‫«فساد توکیو» ‫فصل اول — قسمت اول
‫سیر تا پیاز سینمای جهان رو با ما ببین! ‫تلگرام، توییتر، اینستاگرام: Bamabinofficial@
‫مترجم: «حامی مغیثی» ‫در تلگرام: Timelordsubs@
‫جلو گلوله هم تأثیری داره؟
‫نه.
‫تو مکان عمومی به کسی تیر نمی‌زنن.
‫خیالم راحت شد.
‫محض اینکه چاقو بزنن می‌پوشیم.
‫ایول.
‫میز شما همینه.
‫سعی کنین اول همه برسین. ‫پشت به دیوار بشینین.
‫اینم پیش‌خدمتتونه.
‫از خودمونه.
‫اگه کس دیگه چیزی تعارف کرد ‫حتی دست هم نزنین.
‫وقتی نشستیم پشت میز،
‫قهوه تلخ سفارش بده.
‫مقام یارو چیه؟
‫یاکوزاست... دست راست اصلیه‌ست.
‫تا حد امکان کم صحبت کن.
‫بذار خودشون سر حرف رو باز کنن.
‫جیک آدلستاین هستم.
‫گفتین جیک آدلستاین، درسته؟
‫بله.
‫یه مقدار زود اومدیم ولی...
‫مایل بودیم قبل رسیدن میزبان‌هامون ‫یه چیزی سفارش بدیم.
‫میزبان‌های شما خیلی وقته رسیدن.
‫محل قرارتون هم عوض شده.
‫میزتون طبقه بالاست، ‫توی سالن خصوصی خودشون.
‫خبر داریم...
‫داری روی چی تحقیق می‌کنی.
‫و می‌خواییم متوقف بشه.
‫حتما فرمایشتون لحاظ می‌شه.
‫توزوا سان...
‫تو تشکیلات ما حکم پدرمون رو داره.
‫این مقاله تو...
‫به نفع ایشون نیست.
‫گرفتی؟
‫بکش کنار.
‫انگار همچین داستانی نبوده.
‫اگه منتشرش کنی هم...
‫شده از زیر سنگ پیدات می‌کنیم.
‫ولی قبل اینکه بیاییم سراغت...
‫حتما یه سر به خانواده محترمت می‌زنیم.
‫می‌شه حین فکر کردن به پیشنهادتون ‫یه نخ سیگار بکشم؟
‫[دو سال قبل - سال 1999]
‫[اقتصاد ژاپن]
‫اِم، خیلی‌خب. ‫همه طبق تکالیفشون تمرین کردن؟
‫- بله. ‫- بله.
‫خانم موریموتو، ‫شما اول شروع می‌کنین؟
‫- الو. ‫- الو.
‫- آقای آدلستاین؟ ‫- خودم هستم.
‫خانم موریموتو هستم. ‫واسم سوا...
‫«سوال بود»...
‫که امشب واسه شام ‫تشریف میارین؟
‫- با کمال میل. ‫- بسیارخب.
‫ممنون از همگی. ‫خیلی‌خب، واسه امروز کافیه.
‫هفته بعد می‌بینمتون.
‫ممنون از همه‌تون.
‫عصر بخیر.
‫خوش‌اومدی!
‫می‌شه جیگر، تره‌فرنگی و...
‫رون مرغ بزنی واسم؟
‫بله.
‫رو چشمم!
‫[سیستم آب و هوا]
‫آهای جیک!
‫- به‌به! ‫- سلام!
‫چه خبرها؟ مگه تو نرفتی خونه؟
‫دارم می‌رم. وسایلم رو جمع کردم.
‫ببین، اگه کارت جور نشد...
‫یه سر بیا آستین پیشمون.
‫- حتما. ‫- خیلی‌خب.
‫سلام تاکاداسان.
‫سلام جیک.
‫حالت چطوره؟ ‫امروز شلوغ پلوغ بود؟
‫خیلی سخت گذشت.
‫ببخشیدها، ولی...
‫امتحانش به زبان ژاپنیه.
‫بله، می‌دونم.
‫[آزمون صلاحیت روزنامه میچو شیمبون]
‫امتحان شروع شد!
‫بله؟ تاکادا هستم.
‫ها؟ آها.
‫یه لحظه گوشی.
‫الو؟
‫بله.
‫بله؟
‫بله.
‫انتقالی شما از...
‫دانشگاه...
‫میزوری...
‫به دانشگاه سوفیا بوده.
‫بله.
‫که سه سال ژاپنی بخونین.
‫بله.
‫می‌خوایین توی ژاپن ‫خبرنگار بخش جنایی باشین.
‫ولی چرا؟
‫پدرم توی پزشکی قانونیه،
‫من رو می‌برد صحنه‌های جرم،
‫جنازه‌ها و پرونده‌های ‫قتل رو نشونم می‌داد.
‫به‌نظرم اومد استدلال کردن بر اساس...
‫شواهد پزشکی خیلی جالبه.
‫نوشتار ژاپنیتون عالیه.
‫ممنون.
‫واسه این توضیحی داری؟
‫راستش زیاد حواسم جمع نبود.
‫با اینکه چند تا سوال از دست دادی، ‫بازم نمره خوبی آوردی.
‫روزنامه میچو شیمبونِ توکیو، ‫روزانه 12 میلیون خواننده داره.
‫بزرگترین روزنامه ژاپنه.
‫بهترین روزنامه کل دنیاست.
‫هیچ خارجی تا حالا ‫اینجا کار نکرده. هیچ‌وقت.
‫متوجه‌ام.
‫به تعهد شرکتی واقف هستی؟
‫صد در صد.
‫یهودی هم هستی.
‫بله.
‫یهودی‌ها سوشی می‌خورن؟
‫هر روز خدا.
‫به زعم خیلی از مردم ما ‫یهودی‌ها سرمایه جهان رو کنترل می‌کنن.
‫نظر تو چیه؟
‫اگه درست بود به نظرتون ‫من دنبال حقوق و مزایای شما بودم؟
‫عصر بخیر.
‫جیک‌سان، انگار امروز ‫حسابی کیفت کوکه.
‫بهترین روز عمرم بود.
‫من دستیار ویراستار، امی مارویاما هستم. ‫گزارش‌هاتون رو تحویل من می‌دین.
‫از اینجا به بعد هم...
‫از بخش مطبوعاتی پلیس شروع می‌کنین.
‫اینم یه نمونه از مقالاتمونه. ‫قالبش رو حفظ کنین.
‫فقط از همین قالب استفاده می‌کنیم.
‫اینم دفتر راهنمای میچوئه.
‫هر بند رو با این کلمات شروع می‌کنین؛
‫«سپس».
‫«وی». «در».
‫«هنگام».
‫و «چیزی».
‫بعدش سه تا بند دیگه جزئیات می‌نویسین.
‫پس «زیرا» چی؟
‫فقط آخرش استفاده می‌کنین.
‫اونم اگه جاش باشه.
‫چه موقع‌هایی می‌شه استفاده کرد؟
‫تقریبا هیچ‌وقت.
‫با یه نسخه کپی ‫می‌برینش اتاق کنفرانس.
‫مرسی امی‌سان.
‫من دوست جنابعالی نیستم.
‫یعنی هنوز اونقدری پسرخاله نشدی...
‫که بخوای من رو امی صدا کنی.
‫در مقام مافوق و سنپای،
‫باید ادب و احترامت رو حفظ کنی ‫و صدام کنی مارویاما سان.
‫متوجه شدی؟
‫بله، کاملا.
‫خیال کردی چون خارجی هستی،
‫تافته جدا بافته‌ای؟
‫توی این شرکت با وجود من ‫از این استثناها نداریم.
‫واستون سواله چرا دارین ‫از بخش جنایی شروع می‌کنین؟
‫چون همه از بخش جنایی شروع می‌کنن.
‫از کیف‌قاپی، تصادف...
‫یا یه بابایی که کیک برنج پریده تو گلوش.
‫سوژه‌های هیجان‌انگیزی که قراره ‫پوشش بدین همین‌ها هستن.
‫جذابه دیگه، نه؟
‫خوب گوش کنین ‫چون حرفم رو تکرار نمی‌کنم.
‫دستیار ویراستار به هرکدومتون ‫وظیفه نگارش یه مقاله رو می‌ده.
‫بعد اینکه مقاله‌تون رو نوشتین...
‫تو از کجا پیدات شد؟
‫کی این مرتیکه خارجی رو راه داده؟
‫خبرنگار جدیدم جناب.
‫ها؟
‫گفتم خبرنگار جدیدم جناب.
‫یکی رو بفرستین پرتش کنه بیرون...
‫اینجا که جاذبه گردشگری نیست.
‫باکو.
‫بعد امروز، زندگی شما ‫وقف این نشریه می‌شه.
‫پس امشب...
‫واستون یه شب به یاد موندنی می‌سازیم.
‫- سلامتی! ‫- سلامتی!
‫عه، عه، عه، عه.
‫جیک بیا!
‫بهت لقب موساد دادن.
‫چی؟
‫موساد.
‫همه خیال می‌کنن تو جاسوس اسرائیلی هستی.
‫می‌گن موساد.
‫چون من اهل میزوری‌ام.
‫باشه جیمز باند خان.
‫همه‌شون بدجوری مست کردن.
‫سخت شد دیگه.
‫کل شب می‌خواد نوشیدنی بریزه؟
‫مسخره‌ست دیگه.
‫واسه امتحان چقدر خوندین؟
‫امتحان صلاحیت رو می‌گم. ‫چقدر خوندین؟
‫- مگه کسی خوند؟ ‫- نکنه تو خوندی؟
‫شناساییش کردین؟
‫بله. یه آقای آئوکی نامی بودن.
‫چند تا رد چاقو روی بدنشه.
‫دستش هم بریده.
‫احتمالا موقع دفاع از خود بوده.
‫هوی!
‫این یارو اینجا چه غلطی می‌کنه؟
‫آهای!
‫چه غلطی می‌کنی؟
‫خبرنگار روزنامه‌ست دیگه.
‫اطلاعاتی که از قربانی داریم شامل...
‫اسم، سن، شغل،
‫محل اقامت و...
‫زمانی که جنازه‌اش پیدا شد، می‌شه.
‫علت مرگ هم...
‫شوک هموراژیک ناشی از ‫ضربات چاقو بوده.
‫جیبش هم زده بودن؟
‫به نظر خودت زدن؟
‫وابسته به جرائم سازمان‌یافته هم بوده؟
‫هرچقدر لازمه بدونید...
‫توی این مقاله مطبوعاتی نوشته شده.
‫منم طبق همین جواب می‌دم ولی...
‫بیشتر از این اطلاعی نداریم.
‫متوجه شدین؟
‫بله.
‫حالا از اول شروع کنیم.
‫زمان و تاریخ پیدا شدن جسد؛
‫ششم آوریل سال 1999، ‫طرف‌های 5:45 بامداد.
‫مرگش ساعت 5:47 تأیید شد.
‫محل وقوع حادثه...
‫اون یارو کیه؟
‫میاموتوئه.
‫تو بخش فحشا و قاچاق اسلحه.
‫خیلی کله‌خره.
‫می‌گن عاشق گافه.
‫درستش دافه.
‫داف؟
‫آره.
‫پس گاف نیست؟
‫شوخی ندارم.
‫جنازه کنار پُل.
‫نشونی خونه‌اش توی گزارش شماره یکه.
‫تا پایان روز یه مقاله ‫پونصد کلمه‌ای ازش می‌خوام.
‫کارت جور شد!
‫بترکون.
‫فعلا.
‫[اطلاعیه نهایی]
‫[...مردی چاقو خورده 42 ساله ‫به نام آقای آئوکی...]
‫[...از بخش شمالی شینجوکو.]
‫[...جسد وی اطراف ساعت شش صبح پیدا شد.]
‫[علت مرگ...]
‫[...شوک هموراژیک بود. ‫چاقو در سینه قربانی فرو شده بود...]
‫[که ممکن است علت قتل، ‫بدهی به دفتر وام‌دهی‌ای باشد...]
‫[...که به طرز مشکوکی ‫دفترشان تخلیه شده است.]
‫خارجی!
‫بیا ببینم.
‫بله.
‫- بشین. ‫- بله.
‫این چیه برداشتی نوشتی؟
‫خودم توی صحنه جرم بودم...
‫نوشتی این آقا به «قتل» رسیده.
‫«بنده در صحنه حضور داشتم.»
‫«ایشان به قتل رسیده بود.»
‫مگه خود پلیس بهت گفت پرونده قتله؟
‫تا وقتی پلیس چنین چیزی نگفته...
‫نمی‌شه سرخود بگی قتل بوده.
‫طرف که با شکم نیفتاده روی ‫یه چاقو که سیخ تو دل پیاده‌رو بوده.
‫تازه هشت بار هم بره تو شکمش.
‫اول باید به مافوقت اطلاع می‌دادی!
‫که ببینی گزارش پلیس چی بوده.
‫بعد همون رو کلمه به کلمه بنویسی.
‫بله. چشم.
‫برو بیرون.
‫این کارت یعنی چی؟
‫خبر داشتی؟
‫تقصیر من بود.
‫واسه چی گذاشتی ‫همچین چیزی بنویسه؟
‫بله.
‫خوب روش فکر کن.
‫ببخشید.
‫ببخشید نمی‌خواستم...
‫خودم از پس خودم بر میام، ممنون.
‫- آخه فکر کردم... ‫- اجازه فکر کردن نداری.
‫مثل همه کارکن‌های اینجا...
‫از قوانین پیروی می‌کنی و...
‫چیزی که بهت گفتن رو می‌نویسی.
‫وگرنه اخراج می‌شی.
‫نه، معلومه که عین طوطی...
‫کلمه به کلمه گزارش پلیس رو ‫تکرار نمی‌کنم.
‫- طوطی؟ ‫- آره، خبرنگاری که این نیست.
‫پس چی کار کردی؟
‫رفتم خونه قربانیه...
‫بعدم... رفتم سراغ نامه‌هاش.
‫که چی کار کنی؟ ‫زنگ بزنی پلیس پست؟
‫- شاید. ‫- چیزی هم پیدا کردی؟
‫چند تا قبض عقب‌افتاده ‫از طرف دفتر وام‌دهی توش بود.
‫پس لابد طرف تا خرخره ‫به این دفتره بدهکار بوده.
‫آدرس و لوگوش رو برداشتم.
‫این لوگو رو می‌شناسین؟
‫- نوچ. ‫- نوچ.
‫رفتم به همین نشونی ‫ولی هیچی دستگیرم نشد.
‫انگار دفتره آب شده رفته تو زمین.
‫- پس مقاله پرید؟ ‫- بعد اینهمه زحمت؟
‫فعلا ته‌وتوی داستان رو نمی‌دونم، ‫ولی اینم شروعشه دیگه.
‫بعد نوشتمش و تحویل دادم...
‫برگشته به من تشر می‌زنه...
‫که چرا هر زری که پلیس زد...
‫میاموتو سان.
‫اسمم جیکه.
‫خبرنگار بخش جنایی ‫روزنامه میچو بودم...
‫نه، نه. می‌شه... ‫یه نوشیدنی مهمونتون کنم؟
‫که چی؟
‫می‌خوام روند کار...
‫خبرنگارها با پلیس رو یاد بگیرم.
‫گفتم شاید شما راه و چاهش رو یادم بدین.
‫راه و چاه؟
‫آره دیگه.
‫- آخه... ‫- راه و چاهش؟
‫آره.
‫آهای!
‫این اسکله می‌خواد راهِ چاه رو نشونش بدم. ‫که بپره توش.
‫- میاموتو سان... ‫- من از خارجی‌هایی...
‫که ممه گنده دارن خوشم میاد.
‫هوی هوی!
‫بگو ببینم، بلدی چطوری ‫مخ دخترهای خارجی رو بزنی؟
‫صد در صد.
‫«راستش رو بگم...»
‫«به نظرم... لباستون خیلی جاذابه.»
‫نه، نه، نه. ‫خیلی «جذّابه».
‫باید یه لحن آدم فهمیده و ‫کاربلد بهش بدین.
‫راحت بیانش کنین.
‫«راستش رو بگم...»
‫«به نظرم لباستون...»
‫«خیلی ژذابه.»
‫میاموتو سان!
‫چی می‌خوای تو بابا؟
‫من پنج نفر فرستادم اونیکس.
‫پنج هزار دلار خرج کردن. ‫الآن اونیکس کمیسیون من رو نمی‌ده.
‫خودت معرف ما بودی.
‫- یه کاریش بکن. ‫- باشه دیگه.
‫فعلا!
‫- حالا کارساز هم هست؟ ‫- بله.
‫دخترهای غربی شیفته مردهایی می‌شن ‫که اهل معاشقه کلامی باشن.
‫باور کن از روی تجربه می‌گم.
‫باشه.
‫اول بریم کلوب مردمیزبانه. ‫واسه کار همین یارو.
‫بعدش می‌ریم تو کارش.
‫اونقدر هم خرج نکردن.
‫پنج هزارتا خرج کردن. ‫خودشون گفتن.
‫پولی که قول دادی رو بده.
‫صدات رو بیار پایین بابا کچل.
‫خب حالا، خب.
‫- پنج درصدم رو بده. ‫- خودم درستش می‌کنم.
‫این خالکوبیت با شیوه سنتیه؟
‫تو اصلا می‌دونی من کی‌ام؟
‫چی گفتی؟ بلندشو ببینم!
‫دنبال شر می‌گردی؟
‫بسه دیگه!
‫بشین سر جات.
‫خیلی قشنگ بود.
‫واقعا قشنگ خوندی.
‫مرسی، سعیم رو می‌کنم دیگه.
‫نوشیدنی مهمونت کنم؟
‫حتما.
‫جناب...
‫سفارش دیگه نداشتین؟
‫آها.
‫نه همین خوبه. ممنون از شما.
‫خوب ژاپنی حرف می‌زنی.
‫ممنون.
‫واسه چی با پلیس‌ها می‌گردی؟
‫چون خبرنگار روزنامه میچو ام.
‫- نه بابا. جدی؟ ‫- اوهوم.
‫تو که آمریکایی‌ای.
‫عجب. حالا چه بخشی هستی؟
‫من توی بخش جنایی‌ام.
‫اوهوم...
‫پس مقاله‌هات درمورد ‫آدم‌های امثال اونه؟
‫از کجا معلوم؟
‫حالا جدی توی کدوم بخشی؟
‫آخه آدم که خودش نمی‌دونه ‫با کی قراره طرف بشه،
‫یا کجا بره، یا چی ببینه.
‫هر روز آدم فرق می‌کنه.
‫هر روز سر کار ‫همین رو می‌پوشی؟
‫نه... دبیرخونه واسمون،
‫یه سری سخت‌گیری‌هایی ‫روی پوشش داره که...
‫مجبورم کت و شلوار بپوشم.
‫بعدم دیگه...
‫خیلی هم دارم زور می‌زنم...
‫که موفق بشم.
‫که همرنگ جماعت بشم، ‫خیلی هم...
‫جماعت بدعنقی هستن.
‫انتظار نداشتم خبرنگارها ‫این شکلی باشن، می‌دونی؟
‫آره.
‫می‌دونم زندگی شرکتی ‫چه قوانین سفت و سختی داره.
‫پس چرا توی این کار موندی؟
‫چون می‌خوام ‫درمورد اتفاقاتی که...
‫واقعا رخ می‌دن گزارش بنویسم.
‫همین دیگه.
‫همین...
‫آخه می‌دونی،
‫شاید یه روزی...
‫یه بخش کوچیکی از تاریخ رو من بنویسم.
‫حالا شدنی هست؟
‫تا الآن که انگار...
‫به هرچیزی دست زدم...
‫ریدم توش.
‫ولی آدمی نیستم جا بزنم و ‫بگم می‌خوام برگردم خونه.
‫می‌گیری چی می‌گم؟
‫کاملا می‌فهمم چی می‌گی.
‫خودت اهل کجایی؟
‫اصالتا سایتاما،
‫ولی چند سال اخیر ‫توکیو زندگی کردم.
‫ولی قبلش کجا بودی؟
‫واسه این سوالت باید ‫یه بطری دیگه بخری، خوشگلم.
‫روند کار اینطوریه که...
‫هرچقدر بیشتر بخری، ‫بیشتر حرف می‌زنیم.
‫هرچقدر هم بیشتر خرج کنی، ‫من بیشتر صحبت می‌کنم.
‫ولی اگه یهویی دیگه نخری...
‫منم که واسه یه بطری دیگه پول ندارم.
‫پس خیلی حیف شد.
‫تا دفعه بعد خداحافظ.
‫دروغش چیه؟ پولش رو بده.
‫دو تا کنیاک لطفا.
‫عصر بخیر.
‫بزن به چاک.
‫اسم شما چیه؟
‫پولینا هستم.
‫ولی الآن همراه یکی دیگه‌ام.
‫می‌خوای دفعه بعد از قبل رزروم کن.
‫کنیاک هم سفارش نده.
‫می‌بینمت.
‫حالا هم بریم اون زرت و پرت ‫کلامی تو رو امتحان کنیم.
‫خب...
‫میاموتو سان...
‫می‌شه بگین خبرنگارها و ‫پلیس چطوری همکاری می‌کنن؟
‫چی واستون بیارم؟
‫شامپاین.
‫به حساب ایشون.
‫یه چیزی رو آویزه گوشت کن.
‫دیگه تو ژاپن قتل‌متل نداریم.
‫چی شد؟
‫این حرف کجاش...
‫ببخشید!
‫این حرف کجاش...
‫به ایشون...
‫همین ایشون. کریستینا.
‫بگو می‌خوام مهمونش کنم.
‫ها؟
‫ولی...
‫پلیس پرونده قتل داره دیگه.
‫هوم؟
‫پرونده قتل دارین دیگه.
‫مطمئنی؟
‫سلام. ایشون دوستم تاتیاناست.
‫سلام. حال شما؟
‫دو تا لیوان بیار.
‫راستش رو بگم...
‫به‌نظرم لباستون خیلی ژاذابه.
‫لطف دارین.
‫یعنی چی دیگه توی ژاپن قتل نداریم؟
‫این حرف کجاش منطقیه؟
‫پس انگلیسیت هم خوب نیست.
‫گفتم دیگه توی ژاپن قتل‌متل نداریم.
‫پس اون یارو که گوشه خیابون...
‫چاقو خورده بود چی؟
‫ممکنه قتل عمد باشه.
‫ممکن هم هست مرگ تصادفی باشه.
‫ولی لب‌کلام، اگه شاهدی نباشه،
‫پس قتلی هم نیست.
‫از کی تا حالا حضور شاهد...
‫مستلزم اثبات قتل شده؟
‫چون اگه شما منتشرش کنین ‫و ما نتونیم حلش کنیم،
‫نرخ ترخیص خودمون افت می‌کنه.
‫من از چیِ این مقاله بنویسم آخه؟
‫کار داریم. زودباش بریم!
‫عصر بخیر.
‫عصر بخیر آقاجون.
‫آقاجون می‌شه صحبت کنیم؟
‫می‌شه حرف بزنیم؟
‫بیا حرف بزنیم دیگه.
‫چی شدت آقاجون؟
‫آقاجون.
‫میای حرف بزنیم؟
‫چی کار می‌کنی؟
‫آقاجون باهام صحبت کن.
‫آقاجون منو ببین!
‫دو تا جنازه، دو تا لوگو.
‫همون لوگوی قبلیه.
‫من که بهت گفتم ‫درمورد چی بنویسی.
‫ولی به هم مرتبطن. ‫داستانش مفصل‌تره.
‫ربطش به اون باباییه که ‫توی کابوکیچو خودسوزی کرد.
‫اون خبر رو پوشش دادیم. ‫داره چاپ می‌شه.
‫ولی قصه‌اش سر دراز داره.
‫تو مقاله‌ای رو می‌نویسی ‫که بهت داده شده.
‫- باشه. ‫- نه. بگو فهمیدم.
‫فقط هم همون رو می‌نویسی. ‫فهمیدی؟
‫کاملا. بله، فهمیدم.
‫می‌خوام یه مقاله علایق انسانی بنویسم.
‫از حادثه اون روز.
‫ولی هیچ محل اقامتی توی ‫گزارش مطبوعاتی نبود.
‫اگه می‌شه یه نسخه از ‫گزارش شماره یک می‌خواستم.
‫آهای!
‫این پرونده رو بیار.
‫ممنون که قبول کردین ‫باهام مصاحبه کنین.
‫می‌شه مکالمه رو ضبط کنم؟
‫چطوری تا الآن سرت رو نذاشتی زمین؟
‫خانوادت ازت خجالت نمی‌کشن؟
‫چرا نمی‌میری؟
‫شوهرم...
‫داشت سعی می‌کرد...
‫از من درمقابل یاکوزا محافظت کنه.
‫بهش گفتن...
‫«مرد جماعت...»
‫«باید سر قولش بمونه.»
‫ولی با اون سودی که روش کشیدن...
‫یه قرض کوچولو...
‫تهش کلی بدهی رو دستمون گذاشت.
‫هر روز و هر شب ‫شرخرها زنگ می‌زدن.
‫سرش داد می‌کشیدن.
‫چون پول بدهکار بود خودش رو کشت؟
‫نه. خودش رو کشت ‫که توی این خفّت زندگی نکنه.
‫الآن شما جوابشون رو می‌دین؟
‫بعد این‌که مُرد، ‫دیگه واسه پول زنگ نزدن.
‫زنگ نزدن؟
‫آخه چرا؟
‫چراش رو نمی‌دونم.
‫ولی همین که دیگه زنگ نمی‌زنن...
‫جای شکرش باقیه.
‫اعضای خانواده‌ی حاضر در این مراسم...
‫جشنی به مناسبت...
‫پیوند برادری، برپا خواهند کرد.
‫که با این پیوند،
‫به رهبر قبیله ایشیدا،
‫یعنی هیتوشی ایشیدا، ‫وفادار خواهند بود.
‫کسانی که به مقام والاتر ‫صعود می‌کنند نیز...
‫شامل کومه، یوشیهیرو می‌شوند.
‫جناب اویابون. ‫(رئیس یاکوزا)
‫باشد که پذیرای تعهد و وفاداری ما باشین.
‫اکنون به نشانه توافق...
‫دست‌هاتون رو بگیرید بالا.
‫مترجم: «حامی مغیثی» ‫در تلگرام: Timelordsubs@
‫سیر تا پیاز سینمای جهان رو با ما ببین! ‫تلگرام، توییتر، اینستاگرام: Bamabinofficial@