Poprzednio w When Calls the Heart:
Carson Shepherd jest lekarzem?
- Był. - Powiedział, że jego żona była chora.
Miała guza. Zmarła na stole operacyjnym.
Nie wiedziałam, że chcesz jechać na północ.
Zdecydowałem się wziąć ten przydział.
Becky!
Ciągle się uczy. Nie ma czasu na zabawę.
- Nie czuję się najlepiej. - Cody!
Leki powinny uśmierzyć ból.
Odpocznij.
Co mu dolega?
Nie mam pewności, ale to chyba wyrostek.
To coś poważnego?
Jeśli nie zostanie usunięty i pęknie,
może stanowić zagrożenie.
Może pani go zoperować?
Nie mam kwalifikacji. Potrzebny jest lekarz.
Zawiadomię dra Burnsa.
Ma urlop.
Karl Strohm zajmuje się jego pacjentami.
Ale nawet gdyby wyjechał w tej chwili,
może nie dotrzeć tu aż do jutra po południu.
- Czy to wystarczy? - Nie wiadomo.
Pewien lekarz jest bliżej.
Carson mówił, że nie wróci do tego.
Musimy go przekonać.
Nie chcesz zostać tu z Abigail?
Potrzebni ci ochotnicy. To ważne.
- Jeśli coś stanie się Cody'emu... - Pewnie.
Słuchajcie.
Nie wiemy, w którą stronę udał się Carson Shepherd.
Jeśli dopisze nam szczęście, to nie oddalił się zanadto.
Rozdzielcie się.
- Co jeśli się nie zgodzi? - Ma wrócić.
- Ile mamy czasu? - Niewiele.
To nasza ostatnia nadzieja.
Bez niego chłopiec może umrzeć.
Ruszamy.
No dalej! Wio!
Czy Cody wyzdrowieje?
Siostra Carter robi wszystko, co w jej mocy, aż przybędzie lekarz.
- Co jeśli nie znajdą pana Shepherda? - Nie możesz tak myśleć.
Szuka go pół miasta.
Byłam taka wredna dla Cody'ego. Powinnam była spędzić z nim więcej czasu.
Spędzisz go, ile tylko zechcesz,
kiedy Cody wyzdrowieje.
- A co, jeśli nie wyzdrowieje? - Więcej wiary.
Musimy być silne. Dla siebie nawzajem i dla Cody'ego.
Carson?
Co tu robisz?
Wszędzie cię szukamy.
Abigail powinna oszczędzić wam kłopotu.
Cody źle się poczuł.
Faith podejrzewa zapalenie wyrostka.
Każdy lekarz może go zoperować.
Inni lekarze są za daleko. Mogą nie zdążyć.
Nie chcesz, żebym to ja go operował.
Abigail mówiła nam, co się stało z twoją żoną.
Wiesz zatem, że moja ostatnia pacjentka...
nie przeżyła.
Ale domyślam się, że wcześniej uratowałeś wiele żyć.
I teraz potrzebuję cię, żebyś uratował Cody'ego.
Nie praktykowałem od dwóch lat.
Nie uwierzę, że zapomniałeś swojego fachu.
Carson, jesteś nam potrzeby.
Dobrze.
Wrócę i go zbadam.
Więcej nie mogę obiecać.
Dziękuję.
Śniadanie gotowe.
Wreszcie. Dziękuję.
Ojej.
Niezręczna sytuacja.
Jak to?
To dla Ripa.
Karmię go dla pana Avery'ego pod jego nieobecność.
Wyjechał?
Dokąd?
Szuka Carsona Shepherda,
który, jak się okazało, jest lekarzem, a nie kucharzem.
Wszyscy mamy sekrety.
Cale szczęście, bo mały Cody źle się czuje.
Być może tylko pan Shepherd może mu pomóc.
Jak Abigail to znosi?
Nie najgorzej, zważywszy na okoliczności.
Nie jest jej łatwo.
Zobaczę, czy znajdę ci jakieś śniadanie.
Żal mi chłopca.
Jak nam wszystkim.
Teraz niewiele możemy zrobić...
poza modlitwą.
- Jak się czuje? - Bez zmian.
Ale dalej go boli.
- Carson. - Gdzie Cody?
Tędy.
Jak się masz, kolego?
Jakie objawy?
Gorączka, ból w podbrzuszu, nudność, wymioty.
Napięcie mięśni i obrzęk.
Zainfekowany wyrostek. Trzeba go jak najszybciej usunąć.
Możesz to zrobić?
Przyjechałem jak najszybciej.
Pan doktor Strohm?
Tak. Od kiedy utrzymuje się ten stan?
Od zeszłej nocy.
Obrzęk wyrostka czuć pod dotykiem.
To profesjonalna opinia?
Byłem lekarzem.
Carson Shepherd.
Pamiętam pana.
Pańską sprawę badała izba lekarska.
Fakt.
Carson został oczyszczony z zarzutów.
Skoro nie jest pan już praktykującym lekarzem,
może pozwoli pan, że sam postawię diagnozę?
Naturalnie.
Proszę wyjść.
Pozwoli pan, że zostanę.
Wolałbym nie.
Ale będzie mi potrzebna pomoc pielęgniarki.
Zrobię, co będzie trzeba.
Chodźmy na kawę.
Lee.
Dobrze, że wróciłeś. Znalazłeś Carsona?
Jest z Codym.
Usiądź, a ja zrobię ci kanapkę.
Nie, dziękuję...
Nie jestem głodny.
Nie jadłeś śniadania.
Zaraz idę do pracy.
Praca zaczeka. Musisz odpocząć.
Muszę się umyć i iść do biura.
Tartak nie zawali się bez ciebie.
Rosie, możesz przestać gadać?
Zrobiłam coś nie tak?
Nie.
Oczywiście, że nie.
Po prostu jestem zmęczony.
Jestem twoją żoną.
Wiem, jak wyglądasz, kiedy jesteś zmęczony.
To coś innego.
Nie teraz, dobrze?
Proszę.
Nie wiem, co myśleć o doktorze Strohmie.
Kierował chirurgią
w szpitalu w Union City przez ostatnie dziesięć lat.
Na pewno zna się na rzeczy.
Mam wieści.
Mam nadzieję, że dobre.
Przeprowadziłem dokładnie badanie.
Ucieszy panią wiadomość, że to nie zapalenie wyrostka.
Czyli operacja jest zbędna?
Zgadza się.
Wspaniale.
Przecież ma klasyczne objawy.
Są charakterystyczne dla wielu dolegliwości.
Gorączka wskazuje na zakażenie.
Przyczyną może być grypa lub zapalenie jelita grubego.
Ale prawdopodobnie to grypa żołądkowa.
Nie.
Mówił pan, że już nie praktykuje.
A co, jeśli ma rację?
Młoda damo, operacja wiąże się z dużym niebezpieczeństwem.
Ryzykiem sepsy, infekcji, utraty krwi, z których każde może być śmiertelne.
Takiego zabiegu nie robi się lekkomyślnie.
To nie kaprys.
Pani Stanton, praktykuję od 20 lat.
Gdybym uważał, że operacja jest nieodzowna, natychmiast bym ją zalecił.
Myli się pan.
Bierze pan pod uwagę, że to pan może być w błędzie?
Czy może uważa się pan za mądrzejszego od reszty?
Nie róbmy z tego osobistej sprawy.
Dziecko może umrzeć z powodu niepotrzebnej operacji
przeprowadzonej przez kogoś, kto chce być bohaterem.
To jest sprawa osobista.
Ty mówisz, żeby operować.
Pan każe czekać.
Proszę podawać chłopcu olej rycynowy.
Za dzień lub dwa dowiemy się więcej.
Według pana.
Rozumiem, że pański ostatni pacjent zmarł na stole.
Chyba nie powinien się pan wypowiadać.
Decyzja należy do pani.
Dziękuję panom za rady.
Zaczekajmy do rana.
Carson!
Nie idź.
Po co mam zostać?
To, że Abigail chce zaczekać,
nie znaczy, że uważa, że się mylisz. Po prostu się boi.
Poprosiła o moją opinię. Wyraziłem ją.
- Nie ma powodu, bym został. - Operacja jest ryzykowna.
Abigail o tym wie.
Jeśli jest szansa na to, że nie jest konieczna...
Jest.
I nie zostało wiele czasu.
- Pójdę już. - Proszę, nie idź.
Zostań jeszcze jeden dzień. Tak na wszelki wypadek.
Tylko o to proszę.
Jeden dzień.
Potem wyjadę.
Proszę pani, dlaczego siostra Carter nie pozwala nam odwiedzić Cody'ego?
Jest chory, skarbie.
Dlaczego nie możemy go odwiedzić?
Bo jeszcze nie wiemy, co mu dolega.
Nie chcemy, żebyście się zarazili, jeśli ma grypę.
Przyniosłem mu żabę na pocieszenie.
Może zamiast tego napiszcie dla niego kartki.
Jutro ma urodziny.
Zatem kartki urodzinowe.
Skoro jest chory, to jak urządzimy mu przyjęcie?
Wyprawimy je, kiedy Cody już wyzdrowieje.
Idźcie robić te kartki. Dokończycie je w szkole.
Rosemary?
Elizabeth.
Przepraszam, byłam zamyślona.
Coś się stało?
Chodzi o Lee.
Coś przede mną ukrywa. I nie wiem, co to może być.
Próbowałaś z nim rozmawiać?
W rozmawianiu jestem najlepsza.
Ale on mnie zbył.
Czyli naprawdę coś jest nie tak.
Wiem.
Z tobą.
Ze mną?
Moja Rosemary się nie poddaje.
Szczególnie, kiedy chce rozwiązać problem.
Nie myślałam o tym w ten sposób.
Może powinnaś.
Kiedyś przeczytałam w gazecie,
że komunikacja jest kluczem do udanego związku.
Cytujesz mnie?
Dobra rada to dobra rada.
Czasem nawet autorka porad sama potrzebuje porady.
Szczególnie własnej.
Mogę się przyłączyć?
Śmiało.
Nie zgadzamy się co do tego, co dobre dla Cody'ego,
i nie mam tyle doświadczenia, co pan...
Panie Shepherd, do rana chłopiec wydobrzeje.
- Nie, jeśli się pan pomylił. - Mało prawdopodobne.
Może warto miarkować się z piciem na wypadek operacji.
- Warto pilnować swojego interesu. - To jest mój interes.
Ten chłopiec jest mi bliski.
Tak jak żona?
Nie było pana tam.
Zrobiłem to, co musiałem.
Tak pan twierdzi.
Proszę mnie posłuchać.
Wyrostek Cody'ego...
Mam dość słuchania.
Izba oczyściła pana z zarzutów, ale to nie czyni pana dobrym lekarzem.
Tego pacjenta pan nie zabije.
Przez pańskie tchórzostwo chłopiec umrze!
Hej! Spokojnie!
Wszystko pan widział.
Proszę go aresztować.
Widziałem dyskusję dwóch lekarzy.
Nie ma powodu do stawiania zarzutów.
Zatem to tak. Kryjecie swoich.
Mówi pan, że nie wykonuję swoich obowiązków?
Nie.
Skądże znowu.
To dobrze.
Chyba pora, żeby udał się pan do domu.
Ty też.
Lee?
Jesteś.
Kolacja prawie gotowa.
Chyba...
Chyba się położę.
Proszę.
Cokolwiek to jest,
powiedz mi.
Pozwól mi pomóc.
To nic.
Lee.
Nie chcę cię kłopotać.
Nie o to chodzi w małżeństwie?
Żeby się nawzajem kłopotać?
Cóż...
Myślałem o Codym.
Jak my wszyscy.
Pamiętasz, jak mówiłem, że straciłem brata?
Zmarł, kiedy byłeś mały.
Tak.
Czasem Cody przypomina mi Patricka.
To był dobry chłopak.
Bardzo posłuszny.
Przeważnie.
Tak czy inaczej...
kiedy zachorował...
lekarze nie wiedzieli, co mu jest.
Kazali czekać.
Ostatniej nocy poprosił, żebym mu poczytał.
Uwielbiał to.
Tomek Sawyer. Jego ulubiona książka.
Został nam jeden rozdział.
Ale byłem zmęczony.
Spytałem, czy mogę poczytać mu rano.
I już nie zdążyłem.
Nie przeżył tej nocy.
Lee.
Tak mi przykro.
Dlaczego mi nie powiedziałeś?
Powinienem oferować rozwiązania, a nie problemy.
Może rozwiązań powinniśmy szukać wspólnie.
Co jeśli ich nie ma?
Nie szkodzi.
Nie mógł pan spać?
Jak się czuje?
Coraz gorzej.
- Gorączka? - Rośnie.
Puls słaby.
Wyrostek pęknie lada moment.
Pójdę po Strohma.
Widziałem go w saloonie.
Nie da rady operować.
Niech pan to zrobi.
Idź po Abigail.
Jeśli go nie zoperuję, wyrostek pęknie.
Wtedy zarazki dostaną się
do krwiobiegu i wywołają sepsę.
Infekcja obejmie całe ciało.
Wtedy już nic nie da się zrobić.
Doktor Strohm uważa, że to niebezpieczne.
Ma rację.
Szczególnie tutaj. Nie mamy nowoczesnych narzędzi,
warunki sanitarne nie są idealne.
To niektóre z problemów.
Gdybyśmy mieli czas, żeby przewieźć Cody'ego do szpitala,
zaleciłbym właśnie to. Ale musimy działać szybko.
Bez operacji Cody umrze.
Jesteś pewien?
Na sto procent.
Zaufaj mi, Abigail.
Dobrze.
Rób, co musisz.
Daj mi skalpel, zacisk i szwy.
Wysterylizuj narzędzia.
Fenolem. A jeśli go nie masz, to wrzątkiem.
Nie chcę ryzykować kontaminacji.
Wszystko będzie gotowe za parę minut.
Musisz wyjść.
Carson.
Nie pozwól mu umrzeć.
Tak ciężko siedzieć bezczynnie.
Prześpij się.
Nie zmrużyłabym oka.
Dopóki Cody'emu coś grozi.
Już straciłam jednego syna.
Nie wiem, co zrobiłabym bez Cody'ego.
Jest moim skarbem. Czyni mnie tym, kim jestem.
Wszyscy go kochamy.
Coś wiadomo?
Na razie nie.
Ile minęło?
Nieco ponad godzina.
Możemy coś zrobić?
Zaparzę herbatę.
Pomogę ci.
Podjęłaś właściwą decyzję.
Obyś miał rację.
Mam.
- Nic mu nie będzie. - Tak.
Życie w Hope Valley zmieniło się.
Kiedy tu przyjechałam, bałaś się własnego cienia.
A teraz - tylko popatrz.
Zajęłaś się Abigail, mnie posłużyłaś radą.
Zmieniłaś życie wszystkich dzieci.
Zaszłaś tak daleko.
Ledwo cię poznaję.
To miłe z twojej strony.
Ale szczerze...
czasami czuję tak wielką pustkę, że nie wiem, czy sobie poradzę.
Tęsknisz za Jackiem?
Strasznie.
Walczy w słusznej sprawie.
Tak jak ty tutaj.
Byłby z ciebie dumny.
Czas iść, Henry.
Iść?
Dostałem telegram z magistratu.
Wyznaczono ci termin rozprawy.
Wiem, że chętnie się mnie pozbędziesz, ale...
Chcę prosić o przysługę.
Ty mnie?
To nic wielkiego.
Chcę zostać, dopóki nie dowiem się, jak czuje się Cody.
To tylko jeden dzień. I tak zdążymy na czas.
Grasz na zwłokę.
Zwał, jak zwał.
Dlaczego tak interesujesz się Abigail?
A ty?
Jutro i tak ma być lepsza pogoda.
Powiem ci, jak tylko coś będę wiedział.
- Minęło ponad pięć godzin. - Na pewno niebawem czegoś się dowiemy.
To powinno trwać tak długo?
Carson?
Usunąłem wyrostek w samą porę.
Bogu dzięki.
Cody jest jeszcze pod narkozą.
Ale wydobrzeje, prawda?
Prawda?
Stracił sporo krwi.
Nie.
Ma gorączkę i słaby puls.
Zrobiliśmy, co się dało.
Oczywiście.
Byłem w izbie chorych.
Lepiej, żeby miał pan jakieś dobre wytłumaczenie.
Wyraziłam zgodę na zabieg.
To był błąd.
Jak rozumiem, pan był niedysponowany.
Izba lekarska o wszystkim się dowie.
Dowie się też o tym, że nie rozpoznał pan zapalenia wyrostka.
Pańska lekkomyślność mogła zabić chłopca.
Przynajmniej nie umarł przez pęknięty wyrostek.
Powinien był zostać przewieziony do szpitala
na właściwą salę operacyjną.
Podjęłam decyzję i przy niej obstaję.
Dobrze.
Zatem nic tu po mnie.
Teraz to pański pacjent. Jeśli umrze, to pan będzie go miał na sumieniu.
Przykro mi, że to słyszałaś.
Mogę go zobaczyć?
Oczywiście.
Odprowadzę cię.
Powinieneś odpocząć.
Podobno miałeś ciężką noc.
Można tak powiedzieć.
Powinieneś się przespać.
Może później.
Teraz już nic więcej nie zdziałasz.
A co, jeśli nie zrobiłem dość?
O życiu i śmierci nie decydujesz ty,
tylko siła wyższa.
Im wcześniej to pojmiesz, tym lepiej.
Moje życie nie potoczyło się tak, jak się spodziewałem.
Możesz to zmienić.
Co jeśli już za późno?
Dopóki nie wyciągniemy nóg, nigdy nie jest za późno, czyż nie?
Ale jedno wiem na pewno:
ucieczka to żadne rozwiązanie.
Zaraz przyjdę.
Chyba pracuje pani nad czymś do szkoły.
Dzieci chcą zrobić kartki dla Cody'ego.
Rozumiem.
Chcę wysłać telegram do izby lekarskiej w Cape Fullerton.
Oczywiście.
Proszę.
Wolałabym, by pani tego nie robiła.
Znamy się?
Elizabeth Thatcher.
Jestem znajomą burmistrz Stanton i Carsona Shepherda.
Shepherd to niebezpieczny człowiek.
Przeprowadził operację,
choć od dwóch lat nie praktykuje.
Zrobił, co konieczne, by ocalić życie dziecka.
Wcale nie wiadomo, czy kogokolwiek ocalił.
Cody'ego nie byłoby już z nami, gdyby nie Carson.
Mojej siostry już nie ma.
I to jego wina.
Czasem Bóg ma inne plany
niż te, które my sobie układamy. Trzeba to zaakceptować i żyć dalej.
Zmieni pani zdanie,
jeśli chłopiec umrze.
Modlę się, żeby tak się nie stało.
Proszę.
Proszę uwolnić się od tego gniewu i mu wybaczyć.
Cierpi bardziej niż pani.
Wszystkiego najlepszego, skarbie.
Musisz wyzdrowieć.
Wiem, że jesteś dzielny.
Przeszedłeś tak wiele i nigdy się nie poddawałeś.
Jeszcze tyle przed tobą.
Tyle cię jeszcze czeka.
Jeśli kiedykolwiek miałeś walczyć, to zrób to teraz.
Proszę.
Nie poddawaj się.
KAWIARNIA ABIGAIL
Trzeba przyznać,
jestem zaskoczony, że przyszedłeś.
Zastępuję wspólniczkę.
- Jest w izbie chorych? - Tak.
Czeka, aż Cody się obudzi.
No tak.
Panowie.
Przyłączycie się do modlitwy w kościele?
Pewnie.
Przyjdę, jak tylko posprzątam i zamknę lokal.
Może my panu pomożemy?
Dobra myśl.
TELEGRAF
Daj mu zdrowie
i przywróć do pełni sił.
Prosimy o to słowami,
których nauczył nas Pan.
Ojcze Nasz, któryś jest w niebie, święć się imię Twoje,
przyjdź królestwo Twoje, bądź wola Twoja
jako w niebie, tak i na ziemi.
Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj.
I odpuść nam nasze winy, jako i my odpuszczamy naszym winowajcom.
I nie wódź nas na pokuszenie,
ale zbaw nas ode złego.
Bo Twoje jest królestwo i potęga, i chwała
na wieki wieków.
Amen.
Jak się czuje?
Puls w normie.
Gorączka opadła.
Cody?
Słyszysz mnie?
Cody?
Cody, obudź się.
Cody, skarbie.
Proszę.
Obudź się.
Cody?
Gdzie jestem?
W izbie chorych, skarbie.
Pamiętam, że bolał mnie brzuch.
Tak.
To prawda.
Ale teraz już wszystko będzie dobrze.
Wyzdrowiejesz.
Nie wiem, jak ci dziękować.
Zostawię was samych.
Powinien pan odpocząć.
Ja tu zostanę.
- Na pewno? - Tak.
Dlaczego płaczesz?
Ze szczęścia.
Dziwny powód.
Zrozumiesz, jak będziesz starszy.
Abigail?
Cody dojdzie do siebie.
Mogę go zobaczyć? Chciałam zostawić dla niego kartki.
Powiem Becky. Idź do niego.
Carson?
Chłopiec przeżył?
Tak.
Ocaliłeś mu życie.
Zrobiłem, co do mnie należało.
Dla Amber też zrobiłeś, co należało.
To nie wystarczyło.
Byłam tak zła...
Tak wściekła z powodu jej straty,
że potrzebowałam obwinić kogoś o jej śmierć.
Ale to nie w porządku.
To był błąd.
Naprawdę tak myślisz?
Tak.
Chciałem zostać lekarzem tylko po to, żeby pomagać ludziom.
Coś mi mówi, że ocalisz jeszcze wiele istnień.
I nie zamierzam ci w tym przeszkodzić.
Nawet Dasher zrobił dla mnie kartkę.
Wszyscy za tobą tęsknią.
Mogę?
Pewnie.
Zajrzę potem.
Tak się o ciebie martwiłam.
Wystraszyłeś mnie.
Przepraszam.
Nie.
To ja przepraszam.
Za co?
Nie spędzałam z tobą dość czasu.
Ale obiecuję, że kiedy wydobrzejesz,
znów będziemy się razem bawić.
Zawsze będę twoją starszą siostrą.
Nawet jeśli zachowuję się jak bachor?
Właśnie od tego są młodsi bracia.
Jak ci pomóc przy organizacji przyjęcia?
Tort już mamy. Może zrób dekoracje?
Nie ma sprawy.
Myślałam, że tego nigdy nie doczekam.
Zaraz cię dogonię.
Myślałam, że wyjechałeś wczoraj.
W Cape Fullerton była paskudna pogoda.
Nie chciałem ryzykować.
Bill był na tyle miły, że pozwolił mi zostać dzień dłużej,
żebym mógł usłyszeć wieści.
O czym?
O twoim synu.
Dobrze, że się wylizał.
Dziękuję.
Czas na nas.
Chyba pora się pożegnać.
- Wrócę szybciej, niż sądzisz. - Nie byłbym taki pewien.
Dbaj o siebie.
Ty też.
No już.
Pozwól.
Dziękuję.
Nie powinieneś już pracować w kuchni.
Faith popilnuje Cody'ego. Najgorsze za nim.
Powinieneś być lekarzem, nie kucharzem.
Nie jestem tego taki pewien.
Ale ja - owszem.
Nie rozumiesz?
Bóg przysłał cię tu nie bez powodu.
Miałeś ocalić życie dziecka.
To Cody uratował mnie.
Wy wszyscy.
Zatem tak miało być.
W Hope Valley cuda się zdarzają.
Pomoc nadchodzi niespodziewanie.
Minęło kilka tygodni od operacji.
Cody wrócił do pełni zdrowia.
Czasem dopiero perspektywa utraty bliskiej osoby
pomaga nam dojrzeć, jak ważne jest, by cenić każdą wspólną chwilę.
Wracaj, mój drogi.
Nie mam nic cenniejszego od ciebie.
Z całego serca twoja najdroższa, Elizabeth.
Wszystkiego najlepszego, Cody.
Teraz mój.
Powinienem cię przeprosić.
Za co?
Myliłem się co do ciebie.
I cieszę się z tego.
Przyjmuję.
Otworzysz tu gabinet?
Myślę nad tym.
Już rozmawiałem z radą miasta. Zgodziłem się płacić połowę twojej pensji.
Hojna oferta.
Prawdziwy kij marki Snyder!
Dziękuję panu.
To nie pan, tylko doktor.
Nie ma za co.
To od nas. Cóż, od Lee.
Przygody Tomka Sawyera.
Dziękuję, panie Coulter.
Nie ma za co.
Kto to Patrick Coulter?
To ktoś wyjątkowy.
Przypominasz mi go.
To najlepsze urodziny w moim życiu.
To jeszcze nie wszystko.
Co to?
To specjalny prezent.
Jest też dla Becky.
Chciałam wam go dać od dawna.
Przyszedł w zeszłym tygodniu.
Co to?
Dokumenty adopcyjne.
Co to znaczy?
Że pani Abigail
jest waszą mamą.
Naprawdę?
Tak.
Od teraz możecie mówić do mnie „mamo”.
Idę wypróbować nowy kij.
Idę z tobą.
Uważaj, młody człowieku. Wróć przed kolacją.
Dobrze, mamo.
Słuchanie tego nigdy mi się nie znudzi.
Tak się cieszę,
że wszystko się wam ułożyło.
Dziękuję.
Napisy: Szymon Sobczak