Poprzednio w When Calls the Heart:
Powiem krótko. Jesteście aresztowani.
- Zostanę świadkiem koronnym. - Ty tchórzu.
Ukrywałem coś przed tobą. Miałem żonę i ona zachorowała.
Po jej śmierci wyjechałem, żeby zacząć nowe życie.
Przyszedłem cię ostrzec. To nie koniec.
Ona nie odpuści, dopóki nie zniszczy ci życia.
Proszę pani.
Co będzie dzisiaj na lekcji?
Poczytamy o starożytnym Rzymie.
Nie cierpię historii.
Zaczniemy też nowe zadanie z przyrody.
Lubię przyrodę.
Lubisz to, przy czym można się ubłocić.
Błoto to część natury.
- To prawda. - Natury mojego syna.
Chodź, Philipie.
- Idziemy. - Dobrze.
Pa, tato.
Philip jest świetny w przedmiotach naukowych.
Miałam obawy, czy poradzi sobie z czytaniem, ale...
W ogóle mnie nie słuchasz.
Przepraszam. Co mówiłaś?
Faith jest bardzo ładna, nie sądzisz?
Nie zauważyłem.
Aż tak bardzo widać?
- Dlaczego z nią nie porozmawiasz? - I co miałbym powiedzieć?
Zaproś ją na kolację.
- Nie mogę. - Dlaczego?
Philip źle by to zniósł.
Faith to urocza kobieta.
Nie chcę się spieszyć.
- Mój syn już wiele przeszedł. - Ty też.
Obaj musicie żyć dalej.
Masz rację.
Dokąd jedziemy?
Przygotowałam niespodziankę na twoje urodziny.
Są dopiero w przyszłym tygodniu.
Becky.
- Bardzo za tobą tęskniłam. - Proszę wybaczyć.
Nic się nie stało.
PRZEWÓZ OSÓB I TOWARÓW
- Nie powinnaś być w szkole? - Mamy wolne.
Uczymy się do egzaminów.
Może się do nich przygotowywać w domu.
- Będziesz na moich urodzinach? - Nie przegapiłabym takiej okazji.
Co sądzisz, Florence?
ODZIEŻ DOTTIE
Wygląda wspaniale.
Gratuluję.
Przepraszam.
Czy znają panie niejakiego Carsona Shepherda?
Pan Shepherd pracuje w Kawiarni Abigail.
Rozumiem.
- Znajdę niedaleko jakiś hotel? - Nad saloonem.
- Mogę panią odprowadzić. Będzie... - Dziękuję, poradzę sobie.
Po szkole możemy wziąć Dashera na spacer.
Muszę się uczyć do testów.
Cody, bo się spóźnimy.
Już idę.
Pokażę ci, jakich sztuczek go nauczyłem.
- Nie zapomnij umyć zębów. - Dobrze.
Pokażę ci nowe boisko baseballowe.
- Zabierz podręczniki. - Dobrze.
- Muszę się przygotować. Na razie. - Pa.
- Mamy dzisiaj spory ruch. - Pewnie się utrzyma
na czas zamknięcia kantyny National Pacific.
Nie narzekam. Dobrze się stało,
że Russ Wyatt przejął kolej po swoim bracie.
Miejmy nadzieję, że to zadanie go nie przerośnie.
To mi przypomniało, że muszę wynająć kogoś do naprawy rynien.
Po śniadaniu pojadę do Union City,
kupię, co trzeba, i rano wrócę.
- Nie mogę cię o to prosić. - Nie musisz. Zgłaszam się na ochotnika.
Do zobaczenia.
Nie zapomniałeś czegoś?
Nie.
Na pewno?
Musisz złapać.
Proszę. Dość zabawy.
- Leć do szkoły. - Dobrze.
Do widzenia.
Pa, skarbie.
To dobre dziecko.
Uwielbiam go.
Becky też.
To widać.
Wiem, że czasem trudno w to uwierzyć...
ale każdy dostaje drugą szansę.
Pójdę pozbierać naczynia.
Abigail, jesteś.
Wygląda na to, że potrzebujesz mojej pomocy.
Sądziłam, że nie jesteś zainteresowana pracą w kawiarni.
Nie o to chodzi.
Mam na myśli jeszcze poważniejsze zadanie
odświeżenia twojego wizerunku.
Mojego wizerunku?
Funkcja burmistrza wymaga odpowiedniej garderoby.
Masz szczęście, bo jako pracownica
nowego sklepu odzieżowego Dottie oferuję ci swoje umiejętności.
Rosemary, to bardzo miłe z twojej strony, ale szczerze mówiąc,
podoba mi się mój obecny wizerunek.
Jeśli zmienisz zdanie, wiesz, gdzie mnie znaleźć.
O rety.
Molly Sullivan znowu włożyła tę okropną kamizelkę.
Muszę ją ratować przed nią samą.
Dziękuję, skarbie.
Witaj, Opal.
- Dzień dobry. - Wszystko w porządku?
To mój ostatni dzień w szkole.
Ostatni?
Idź zająć miejsce, a ja porozmawiam z waszą panią.
Mała o tym nie wie, ale jej babcia zachorowała.
Popołudniowym dyliżansem jedziemy do Cape Fullerton.
Bardzo mi przykro. To coś poważnego?
Jeszcze nie wiemy.
Bruce i ja nie chcemy, żeby Opal zaniedbywała szkołę,
ale nie mamy jej z kim zostawić.
Rozumiem.
Odbiorę ją w porze lunchu.
Pani Weise, może ja zaopiekuję się Opal pod państwa nieobecność?
Nie, nie mogę się tak narzucać.
To żaden kłopot.
Mam dodatkową sypialnię,
a teraz, kiedy pan Thornton wyjechał, mam mnóstwo wolnego czasu.
To bardzo miłe z pani strony.
- Wrócimy jak najszybciej. - Proszę się nie martwić.
- We dwie będziemy się świetnie bawiły. - Chyba we troje?
- Z Browniem. - Oczywiście.
Proszę pamiętać go spakować.
Brownie.
Czyżby to było dla mnie?
Właściwie dla Henry'ego.
Jeśli jesteś głodny, chętnie zamienię się z tobą miejscami.
Twoją największą wadą jest dobroć.
Kiedy proces?
Niestety nieprędko.
Myślałem, że się zaprzyjaźniliśmy.
Widzę, że chcesz się powołać na niepoczytalność.
Cieszę się, że postanowiłeś zeznawać przeciwko kolei.
Tak należało postąpić.
Prawdę mówiąc, robię to, żeby ratować własną skórę.
Rozumiem.
A kiedy powstrzymałeś Raya Wyatta przed zabiciem Billa,
też zrobiłeś to, by ratować własną skórę?
Możesz już iść.
Dziękuję za lunch.
Miłego dnia, Bill.
Możemy iść do kawiarni na herbatę i muffinki?
Dopiero zjadłaś loda.
- Zmieścisz coś jeszcze? - Tak, mama mówi, że ciągle rosnę.
W takim razie dzisiaj bardzo urośniesz.
Idź już do kawiarni, a ja zaraz do ciebie dołączę.
Dobrze.
Ktoś jest bardzo smutny.
Tata miał mnie zabrać na spacer...
ale jest zajęty.
Tylko rozmawia z siostrą Carter.
Chyba ją lubi.
To, że tata kogoś lubi,
nie znaczy, że ciebie lubi mniej.
Myśli pani, że ona będzie moją nową mamą?
Myślę, że teraz ona i twój tata po prostu się przyjaźnią.
A miło jest mieć przyjaciół, prawda?
No tak.
Możemy iść?
Tak.
Proszę, Brownie.
Wielkie nieba, Opal.
Twoja śliczna sukienka.
Mogę dostać więcej dżemu?
Myślę, że zjadłaś już za dużo...
dżemu.
O rety.
Zaraz wracam.
Brownie napiłby się jeszcze herbaty.
Wszystko w porządku?
Uczenie dziecka w szkole,
a całodobowa opieka nad nim to dwie różne rzeczy.
Cóż...
Tak wygląda macierzyństwo. Nawet tymczasowe.
Rozmawialiśmy z Jackiem o dzieciach,
ale teraz musimy wrócić do tego tematu.
O ile mi odpisze.
- Nie odzywa się? - Od pierwszego listu nie daje znaku.
Na pewno wkrótce to zrobi.
Mam nadzieję.
Zamartwiając się, można zwariować.
Brownie jest spragniony.
Już idę.
- Dobrze jest mieć jakąś odskocznię. - Odpowiem ci później.
Pójdziemy spać?
Nie mogę.
Czemu nie?
Babcia jest chora, prawda?
Dlaczego tak myślisz?
Słyszałam rozmowę rodziców.
Sądzę, że teraz, kiedy są z nią twoi rodzice,
babcia czuje się znacznie lepiej.
I na pewno chciałaby, żebyś się dobrze wyspała.
Jest mi zbyt smutno, by zasnąć.
Kiedy mnie jest smutno, liczę rzeczy, które dają mi radość.
Dlaczego?
Bo dzięki temu czuję się lepiej.
Pomyślmy o tym, co daje nam radość.
- Mama, tata i Boże Narodzenie? - Właśnie.
I Brownie, i Boże Narodzenie?
- Tak. - I babeczki, i Boże Narodzenie?
Śpij dobrze, Opal.
Proszę pani.
Pani też daje mi radość.
Trudno uwierzyć, że jesteś burmistrzem i nadal prowadzisz kawiarnię.
Czasami mnie samej też.
Zatem to prawda. Dziewczęta mogą robić to samo, co chłopcy.
Jasne.
Dobry piesek.
Wygląda na to, że Cody jeszcze nie śpi.
Pójdę sprawdzić.
Abigail.
Bill, właśnie zamykałam.
To Marlise Bennett.
Myślę, że powinnaś jej wysłuchać.
Mówi pani, że Carson Shepherd jest lekarzem?
Był nim, dopóki...
Wszystko w porządku. Powiedz jej to, co mnie.
To zdjęcie mojej siostry w dniu, w którym ukończyła szkołę dla pielęgniarek.
Pobrali się miesiąc później.
Piękna.
Carson bardziej dbał o swoją pracę niż o nią.
Każdy dzień spędzał w szpitalu, nawet kiedy nie musiał.
Niektórzy nazywają to poświęceniem.
To był egoizm.
Carson mówił mi, że jego żona była chora.
Guz.
Inny lekarz uznał, że operacja była zbyt ryzykowna.
Ale wspaniały doktor Shepherd nie zgadzał się z nim.
Ona...
Zmarła na stole operacyjnym.
Bardzo mi przykro.
Tropię go od dwóch lat.
Wynajęłam prawnika i oskarżę go o zaniedbanie.
Carson jest kucharzem.
- Nie sądzę, by miał pieniądze. - Nie chcę pieniędzy.
Chcę, żeby poszedł do więzienia.
Wiem, że potrafi być czarujący.
Niech pani nie zwiedzie jego urok.
Carson Shepherd to zabójca.
Po prostu.
- Co o tym myślisz? - Jeśli to, co mówi, jest prawdą,
izba lekarska w Cape Fullerton będzie znała sprawę.
- Sprawdzisz to? - Rano wyślę depeszę.
- Co mam powiedzieć Carsonowi? - Nic.
Najpierw musimy poznać fakty.
Wiem, że to nieco kosztowne stroje,
ale garderoba jest inwestycją w twoją przyszłość.
Nie ma nic ważniejszego niż udane pierwsze wrażenie.
Również dla panów.
Panie Cantrell.
Szukałam dokładnie kogoś takiego jak pan.
- W czym mogę pomóc, pani Coulter? - To ja mogę pomóc.
Cóż...
zauważyłam, że zwrócił pan uwagę na naszą drogą siostrę Carter.
Jesteśmy tylko przyjaciółmi.
Przyjaciółmi. Rozumiem.
No tak...
ale gdyby przyjaźń przerodziła się w coś poważniejszego,
na pewno chciałby pan dobrze wyglądać.
Tak się składa, że pracuję dla Dottie Ramsey
i zajmuję się projektowaniem eleganckiej garderoby dla pań i panów.
W tej chwili nie stać mnie na nowe stroje,
chyba że szef da mi podwyżkę.
A kto jest pańskim szefem?
Pani mąż.
Mój mąż.
Powiem mu, żeby to rozważył.
Będę wdzięczny.
ODZIEŻ DOTTIE
Mamy już zamówienia?
- Pracuję nad tym. - Świetnie.
Martwię się, czy zarobię na wynajem, zanim interes się rozkręci.
Zaufaj mi, Dottie.
Z moimi zdolnościami i twoją smykałką do interesów
nie ma się czym niepokoić.
Naprawdę nie ma czym.
Obyś miała rację.
Oczywiście, że mam.
Proszę pani?
Nie rozumiem tych zadań z matematyki.
Nie szkodzi. Po kolacji rozwiążemy je wspólnie.
- I zagramy w domino? - Oczywiście.
No dobrze. Możecie iść na przerwę.
- Chciałabym mieszkać z naszą panią. - Ja też.
Wczoraj po szkole poszłyśmy na lody.
A dzisiaj zjemy kolację w kawiarni.
Potem będziemy śpiewać piosenki, grać w gry
i pić czekoladę aż do północy.
Dlaczego ty możesz robić to wszystko, a my nie?
Nasza pani mówi,
że jestem wyjątkowa. To moja przyjaciółka.
Już jesteśmy. Drzazga wyjęta.
Maggie, możesz iść na przerwę.
Chciałam zapytać, czy masz tu apteczkę.
Kiedyś miałam, ale gdzieś się zapodziała.
- Przyniosę ci nową. - Faith?
Zauważyłam,
że ostatnio często rozmawiasz z Shanem Cantrellem.
Jest bardzo uroczy.
Chyba chciałby cię gdzieś zaprosić.
Nie najlepiej radzę sobie z dziećmi.
Philip chyba mnie nie lubi.
Tak się składa, że mam pewien pomysł.
- Hej. - Wróciłeś.
Tak. I mam wszystko, co potrzebne do rynien.
W samą porę. Zanosi się na kolejną burzę.
Dobrze, że zdążyłem.
Przywiozłem Cody'emu prezent urodzinowy.
Naprawdę nie powinieneś.
Abigail?
Czy...? Wszystko w porządku?
Tak.
Chyba po prostu jestem zmęczona.
Pomogę ci przy naczyniach.
Nie. Dam sobie radę.
Dobrze. Zatem...
zacznę prace na zewnątrz.
Chodź, Rip. No dalej. Pora na spacer.
Będziemy spacerować ulicą jak inni.
Dobrze? Może być?
Spacer oznacza, że idziemy.
To zaczyna być krępujące.
SALOON BIAŁY OGIER FRYZJER
- Pan jest szeryfem? - Bill Avery.
Posterunkowy Michael Gleason.
- Nasz nowy konny? - Żałuję, ale nie.
Wracam z Union City.
W drodze na Terytoria Północne
polecono mi się tu zameldować.
To bardzo miłe, ale u nas jest spokojnie.
- Bardzo się cieszę. - Jak sprawy na północy?
Bandy mają przewagę liczebną, ale walczymy z nimi.
- Podobno w mieście jest hotel. - Tak. Tam.
Nad Kawiarnią Abigail.
Proszę powołać się na mnie, a ugoszczą pana na koszt firmy.
Bardzo dziękuję.
Miły psiak.
Pozory mylą.
Dzięki.
No chodź.
Anno, o czym napiszesz w zadaniu z przyrody?
- O kijankach. - Tak.
- A ty, Philipie? - O gąsienicach.
Doskonale. Koniec lekcji.
Oto obiecana apteczka.
Dziękuję.
Czy dobrze słyszałam, że ktoś przygotowuje pracę o gąsienicach?
Ja.
Uwielbiam owady.
Ja też.
Wiem, gdzie można je znaleźć.
- Gdzie? - Nieopodal bagien.
Pokaże mi pani?
Jasne.
Pewnie fajnie być pupilką nauczycielki.
- Nie jestem jej pupilką. - Właśnie że jesteś.
- Pupilka. - Pupilka.
- Nieprawda. - Dziewczęta.
Nieładnie jest dokuczać.
Inni uczniowie z panią nie mieszkają.
Wy też możecie przyjść.
- Kiedy? - Jutro.
- Na kolację. - Naprawdę możemy?
Tak. Dla wszystkich ugotuję spaghetti.
A potem przenocujemy.
No nie wiem.
Ona zostaje na noc, czemu my nie możemy?
- Właśnie. - Właśnie.
Dobrze. Zatem wizyta z noclegiem.
Jutro. O ile wasi rodzice się zgodzą.
WITAMY W HOPE VALLEY
- Egzamin z biologii? - Tak.
KAWIARNIA ABIGAIL
Wiesz, kim był Claude Bernard?
- Pionierem stosowania metod naukowych. - Zgadza się.
Identyczne badania powinny dać identyczne wyniki.
Chodził pan do koledżu?
Becky, chcesz się pobawić z Dasherem?
Jeszcze nie skończyłam tego rozdziału.
Proszę.
Cody...
Wiesz co? Ja chętnie zrobię sobie przerwę.
Możemy razem pobawić się z Dasherem.
Jeśli pan chce.
Jasne.
Przynieś jego piłkę.
Dziękuję.
BIURO BURMISTRZA
Izba lekarska przeprowadziła dokładne dochodzenie
w sprawie śmierci Amber Shepherd.
Jednogłośnie stwierdzono, że chirurg nie dopuścił się zaniedbania.
Co za ulga.
Szwagierka Carsona ma prawo być rozgoryczona.
Ale w sądzie przegra sprawę.
Dr Shepherd może prowadzić praktykę lekarską.
O ile zechce.
Teraz się na to nie zanosi.
To jego prawo.
Jeśli zdecyduje się przyznać, że jest lekarzem,
zrobi to, ale na razie powinniśmy uszanować jego prywatność.
- Zgadzam się. - Ja również.
Od początku miałeś rację.
Carson jednak coś ukrywał.
Ale nie to, o co go podejrzewałem.
Powinnam była zaufać twojej intuicji.
Po prostu czuwam nad tobą.
Wiem.
Frank?
Lubię, kiedy nade mną czuwasz.
Mamy niezłe plony.
Tak myślę.
Tato.
Zobacz, co znaleźliśmy.
To na kolację?
Nie. Na zadanie z przyrody. Siostra Carter mi pomogła.
Okazuje się, że ona też lubi owady.
Co ty powiesz?
Wychowałam się z braćmi.
Zaprosisz ją na kolację?
Może. Nie chciałbyś pobawić się z kolegami?
Ale chciałbym wiedzieć, co ona odpowie.
Ja też chciałbym to wiedzieć.
Cóż...
Ona się zgadza.
Czy na wieczornym przyjęciu możemy opowiadać o duchach?
Nie wiem, czy to dobry pomysł.
Brownie uwielbia historie o duchach.
Nie będzie miał po nich koszmarów?
On się niczego nie boi.
Proszę spojrzeć, ten pan ma taki sam mundur, jak policjant Jack.
Tak, to policjant konny.
- Posterunkowy Michael Gleason. - Bardzo mi miło.
- Być może zna pan... - Jacka Thorntona?
- Skąd pan wie? - Pani musi być Elizabeth Thatcher.
- Owszem. - Pani narzeczony bez przerwy o pani mówi.
Nawet pokazał nam pani zdjęcie.
Posterunkowy Thornton jest moim zwierzchnikiem.
Nic mu nie jest?
Napisałam do niego wiele listów, a dostałam tylko jeden.
W tamtej okolicy poczta działa opieszale.
Mogę przekazać wiadomość od pani.
Może taką.
Będę niezmiernie wdzięczna, jeśli mu pan to odda.
Co pani napisała?
List do Koryntian 13:4.
Miłość jest cierpliwa.
Musi być.
To trudne, kiedy on jest daleko.
Dopilnuję, żeby to otrzymał.
Mówiłem ci już, że robisz najlepszą pieczeń w Hope Valley?
Chociaż w tym jestem dobra.
Daj spokój. Nie tylko w tym.
Wymień coś. Poza pieczenią.
Chyba już wiem. Nie idzie ci w sklepie?
Nic nie sprzedałam. Ani jednej rzeczy. A bardzo się starałam.
Może musisz postarać się bardziej.
- Nie w tym rzecz. - A w czym?
Myślę, że tutejsi mieszkańcy nie doceniają mojego talentu.
To niemożliwe.
Jak tak dalej pójdzie, obie z Dottie zwiniemy interes, zanim go zaczniemy.
A gdybym ja złożył zamówienie? Dla ludzi z tartaku?
Jakoś sobie nie wyobrażam Hickama w krynolinie.
Nie w krynolinie. W czymś odpowiednim.
W roboczej koszuli
z napisem na plecach Coulter Enterprises.
To nie jest haute couture.
Nie, ale to intratna oferta.
Potrzebowałbym 87 sztuk.
Słusznie.
Pokaźne zamówienie.
I co ty na to? Dobijesz targu z mężem?
Nie robisz tego, żeby poprawić mi nastrój?
Nie. Uważam, że to przysłuży się moim interesom.
Odrobina reklamy to nic złego.
To samo pomyślałem.
Taka akcja pomoże firmie.
Na pewno.
- Umowa stoi, panie Coulter. - Znakomicie.
Zaczęłaś już myśleć o tym, co daje ci radość?
Już skończyłam.
Tak?
Zmówiłaś pacierz?
Umyłaś zęby?
I teraz zaśniesz?
Nie jestem pewna.
A możesz chociaż spróbować?
- Dobrze. - Dobrze.
Miłych snów, Opal.
Proszę pani.
- Brownie chce z panią zostać. - Ze mną?
Uważa, że jest pani smutna.
Czemu tak sądzi?
Z powodu pana Jacka.
Brownie nie chce, żeby się pani martwiła.
Brownie jest bardzo dobrym misiem.
Pan Jack jest bardzo dobrym policjantem.
Najlepszym.
Tęskni pani za nim, prawda?
Tak.
Proszę pani.
Czy to prawda, że Pan Bóg opiekuje się moją babcią?
Oczywiście.
To nie musi się pani martwić.
Panem Jackiem też się opiekuje.
Czułam, że to, co panna Bennett mówi o Carsonie,
nie może być prawdą.
Na pewno obwinia się o śmierć żony.
- Musiał to bardzo przeżyć. - Powinnam się była domyślić,
że jest lekarzem po tym, jak rozpoznał złamane żebro.
- Nie chciał, żeby to się wydało. - Szkoda, że zrezygnował z praktyki.
Lekarz by nam się przydał.
Może rozważyłby tę możliwość?
Proszę pani.
Robert nie chce dać nam piłki.
Zaraz przyjdę, skarbie.
Obowiązki wzywają.
Elizabeth, możesz zwrócić uwagę na Cody'ego?
Jasne. Coś się stało?
Jest zmęczony i nie zjadł dzisiaj śniadania.
Nigdy z niego nie rezygnuje.
Może chodzi o to, że Becky nie ma dla niego czasu. Jest zajęta nauką.
Masz dzisiaj randkę?
To tylko kolacja.
Jak widzisz, krój jest swobodny, ale lekko dopasowany.
Logo Coulter Enterprises będzie na plecach.
A teraz...
Spójrz na wybór tkanin.
Mamy flanelę i denim.
Gorąco polecam flanelę.
Jak dotąd wszystko mi się podoba.
Jeśli chodzi o wzór, to oczywiście krata.
Tu mamy szkocką kratę, bardzo czerwoną.
Ta jest jaśniejsza,
zwykle używana na czapraki.
Ta ma większe oczka. Nudna.
I jeszcze wzór glencheck.
Osobiście gorąco go polecam.
To klasyka.
I co uważasz?
Uważam, że to była bardzo profesjonalna prezentacja.
Dziękuję. A teraz przepraszam, bo muszę zamówić tkaninę.
Nie tak szybko.
Mam pewne sugestie.
- Masz sugestie? - Tak.
- Może zechcesz zapisać moje uwagi. - Uwagi?
- Uwagi. - No tak.
Oczywiście.
Uwagi.
Jakie masz uwagi?
Przede wszystkim...
dwie kieszenie.
- Nie jedna. - Dobrze.
Dwie kieszenie. Już zapisuję.
Kołnierzyk jest za duży.
Mniejszy kołnierzyk. Już się robi.
- I jest za dużo guzików. - Przestań, Lee.
To ja jestem projektantką i ja...
Zapominasz o pierwszej zasadzie w interesach.
To znaczy?
Klient ma zawsze rację.
Ja jestem klientem.
Dlatego ty masz rację.
Coś jeszcze?
Glencheck mi się nie podoba.
- Nie podoba ci się? - Zamiast niego weźmy szkocką kratę.
Pospolitą, krzykliwie czerwoną kratę?
Zamiast subtelnego, eleganckiego wzoru?
Podoba mi się ta krzykliwa czerwień.
Zaraz się tym zajmę.
Masz coś innego do picia poza tą zimną kawą?
Tylko na to stać podatników.
Może dostanę trochę tego, co masz w drugiej szufladzie?
Skąd wiesz?
Domyśliłem się.
Chyba mam dobry nastrój.
Bo zwykle nie częstuję tym więźniów.
Wzniosę toast.
Za niski wyrok?
Za to też.
Za nas dwóch.
W gruncie rzeczy niewiele nas różni, Bill.
No nie wiem.
- Ty jesteś tam, a ja tu. - Tak.
Ale mogło być odwrotnie.
Nie było łatwo.
Ty wygrałeś, ja przegrałem.
Ale ta rywalizacja...
miała dobre momenty.
To prawda.
Urocza kolacja.
To tylko fasola z bekonem.
Nie mówię o jedzeniu.
Miałam na myśli towarzystwo.
Może następnym razem zaproponuję coś ciekawszego.
Nie musisz się tak bardzo starać.
Przepraszam. Chyba wyszedłem z wprawy.
Od dawna nie zapraszałem ładnej kobiety na kolację.
A ja od dawna nie byłam na kolacji z prawdziwym dżentelmenem.
Nie wierzę.
Nie miałam szczęścia do mężczyzn.
Myślę, że teraz to się zmieni.
Zaśpiewajmy jeszcze raz.
Nie. Śpiewałyśmy to już trzy razy. Zróbmy coś innego.
Bitwa na poduszki!
Dziewczynki! Spokojnie!
Niespodzianka.
Rosemary.
- To dla nas? - Tak.
Słyszałam, jak świetnie się bawicie,
więc postanowiłam przynieść mój specjalny deser.
Tort wiśniowo-czekoladowy.
Czy na pani ślubie z panem Jackiem będzie taki tort?
Jeszcze nie zdecydowałam.
Emily, zabierz tort do kuchni i przynieś talerze.
Dobrze. Chodźcie.
- Możemy przygotować gorącą czekoladę? - Czemu nie?
- Uwielbiam czekoladę. - Ja też.
Dziękuję.
Mam nadzieję, że zdążyłam na makijaże i manicure.
A ja liczyłam na bajkę na dobranoc i pójście spać.
Dobrze widzieć, że miło spędzasz czas.
Rodzice Opal wkrótce wracają do domu.
- Jej babcia czuje się już lepiej. - Wspaniała wiadomość.
To prawda.
Ale będzie mi brakowało obecności Opal.
Pozwoliła mi zapomnieć o innych rzeczach.
Jack nie chciałby, żebyś siedziała i usychała z tęsknoty.
- Masz prawo do odrobiny radości. - Wiem.
Rosemary, wiem, że pracujesz dla Dottie.
Chcę, żebyś zaprojektowała moją ślubną suknię.
Dziękuję.
To wiele dla mnie znaczy.
Będziesz przepiękną panną młodą.
Dziękuję.
Trudno mi teraz o tym myśleć.
Nie wiem, czy Jack jest bezpieczny, czy wraca do domu.
Zawsze możesz na mnie liczyć.
W każdej sprawie.
Dziękuję.
Chodźmy na tort i czekoladę.
Zatem nadal tu jesteś.
Chyba nie powinienem się dziwić, widząc cię tutaj.
Chciałam zobaczyć twoją minę.
Teraz, jak wszyscy już wiedzą, co zrobiłeś.
Wszyscy?
- Z kim rozmawiałaś? - Z burmistrz Stanton.
Z szeryfem.
- Każdym, kogo spotkałam. - Straciłem żonę, Marlise.
- To ci nie wystarcza? - Ja straciłam siostrę.
Może udało ci się nabrać izbę lekarską, ale mnie nie oszukasz.
Co się tu dzieje?
Pani Stanton, dlaczego ten człowiek nadal tu pracuje?
- Znacie się? - Przyjechała pod twoją nieobecność.
Szeryf zweryfikował pani opowieść.
Izba lekarska nie dopatrzyła się uchybień.
Zamierza go pani bronić?
Swoje decyzje opieram na faktach.
Jest pani głupia.
- Posłuchaj choć przez... - Ten człowiek powinien zostać wydalony
z miasta.
Dość tego, panno Bennett. Proszę opuścić mój lokal.
Pójdę.
Ale kiedyś zapłacisz za to, co jej zrobiłeś.
Carson, bardzo mi przykro.
Nie tak bardzo, jak mnie.
Nikt w mieście nie uważa, że odpowiadasz za śmierć swojej żony.
To bez znaczenia.
Muszę wyjechać.
Wcale nie.
Wierz mi.
Dla wszystkich będzie lepiej, jeśli... opuszczę miasto.
Dziękuję ci za dobroć, jaką mi okazałaś.
Nigdy jej nie zapomnę.
Carson...
Żegnaj, Abigail.
Nie wiem, jak pani dziękować za opiekę nad naszą małą.
To ja powinnam podziękować.
Mówię poważnie.
Opal uzmysłowiła mi coś bardzo ważnego.
Muszę wierzyć, że wszystko będzie dobrze.
- Dzieci potrafią być bardzo mądre. - To prawda.
Brownie pyta, czy jeszcze kiedyś się tak pobawimy.
Powiedz mu, że to da się załatwić.
To da się załatwić.
Jak ci poszło z Faith?
- Całkiem nieźle. - Będzie druga randka?
Może.
Pocałowali się.
Nic się nie ukryje.
Cody mówi, że już nie chce grać w kickball.
- Jestem zmęczony. - Mam cię odprowadzić do domu?
Nie, nie trzeba.
Przepraszam, Robercie.
Dobrze się czujesz?
Tak.
Nigdy nie kładziesz się tak wcześnie, a kolacji prawie nie tknąłeś.
Czy od smutku można stracić apetyt?
Dlaczego ci smutno?
Po prostu.
To pomyślmy o czymś radosnym.
Zbliżają się twoje urodziny.
- Becky jest z nami. - Ale na nic nie ma czasu.
I to właśnie cię smuci?
Stale się uczy.
Nie ma czasu na zabawę.
Becky dorośleje, skarbie.
Nie chcę, żeby doroślała.
Ty też doroślejesz.
Kiedy Becky zda egzaminy, na pewno znajdzie czas
na grę w baseball, spacery z Dasherem i inne rozrywki.
Panno Abigail.
Dlaczego wszystko musi się zmieniać?
Och, Cody.
Jednego możesz być w życiu pewien. Tego, że ono stale się zmienia.
Ale zawsze będziesz obecny w sercu Becky i moim. To się nigdy nie zmieni.
A teraz już śpij.
Może powinnaś zrobić sobie przerwę.
Nie mogę.
Odkąd przyjechałaś, stale się uczysz.
Nauka nigdy nie była taka trudna.
Rozumiem i wiem też, jak bardzo ci na niej zależy.
Ale jest ktoś, kto marzy o tym,
żebyś miała dla niego choć trochę czasu.
On chyba nie rozumie, ile to dla mnie znaczy.
Może ty nie rozumiesz, ile to znaczy dla niego.
To mały chłopiec, który nadal żyje w Nibylandii.
Tymczasem jego Wendy dorosła i go zostawiła.
Wiem.
Czasem tak bardzo chciałabym cofnąć czas.
Wszyscy mamy takie chwile.
W szkole codziennie za nim tęsknię.
To mu to powiedz.
Panno Abigail?
Cody?
Źle się czuję.
Cody!
Napisy: Malgorzata Siemionkowska