Nie.
Zadziwiasz mnie.
Zawsze miałeś szczęście do dam.
Stare dzieje.
Największą nagrodą w życiu
jest służba innym z jasnym celem w życiu.
Czemu to brzmi znajomo?
To cytat z...
Starszego sierżanta sztabowego Brookingsa.
To był najmądrzejszy człowiek w oddziale...
i prawdziwy bohater.
Gdyby ktoś czekał na mnie w domu,
nie mógłbym robić tego, co mam robić
Nie mógłbym służyć tak, jak powinienem,
tak jak miałem zamiar. Wiesz o co mi chodzi?
Doskonale wiem.
Ale ty znalazłeś swój cel tutaj.
To prawda.
Masz jakieś plany na wieczór?
- Nie bardzo. Czemu? - Jak bardzo lubisz duszoną wołowinę?
Panie Wyatt? Mogę zająć panu chwilę?
O co chodzi?
O szkołę. Jest coraz bardziej zatłoczona.
Mówi mi to pani, ponieważ...?
To nie w porządku. Wiele z nich pochodzi z rodzin kolejarzy.
Popatrzmy. Najpierw ma pani problem z mężczyznami pracującymi zbyt długo,
teraz z zbyt wieloma dziećmi w szkole.
Ma pani sporo na głowie, nieprawdaż?
Po prostu mam wrażenie, że kolej nie płaci tyle, ile powinna.
Pan wykorzystuje Hope Valley.
Jesteśmy interesantami, panno Thatcher, a pani jest nauczycielką.
Szczerze mówiąc, nasze działania nie są pani sprawą.
Panie Wyatt, w swojej szkole uczę uczciwości.
Uczę dzieci, jak być dobrymi obywatelami.
Nie mam na to czasu.
Powinnam porozmawiać z ludźmi,
dać im znać, co się dzieje.
A może gazeta powinna opublikować artykuł o przepełnieniu w szkole
i kolei uchylającej się od podatków.
Pani chce zrobić z tego krucjatę.
Nie przestaję dbać o swoich uczniów.
Robi się problematyczna.
Każdy problem można rozwiązać.
Skończ spaghetti i zagramy w domino.
Bez pastora Franka to nie to samo.
I tak będziemy się dobrze bawić.
Chciałbym, żebyście znów ze sobą rozmawiali.
Cody, czasami dorośli potrzebują trochę przestrzeni,
zwłaszcza jeśli mają różne punkty widzenia.
Co to znaczy?
Jak gdy gracie w baseball
i obaj chcecie rzucać piłką, ale żaden nie chce ustąpić?
Ale potem się dogadujemy.
Cóż, ja i pastor Frank jeszcze się nie dogadaliśmy.
Ale to zrobicie, prawda?
Może weź sobie kawałek ciasta czekoladowego, które ci obiecałam?
- Jesteś świetnym tancerzem. - Na pewno Jack jest ode mnie lepszy.
O nie, tańce zostawiam tobie.
- Brałeś lekcje? - Nie, ale mama uwielbiała tańczyć.
Tata dużo podróżował, więc robiłem za partnera.
- Jak się ona miewa? - Dobrze. Zawsze pyta o ciebie.
Uważa Jacka za syna.
Czasem mam wrażenie, że lubi go bardziej ode mnie.
Nie da się go nie lubić.
Robi się późno. Lepiej pójdę spać.
Dziękuję za gościnę, panno Thatcher.
Tańczyliśmy fokstrota. Możesz mi mówić Elizabeth.
Tak, proszę pani.
Naprawdę podziwiam to, co robisz.
- Uważaj na siebie. - Taki mam zamiar.
Doug.
Zdaje się być bardzo młody jak na dowódcę.
- Myślisz, że da sobie radę? - Będę się za niego modlił.
Ja też.
- Nie ma śniadania? - Przepraszam, Lee.
Byłam bardzo zajęta.
- Czym? - Swoją kolumną.
Czas spędzony w kawiarni pozwolił mi
znów zorientować się, co się dzieje wokół.
Całe miasto zdaje się desperacko potrzebować moich rad.
Łakną miłości!
Ja łaknę jedzenia.
Posłuchaj tego.
"Gdy dwóch dorosłych się na siebie gniewa,
jak sprawić, by się przestali na siebie gniewać?".
- Dorośli? - Podpisano: "Anonim".
Napisane błędnie. Czyli to musi być jeden z uczniów Elizabeth.
O rany! To Cody!
Cody? Czemu tak myślisz?
Widziałem wczoraj Abigail i Franka.
Powiem tylko, że w raju nastał czas kłopotów.
Zatem mam swoją pracę, do której zostałam stworzona.
Skarbie, może nie powinniśmy się do tego mieszać?
Lee! To moja praca!
Jaka byłaby ze mnie autorka porad,
gdybym nie ratowała blondwłosych chłopczyków z opresji?
Dobrze. Tak, kochanie.
Dobrze. Dobrze.
- Pomóc może? - Nie trzeba, dzięki.
Nie widziałem cię tu wcześniej. Jesse Flynn. Pracuję w tartaku.
Carson Shepherd. Właśnie zacząłem pracę w kolei.
Powodzenia.
Uwaga!
Prawie zraniło Biddy Betsy.
- Nic panu nie jest? - Nie.
Wszystko gra. Zmykaj.
- Wszystko w porządku? - Pewnie.
Tylko trochę tu posiedzę.
Tu jesteś. Witaj, młody człowieku.
- Zapewne idziesz teraz do szkoły. - Tak.
To chodźmy.
Pani też idzie do szkoły?
Nie, głuptasie. Odprowadzam cię do szkoły,
ponieważ musimy poważnie porozmawiać.
Tak?
Dostałam twój list.
Skąd pani wie, że był ode mnie?
To nie ma znaczenia.
Ważne jest to, że mogę ci pomóc z panią Abigail i pastorem Frankiem.
Świetnie!
Zapisałam tu poemacik miłosny Elizabeth Barrett Browning.
Wiersz?
Nie jakiś zwykły wiersz,
lecz jeden z najromantyczniejszych poematów, jakie napisano.
"Jakże cię kocham? Pozwól, ze policzę.
Kocham cię całą głębią, szerokością i wzrostem mej duszy...".
- Spóźnię się. - Pewnie, że tak.
Musisz tylko wsunąć to do kieszeni kurtki pastora Franka.
Gdy to znajdzie,
będzie wiedział, że to od pani Abigail. Serce mu stopnieje od tych słów.
- Na pewno. - Świetny pomysł!
Nigdy nie miewam innych.
Tata Ja
Philip?
- Potrzebujesz pomocy? - Skończyłem.
Jesteś pewien? Nic tu nie ma o twojej matce.
Umarła.
Mój tata też zmarł, ale i tak napisałem dużo rzeczy.
Widzisz? Nauczył mnie łowić ryby
i całej modlitwy świętego Franciszka.
To wspaniale, Harper.
Nie chcę już tego robić.
Dobrze.
Idźcie na przerwę.
Może mógłbyś mi powiedzieć jedną rzecz o mamie, którą pamiętasz,
a ja pomogę ci ją zapisać?
Ale nic o niej nie wiem.
Na pewno tata ci coś o niej mówił.
Nie wolno mi o niej mówić.
Czemu nie?
Bo przeze mnie jej nie ma.
Przez ciebie jej nie ma? Nie ro...
- Umarła przy twoich narodzinach. - To moja wina, że jej tu nie ma.
- To nieprawda, Philip. - To prawda.
Dlatego tata mnie nie kocha.
Nie.
Niezależnie od tego, co myślisz... to nie jest twoja wina.
Chcę iść na przerwę.
Dziękuję.
Panie Gowen? Właśnie przyszedł do pana ten list.
- Specjalna przesyłka. - Dziękuję bardzo.
Wspaniale.
Proszę.
Proszę go nie zamoczyć.
Pan Shepherd. Proszę.
Jak się pan zranił?
Zwykła nieostrożność.
Zobaczmy.
- Chyba to naciągnięcie mięśni. - Raczej przewlekłe zła...
Chyba pękło mi żebro.
Potrzebny tylko opatrunek uciskowy.
Dużo pan wie o tych rzeczach.
Pracuję dla kolei. Nie pierwszy raz coś mi się stało.
Cóż, na razie to będzie ostatni. Nieważne, czy to mięsień, czy pęknięcie,
przez jakiś czas nie będzie pan mógł pracować fizycznie.
Wie pani, kolej ma ciekawe zasady co do takich rzeczy.
Jeśli nie pracujesz, nie dostajesz zapłaty.
A ja jestem przywiązany do jedzenia.
Proszę mnie zabandażować. Nic mi nie będzie.
Jeśli pan uszkodzi bardziej żebra, mogą się nie zrosnąć.
- Powinien pan myśleć o przyszłości. - Mój żołądek dba tylko o dzisiaj.
Nie wiem, kiedy się znów zobaczymy.
Dbaj o siebie.
A ty walcz w słusznej sprawie, Doug.
Powodzenia, chłopcy.
Konni, ruszamy!
Panie Cantrell.
- Coś się stało Philipowi? - Nie. Muszę z panem porozmawiać.
- Jestem zajęty. - Proszę? To ważne.
O co chodzi?
Pana syn powiedział coś, co mnie zaniepokoiło.
Chodzi o jego matkę.
Philip powiedział, że to przez niego jej już tu nie ma.
Słucham?
Myśli, że przez niego umarła i że pan go za to wini.
Nie mówiłem czegoś takiego.
On myśli, że pan tak uważa.
- To niedorzeczne. - Oczywiście.
Gdyby mógł pan z nim porozmawiać i mu to wyjaśnić...
Wiedziałem, że szkoła będzie dla niego za trudna. Jest za młody.
- To wcale nie o to chodzi. - Obawiam się, że o to.
Zabranie go ze szkoły nie rozwiąże problemu.
Dla mnie tak. Muszę wracać do pracy.
Panie Cantrell!
Nie wiem. Uważam, że lepiej stąd się zwijać.
Nie rozumiesz? Wszyscy myślą, że nas już tu nie ma.
Konwój będzie łatwą zdobyczą.
- Masz plan? - Zawsze mam plan.
Henry!
Co robisz za moim biurkiem?
Mam dobre wieści.
To już nie jest twoje biurko.
O czym ty mówisz?
Zawieszono śledztwo przeciwko mnie. Wszystkie zarzuty oddalone.
Nie będziesz musiała dłużej pełnić funkcji burmistrza Hope Valley.
Szukałam pana na polu namiotowym.
Musimy skończyć naszą rozmowę.
Doceniam pani troskę o Philipa, ale wiem, co dla niego najlepsze.
Nie może pan pozwolić, by obwiniał się za śmierć matki.
Nie może pan go wciąż odpychać.
- Nie odpycham go. - Ależ owszem.
Wie pan, że ulubiona książka Philipa to Kwa kwa kaczka?
Albo że najpierw pije mleko, a potem je kanapki?
Albo że nie umie wymówić słowa "kanapka" i mówi, że to jego "kanapa"?
Chłopiec pana potrzebuje.
Potrzebuje, by go pan przytulił od czasu do czasu.
Potrzebuje, by go pan kochał tak samo, jak on kocha pana.
To oczywiste, że go kocham.
Ale trzyma pan dystans.
Moja żona...
nie miała umierać.
Mieliśmy być rodziną. Wszyscy razem.
Wiem.
Ale to nie wina Philipa, że jego matka zmarła.
Tak nie powinno być.
Życie nie jest fair.
Musimy iść dalej.
A pewien mały chłopiec rozpaczliwie potrzebuje prawdziwego ojca,
który będzie się z nim śmiał, będzie mu czytał i ocierał łzy.
Proszę...
Proszę mu wybaczyć...
i odpuścić dawne żale.
Dobranoc, panno Thatcher.
RECEPTY
To by było na tyle!
- Dzięki za pomoc, Murph. - Nie ma za co.
- Miał pan ręce pełne roboty. - Doceniam to.
- Lepiej już wrócę. - Dobrze.
Miłego dnia.
Nie rozumiem. Co się stało ze śledztwem przeciwko panu Gowenowi?
Oddalone.
Ale Jack mówił, że nadinspektor ma dowody nie do podważenia.
Tak było, ale księgowy, który miał zeznawać przeciwko niemu,
zmienił zeznania. Przysięga, że to był błąd w księgach.
Czyż to nie wygodne?
W jakiś sposób pan Gowen zawsze unika kary.
Nie tym razem.
Mówiłeś, że konni oddalili sprawę.
Tak, ale ja nie jestem konnym.
To wygląda na zwykłe przekupstwo.
Muszę to tylko udowodnić.
Panie wybaczą.
Po wszystkim, co zrobiłaś,
wraca jak gdyby nigdy nic.
Wiem. Przynajmniej będę mieć więcej czasu dla Cody'ego.
Racja.
Na pewno wszystko gra?
Jestem spokojna. Przynajmniej na razie.
Panie Coulter. Pani Coulter.
Co się tak cieszysz?
Nie uwierzycie, ale znalazłem to w kieszeni kurtki.
To chyba od panny Yost.
Co tu jest napisane?
"Jakże cię kocham? Pozwól, że policzę...".
Jak słodko.
Nie musi czegoś robić teraz?
Racja.
Trzeba zabrać inwentaryzacje do tartaku.
Są u mnie na biurku.
- Tak jest. - No.
Dobra. Co się dzieje?
Ten wiersz! Dałam go Cody'emu, by dał go Frankowi.
Miał być od Abigail.
Co takiego?
Nigdy nie można polegać na małych chłopcach. Zawsze coś pokręcą.
Teraz biedny Murphy
myśli, że ma cichą wielbicielkę. Nie mogę złamać mu serca.
Co ja zrobię?
Naprawisz to.
Właśnie to zrobisz. Chodź.
Pracujcie nad drzewami genealogicznymi.
Co mogę dla pana zrobić, panie Wyatt?
Myślałem o naszej ostatniej rozmowie.
- I? - Rzadko to mówię, ale...
pani miała rację, a ja się myliłem.
To głównie przez kolej ma pani tylu nowych uczniów,
i musimy zrobić co należy.
A dokładnie?
Narodowa Pacyficzna przekaże pani podwojoną sumę obecnego budżetu szkoły.
Będzie pani miała dość przyborów, książek i innych rzeczy.
Nie potrafię wyrazić, jak bardzo to doceniam.
Wszyscy w mieście będą zachwyceni, gdy o tym usłyszą.
Proszę to uznać za inwestycję w uczniów i przyszłość Hope Valley.
HOPE VALLEY BANK I FUNDUSZ POWIERNICZY
Wszystko zepsułem, prawda?
Cody, nic nie szkodzi.
Jesteś tylko małym chłopcem, który czasem popełnia błędy.
Zwłaszcza teraz.
Na szczęście mam inny pomysł.
CZEKOLADKI BENNETTA WYRÓB WŁASNY
Czekoladki?
Cody! Cody, czas, byś zasiadł do lekcji.
Ale pozwoliłaś mi pobawić się z Robertem.
Dobrze, ale za godzinę masz być w domu.
Tak jak mówiłam, musisz je tylko zostawić pod drzwiami pastora Franka.
Jak je znajdzie, pomyśli, że to od pani Abigail.
Przyjdzie tu,
padną sobie w ramiona i wszystko się dobrze skończy.
Dziękuję za pomoc, pani Rosemary.
Tak już mam.
Abigail?
Chciałam z tobą porozmawiać.
Dottie otwiera sklep z sukienkami.
Owszem.
Cóż... Wiesz, że kocham szyć.
Chcę powiedzieć, że skoro nie jesteś już burmistrzem
i masz więcej czasu dla kawiarni...
Chciałabyś tam pracować.
Nie chciałam z nią rozmawiać bez twojej zgody.
Clara, bardzo mi pomogłaś,
ale czas, byś zaczęła nowy rozdział w życiu.
- Masz moje błogosławieństwo. - Na pewno nie masz nic przeciwko?
Miałam zdjąć ogłoszenie w sprawie pracy,
ale chyba zostanie w tym oknie na stałe.
Patrz, jak Murphy zagaduje Katie Yost.
Powinieneś bardziej wierzyć w umiejętności swojej żony do swatania.
To nie twoje umiejętności, tylko błąd Cody'ego.
Miłość nie popełnia błędów. To tylko kwestia czasu, zanim
nasze dwa gołąbki będą gruchać razem.
- Wstrzymaj się z planowaniem im ślubu. - Nie bądź takim ponurakiem.
Kolej podwaja budżet dla szkoły?
To więcej, niż mogłaś sobie wyobrazić.
Masz w sobie siłę perswazji.
Nie zawsze.
Daj tacie Philipa trochę czasu. Na pewno zrozumie.
Mam nadzieję, że nie naciskałam zbyt mocno.
Powiedziałaś mu prawdę o jego synu.
Musiał ją usłyszeć.
Cieszę się, że cię znalazłam.
Zgubiłeś to w lecznicy.
Dziękuję.
Piękne zdjęcie.
Kto na nim jest?
Miłego wieczoru.
Jack!
Tate'owie organizują napad na bank. Mają Jenkinsa.
Bill i Wyatt są w środku, liczą pieniądze.
Potrzebuję dywersji.
Załatwione.
Elizabeth, musisz tu zostać, ale nie pozwól nikomu wyjść.
Nie pozwolę. Bądź ostrożny.
Taki tłum.
Oddaj broń.
Puść Jenkinsa.
Wrzucajcie wszystko do toreb. Szybko!
Wiesz, że nas zabije.
Nie pozwolę.
Zajmijcie się workami.
Glenn Tate, czy to ty?
Matt Landry.
- Co ty tu robisz? - Psuję ci plany.
Nie radzę.
Rzuć to!
- Dzięki za ostatnią noc. - Nie ma za co.
Owszem, jest.
Wiem, że nie zawsze się zgadzaliśmy, ale chyba cię nie doceniłem.
Postawisz mi drinka i będziemy kwita.
Brzmi dobrze.
Jack mówił, że bez Franka nie schwytaliby złodziei.
Cieszę się, że nikomu nic się nie stało.
Wciąż ze sobą nie rozmawiacie?
Chyba oboje jesteśmy nieco uparci.
- Nieco? - Słyszałaś, Abigail?
O czym?
Burmistrz Gowen zniósł wszystkie podatki dla kolei.
Nie zapłacą Hope Valley nawet centa.
Wiedziałam, że byłoby lepiej, gdybyś wciąż była burmistrzem.
Możesz w to uwierzyć?
Ledwie wrócił do biura, już daje im wszystko, co chcą.
Gdzie idziesz?
Cóż... wygodnie, nieprawdaż?
Jesteśmy w trakcie spotkania.
Na pewno sobie gratulujecie.
Ty nagle znów jesteś burmistrzem, a ty otrzymałeś wszystko, co chciałeś.
Nie podoba mi się twoja sugestia.
A mi się nie podoba wasza umowa.
Rozczarowałeś mnie, Henry. Dałam ci drugą szansę.
Naprawdę chciałam uwierzyć, że się zmieniłeś.
Może nie jesteś stworzona, by być burmistrzem.
Nie jeśli to oznacza oszukiwanie miasta.
Uważaj, Abigail.
Nie, Henry. To ty uważaj.
Cody!
Jak się udał nasz mały plan?
- Nie udał się. - O nie! Co się stało tym razem?
Po drodze graliśmy z Robertem w piłkę.
A czekoladki?
Położyłem je na ziemi.
- I? - I... zapomniałem je zabrać.
No to wracaj i je weź.
Wróciłem, ale już ich nie było.
Robert!
Widziałeś pudełko czekoladek na polu baseballowym?
O tak! Były przepyszne!
I co teraz?
Wiesz, co mówią.
"Nie zrażaj się pierwszą porażką".
Ale to już druga porażka.
Chyba masz rację. Ale wiesz, co jeszcze się mówi.
- Co? - "Co dwie głowy to nie jedna".
Co to znaczy?
To znaczy, że może wymyślimy coś razem.
Chodź.
- Proszę - Dziękuję bardzo, siostro Carter.
Nie ma za co, panie Hickam.
Pan Shepherd.
W czym mogę pomóc?
Potrzebuję czegoś przeciwbólowego.
Nie radzę.
Nie chcę, by panu stało się coś jeszcze.
Wtedy stracę pracę.
Są inne prace w Hope Valley.
Nikt mnie tu nie zna. Nikt mnie nie zatrudni.
Ja pana znam. I wiem o pewnej wolnej posadzie.
Jakiej?
- Panno Thatcher! - Philip!
Tak się cieszę, że cię widzę.
Mogę skończyć swoje drzewo genealogiczne?
Proszę. Jest tu, gdzie je zostawiłeś.
Cieszę się, że zmienił pan zdanie.
Dobrze mu w szkole.
Przemyślałem pani słowa i to prawda.
Byłem zły na to, co się stało.
Pozwoliłem, by zjadał mnie gniew. Nie powinienem był odgrywać się na nim.
To już przeszłość.
Popełniłem wiele błędów...
Ale teraz będzie inaczej.
Chcę być dobry dla swojego syna.
Chcę być dobrym tatą.
Obym tylko wiedział jak.
Może pan zacząć od przytulenia syna.
Przepraszam.
- Wciąż szuka pani pomocy? - Jeśli umie pan gotować.
Pracowałem pół roku w obwoźnej kuchni dla górników,
- zanim dostałem pracę przy kolei. - Czyli ma pan doświadczenie.
A referencje?
Przysłała mnie tu pielęgniarka z lecznicy.
Jeśli Faith uważa go za godnego zaufania...
Patrz! Dostałem piątkę z drzewa genealogicznego!
Cody, to wspaniale.
Ale teraz rozmawiam z tym panem.
Możemy iść na ryby? Uczcić piątkę?
Chciałabym, ale ktoś musi pracować w kuchni.
Mogę zacząć od razu, jeśli da mi pani pracę.
Naprawdę mi się przyda. Nie boję się harówki.
- Nawet nie wiem, jak się pan nazywa. - Carson Shepherd.
Pani Abigail, proszę?
Będę w pobliżu, gdyby potrzebował pomocy.
Witamy w Kawiarni Abigail, panie Shepherd.
- O co chodziło? - Nieważne.
- Murphy! - Witam.
Zaprosiłeś już Katie Yost?
Nie miałem jeszcze okazji.
Ale widziałam, jak miło spędzacie czas razem.
Nie chciałem przesadzać.
Katie!
Tak, pani Coulter?
Możesz do nas przyjść na chwilę Murphy chce ci coś powiedzieć.
- Chcę? - Chce?
Tak, chce.
Najpiękniejsza Katie,
przepraszam z głębi serca za bycie głupią gęsią.
Często łapię się na myśleniu o tobie.
Mogę cię zaprosić na piknik jutro?
Myślałam, że nigdy nie zapytasz. O pierwszej mam wolne.
Z reguły mam przerwę w południe.
Pan Coulter z pewnością zrobi wyjątek.
Nie mam nic przeciwko.
Ojej, trochę tu ciasno.
Chyba poszukam cichszego miejsca.
Nic nie mów. Cody cię zaprosił.
Ryby nieźle biorą. Może złowisz sobie kolację.
- Przepraszam, że... - Przepraszam...
- Ja zacznę. - Proszę.
Od dawna nie musiałem nikomu mówić,
gdzie idę i co robię.
Chyba przez to straciłem w tym wprawę.
Nie przywykłem, by ktokolwiek się o mnie troszczył.
- To źle, że się troszczę? - Ani trochę.
Ja muszę przyznać... że się wystraszyłam.
Nie martw się, Abigail. Nie wrócę do przestępczego życia.
Nie, wystraszyłam się, bo zrozumiałam, jak bardzo mi na tobie zależy.
Chyba czujemy to samo.
Chyba tak.
Wszystko w porządku?
Tak.
Myślę tylko o Dougu i jego ludziach.
Pewnie są już w samym środku akcji.
Jeśli są tak dobrzy w tym co robią jak ty, to nic im nie będzie.
Właśnie zasłużyłaś na zaproszenie na obiad.
Zajmiesz nam stolik? Zostawiłam szal w szkole.
Do zobaczenia.
Przepraszam?
Tak?
Czemu pan pisze na mojej tablicy?
Przygotowania do jutrzejszej lekcji.
Nie rozumiem.
Ach, widać nikt pani nie powiedział.
Jestem zastępstwem za panią.
Napisy: Joanna Kaniewska