- Poprzednio w When Calls the Heart: - To Douglas Burke.
Poprowadzę oddział na północne terytorium.
Może łatwiej będzie się dogadać z kimś rozsądnym.
- Henry? - Twoje usługi już nie są potrzebne.
Nie będziesz w stanie wykonywać ciężkiej pracy.
Potrzebujesz pomocy?
Ja panią zastąpię.
Dlaczego w mojej klasie jest nowy nauczyciel?
To nie jest pani klasa, tylko miasta.
Proszę odpowiedzieć.
Zwrócono mi uwagę na pewien dotyczący pani list.
Zważywszy na jego treść, byłem zmuszony panią zwolnić.
Jaki list?
Zgodnie z tym, co tu napisano, wykorzystała pani rodzinne wpływy
i perspektywę korzyści majątkowej, by zdobyć pierwszą posadę nauczycielską.
To poważne oskarżenie.
Fałszywe.
Nie według Thomasa Higginsa, kuratora oświaty
na zachodnich terytoriach.
Był kuratorem w Hamilton, zanim się tu przeprowadziłam.
Ewidentnie to człowiek godny zaufania.
Kłamie.
To szanowany urzędnik,
więc bardziej wierzę jemu niż pani.
Pani wybaczy.
To jeszcze nie koniec.
KAWIARNIA ABIGAIL
To podłe, nawet jak na Henry'ego Gowena.
Na pewno stoi za tym zarząd kolei.
Ray Wyatt nie przywykł do tego, żeby mu rozkazywano.
Gowen siedzi w kieszeni Wyatta.
Tyle mówił o rozbudowie szkoły, a chciał się mnie tylko pozbyć.
Ten list jest sfałszowany.
Udowodnimy to i wrócisz do nauczania.
To nie podróbka.
Znam Thomasa Higginsa.
Nie przekupiłabyś nikogo.
Oczywiście, że nie.
Kiedy Higgins planował odesłać mnie na zachód,
moja matka za pomocą pieniędzy i wpływów chciała zatrzymać mnie w Hamilton.
- Nie przyjęłaś tej posady. - Zrezygnowałam z niej, by przyjechać tu.
Dlaczego więc Higgins napisał ten list?
- Z zemsty. - Zemsty?
Za co?
Kiedy się z nim spotkałam... zalecał się do mnie.
Och, Elizabeth.
- Odmówiłam mu. - Oczywiście.
- To mu się nie spodobało. - Ale nie wiedziałam, że aż tak.
List musiał napisać, kiedy zaczęłam tu pracować.
- Nie wiedziałaś o nim aż do teraz? - Tak.
Teraz, kiedy list ujrzał światło dzienne...
już nigdzie nie będę mogła uczyć.
W Hope Valley ani nigdzie indziej.
Odwiedź Higginsa i nakłoń go do wyznania prawdy.
Zabieram braci Tate na proces do Union City.
Już wcześniej uciekali. Nie mogę ryzykować.
Ale zaraz po moim powrocie udamy się do Cape Fullerton.
Jestem ci bardzo wdzięczna, ale muszę wyjechać jak najszybciej.
- Wrócę pod koniec tygodnia. - Chodzi o moją karierę i reputację.
Moi uczniowie są zbyt ważni.
To nie może czekać.
Elizabeth.
Pojadę z tobą.
- Nie musisz, Abigail. - Owszem, muszę.
- Nie chcę, byś jechała sama. - Co z Codym i kawiarnią?
Clara przypilnuje Cody'ego, a Carson zajmie się kawiarnią.
Nie jedziemy na długo.
Przepraszam.
Martwię się o ciebie.
Niepotrzebnie.
Na pewno nie chcesz, bym jechał z tobą?
Jestem pewna.
Zobaczmy. Pan Cantrell?
Zechcesz wyrecytować wczorajszą pracę domową?
- Wyrecytować? - Tak.
Zakładam, że się jej nauczyłeś.
Pani Thatcher nigdy nam tego nie kazała.
Niedobrze.
Od teraz, kiedy wyznaczę zadanie,
następnego dnia macie umieć je wyrecytować. Czy to jasne?
- Co to znaczy „wyrecytować”? - Znać na pamięć.
Nie odzywaj się, jeśli nie udzielę zgody.
Mamy dużo pracy, żeby przygotować się do testów regionalnych.
Proszę otworzyć podręczniki na rozdziale siódmym i...
Tak, panno...
Weise?
Nie potrzebuję testów. Jestem zdrowa.
Dość tego.
Cisza.
I w klasie nie będzie zabawek.
- To nie zabawka. Proszę go oddać. - Po zajęciach.
I jeśli zobaczę to jeszcze raz,
resztę dnia spędzisz w kącie.
Czy wyrażam się jasno, panno Weise?
Dobrze, proszę otworzyć na rozdziale siódmym i...
Tak, panie Cantrell?
Zapomniałem książki.
Dostajesz minus za nieprzygotowanie.
PAN STONEMAN CANTRELL
Oczekuję, że się pan poprawi.
Ale on jest nowy.
Też chcesz otrzymać minus?
- Nie. - To wypełniaj polecenia.
- Daje do myślenia, prawda? - Co takiego?
Gowen zawsze spada na cztery łapy.
Dowody przeciwko niemu były niezbite.
Ale księgowy, który miał zeznawać przeciwko niemu,
zmienił swoją historię.
Zdarza się.
Taki zabieg musiał sporo kosztować.
Zastanawiam się, skąd Gowen wziął taką gotówkę.
Wiem, że za sobą nie przepadacie.
Ale musisz o tym zapomnieć.
- Przede wszystkim interes. - Co masz na myśli?
Teraz, kiedy Gowen znów jest burmistrzem,
chcę, byś się z nim pojednał.
W porządku.
Jeśli tego chcesz, wyprostuję stosunki między nami.
Dobrze. Nie możemy sobie pozwolić na konflikt.
W ramach mojej wdzięczności otrzymasz premię do następnej wypłaty.
Niech będzie konkretna.
Zapewniam, zajmę się tym osobiście.
Dziękuję za zwrócenie na to uwagi.
Czasem zastanawiam się, jak może pan spać w nocy.
Rozumiem, że chce pan porozmawiać o pannie Thatcher.
Nie miał pan prawa jej zwolnić.
Wręcz przeciwnie.
Przedstawione dowody wskazują na to, że nie nadaje się na stanowisko.
List to żaden dowód, tylko bezpodstawne oskarżenie.
Tak jak to, przez które ja zostałem zawieszony jako burmistrz?
Rozumiem, że kryteria ulegają zmianie, kiedy sprawa dotyczy
bliskiej pańskiemu sercu damy.
Moja relacja z Elizabeth nie ma tu nic do rzeczy.
- To skąd te emocje? - Obaj wiemy, że kolej chce się
jej pozbyć, bo postawiła się zarządowi.
Ale Elizabeth nie zasłużyła na taki los.
Ludzie nie zawsze dostają to, na co zasłużyli.
Musi się tego nauczyć.
Droga Elizabeth, właśnie usłyszałam wieści.
Wiedz, że wspieram cię z całego serca.
Dziękuję, Rosemary, to bardzo miłe.
Jesteś wspaniałą nauczycielką.
Nie wierzę, że spotyka cię coś takiego.
- Szczerze mówiąc, ja też. - Wiesz...
kiedy pracowałam na Broadwayu,
poszłam na przesłuchanie do spektaklu Dziedziczka. Reżyser był...
wyjątkowo śmiały.
- Co zrobiłaś? - Powiedziałam jego żonie.
To załatwiło sprawę.
Dostałaś rolę?
Matko, nie. Spektakl odwołano.
Jego żona rzeczywiście była dziedziczką.
Finansowała całą produkcję.
Co stało się z reżyserem?
Podobno zaczął sprzedawać kowadła. Jedno spadło mu na nogę.
Stracił palec.
Zapamiętaj moje słowa.
Ten obrzydliwy pan Higgins
za rok od teraz też będzie sprzedawał kowadła.
I oby stracił stopę.
Proszę.
- Nie przeszkadzam? - Skąd.
Słyszałam, co się stało. Autorowi tych kłamstw
- nie może ujść to na sucho. - Zgadzam się.
Jesteś bardzo dzielna, że się bronisz.
- Halo. - Proszę.
Ruch jak na dworcu.
Wpadłyśmy, żeby przynieść ci ciasteczka na podróż.
Bardzo miło z waszej strony.
Ten okropny kurator... To nie do pomyślenia.
Musisz za wszelką cenę wyjaśnić tę sytuację.
Dzieci cię potrzebują.
Absolutnie.
A ja ich.
Chcę tylko powiedzieć,
to szczęście mieć takie przyjaciółki.
Nie tylko przyjaciółki.
Jesteśmy rodziną.
- Henry? - Bill.
Napijmy się.
- Pijam tylko z przyjaciółmi. - To pewnie jesteś strasznie spragniony.
Czego chcesz?
Rozejmu. Dla dobra miasta.
Kolej zawitała w nasze progi. Musimy działać razem.
Nigdy nie myślałem, że zegniesz przed kimś kolano.
Wyatt musi ci nieźle płacić.
Na pewno nie tak dobrze jak tobie.
Dziwny masz sposób na zdobywanie przyjaciół.
Nie mówiłem, że chcę się przyjaźnić.
Po prostu nie chcę walczyć.
Rzeczywiście lepiej dla wszystkich będzie,
jeśli zapomnimy o tym, co nas dzieli.
Racja.
Na teraz.
KAWIARNIA ABIGAIL OTWARTE
ZAMKNIĘTE
Co się stało?
Nie cierpię matematyki.
Też za nią nie przepadam.
Nad czym siedzisz?
Mnożenie przez dziewięć.
Pan Stoneman kazał nam nauczyć się tego na jutro.
Pokażę ci sztuczkę, której nauczyła mnie mama.
Wyciągnij palce.
- Pierwsze zadanie? - Cztery razy dziewięć.
Schowaj czwarty palec.
Ile palców jest po lewej?
- Trzy. - A po prawej?
- Sześć. - Połącz je.
Trzy i sześć.
Trzydzieści sześć.
Właśnie.
- Jeszcze raz. - Dziewięć razy dwa.
Jeden, osiem. Osiemnaście.
Cody.
Słuchaj Clary i mów pacierz przed snem.
I pamiętaj karmić Dashera.
- Obiecuję. - Będę tęsknić.
Ja też.
Gotowa?
Tak.
Kiedy wróci pani do szkoły?
Jak tylko będę mogła.
Pan Stoneman jest wredny.
- Na pewno nie jest taki zły. - Jest.
Dlaczego musi pani w ogóle jechać?
Ktoś naopowiadał o mnie kłamstw. Muszę go zmusić, żeby je odwołał.
Jak na lekcji w zeszłym tygodniu. Pamiętasz?
Bierność prowadzi do zła.
Właśnie.
I ja muszę działać.
Elizabeth.
- Pozwól. - Dziękuję.
USŁUGI PRZEWOZOWE SHERRINGTON
- Proszę. - Nie trzeba.
- Chcę tylko pomóc. - Gowenowi też chcesz tylko pomóc?
O co ci chodzi?
Widziałam, jak wczoraj ściskaliście sobie ręce.
Jak możesz go tak traktować po wszystkim, co zrobił?
- Mam swoje powody. - Oby.
- Powinienem z tobą jechać. - Poradzę sobie.
- Będę czekał. - Dzięki temu będzie mi łatwiej.
Pa.
Musimy przenieść ludzi na pozycje na północy.
Co najmniej pięć dywizji do Fort Winston.
Gordon Harvey.
- Tak. - Mam moje...
- Miło cię widzieć. - Wzajemnie.
- Co cię tu sprowadza? - Transportuję więźniów.
Jakie wieści z północnych terytoriów?
Niedobre. Nasi muszą się nieźle uwijać.
Niebawem sam się o tym przekonam.
- Collins cię tam przenosi? - Szuka ochotników.
Im więcej, tym lepiej. W zeszłym tygodniu straciliśmy cały oddział.
Wojna toczy się pełną parą.
Powodzenia.
Dzięki. Przyda się.
- Oficerze. - Jack.
Słyszę, że na północy nie idzie najlepiej.
Delikatnie mówiąc. Wróg ma dwukrotną przewagę liczebną.
Nasi robią, co w ich mocy, ale nie jest łatwo.
Te gangi kryminalistów są lepiej zorganizowane od nas.
I ciągle ich przybywa.
Jakieś wieści o kapralu Burke'u?
Stracił kilku ludzi.
Jakaś kobieta z dwójką dzieci znalazła się na polu bitwy.
Doug nie dał rady ich uratować.
Przykro to słyszeć.
Szkoda, że nie ma tyle doświadczenia, co odwagi.
Dobra robota z braćmi Tate.
Dzień dobry.
- Proszę wybaczyć spóźnienie, panno... - Thatcher.
Myślałam, że mnie pan pamięta.
Naturalnie.
Co słychać w...
Przepraszam, zapomniałem.
Hope Valley.
- Wcześniej Coal Valley. - Zatem...
w czym mogę pomóc?
Może pan wycofać to, co napisał w liście.
A już liczyłem, że to wizyta towarzyska.
Oboje wiemy, że to, co pan napisał, jest nieprawdą.
Nie oferowałam panu łapówki.
- Nie tak to pamiętam. - Pozwolę, że odświeżę pańską pamięć.
Odrzuciłam pańskie zaloty, więc pan postanowił mnie oczernić.
- Nie tak było. - Owszem, tak.
Żądam, by wyznał pan prawdę.
Żąda pani?
- Pani nie może składać żądań. - Jestem ciekawa,
- co na to pańscy przełożeni. - I pani zdaniem, komu uwierzą?
Nauczycielce z małego miasteczka, ze skazą na życiorysie
czy człowiekowi o mojej reputacji?
Pani słowo przeciwko mojemu.
Przepraszam.
Wyraziłam się zbyt ostro.
Przyjmuję pani przeprosiny.
- A teraz, pani wybaczy. - Nie rozumie pan?
Przez to, co pan napisał, straciłam pracę.
Nauczanie jest dla mnie wszystkim.
Rozumiem.
Zważywszy na okoliczności,
być może zmienię zdanie.
Dziękuję, panie Higgins.
Jeśli pani rozważy ponownie swoje uczucia do mnie.
Może ten list zniknie.
Żal mi pana.
A mi - pani.
Koniec przerwy.
Siadać.
Siadać, natychmiast.
Panie Lawson, dosyć tej kakofonii.
- Powiedziałem... - Za tobą...
Dosyć tego, mówię!
Siadać.
Skoro tak chętnie marnujecie czas,
przez resztę tygodnia nie będzie przerw.
- Jasne? - Tak, panie Stoneman.
Panie Cantrell, dlaczego nie oddał pan pracy domowej?
Pani Thatcher powiedziała, że jeśli nie skończę czytać,
nie będę musiał odpowiadać na pytania.
Pani Thatcher już cię nie uczy.
Ale nie umiem czytać bez pomocy.
Otrzymujesz jedynkę. Zostaniesz po lekcji.
Zanim zaczniemy, wyciągnijcie zeszyty
i napiszcie wypracowanie o tym, jak ważna jest praca domowa.
Panno Montgomery, proszę trzymać ołówek, jak należy.
Hej, to moje.
Resztę dnia spędzisz w kącie.
Jeśli nie chcecie do niego dołączyć,
przestańcie się gapić
i bierzcie się do pracy.
Nie ujdzie mu to na sucho.
Ale on ma rację. Nikt mi nie uwierzy.
Uwierzą kuratorowi Higginsowi.
A co, jeśli nie jesteś jedyna?
Co jeśli jest ktoś jeszcze, kto boi się zabrać głos?
- Do tej pory już by przemówili. - Ty nic nie powiedziałaś.
Było mi wstyd. Nie chciałam nikomu mówić.
Na pewno robił to już wcześniej.
Był ktoś jeszcze.
Brała kursy razem ze mną.
- Francine Fessler. - Wiesz, jak się z nią skontaktować?
Pisałyśmy do siebie po mojej przeprowadzce do Hope Valley.
Uczy tu, w Cape Fullerton.
Francine jest bardzo ładna.
Zawsze myślałam, że podobała się Higginsowi.
Złóż jej wizytę.
Spójrz na niego.
Z tym obrzydliwym czerwonym ołówkiem.
W końcu to nowy nauczyciel.
A ja uważam, że źle się stało, że dostał posadę Elizabeth.
- To nie jego wina. Gowen go zatrudnił. - Nie waż się go bronić, Lee.
To, co spotkało Elizabeth, jest nie do pomyślenia. A co gorsza,
założę się, że jest fatalny w tym, co robi.
Niektórzy twierdzą, że jest całkiem dobry.
Ci „niektórzy” nie mają pojęcia, o czym mówią.
Wiem, że Elizabeth to twoja przyjaciółka...
Twoja również. Bardzo bliska.
Owszem. To prawda.
Masz rację, ale to nie moja sprawa.
Wszystko, co się dzieje w tym mieście, to moja sprawa.
Bałem się, że to powiesz.
Chyba podejdę i powiem mu, co myślę.
Wolałbym, gdybyś została tu...
I poszła.
Panie Stoneman, chcę panu coś powiedzieć.
Słucham.
Dzieci w tym mieście wiele zawdzięczają Elizabeth Thatcher.
Przemieniła je z brudnych, dzikich chuliganów w...
cóż... w małych ludzi, których wybryki czasem da się wytrzymać.
Od pańskiego przybycia dzieci stały się ponure i nieszczęśliwe...
Jeśli sądzi pan, że nakłoni je do nauki, będąc starym zrzędą,
to moim zdaniem jest pan w dużym błędzie.
Nie dosłyszałem pani nazwiska.
- Rosemary Coulter. - Coulter.
Nie przypominam sobie ucznia o tym nazwisku.
Bo nie ma takiego.
Kiedy to się zmieni,
wtedy porozmawiamy.
Udanego wieczoru.
Chyba nie pracujesz?
Anatomia Skinnera.
Kobieta ucząca się anatomii? To dopiero nowoczesne.
- Mogę? - Proszę.
Chciałam zostać lekarzem.
Ale niewiele szkół przyjmuje kobiety.
- I postanowiłaś zostać pielęgniarką? - To tradycja rodzinna.
Matka była pielęgniarką.
Jak trafiłaś na zachód?
Byłam zaręczona.
Ale nic z tego nie wyszło.
Na brak zainteresowania z pewnością nie narzekasz.
Mam tyle pracy na izbie chorych, że nie starcza czasu na nic innego.
Tylko praca, bez rozrywek?
A ty?
Podobno pracownicy kolei słyną z tego, że maja kobietę w każdym mieście.
Ludzie mówią różne rzeczy.
Może uda nam się spędzić trochę czasu razem.
Już późno. Muszę iść.
- Odprowadzę cię. - Nie trzeba.
Chcę, żebyś bezpiecznie wróciła do domu.
Poradzę sobie.
Chcę zachować się jak dżentelmen.
- Chyba ci nie wychodzi. - Jakiś problem?
Zaoferowałem pani, że ją odprowadzę.
- Nie, żeby to był twój interes. - Wręcz przeciwnie.
Bo to ja ją odprowadzę.
Tak.
Właśnie.
Miałam ci powiedzieć.
Nie będę przeszkadzał.
Popełniłeś duży błąd.
Ty też.
Nie ma za co.
Elizabeth, jak miło cię widzieć.
Minęło tyle czasu.
Ostatnio pisałaś z Hope Valley.
A ty mówiłaś, że uczysz tutaj, w Cape Fullerton.
Trudno prosić o lepsze życie.
Uwielbiam moich uczniów.
Wiem, jak to jest.
Chyba coś jest nie tak.
Coś się stało. Dawno temu.
Pamiętasz kuratora Thomasa Higginsa?
Oczywiście.
Poczynił pewne oskarżenia pod moim adresem.
Były fałszywe, ale kosztowały mnie posadę.
Dlaczego to zrobił?
Odrzuciłam jego zaloty.
Czynił awanse?
Niełatwo mi o tym mówić.
Ale pomyślałam, że jeśli coś podobnego spotkało ciebie,
- jeśli zachował się nieodpowiednio... - Wcale nie.
Mam dla niego wielki szacunek.
A nie powinnaś.
- Jest inny, niż się wydaje. - Twoim zdaniem.
Jeśli nie mówisz prawdy, bo boisz się utraty pracy...
Niczego nie ukrywam. Nie wiem, o czym mówisz.
Ale stawiasz mnie w niekomfortowej sytuacji.
Jeśli sugerujesz, że jestem tak niemoralna,
- że godziłabym się na... - Niczego nie sugeruję.
To dobrze.
Wybacz, że nie mogę pomóc. Muszę już iść.
Nie.
Francine, proszę.
Nie wierzę, że twoja przyjaciółka wszystkiemu zaprzeczyła.
Jest gorzej.
Była zła, że ją o to zapytałam.
Boi się.
Trudno się dziwić.
Martwi się, że przez Higginsa sama straci pracę.
- Mam z nią porozmawiać? - Nie. Dziękuję, ale nie.
Jeśli się boi, to tylko utrudni sytuację.
A wtedy nie wiadomo, co powie.
Nie wiem, co robić.
Może to była moja ostatnia szansa?
Coś wymyślimy.
Ta praca to moje życie.
Nie wiem, co bez niej zrobię.
Muszą być inne poza Francine.
Ile kobiet brało z tobą te kursy?
Przynajmniej tuzin.
- Zaczniemy od nich. - Jak to?
Po powrocie do domu napiszesz list do każdej,
która miała styczność z Higginsem.
Wszyscy się go boją.
Nie wiemy, dopóki nie sprawdzimy.
Musisz walczyć o to, co dla ciebie ważne.
Wiesz o tym.
Robiłaś to wcześniej.
- To niełatwe. - Wiem.
Ale na szczęście nie musisz walczyć sama.
Pan jest zapewne ojcem Philipa.
Shane Cantrell.
- Miło poznać. - Wzajemnie.
Czy wszystko w porządku?
Philip zwykle nie musi zostawać po lekcjach.
Tak.
Proszę pozwolić...
Nie chcę, by to zabrzmiało nieprzyjemnie,
ale nie wydaje mi się, żeby miejsce Philipa było tutaj.
Proszę?
Ma zaległości w czytaniu. Problemy z zapamiętywaniem.
Nie nadąża za resztą dzieci.
Obawiam się, że po prostu jest mało pojętny.
Proszę dać mu czas. Podgoni.
Wypadnie słabo na testach regionalnych.
To obniży wynik szkoły.
Nie mogę na to pozwolić.
Chce pan powiedzieć, że jest tu niemile widziany?
To nie jego wina.
Niektóre dzieci nie mają daru do nauki.
Lepiej by zrobił, ucząc się fachu,
niż marnując czas w szkole.
Może to przez młody wiek.
Wcześniej krótko się kształcił.
Wyrzucenie ucznia nigdy nie jest łatwe.
Ale czasem to dla wszystkich najlepsze rozwiązanie.
Nie wiem, jak wyrzucenie go ze szkoły ma być dla niego najlepszym rozwiązaniem.
Proszę mi tego dodatkowo nie utrudniać.
Synu?
Idziemy.
Philipie.
PÓŁNOCNO-ZACHODNIA POLICJA KONNA ODZIAŁ REJONOWY
Kiedy wróciłeś?
Zeszłej nocy.
Wszystko w porządku?
Niezupełnie.
- Opowiadaj. - Chodzi o północne terytoria.
Nasi mocno obrywają.
- Myślisz, że powinieneś im pomóc. - Przydałbym się.
- Potrzebują ludzi z doświadczeniem. - Tacy jak ty są potrzebni wszędzie.
Włącznie z Hope Valley.
Uwielbiam to miejsce.
- I kocham Elizabeth. - Ale?
Ale powinienem być tam i walczyć z nimi.
Sam byłem w konnej. Tego się nie zapomina.
Rozumiem takie poczucie obowiązku.
Ale też wiem, że każdy musi sam zdecydować, czy mu ulec.
- Jakie wieści co do tej dwójki? - Same złe.
Księgowy, AJ Foster, przepadł bez śladu.
Tydzień po tym, jak zmienił swoje zeznania. Dziwny przypadek.
Chciałem przemówić mu do rozsądku, ale zniknął.
A z nim - wszystkie dowody przeciwko Gowenowi.
Nie odpuszczę tego.
Jeśli się nie mylę, Wyatt maczał w tym palce.
Tylko on ma dość pieniędzy i wpływów.
Panno Thatcher.
Philip.
Dzień dobry.
Dzień dobry, panie Cantrell.
- Nie powinieneś iść do szkoły? - Pan Stoneman mnie wyrzucił.
Co?
Powiedział, że Philip nie jest bystry. Nie nadaje się do nauki.
Nieprawda.
Wszystkie dzieci uczą się inaczej.
Chcę wrócić do szkoły i kolegów. Ale nie do pana Stonemana.
Wiem, skarbie. Żałuję, że nie mogę pomóc.
Wiemy, że to nie pani wina.
Chodź, synu. Pani Brayman zajmie się tobą, kiedy będę w pracy.
Elizabeth.
Tak myślałem, że cię tu znajdę.
Wszystko w porządku?
Wiem, że Bóg chciał, żebym została nauczycielką.
To moje powołanie.
Sens mojego życia.
Wiem.
Panie Stoneman.
- Panie Stoneman. - Tak?
- Mogę na słówko? - W jakiej sprawie?
Philipa Cantrella.
- Jego miejsce nie jest w szkole. - Gdyby dał mu pan szansę...
Nie dotrzymuje tempa reszcie uczniów.
Zasługuje na edukację.
Dlaczego to dziecko jest dla pani takie ważne?
Wszystkie są ważne. I gdyby poświęcił pan chwilę,
żeby poznać je, tak jak ja...
Rozpieściła pani te dzieci. Proszę wybaczyć szczerość.
Ale są leniwe i niezdyscyplinowane.
Myli się pan. I wyrzucanie ich ze szkoły to żadne rozwiązanie.
Uczę według pewnej metody. Nie ma wyjątków.
A powinny być.
Nie chodzi tylko o Philipa.
Nieważne, jak Emily trzyma ołówek.
Powinno się ją zachęcać do pisania.
A Robertowi nie można odmawiać prawa do przerw.
Wiadomo, że będzie się źle zachowywał.
Musi gdzieś dać upust swojej energii.
Timmy dopiero zaczął się ośmielać.
- Gra na pianinie bardzo mu pomaga. - Panno Thatcher, uczę
od 15 lat ze znakomitym rezultatem.
- Czego dowodem są wyniki testów. - Są lepsze sposoby nauczania.
Przypominam, że pani już nie jest ich nauczycielką.
Wiem, ale nie chodzi o mnie.
Tylko o dzieci.
Los każdego z nich jest dla mnie ważny.
Właśnie, że o panią chodzi.
Uznano panią za nieodpowiednią do tej pracy.
Proszę wybaczyć. Muszę przygotować lekcję.
SKLEP
To ostatni. Napisałam do każdej kobiety, którą znam,
a której pracę proponował Higgins.
Ktoś się zgłosi. Na pewno.
- A co, jeśli nie? - Napiszesz kolejne listy.
Tyle, ile będzie trzeba.
Oby tylko starczyło na opłaty pocztowe.
Coś cię niepokoi.
Widzę to.
W kwaterze głównej sporo mówi się o tym, co dzieje się na północy.
- Martwisz się o Douga. - Martwię się o wszystkich.
- Co noc się za nich modlę. - Ja też.
Ale z tego, co słyszę, to może nie wystarczyć.
Co możemy zrobić?
No właśnie.
O co chodzi?
Muszę iść na obchód.
Do zobaczenia wieczorem.
Pomóc panu?
Pewnie.
Nie znamy się.
Jack Thornton.
Carson Shepherd.
Podobno pracuje pan u Abigail.
Tak, dała mi pracę.
Wcześniej nie pracował pan dla kolei?
Idę tam, dokąd los zaprowadzi.
A teraz zaprowadził do kuchni Abigail?
Nie rozdaję kart. Tylko gram tymi, które dostanę.
Można i tak powiedzieć.
Życie nie zawsze układa się tak, jak się spodziewamy.
Co racja to racja.
Otwórzcie arkusze testowe.
Zacznijcie.
Pożyczysz gumkę?
Nie rozmawiać.
EGZAMIN PRÓBNY
Nie tak trzyma się ołówek.
Inaczej nie umiem.
Proszę tego nie robić.
Kiedy wreszcie się nauczysz?
Proszę ją zostawić.
Kto to powiedział?
Ja.
Pani Thatcher mówi, że bierność prowadzi do zła.
To, co robi pan Emily, jest złe.
Natychmiast siadaj.
Nie. Nie pozwolę na to.
Chodź, Emily.
Wracajcie na miejsca.
Wracajcie do ławek. Ale już.
Macie wrócić i zająć swoje miejsca.
Chodźmy.
- Siadajcie. - Chodźmy stąd.
Mamy pracę.
- Tak nie można. - Powiedziałem: wracajcie do ławek.
- Boję się. - Dzieci.
Nie wrócimy.
Dopóki pan Stoneman jest nauczycielem.
Szkoła przestała być fajna.
Właśnie.
- Jest dla nas niemiły. - Właśnie.
Posłuchajcie mnie.
Wiem, że to dla was duża zmiana.
A zmiany bywają przerażające.
Ale nie możecie rzucić szkoły. Edukacja jest ważna.
Tak czy inaczej, pan Stoneman to wasz nauczyciel.
Ale chcemy, żeby pani nas uczyła.
Wiem.
Ja też tego chcę.
Ale to niemożliwe.
Przynajmniej nie teraz.
To kiedy?
Oby niebawem.
Ale do tego czasu musicie darzyć pana Stonemana szacunkiem.
Ale on nie uczy tak, jak pani.
Zróbmy tak:
Będziecie chodzić do szkoły,
a po lekcjach ja będę was uczyć do egzaminów.
Czy Philip też może przyjść? Mimo tego, że on już nie chodzi do szkoły?
Świetny pomysł, Cody. Oczywiście, że tak.
Ale i tak będziemy musieli chodzić na lekcje pana Stonemana.
Tak.
I chcę, żebyście zachowywali się wzorowo.
Nie pozwala mi grać na fortepianie.
Może za tydzień zrobimy recital i zagrasz dla wszystkich.
Muzyka jest dla małych dzieci.
- Pan Avery gra na gitarze. - Coś się nie podoba?
Nie, proszę pana.
Może pan Avery zechciałby zagrać na naszym recitalu.
- Tak. - Prosimy.
- Prosimy.
Tak, prosimy.
Dla pani - wszystko.
Timmy, co się stało?
Myślałam, że się ucieszysz.
Nigdy nie grałem przed publicznością.
To nic.
Trema to normalna rzecz.
Nie poradzę sobie.
A co, jeśli zaśpiewam z tobą? To ci pomoże?
Dobrze.
W takim razie do zobaczenia jutro po lekcjach.
Nie mogę się doczekać.
Wszystkiego najlepszego.
Pan Trevoy udostępnił mi saloon, żebym mogła uczyć dzieci.
Pomogę Philipowi.
Mogę pomóc wszystkim.
To, co osiągnęłaś w pracy z dziećmi, to naprawdę coś niesamowitego.
Mają szczęście, że na ciebie trafiły.
To nie to samo, co prowadzenie lekcji, ale zawsze coś.
Ile listów wysłałaś?
Dwadzieścia pięć.
Mam nadzieję, że znajdzie się ktoś dość odważny,
- by powiedzieć prawdę o Higginsie. - Na pewno.
Nikt nie powstrzyma cię przed realizowaniem powołania.
Gowen, Wyatt ani Higgins.
Jack.
Co się stało?
Przysłali telegram z kwatery głównej.
Przykro mi, Jack.
Jack.
Co się stało?
To Doug.
Zginął na polu bitwy.
Napisy: Szymon Sobczak