- Poprzednio w When Calls the Heart. - Zastąpię panią.
Zwrócono mi uwagę na dotyczący pani list.
Byłem zmuszony panią zwolnić.
Pamiętasz Thomasa Higginsa? Nie jest taki, jak się wydaje.
Nie mogę ci pomóc.
Przyszedł telegram z kwatery głównej.
Doug zginął na służbie.
Czasem zapominamy, jak cenne jest życie.
Douglas Burke zginął jak bohater.
Jack wyjechał na pogrzeb.
Wiem, że cierpi,
ale chodzi o coś więcej.
Wiem, że wszystko jest częścią większego planu.
Ale martwię się, że Jack obwinia się o śmierć Douga.
Serce mi pęka, kiedy widzę, jak się męczy.
Proponowałam, że udam się z nim na pogrzeb, ale wolał jechać sam.
Czasem myślę, że mężczyźni znoszą żałobę gorzej niż kobiety.
Doug był taki młody. To nie w porządku.
Panno Thatcher?
Dzień dobry, panie Cantrell.
Chciałem podziękować
za umożliwienie mojemu synowi nauki po lekcjach.
Kiedy pan Stoneman wyrzucił go ze szkoły, bardzo się przejął.
- Pan Stoneman popełnił błąd. - Chciałbym, żeby to pani
uczyła tę klasę.
Philipowi brakuje przebywania z dziećmi.
Mnie też.
Ale zobaczymy pana z synem na koncercie, prawda?
Oczywiście.
Co się stało?
Czuję, jakbym dryfowała.
Jak to?
To nie to samo.
Dodatkowe zajęcia, a nie lekcje.
Jestem ochotniczką, która pracuje z dziećmi
- kilka godzin po szkole. - Ale to, co robisz, jest ważne.
Pomagam im przy zadaniach,
ale to tylko część pracy nauczyciela.
Wiem.
Cody za tobą tęskni.
Ta sytuacja nie będzie trwać wiecznie.
A co, jeśli będzie?
Odzyskasz swoją posadę. Cierpliwości.
To nie takie łatwe.
Twoja obecność wiele dla mnie znaczy.
Dla pani i Douga wszystko.
Kapral Douglas Burke był prawdziwym bohaterem.
Służył ojczyźnie z honorem i godnością.
Jako funkcjonariusze policji konnej musicie spełniać wygórowane standardy.
Bez względu na cenę, jaką płacicie.
Doug zapłacił najwyższą, wykazując się niezwykłą odwagą i szlachetnością.
Wiódł życie, jakie było mu pisane.
Wypełnił swoje przeznaczenie.
Trudno o większe szczęście.
Salwa honorowa!
Prezentuj broń.
Ognia!
Ładuj.
Prezentuj.
Ognia!
Ładuj.
Prezentuj.
Ognia!
Do nogi broń.
Jack.
Czy mogę jakoś pomóc?
To był dobry początek.
Nie wierzę, ze Douga już nie ma.
Byłeś dobrym przyjacielem.
Powinienem był zrobić więcej.
Jack.
Tak mi przykro. Nie wyobrażam sobie, przez co przechodzisz.
Dziękuję, Rosie.
Nie chcę przeszkadzać. Ale to dla ciebie.
Mam nadzieję, że urwisy lubią szarlotkę.
Wahałam się między jabłkiem a wiśnią,
ale plamy z wiśni trudno wywabić, więc...
Nie martw się. Dzieci na pewno będą zachwycone. Dziękuję.
- Idę na zajęcia. Zobaczymy się później? - Pewnie.
Moje nauczycielki nie przynosiły ciast.
To na lekcję matematyki.
Znasz Elizabeth.
Zawsze szuka nowych sposobów na pobudzenie młodych umysłów.
Nie znam nikogo tak oddanego pracy.
Wiem, o czym mówisz.
To dla niej coś więcej niż praca, prawda?
To sens jej życia.
Kto jest gotowy na ułamki?
W ogóle ich nie rozumiem.
Ułamki są wszędzie.
Robercie, zechcesz je rozłożyć?
Chyba polubię te ułamki.
Was jest ośmioro.
Podzielę ciasto
na osiem równych części.
Jeśli zabiorę jeden kawałek,
ile ósmych nam zostanie?
Siedem.
Zgadza się.
Osiem ósmych minus jedna ósma to ile?
- Siedem ósmych. - Siedem ósmych.
Zgadza się.
Nauczyliście się odejmować ułamki.
I przyszło wam to jak z płatka.
- Możemy trochę zjeść? - Oczywiście.
Cody, nałóż wszystkim.
Widzę, że doucza pani dzieci.
Poprosiły o pomoc.
- Wygląda na to, że skutecznie. - Miło, że pan zauważył.
Nawet pan Cantrell radzi sobie lepiej.
Jeśli pomogę mu nadrobić zaległości w czytaniu i pisaniu,
może przyjmie go pan z powrotem do szkoły.
Trzeba by cudu.
Wierzę w cuda.
Miłego dnia, panno Thatcher.
Zdecydowałeś, co zagrasz na koncercie?
- „Danny Boy”. - Wiesz,
- że to ulubiona piosenka Jacka? - Mojego taty też.
Ale nie zagram, jeśli pani nie zaśpiewa.
Obiecała pani.
Oczywiście. Nie martw się.
Kiedy zbudujemy dworzec, zaczniemy kłaść tory.
Powinno pójść gładko.
Chcę się napić. Przyłączysz się?
Ojej, obawiam się, że to niemożliwe.
Nie dzisiaj.
Ani przez inne popołudnia w tym tygodniu. I w następnym.
- Dlaczego? - Saloon jest zamknięty.
Do czwartej, dopóki Elizabeth nie skończy pracować z dziećmi.
Czyli jeszcze przez 40 minut.
Panna Thatcher uczy w saloonie?
W końcu jest nauczycielką.
- Została zwolniona. - Ojejku.
Po co te nerwy?
Pomaga dzieciom przygotować się do testu.
- To zadanie pana Stonemana. - Owszem.
Ale najwyraźniej nie radzi sobie z nim najlepiej.
Miłego dnia, panie Wyatt. Panie Avery.
- Wiedziałeś o tym? - Nie.
Ale ostrzegałem, że zwolnienie Elizabeth Thatcher
- nie spodoba się wielu osobom. - Nie obchodzi mnie, co im się podoba.
Nie chcę, by ta kobieta uczyła kogokolwiek i gdziekolwiek.
Robi się późno. Może coś zjesz?
Nie, dzięki.
Jack...
Gdybyś chciał porozmawiać, możesz na mnie liczyć.
- Mam nadzieję, że nie przeszkadzam. - Skąd.
Pani Burke chciała się z tobą zobaczyć.
- Proszę. - Dziękuję, Jack.
Nie trzeba. Zaczekam na zewnątrz.
Jestem Elizabeth Thatcher. Moje kondolencje.
Douglas pisał o pani. Mówił, że była pani bardzo miła.
- Zostawię państwa. - Proszę zostać.
Naturalnie.
Jack.
Mam coś dla ciebie.
Medalik ze świętym Krzysztofem. Dałem go Dougowi.
Douglas był jedynakiem.
Jack był dla niego jak starszy brat.
Ja uważam cię za drugiego syna.
On by chciał, byś to miał.
Nie powinienem.
Wręcz przeciwnie.
Powinienem tam być.
Doug pojechał zamiast mnie.
Proszę mi wybaczyć.
Śmierć Douga to nie twoja wina.
- Chciał poprowadzić tych ludzi. - Gdybym pojechał...
może on wciąż by żył.
Bóg ma dla nas plan.
Nie pojmuję go,
ale Doug był szczęśliwy,
bo wypełniał powołanie od Boga.
I to...
daje mi ukojenie.
Jack.
Modlę się, abyś i ty go zaznał.
Proszę wyjaśnić, dlaczego Thatcher pracuje z dziećmi po lekcjach?
Pomaga tym, które mają zaległości.
Egzaminy regionalne już za parę dni.
Proszę wybaczyć truizm,
ale czyż to nie pański obowiązek?
- Owszem, ale nie ma nic złego w tym... - Elizabeth Thatcher
przeciwstawia się interesom kolei.
Ma się nie zbliżać do tych dzieci.
Ma je pan uczyć tak, żeby jej pomoc nie była potrzebna.
Bo znajdę kogoś, kto to umie.
Musimy porozmawiać.
Tak. Musimy.
Na północy jest tak źle, że musisz jechać?
Gorzej.
Syndykaty, gangi. To wszystko samo nie zniknie.
Mówiłeś Elizabeth?
Jeszcze nie.
Nie, dopóki nie podejmę decyzji.
Wszyscy mamy jakiś kodeks.
Rób to, co uważasz za słuszne.
Co to?
Proszę się nie gniewać. Nie odrobiliśmy pracy domowej.
Nie jestem zła, ale mam nadzieję, że macie jakiś dobry powód.
- Zamiast tego napisaliśmy listy. - Jakie listy?
Takie dobre, bo podobno
przez jeden zły pani nie może nas dalej uczyć.
Każde dziecko napisało po jednym.
Chcemy pokazać burmistrzowi, że pani potrzebujemy.
- Nie wiem, co powiedzieć. - Jeśli te listy nic nie dadzą,
rodzice założą własną szkołę
i będą sami płacić ci pensję.
Będzie jak wtedy, kiedy przyjechałaś.
Lekcje możesz prowadzić tutaj.
Nawet nie wiecie, ile to dla mnie znaczy.
I jak mi to pochlebia.
Zgadzasz się?
Chciałabym, ale nie mogę.
Co?
Czemu nie?
Nawet jeśli otworzylibyśmy własną szkołę,
to nie oczyściłoby mojego imienia.
Ale uczyłabyś dzieci.
I nic nie sprawiłoby mi większej radości,
ale potem dorośniecie
i pójdziecie dalej, a z czym zostanę ja?
Nowe rodziny nie będą mnie znały.
Wiem, że urodziłam się, żeby coś zmienić
w życiu dzieci z Hope Valley.
Nie tylko dzisiaj, ale też jutro i pojutrze.
Bez tego nie będę mogła żyć.
A co, jeśli my nie będziemy mogli żyć bez pani?
Dacie sobie radę.
Tata się tobą zajmie.
A w międzyczasie
muszę odzyskać to, co mi odebrano.
Bez względu na to, ile czasu to zajmie.
Ile to może potrwać?
Nie wiem, skarbie,
ale nie zostawię was do egzaminów
i koncertu.
I obiecuję, że wrócę.
Chcemy, żeby je pani przeczytała.
Dziękuję.
„Pani Thatcher mówi, że mogę być, kim chcę.
Chciałem zostać lekarzem niedźwiedzi,
ale teraz chcę zostać nauczycielem tak wyjątkowym, jak ona”.
To mój ulubiony.
Od Philipa.
„Pani Thatcher uważa, że jestem mądry, więc ja też tak myślę”.
Zmieniłaś jego życie. Ich wszystkich.
O to chodziło.
Elizabeth...
To, co spotkało Douga...
skłoniło mnie do zastanowienia się nad moim celem.
I?
Collins poprosił, żebym poprowadził dywizjon na północne terytoria.
Nie.
To zbyt niebezpieczne.
Powiedziałaś, że praca nauczycielki to część ciebie.
A walka o to, co słuszne, jest częścią mnie.
Już idę.
Francine.
BIURO BURMISTRZA
Wiem, że powinnam przyjść wcześniej,
ale jestem tu teraz.
Słowa pani Fessler potwierdzają to, co mówiłam o Thomasie Higginsie.
Musi pan przywrócić Elizabeth na jej posadę.
Spokojnie.
Jako darczyńca nowej szkoły nie wiem,
- dlaczego mamy wierzyć tej kobiecie. - Bo mówi prawdę.
Nie przedstawiła dowodu na to,
że pan Higgins ją molestował.
Oto dowód.
Zostawiał je na moim biurku.
Proszę samemu przeczytać, co sugerował.
Proszę porównać charakter pisma
z tym z listu o Elizabeth.
Są identyczne.
Henry, albo postąpisz słusznie,
albo czeka cię odwołanie. Dopilnuję tego.
Zważywszy na te nowe dowody,
zostaje pani przywrócona na stanowisko.
Jeśli pojawią się jeszcze jakieś dowody
- przeciwko pani... - Panie Wyatt.
To koniec.
Daruj pan sobie.
Dziękuję, Francine.
Dziękuję.
Co pan zamierza robić?
Jeszcze nie wiem.
Ale to pewne, że nie będę pracował już dla kolei.
Dla ludzi, którzy traktują innych jak Wyatt panią,
nie chcę pracować.
Przykro mi za taki obrót spraw.
Niepotrzebnie.
Zawsze patrzyłem na życie
jako na okazję do nauki.
A dzięki pani nauczyłem się bardzo wiele.
- Na przykład? - Pokazała mi pani,
że dzieci nie potrzebują tylko dyscypliny i powtarzania.
Wszystkie są wyjątkowe.
Potrzeba więcej takich nauczycieli.
Życzę pani wszystkiego najlepszego.
- Dziękuję. - To ja dziękuję pani.
Czas się pożegnać.
Byłaś bardzo dzielna.
Ale nie zrobiłam tego od razu, a powinnam.
Dlaczego zmieniłaś zdanie?
Przez to.
POCZTA HOPE VALLEY
Skąd to masz?
- Nie ty to wysłałaś? - Nie.
W takim razie ktoś inny.
Kiedy zobaczyłam radość w twoich oczach
i na twarzach tych dzieci...
Ale to inskrypcja na odwrocie przemówiła do mnie najmocniej.
„Bierność dobrych ludzi prowadzi do zła”.
Już czas, żebym zrobiła coś dobrego.
Dziękuję.
To ty wysłałaś to zdjęcie, prawda?
Kiedy powiedziałaś, jak zareagowała
na wieść o tym, co zrobił ci Higgins, wiedziałam, że coś jest na rzeczy.
- Jesteś najlepszą przyjaciółką. - A ty najlepszą nauczycielką
pod słońcem.
Na pogrzebie Douga
Sam Collins powiedział,
że każdy powinien żyć tak, jak mu to pisane.
Wypełniać swoje przeznaczenie.
Jakby wiedział, o czym myślę.
Zatem musisz posłuchać.
Słucham.
Teraz muszę tylko modlić się o siłę.
Ona tu jest.
Musisz tylko o nią poprosić.
Nie o siłę dla mnie.
Dla Elizabeth.
Nie chce, bym jechał, ale nie mam wyboru.
Zostałem wezwany, by służyć większej sprawie.
Na wszystko przychodzi czas.
Czyli nadszedł czas i na to.
Postanowiłem podjąć się tego zadania.
Jack.
Zostawię was.
Nie wiedziałam, że podjąłeś już decyzję o wyjeździe.
- Chciałem ci powiedzieć wcześniej. - Nie jedź.
- Elizabeth... - To zbyt niebezpieczne.
Ale tak trzeba.
- Musisz mieć wiarę... - Jak możesz o to prosić po tym,
- co spotkało Douga? - Posłuchaj mnie.
Ten sam Bóg, który powołał cię do nauczania
i do odmienienia życia tych dzieci,
powołał mnie do służby ojczyźnie.
Co z nami?
Wrócę. Tu jest mój dom.
I moja miłość.
Ale wiesz,
że bierność dobrych ludzi prowadzi do zła.
Dobrze. W takim razie pojadę z tobą.
- Nie możesz. - Dlaczego nie?
Jest milion powodów.
- Podaj jeden. - Jesteś potrzebna tu.
Twoim przeznaczeniem jest nauka tych dzieci. Poprawa ich życia.
Nie mogę was tego pozbawić, choćby na jeden dzień.
Ile cię nie będzie?
Nie wiem.
Nie wyznaczono końca służby.
Elizabeth.
- Elizabeth. - Zostaw mnie.
- Jack. - Pozwól mi powiedzieć.
Jesteś moim życiem.
Jesteś dla mnie wszystkim.
Proszę.
Zostaw mnie.
Zawsze wiedziałaś, że Jack nie należy do tych,
którzy odwracają wzrok, kiedy trzeba działać.
Bez względu na cenę.
Między innymi dlatego go tak kocham.
Ale to nie umniejsza mojego cierpienia.
Oczywiście, że nie.
Chyba wiedziałam, że tak będzie.
Od śmierci Douga...
widziałam, jak go to męczy.
Ja też.
Zmienił się.
Mówi, że nie chce jechać, ale musi.
To nie był jego wybór.
Został wybrany do tej walki.
Muszę z nim porozmawiać.
Zajrzał wcześniej, przed twoim przyjściem.
Prosił, żeby ci to dać.
Przejdź się ze mną.
„Przejdź się ze mną”.
Czy jest jakiś powód tego spaceru?
Owszem.
Elizabeth...
od naszego pierwszego spotkania wiedziałem, że niebiosa zesłały mi anioła.
Nie wiem, kiedy wrócę, i nie jestem pewien, czy powinienem prosić,
- byś na mnie czekała. - Jack,
na ciebie będę czekać choćby i wieczność.
Elizabeth Thatcher...
czy wyjdziesz za mnie?
Oczywiście, że tak.
Tak.
Kocham cię.
Elizabeth.
Cieszę się waszym szczęściem. Tworzycie piękną parę.
To bardzo miłe.
Mogłam to przewidzieć
od chwili, w której złapałaś bukiet na moim ślubie.
To było wam pisane.
Nie wierzę, że wyjeżdża z samego rana.
Nie przekonasz go, żeby został chwilę dłużej,
żebym mogła urządzić porządne przyjęcie zaręczynowe?
Nie ma wyboru.
Inspektor Collins kazał mu stawić się jak najszybciej.
Biedactwo.
Musi ci być przykro.
Nie jest łatwo.
Ale z drugiej strony możemy zaplanować ślub.
Racja.
Potrzebujesz kogoś, kto to urządzi
i sprawi, że to będzie ślub stulecia.
Nic nie mów. Chętnie się tego podejmę.
Rosemary, dajmy Elizabeth chwilkę na poukładanie sobie tych wszystkich spraw.
Ma teraz tyle na głowie.
Oczywiście.
Wiem, że to była niełatwa decyzja.
- Szanuję cię za to. - Jak my wszyscy.
Nie wiem, kiedy przyślą tu kolejnego konnego.
- Może trochę minąć. - Nie zdziwiłbym się.
Chcę, byś pod moją nieobecność pełnił moje obowiązki.
- Z chęcią. - Hope Valley będzie w dobrych rękach.
- Czas na toast. - Znakomita myśl.
Czy mogę wszystkich prosić o uwagę?
Chcę wznieść toast za szczęśliwą parę.
Nigdy w życiu nie spotkałam ludzi bardziej zakochanych w sobie
niż Jack Thornton i Elizabeth Thatcher.
Za honor,
wiarę
i prawdziwą miłość.
Dobrze mówi.
Tak jest.
Niech ta chwila nie mija.
Też tego nie chcę.
Ale muszę się spakować.
Znajdę cię później.
Elizabeth.
Nie wiem, czy być szczęśliwą czy smutną.
Chyba jedno i drugie.
Już dobrze.
Nadszedł czas, przyjacielu.
Bill będzie się tobą opiekował.
Ale chcę, żebyś pilnował kilku spraw.
Po pierwsze, Cody'ego.
To dobry dzieciak,
ale przyda mu się pomoc przy nowym psie.
Jest jeszcze Elizabeth.
Jest dla mnie całym światem.
Pamiętaj o tym.
Będę za tobą tęsknił, kolego.
Rosie? Skarbie?
Co się stało?
Nie mogę zasnąć.
Myślę o Jacku i Elizabeth.
Nie ty jedna.
Co ona bez niego zrobi?
Co my zrobimy?
Będę za nim tęsknić.
Jak my wszyscy.
Poradzimy sobie.
Elizabeth też.
Do jego powrotu Hope Valley nie będzie takie samo.
Nie.
Nie będzie.
Wszystko się zmienia.
Wiem o tym.
Ale dlaczego tak szybko?
To trochę przerażające.
I dlatego masz mnie.
Żebyś nigdy nie musiała się bać.
I jesteś w błędzie.
Tak?
W jakiej sprawie?
Nie wszystko się zmienia.
Pewne rzeczy zawsze są stałe.
Na przykład?
Jak bardzo cię kocham.
Obiecujesz?
Już to zrobiłem.
Już czas.
To był zaszczyt z tobą służyć. Szybkiego powrotu.
Abigail, jesteś aniołem.
Och, Jack.
Dbaj o nią.
Będziemy tęsknić.
Muszę jechać.
Wiem.
Jack!
Mam nadzieję, że przyjdzie.
Może zacznijmy na wszelki wypadek.
Panie i panowie, proszę o uwagę.
Proszę zająć miejsca, zaraz zaczniemy.
Chodźcie, dzieci.
Pani Thatcher może się nie zjawić.
Ale zaplanowaliśmy wspaniały koncert.
Przedstawienie otworzy pan Bill Avery.
I jego przyjaciele.
1. COROCZNY KONCERT MUZYCZNY HOPE VALLEY
- Gdzie pani Thatcher? - Źle się czuje.
Ale mieliśmy wystąpić razem.
Wiem.
Ale chciałaby, byś zagrał bez niej.
Naprawdę.
Jeszcze raz.
Brawo. Bardzo dobrze.
Czyż to nie było piękne? Dziękujemy Billowi i jego przyjaciołom.
Teraz wystąpi Timmy Lawson.
Nie mogę.
Oczywiście, że możesz. Jesteś wśród przyjaciół.
Nie mogę.
Pani Thatcher obiecała zaśpiewać.
Nie łamię danych obietnic.
Chodź.
Boję się.
Zrób to dla Jacka. To jego ulubiona piosenka, pamiętasz?
Napisy: Szymon Sobczak