Poprzednio w When Calls the Heart:
Wyjdziesz za mnie?
Tak.
- Przywrócono cię do szkoły. - A. J. Foster rozpłynął się w powietrzu.
Musiało to kosztować ładny grosz.
Przejmij obowiązki szeryfa, gdy mnie nie będzie.
Dickens napisał: „Była to najlepsza i najgorsza z epok”.
Dla mnie...
To jest najlepsza epoka.
Jestem zakochana i zaręczona z najwspanialszym człowiekiem na Ziemi.
Ale jest też to najgorsza z epok.
Minęły dwa tygodnie, odkąd Jack wyjechał.
Jest daleko stąd i nie wiem, czy...
Nie wiem, kiedy wróci do domu.
Na pewno wiesz, co robisz?
Nie do końca.
Żartuję, szefie.
- Wiem, jak obchodzić się z piecem. - Jeśli coś podpalisz
i puścisz to miejsce z dymem, dopadnę cię.
- Zapamiętam. - I nie mów do mnie „szefie”.
Abigail to twój szef. Ja to tylko cichy wspólnik.
Cichy?
Nie zauważyłem.
Twój przyjaciel z kolei mógłby się nauczyć manier.
Przyniosę mu resztę. Co wziął?
Tosta i kawę. Szasta pieniędzmi.
- Gdzie jest Frank? - W Elk Flats.
Córka przyjaciela wychodzi za mąż. Odprawia ceremonię.
Mam nadzieję, że się ostrzygł.
Proszę, reszta.
Nie zapomnij o napiwku.
Skończ z kelnerowaniem.
Pan Wyatt chce, byśmy przejechali się wzdłuż prawej strony
- i wykurzyli koczujących. - Znowu?
Ostatnio nie znaleźliśmy żywego ducha.
Coś nie pasuje? Powiedz mu to osobiście.
Carson, widziałeś dziś Elizabeth? Zwykle tu jada o tej porze.
Tak, widziałem ją rano. Jechała w stronę wzgórz.
Elizabeth.
Witaj, Abigail. Dziękuję.
Nie przyszłaś na śniadanie.
Potrzebuję teraz tylu klientów, ilu mogę zdobyć.
Wstałam wcześnie i pojechałam na ziemię Jacka.
Chyba znalazłam idealne miejsce na ogród.
To będzie przepiękny dom.
Chciałabym mieć stodołę na północy, przy ogrodzeniu,
z dużą przestrzenią dla kurcząt.
Abigail, tak bardzo za nim tęsknię.
Staram się nie martwić i myśleć tylko o naszej wspólnej przyszłości, ale...
Wiem. Jest ci ciężko.
Myślałam, że już do mnie napisze,
ale żaden list nie przyszedł. Nawet jeden.
Może przyjdzie dzisiaj.
Chcę tylko wiedzieć, że jest bezpieczny.
Jest w niebezpiecznym miejscu, ma niebezpieczną pracę.
Elizabeth, Jack obiecał, że do ciebie wróci.
Obiecał.
Tak.
To jest jego obietnica.
Musisz o tym pamiętać.
Dzień dobry.
- Witaj, Robert. - Dzień dobry.
- Dzień dobry, Cody. - Dzień dobry.
Dzień dobry, Opal.
Brownie nie chciał wstać dziś rano.
Cieszę się, że mu się udało.
Dzień dobry nowo przybyłym.
Jestem panna Thatcher. Witajcie w szkole.
To ma być szkoła?
Tak właśnie ją nazywamy.
- A jak mam zwać ciebie? - Chad Wyatt.
To mój brat, Earl.
Jesteście może spokrewnieni z panem Wyattem z kolei?
To nasz wujek. Ale tata też pracuje dla kolei.
Mama odprowadziła was dziś do szkoły?
Nasza matka nie żyje.
Tak mi przykro.
Wszystkim jest przykro.
Może wejdziecie do środka i znajdziecie sobie jakieś miejsca?
Dzień dobry.
Jak się miewasz, drogi mężu?
Straciłem głos.
Co mówisz?
Chyba straciłem głos.
Nie dosłyszałam. Straciłeś głos czy co?
Ojej.
O rany. No dobrze, cóż,
wygląda mi to na zapalenie krtani.
Wiem, czego ci teraz trzeba.
Mojej specjalnej herbaty z ziół i dużo odpoczynku w łóżku.
Lee, nie pójdziesz dziś do pracy.
Ale dlaczego?
Złowimy wielką rybę. Dzisiaj?
Nie.
Piłujesz coś...
A twoi pracownicy, nie mogą tego zrobić za ciebie?
Bardzo boli cię głowa.
Nie.
Twoje włosy? Musisz się ostrzyc.
Nie. Musisz...
Musisz iść do pracy, bo jesteś głową tartaku. Tak.
Czyli naprawdę nie możesz zostać w domu?
No dobrze.
Skoro absolutnie nalegasz na pójście do pracy,
chyba będę musiała pójść z tobą.
Nie patrz się tak na mnie, Lee Coulter.
Jestem twoją żoną. Doskonale wiem, co myślisz.
Będę mówiła za ciebie i dopilnuję, byś się nie przemęczał.
Nie kłóć się ze mną. Nie przyjęłabym odmowy,
nawet gdybyś mógł mówić. A nie możesz, więc...
Przyniosę ci mojej herbatki.
Piec chyba działa.
Dzięki niebiosom za małe cuda.
Co się stało z naszymi śniadaniami?
Nie słyszałaś? Ray Wyatt otworzył kantynę na stacji.
- Naprawdę? - Słyszałem od kilku chłopaków.
Wyatt mówi, że jego ludzie oszczędzają czas, jedząc tam,
zamiast iść aż do miasta.
Może. Ale nasza kuchnia jest lepsza.
Nie mają wyboru.
Zmusza ich, by tam jedli.
Nieźle nam szło przed przybyciem ludzi z kolei.
Poradzimy sobie i bez nich.
Coś jeszcze, o czym powinnam wiedzieć?
Część mieszkańców też tam jada.
Wyatt otworzył kantynę dla wszystkich i zaniża ceny.
Czyli celowo stara się ukraść mi klientów.
Interesy wkrótce ruszą.
Zobaczysz.
Wcale się nie martwię.
Na razie możemy trochę zaoszczędzić. Wiesz, rzadsza zupa,
mniej jabłek w plackach, nieco cieńsze kawałki mięsa.
Możesz zaoszczędzić w inny sposób.
Jaki?
Pozwolić mi odejść.
Wykluczone.
Gdy mnie zatrudniłaś, było tu znacznie więcej pracy.
Sam mówiłeś, że tak będzie znowu.
Trzeba tylko trochę czasu.
Każdy dzień to strata pieniędzy.
Carson, doceniam propozycję,
ale zatrudniłam cię, bo potrzebowałeś pracy, a ja twojej pomocy.
To się nie zmieniło.
Poza tym nie jesteś tylko pracownikiem.
Przyjaźnimy się.
Dobrze. A co powiesz na to?
Zmniejsz mi pensję, dopóki nie będzie lepiej.
Nie. Będziesz zarabiał tyle samo, co teraz.
Koniec dyskusji. Nie chcę o tym więcej słyszeć.
Twardo się targujesz.
Żebyś wiedział.
Zobaczmy, jak cienko da się pokroić pieczeń.
Oddaj go. Brownie nie chce się z tobą bawić.
Weź go sobie.
Co się dzieje?
Zabrali Browniego i nie chcą go oddać.
- Daj spokój, oddaj jej misia. - Bo co?
Bo powiem pannie Thatcher.
Pobiegniesz go nauczycielki jak mała beksa?
Oddaj go.
- Puszczaj! - Sama puszczaj, Złotowłosa!
- Brownie! - Popatrz, co zrobiłeś.
To nie ja to zrobiłem. To ty.
Brownie.
Chłopcy, natychmiast przestańcie!
Przestańcie.
Proszę zobaczyć, co zrobili Browniemu.
Och, Opal.
Naprawię go, skarbie. Tylko zabierz go do środka.
Pozwól mi na to spojrzeć.
Nic mi nie jest.
- To on zaczął. - Dosyć.
Idźcie wszyscy do środka.
Nie mów mi, co mam robić.
Będę mówić, dopóki jestem twoją nauczycielką. Idź do środka.
Wie pani, brzuch mnie boli.
Naprawdę boli. Muszę iść do pielęgniarki.
Dziesięć minut temu nic ci nie było.
Może mam powiedzieć wujkowi, że mnie pani nie puściła.
Dobrze. Możesz iść do siostry Carter.
Ale porozmawiam z twoim wujkiem po szkole.
Proszę bardzo.
To nowy kucharz Abigail.
- Jest... - Przystojny?
Nie powiedziałam tego.
Nie podoba ci się?
- Tego też nie mówiłam. - To co mówisz?
- Dzień dobry, panie Shepherd. - Dzień dobry paniom.
Mogę zainteresować panie nowymi specjałami Kawiarni Abigail?
KAWIARNIA ABIGAIL
Pyszne kolacje w przystępnej cenie.
Dzisiaj podajemy lazanię, a jutro pieczeń z mięsa mielonego.
Uwielbiam pieczeń z mielonego.
Ja też, ale jutro wieczorem jem kolację z panią Budden.
A pani?
Molly bardzo nie lubi jadać sama.
Wiecie co?
Ja też nie lubię. Może pozwoli mi pani się przyłączyć?
Chce pan zjeść ze mną kolację?
A nie powinienem?
Ależ nie, skądże.
- Powiedz coś. - Chętnie.
No to do zobaczenia.
Dobrze.
- Przykro mi, brat jest w Aberdeen. - Właśnie tu przyjechał.
Russ dba o przygotowania.
Większość czasu spędza w drodze.
- Kto zajmuje się jego synami? - Ja.
Musi więc pan z nimi pomówić.
O czym?
Dręczą innych uczniów.
Czy tym nie powinien się zająć nauczyciel?
Gdy uczniowie mają problemy, rodzice muszą to wiedzieć
- i pracować z nauczycielem. - Brzmi jak wymówki.
- Chcę im pomóc. - Panno Thatcher, czy nie walczyła pani
o odzyskanie pracy?
- Tak... - To proszę się nią zająć.
A teraz pani mi wybaczy...
Abigail?
Abigail, co się stało?
Cody powiedział mi, co zaszło w szkole.
Już ja powiem ich ojcu, co o tym myślę.
Ojciec wyjechał z miasta, a wuj nie chce się w to mieszać.
Dobra. Jeśli Ray Wyatt nie chce ich skarcić, to ja to zrobię.
- Wiesz, że nie możesz tego zrobić. - Coś trzeba zrobić.
I tak się stanie. Lepiej będzie dla Cody'ego, jeśli ja się tym zajmę.
- Ale ja... - Nie możesz walczyć w jego bitwach.
Wiem.
Masz rację. Ale nie mogłabyś wylać tych chłopców?
Mogłabym, ale to nie rozwiąże problemu.
Gdy się przeprowadzą, będą dręczyć dzieci w innym mieście.
- Co masz zamiar zrobić? - Musi być jakiś powód,
dla którego tak się zachowują i są pełni złości.
Muszę zrozumieć, o co chodzi.
Jeśli ktoś ma to zrobić, to tylko ty.
Tylko zrób to szybko.
Pracuję nad tym.
Chciałabym, by Jack tu był.
Zawsze sobie dobrze radził z takimi problemami.
Wróci, zanim się obejrzysz.
Idzie pan gdzieś, panie Avery?
Jadę do Medford Falls na dzień lub dwa.
- Co ci się stało? - Nic takiego.
- Co pan będzie robił w Medford Falls? - Nudne obowiązki szeryfa.
Będziesz karmił Ripa, gdy mnie nie będzie?
- Dam ci za to pięciocentówkę. - Stoi. Zacznę od zaraz.
Nudne obowiązki szeryfa? Wyglądasz, jakbyś się spieszył.
Dostałem telegraf od informatora, na który długo czekałem.
Powiesz coś więcej?
Chodzi o A. J. Fostera.
To ten księgowy, który miał zeznawać przeciwko Gowenowi,
- ale potem zniknął? - Chyba wiem, gdzie go znaleźć.
Powodzenia.
Oto mężczyzna z misją.
Nie tylko on, jak widać.
- Zwrócę ci całą sumę. - Nie przejmuj się tym.
- Wykonuję tylko swoje obowiązki. - I znacznie więcej.
Oby się opłaciło.
Słyszałam, że już się opłaciło.
Masz jutro randkę z Molly Sullivan.
Nie wiem, czy nazwałbym to randką,
ale miejmy nadzieję, że pieczeń jej zasmakuje.
Na pewno doceni i pieczeń, i towarzystwo.
Mój biedny Lee.
Musi pracować, gdy powinien leżeć w łóżku.
Czy Hickam już wrócił z Buxton?
A co z Murphym?
Na pewno już wrócił z Albert Falls.
Cóż, widać, że brakuje tu rąk do pracy.
Trzeba ich ostro zganić, jak wrócą.
Za dużo spędzają czasu na tych głupich wycieczkach.
Panie Coulter, pani Coulter.
Dostawa 12 jest w drodze i jedzie szybciej, niż przewidziano.
Lee mówi, że jest pod wrażeniem.
Nie słyszałem, by coś mówił.
Lee stracił głos, więc mówię to za niego.
Świetna robota, Jesse. To dobrze, że tak szybko nam idzie.
Dziękuję, panie Coulter.
W zasadzie...
To nawet lepiej niż dobrze.
Lee często mi mówił, że widzi w tobie wielki potencjał.
A teraz interesy rozkwitają dzięki nowym kontraktom od kolei
i mój biedny Lee jest strasznie przepracowany.
Zdecydował więc, że da ci awans.
Naprawdę?
- Bardzo dziękuję, panie Coulter. - Nie ma za co.
- Lepiej już wrócę do pracy. - To się nazywa zapał.
Czy awansowi być może będzie towarzyszyć podwyżka?
- Jasne, że tak. - Hurra!
A uważałeś to za kiepski pomysł, ty głupiutki gąsiorze.
Cody, nie chcę, byś się znowu bił z tymi chłopcami.
Ale to dręczyciele.
Wiem, skarbie. Ale jeśli będziesz robił to, co oni,
to nie będziesz od nich lepszy.
Następnym razem komuś może się stać poważniejsza krzywda.
Byli niemili dla Opal.
Cieszę się, że mogłeś jej pomóc,
ale nie możesz rozwiązywać problemów pięściami.
To co mam robić?
Nadstawić drugi policzek.
Ja tak robiłam.
Dokuczano ci w szkole?
- Nazywali mnie Pączkiem. - To nie tak źle.
Pamiętaj, że ludzie często są niedobrzy, dlatego że są nieszczęśliwi
i chcą, by inni też byli tak nieszczęśliwy, jak oni.
Dlatego wszczynają bójki?
To jeden z powodów.
Obiecaj mi więc, że nie będziesz się więcej bił, dobrze?
Obiecuję.
Zmykaj do łóżka. Robi się późno.
Dobranoc, skarbie.
Dobranoc, Pączku.
Cześć.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Naskarżyła pani wujowi. - Owszem.
- Chciała pani nam sprawić kłopoty. - Sami je sobie sprawiliście.
Zachowaliście się źle. Teraz musicie przeprosić.
Wuj Ray mówi, że Wyattowie nie przepraszają.
A Elizabeth Thatcher mówi, że przeprosicie. Do tego czasu
będziecie siedzieć z tyłu klasy, każdy sam.
Ale ja chcę siedzieć z bratem.
Wiesz, co musisz zrobić.
- Ktoś widział Opal? - Nie.
Chyba nie.
Opal?
Co robisz?
Czas iść do szkoły.
Nie chcę iść do szkoły.
Chad i Earl są okropni. Boję się ich.
Cóż, masz mnie. Nie pozwolę, by coś ci się stało.
Ale oni są ode mnie więksi.
Jestem większa od nich.
Tak, ale pani jest miła.
No dobrze.
A co powiesz na to? W tym tygodniu będziesz moim specjalnym pomocnikiem.
Jak coś się stanie, od razu przyjdziesz mi o tym powiedzieć, dobrze?
A nie stanę się skarżypytą?
Nie. Będziesz odważnie robić to, co należy.
Opal, lubisz szkołę.
Nie możesz pozwolić, by ci to zabrali,
bo wtedy wygrają.
- A tego nie chcemy, prawda? - Prawda.
Czas na herbatkę.
Lee Coulter, nie kłóć się ze mną. Jeśli chcesz odzyskać głos,
musisz wypić moją specjalną herbatkę z miodem.
Tak, musisz.
Przypomniało mi się.
Kojarzysz tę grupę rębaczy, która pracuje na górze Follett?
Jesse mówił, że zaczęło tam padać,
więc powiedziałam mu, by zwolnił tych biedaków na resztę dnia.
Przecież na nic się nie przydadzą, jak zaziębią się na śmierć.
Panie Kellogg. Czym możemy panu dziś służyć?
Przyszedłem omówić interesy z pani mężem, ale jeśli to zły moment...
Nie. Lee ma zapalenie krtani, więc dzisiaj mu pomagam.
Pan Wyatt chce złożyć zamówienie.
Zawsze do usług. Pozwoli pan, że spojrzę.
To pilne zamówienie.
To chyba nie problem, prawda?
Zwykle w takich przypadkach pobieramy o 20 procent większą opłatę.
Zgodzę się na pięć. Albo mogę zwrócić się do tartaku w Buxton.
Nonsens.
Koszty dostawy byłyby dwa razy większe niż nasza skromna dopłata.
Ale ponieważ kolej to bardzo dobry klient,
Lee chętnie pójdzie na kompromis.
Dodatkowe dziesięć procent.
Tylko na tyle możemy się zgodzić.
W porządku, dziesięć.
- Jeśli dostawa będzie do piątku. - Zgoda
Pan Wyatt oczekuje, że zdążycie.
Zawsze jesteśmy na czas.
I właśnie...
tak to się robi.
Och, Jesse.
Właśnie dostaliśmy kolejne zamówienie od kolei.
- Tym razem pilne. - Pewnie dla nowej kantyny.
Nowego czego?
Kantyna kolejowa.
Słyszałem, że pan Wyatt buduje budynek, który zastąpi obecny namiot.
A co z Abigail?
Panie Foster. Chcę z panem porozmawiać. Nie zrobię panu krzywdy.
Pani to pan Foster?
Już panu mówiłam. Nazywam się Mary Dickerson.
- Nie wiem, kto to A. J. Foster. - To czemu pani uciekała?
Bo samotna kobieta może się wystraszyć,
gdy nieznajomy mężczyzna staje na progu.
A ja mówiłem, że jestem szeryfem z Hope Valley.
Powinien pan sam siebie aresztować za napaść.
- Pozwolę sobie obejrzeć pani ramię. - Niech pan nie podchodzi.
Nie boję się tego użyć.
Staram się tylko pomóc.
Jeśli chce pan pomóc, proszę stąd wyjść.
- Nie wie pani, kim jest A. J. Foster? - Nie mam zielonego pojęcia.
Nigdy pani o nim nie słyszała?
Nie. Nigdy nie usłyszę i nie chcę słyszeć.
Proszę już iść.
Przepraszam za najście, pani Dickerson.
Przyszła poczta, ale nie mam wiadomości od posterunkowego Thorntona.
Bardzo mi przykro.
To nie twoja wina.
Codziennie do niego piszesz.
- Na pewno odpisze, jak będzie mógł. - Tak.
Dzień dobry.
Twój tata mówił, że mogę to podrzucić.
To ulotki kawiarni.
- Na pewno je doręczę. - Dzięki, Katie.
Ma pan na to pozwolenie?
Mam co?
Mamy zarządzenie, które zabrania roznoszenia ulotek
bez wcześniejszej zgody od rady miasta.
- Nie mówi pan poważnie? - Zawsze mówię poważnie.
Promuję lokalny interes. Rada miejska by to zaakceptowała.
Czemu pan ich nie zapyta?
Następne spotkanie jest w przyszły czwartek.
Mogę pana wpisać do planu, jeśli pan chce.
Burmistrzu, wiem, że siedzi pan w kieszeni kolei.
Wiem, że Ray Wyatt nie lubi pani Stanton.
Wiem też, co zrobiła dla tego miasta...
i dla pana.
Jeśli nie chce pan pomóc, to pana sprawa.
Proszę nie powstrzymywać innych.
Daniem dnia jest dzisiaj pieczeń z mięsa mielonego.
Proszę to przekazać.
Adeline Josephine Foster.
A. J. Foster to kobieta, nie mężczyzna.
Zgaduję też, że nie nazywa się pani Mary Dickerson.
Możemy tego więcej nie robić?
Puszczaj. Postaw mnie.
- Już niedługo. - Puszczaj mnie.
O tak!
Widziałeś Billa?
- Ostatnio nie, a co? - Mieliśmy sprawdzić
prawą stronę torów. Nie mogę go znaleźć.
Jeśli pan szuka pana Avery'ego,
pojechał do Medford Falls. Sprawy szeryfa.
Ach tak? Dziękuję, młodzieńcze.
Tylko jedno skłoniłoby go, by myszkować w Medford Falls.
On wie.
Avery'emu nie można ufać.
Zajmij się obojgiem.
Od razu. Nie lubię niedokończonych spraw.
Spokojnie.
Przyszedłeś się chełpić?
Przyszedłem zjeść.
Siadaj. Jak widać, mamy dużo wolnych stolików.
Kiepski dzień?
Wiedziałeś, że kantyna uderzy w moją kawiarnię.
Do wczoraj nic o niej nie wiedziałem.
Wyatt nic ze mną nie uzgadniał.
Mam w to uwierzyć?
Nie musiał tego robić.
Kolej nie potrzebuje pozwolenia na karmienie swoich pracowników.
Więc to wszystko sprawka Wyatta?
Słuchaj, nie przyszedłem tu na przesłuchanie, tylko na obiad.
Co mogę podać?
- Najdroższe danie z menu. - Nie potrzebuję twojej litości, Henry.
Nie lituję się. Wolisz, żebym poszedł i zjadł w barze?
No dobrze.
Zaraz podam polędwicę wołową.
- Pieczone ziemniaki czy purée? - I to, i to.
- I placki z kukurydzy. - Placki?
A potem kawałek ciasta.
Nie dasz rady tego zjeść.
Zobaczymy.
Dobry piesek.
Lubisz psy?
Nigdy żadnego nie miałem.
Tata mówi, że za często się przeprowadzamy.
Na pewno Cody pozwoliłby ci pobawić się z Dasherem,
gdybyś go zapytał.
- Na pewno nie. - Na pewno tak.
Hej, Cody.
Chodź, do nogi.
Tak, panno Thatcher?
Mogę pogłaskać twojego psa?
Jasne.
- Zawsze przynosi piłkę z powrotem? - Prawie zawsze.
- Mogę mu rzucić? - Dobra.
- Jest pani inna od reszty nauczycieli. - Tak?
Większość z nich nie dba o to, co się z nami dzieje.
Zatem zdecydowanie jestem inna.
Troszczę się o moich uczniów.
Chad, wiem, że początek naszej znajomości nie był przyjemny,
ale możemy zacząć od nowa. Udać, że jutro jest pierwszy
dzień szkoły. Powiem Cody'emu, by przyprowadził Dashera na lekcję
pokazywania rzeczy.
- Też mógłbyś coś przynieść. - Na przykład?
Cokolwiek. Coś, co jest dla ciebie ważne.
Ja...
Muszę iść.
Powiedz bratu o pokazywaniu rzeczy.
Skoro jest pan taki twardy, czemu mnie pan nie rozkuje
- i nie załatwimy tego raz na zawsze? - Wszystko załatwione.
Gdybym była mężczyzną, mogłabym pana pobić.
Gdyby była pani mężczyzną, zastrzeliłbym panią.
Tylko ja mogę panią uchronić przed więzieniem. Mogłaby pani
spróbować wkraść się w moje łaski.
Będzie to trudne.
Proszę to uznać za dowód zaufania.
Czemu osłania pani Henry'ego Gowena?
Dawno temu miałam bardzo dobrą pracę, sprawdzałam konta bankowe.
Potem znalazłam dokumenty,
według których burmistrz wpłacał pieniądze miasta na prywatne konta.
Powiedziałam o tym szefowi.
Zgodziła się pani zeznawać. Czemu zmieniła pani zdanie?
Ray Wyatt przysłał mi swojego człowieka.
Grozili mojej matce. Mówili, że ją zabiją,
jeśli nie zrobię czegoś z dowodami.
Złożyłam nowe zeznania, że to był mój błąd,
i podrzuciłam fałszywe księgi.
Wyatt dał mi pieniądze, bym była cicho, i wysłał mnie tutaj.
- Co innego miałam zrobić? - Zwrócić się do władz.
Obroniłyby panią i matkę.
Oboje wiemy, że ten teren należy do kolei.
Ja nie należę.
Powiedzmy, że narażę życie i dopadniemy Wyatta i Gowena...
- Co potem? - Pójdzie pani do więzienia.
- Źle. - Składała pani fałszywe zeznania.
Zrobię, co mogę, by skrócono pani wyrok.
Jeśli będzie pani współpracować, może nie odbędzie kary.
Wie pan, jak omotać kobietę, co nie?
- Gdzie są oryginalne księgi? - Zakopałam je.
- Co? - Zakopałam je 15 kilometrów stąd.
Nie mogłam zostawić ich tutaj, gdzie ktoś mógłby je znaleźć.
Zaraz się ściemni.
- Wyjedziemy rano. - Co jeśli powiem nie?
Pójdzie pani siedzieć na bardzo długo.
To jak?
Dobra. Z tyłu jest szopa. Może pan w niej przenocować.
Nie, dzięki.
Zostanę tutaj.
Nie wiem, czy mogę panu ufać.
Pani Foster, zapewniam, że nie ma się pani czego bać.
- Jest pan człowiekiem honoru? - Bez przesady.
Ale nie jestem tak zły jak niektórzy.
Najlepsza pieczeń, jaką jadłam.
I to w dobrej cenie.
Gdzie się pan nauczył tak gotować?
Nie wiem. Tak jakoś się nazbierało.
Powiedziałam panu o sobie tyle, że można by z tego stworzyć książkę.
- Ale o panu nic nie wiem. - Fakt. Nie jestem typem człowieka,
który lubi dużo o sobie mówić.
Większość ludzi nie lubi rozmawiać o swojej przeszłości,
ponieważ jest bolesna.
Zgaduję, że złamano panu serce
i wciąż stara się pan je poskładać na nowo.
Nie chcę się wtrącać.
Rozumiem, jeśli nie chce pan o tym mówić.
Przykro mi, że nie jestem lepszym współbiesiadnikiem.
Jest pan mądrym i uroczym współbiesiadnikiem.
Mam nadzieję, że się zaprzyjaźnimy,
nawet jeśli coś więcej niż przyjaźń nie wchodzi w grę.
Zatem przyjaźń.
Pod jednym warunkiem.
Muszę dostać ten przepis na pieczeń.
Dobrze.
KAWIARNIA ABIGAIL OTWARTA
Lee nie miał pojęcia, na co Wyattowi było to drewno.
Znasz mężczyzn.
Dają się ponieść dreszczykowi negocjacji.
W każdym razie przeprasza za przełożenie pieniędzy nad przyjaźń.
Gdyby wiedział o kantynie,
na pewno by odmówił.
To bardzo miło, że przyszliście, ale nie musicie mnie przepraszać.
Kantyna wciąż by tam była, nieważne, czy w budynku, czy w namiocie.
Chyba tak.
Ale i tak czujemy się źle.
- Straciłaś wielu klientów. - Cóż...
- Poradzę sobie. - Poradzisz.
A my ci pomożemy.
Najwyższy czas, byśmy zorganizowali popołudniową herbatę w tartaku.
Będziemy potrzebowali małych kanapek.
I babeczek. I herbatników.
I ciast. Wielu ciast.
Ludzie Lee uwielbiają ciasta.
O ilu ludziach mówimy?
Osiemdziesięciu siedmiu. Wszyscy dużo jedzą.
Nie musicie tego robić.
Nonsens. Chętnie pomożemy. Prawda, Lee?
Zabieram się do pracy.
Łap.
Dobry piesek.
Najbardziej lubi aportowanie.
No i jedzenie.
To wszystko.
Dziękuję, Cody. I tobie, Dasher.
Zobaczmy, kto jest następny.
Chad, przyniosłeś dziś coś specjalnego do pokazania?
Kogo to obchodzi?
Powiedziała pani, że to ma być coś specjalnego, więc przyniosłem to.
To flet prosty.
Jeden z rodzajów fletu.
Powiesz nam, czemu jest dla ciebie ważny?
To prezent na Gwiazdkę od mojej mamy.
Brat też taki dostał.
Zagrasz dla nas?
Nie umiem.
Mama miała nas nauczyć, ale...
Earl?
- Nie wiem, po co ten pośpiech. - Przed nami długa droga.
To nie moja wina.
Jest jakiś powód, dla którego zakopała je pani tak daleko?
To był dobry dzień na przejażdżkę.
Wsiadać, proszę.
Hej!
- Było to konieczne? - Warto było spróbować.
Jeszcze raz i wyląduje pani w celi. Jasne?
Jasne.
Dobrze.
Przykro mi, że mama nie nauczyła cię,
- jak grać na flecie. - Mnie też.
Ale na pewno ktoś w mieście może ci pokazać. Earlowi też.
- Earl już nie ma swojego. - Dlaczego?
Wyrzucił go po tym, jak mama odeszła.
Był na nią wściekły.
Odeszła?
Myślałam, że zmarła.
Wciąż żyje.
- Ale Earl mówił... - To nieprawda.
- Czemu skłamał? - Nie wiem.
Mama i tata często się kłócili.
Nie bardzo to pamiętam, bo byłem mały.
Jak Avery dowiedział się o A. J. Foster?
Nieważne.
Wysłałem Dale'a, by się tym zajął.
- Jak? - Musisz pytać?
Nie czuję się zbyt dobrze z drastycznymi rozwiązaniami.
Czułeś się dobrze z defraudacją.
I gdy prosiłeś mnie, bym to zamaskował.
Trochę za późno na poczucie winy.
- Nie sądzę... - Właśnie, nie sądzisz.
Gdy pozbędziemy się Avery'ego, Hope Valley będzie nasze.
To będzie bardzo korzystna współpraca...
Jeśli będziesz robił, co mówię.
Nie wiem za dużo. Chad mówił tylko, że jego rodzice się kłócili.
A matka odeszła?
- Dla Earla było to trudniejsze. - Był dość duży, by to pamiętać.
Nic dziwnego, że jest zły.
Nigdy nie dotrę do chłopców bez pomocy ich ojca.
- Mówiłaś, że nie ma go w mieście? - Tak.
Ale to nie może czekać.
Wyślę mu telegram.
Rayowi Wyattowi się nie spodoba, że wtrącasz się w jego sprawy rodzinne.
Nie obchodzi mnie, co się mu spodoba, a co nie.
Smakuje jak olej silnikowy.
Ale chyba działa.
Rosie, skarbie?
Lee.
Wspaniale. Odzyskałeś głos.
Odzyskałeś gło...
Och, kochanie.
Tak mi przykro.
Naleję ci tej cudownej herbatki
i wydobrzejesz w mgnieniu oka.
Proszę. Nie martw się. Wiem o spotkaniu z Dottie
w sprawie pracy w butiku, ale pójdę z tobą
krok po kroku i zajmę się mówieniem.
Choć raz.
Weź łyczek.
Cześć, Katie.
Chciałabym wysłać telegram.
„Russell Wyatt, National Pacific Railroad,
biuro w Aberdeen”.
Już wysyłam.
Jeszcze jedno.
Czy zapytasz mnie o to, co myślę?
- Chyba tak. - Sprawdzę popołudniową pocztę.
Nic od posterunkowego Thorntona.
Następny numer Woman's Monthly
będzie pełen artykułów o sukniach ślubnych.
Podobno koronka jest modna w tym sezonie.
Schowaj mi egzemplarz.
Ile jeszcze?
Kilka kilometrów?
Chcę dotrzeć do Hope Valley, zanim będzie zbyt ciemno, by widzieć drogę.
Na pewno potrzebuje pan moich zeznań?
- Jak już będzie pan miał księgi... - Mówiłem, że będzie pani pod ochroną.
To ma być ochrona?
- Widzi go pani? - Nie, i nie zamierzam go szukać.
Musimy się stąd wydostać albo zginiemy
Wiedziałam, że tak będzie. Wiedziałam.
Gdy dam znak, niech pani biegnie do konia.
- To nie plan, to samobójstwo. - Lepszej szansy nie będzie.
Już!
Na koń! Jedziemy.
Napisy: Joanna Kaniewska