Już nie poklepujecie?
Nie, proszę pani.
Nie ma już miejsca dla ludzi.
Może pani wejść. Dziesięć minut. Proszę nie zamykać drzwi.
Dobrze.
- Cześć, Jon. - Cześć, mamo.
Jak ty wyglądasz!
Nie lubisz, gdy ktoś tak mówi. Denerwuje cię to.
Ale, synu, zawsze byłeś kiepskim kierowcą.
Zawsze.
Nie potrafisz się skoncentrować.
Myślisz o niebieskich migdałach.
Synku ty mój...
Czemu o niczym mi nie mówisz? To twój kolejny problem.
Zawsze pytam: „Co się stało?”.
SŁUCHAJ MATKI
Powinieneś mi odpowiedzieć.
Jezu! Jestem twoją matką.
Nic mnie nie przestraszy. Ale ty wolisz milczeć.
Wszystko dusisz w sobie.
Nie bój się tego, co się z tobą stanie.
Kiedyś uwielbiałam to robić.
GODZINĘ WCZEŚNIEJ
Brakuje mi tego.
Przypomina gotowanie.
Gdyby mój syn nie został policjantem,
może skończyłabym jak ten miły pan z Breaking Bad.
Nieważne.
Patrz.
Będzie miał EKG jak u ryjówki.
Własnym oczom nie uwierzą.
- To nie jest zbyt niebezpieczne? - Nie, mój Jon jest twardy jak skała.
Czeka mnie spotkanie ze stwórcą.
- Bardzo z nim źle? - Napad częstoskurczu komorowego.
Podajemy adenozynę i leki przeciwlękowe.
Obserwujcie go.
Brutalna z ciebie kobieta, mamo.
CZERWONA KRÓLOWA
LUSTRO
Gdy wybije północ,
będą już martwi.
W śmierci nie ma nic niezwykłego.
Jest prosta jak oddychanie.
Nie jestem zły.
Jestem tylko emisariuszem.
Przynoszę wiadomość.
Potrafię przejść przez ogień, nie doznając poparzeń.
Potrafię czynić zło, nie plamiąc swej moralności.
Potrafię robić okropne rzeczy...
A jednak...
Wolę być sama w swoim pokoju.
Musimy załatwić go jak najszybciej.
Nie masz nic lepszego do roboty?
Odejdź i daj mi odpocząć.
Danielu.
Musisz wiedzieć, że wychodzę przed zmrokiem.
Mój syn mnie potrzebuje.
POWODZENIA
A twoja córka potrzebuje ciebie.
Bardziej niż ty jej.
Nie zapomnę, co dla mnie zrobiliście.
Do jutra.
Do zobaczenia.
Mówi Antonia Scott.
O wszystkim wiem.
Dzisiaj zamknięte.
Otwierać! Policja!
Chwileczkę!
Proszę tu wrócić!
- Antonia, policja! - Otwierać, policja!
Dzień dobry. Chcecie tatuaż?
„Policja na zawsze”? A może psa?
- Coś innego? - Otwierać.
Otworzę, jeśli zechcę was wpuścić.
Mamy nakaz przeszukania.
Co to jest?
Co wy robicie?
- Kto zapłaci za zamek? - Sprawdźcie wszystko.
- Kto za to zapłaci? - Milcz.
- Nie przestraszcie taty. - Chodź.
Wiemy, że kilka dni temu była tu Antonia Scott
w towarzystwie detektywa Gutiérreza.
Duży facet.
- Nigdy ich nie widziałam. - Nigdy?
Hoduje marihuanę.
Mam to w dupie.
Hej!
Nie możecie tam wejść!
Nie straszcie mi ojca. Hej!
Podejdź.
- Co jest za kurtyną? - Nic.
Na co pan patrzy?
Podoba się panu mój gorset?
Carla.
Co się stało?
Nic nie mówisz. Coś nie tak?
Nie.
Wszystko w porządku.
Niedługo nas uratują, zobaczysz.
Mój dziadek na pewno nas stąd wyciągnie.
Nigdy się nie poddaje.
Był więźniem podczas wojny w Zatoce Perskiej
i uciekł, kopiąc tunel.
Został odznaczony.
Szkoda, że nie mamy na to czasu.
Jorge...
Jesteś genialny.
Dlaczego?
Powiem ci później.
Odpocznij, dobrze? Musisz zebrać siły.
Nie zdążyłem zjeść kalmarów.
Czekamy na wyniki.
Później podejmiemy decyzję o leczeniu.
Musi tu zostać?
- Na razie tak. - Cholera.
Jak długo?
To zależy od jego stanu. Na razie czuje się...
Sukinsyn.
Widać ci tyłek!
Chcesz mnie, kurwa, zabić?
Nie klnij!
Przestań jęczeć i wskakuj!
Ubierz się, tyłek ci widać!
Szybko!
- Wzięłaś mi garnitur? - I pistolet z domu.
Nie mogłaś wziąć dresu?
W życiu nie miałeś na sobie dresu!
Jasna cholera.
Plan B gotowy?
Nie podoba mi się ta mina.
Musisz mnie dziś uszczęśliwić.
Za trzy godziny zajmiesz się Carlą.
Ale najpierw zabij chłopca.
To konieczne?
Nigdy nie miałeś poczucia humoru, tato.
Na litość boską, to tylko dziecko.
Wolisz, żebym ja to zrobiła?
To wszystko, czego pani żąda?
Wielu zabiłoby za zdobycie tej wiedzy.
Tylko tego potrzebuję.
Skąd pani wie?
Chłopak, który zmarł, miał dołek w brodzie.
Pani mąż i pani go nie macie.
- Widziałam zdjęcie. - I co?
Jedno z rodziców musi mieć gen dołeczka.
Można go odziedziczyć po krewnym, ale szanse są minimalne.
Teresa wie o pani decyzji?
Teresa nic nie wie.
I nie może wiedzieć.
Nigdy.
Ma pani dzieci?
Jedno.
Porwał go Ezequiel.
Przykro mi.
Niepotrzebnie. Uratuję go.
Czego zażądał?
Pani nigdy mi nie powie, czego zażądał od pani?
Nie doceniłam pani.
Tak.
Był synem Teresy.
Chodzili do jednej szkoły.
Byli w tym samym wieku, mieli ten sam wzrost.
Łatwo ich pomylić.
Álvaro ukrywa się u Teresy?
Tak.
Dopóki żyje Ezequiel.
Nie chcę, żeby próbował naprawić swój błąd.
Skąd wniosek, że to był błąd?
A jak by to pani wyjaśniła?
Dostanę to, o co poprosiłam?
Powiem pani to samo, co pani koledze.
Proszę wpakować temu potworowi kulkę w głowę.
- Naładowany? - Siedemnaście kul.
- Potrafi pani strzelać? - Szybko się uczę.
NIEZNANY NUMER OTRZYMANO DWA PLIKI
Nieważne, że to telefon twojej mamy. Wyłącz go po odsłuchaniu.
- Nie dotykaj włosów. - Porozmawiamy pod ziemią.
Tam nas nie namierzą.
Zwykle nie umiem przepraszać
i nie ulegam emocjom, więc zobaczymy, jak to wyjdzie.
Uratowałeś mnie dwa razy.
Jesteś dobrym człowiekiem, nawet pomimo kiepskich żartów.
Chcę...
Nie.
Potrzebuję, żebyśmy działali razem.
Razem ratowali ludzi z tankowca.
Dobra.
A teraz się skup i słuchaj instrukcji.
ZBUDOWANO MNIE NA WODZIE MOJE ŚCIANY SĄ Z OGNIA
Patrz, co znalazłem.
Dałem jej tę butelkę wiele lat temu.
Nawet jej nie otworzyła.
Wiesz, ile kosztuje taka whiskey?
Nigdy nie wiedziałem, jak przekonać do siebie Carlę.
Co to?
To jest...
To była...
ulubiona zabawka Carli.
Przytulała ją w nocy, bo bała się ciemności.
Do dziś się jej boi.
Widziałem też...
inne zabawki w jej szufladach.
I pigułki.
Dużo pigułek.
Zbyt wiele o niej nie wiem.
Nie udało mi się jej ochronić.
Mogę kupić najdroższą whiskey na świecie, ale nie potrafiłem...
ocalić Carli.
To nie twoja wina.
Nie powinieneś czuć się winny.
Myślisz, że powinienem się poddać?
Myślę, że podjąłeś trudną decyzję.
Tak.
Jeśli dobrze wychowałem córkę...
jestem pewien, że zrobiłaby to samo.
Z TEGO PERONU ODJEŻDŻA POCIĄG
Kurwa mać.
Cholera.
Nie, proszę pani, nie interesuje mnie zmiana operatora.
- Dziękuję. - Brakowało mi tego.
Prześlij mi swoją lokalizację.
Gdzie jesteś?
Pod Cava Alta.
Właśnie tam powinniśmy pić teraz piwo.
Wysyłam mapę na telefon twojej mamy.
- Cholera. - Co jest?
Chyba ktoś mnie śledzi.
Zignoruj to.
Łatwo ci mówić. To nie ciebie śledzą.
Gdyby chciał, już by cię zabił.
To mi ulżyło.
Widzę drzwi.
Nie było ich na mapie.
Może poszłaś w złą stronę, mądralo.
Nie, to dobra droga.
Czekaj, chyba mogę je otworzyć.
Otwórz.
O rany.
Co?
Tu jest bomba.
Zajebiście.
Co teraz zrobisz?
Rozbroję ją.
To plastyczny materiał wybuchowy typu Semtex.
Zmienił styl.
- Nie wiem, czy różowy, czy czerwony. - Nie dotykaj!
Nie mów mi, co robić.
Nawet o tym nie myśl! Nie. Nein. Niente.
Fajardo to profesjonalista.
Musiał wybrać aluminiową kapsułę krótkookresową.
Dobra, posłuchaj.
Jakie są szanse, że ci się uda?
Sześćdziesiąt osiem i pół procenta.
A jeśli nie wyjdzie?
Będziesz musiał sam ocalić Jorge.
Nie ma mowy.
Posłuchaj mnie.
Szansa jest za mała.
Może gdyby wynosiła 90%.
Potrafisz czytać mapę.
Nie ryzykujmy. Obejdziemy to.
Wiedziałam. Czerwony.
Nawet mnie nie słuchałaś, co?
Bomb musi być więcej.
Nie zdążymy, jeśli będziemy się ciągle zatrzymywać.
Jon.
Sandra od początku wysyła nam wiadomości.
Poddaje nas próbie.
Nie ściągnęłaby nas tutaj,
żeby wysadzić nas jak jednostkę Parry.
Byłoby za łatwo.
Toñi, wyjaśnij mi to, jakbym nie miał matury.
To nie były gwiazdy.
To osiem bomb.
Navalquejigo.
Mural.
Nie powiedziała nam tylko o taksówce.
Przekazała nam, że podłożyła w Madrycie bomby,
i podała ich lokalizację.
Prawie w jedną weszłam.
Udam, że tego nie słyszałem.
W ośmiu najważniejszych miejscach w Madrycie jest osiem bomb.
To coś większego. Idzie na całość.
Można tak powiedzieć.
- Jon, ufasz mi? - Skarbie,
w tym momencie nie mam, kurwa, wyboru.
Idź dalej. Będę śledzić twoją lokalizację.
Musisz omijać bomby. Powiem ci, gdzie są.
Jedna jest metr od ciebie.
Idź dalej.
Tak jest.
Już nie mogę.
Ucałujesz mnie na dobranoc?
Pieprzona suka!
Konkrety.
Jon, co się stało?
Zdjęcia.
Wszędzie nasze zdjęcia.
Miałaś rację.
Pogrywa z nami.
Od początku.
Dla niej to tylko gra.
Dopóki się toczy, nie musimy się martwić.
Słyszysz mnie?
Tylko nie moja mama.
Gdzie się chowasz, suko?
Pokaż się!
Pokaż się, jebana suko!
Nie.
- Uspokój się. - Pokaż się, jebana suko!
Celowo próbuje wyprowadzić cię z równowagi.
- Jon! - Wiem, że mnie słyszysz. Wyłaź!
- Wiem, że mnie słyszysz! - Uspokój się.
- Wyłaź, suko! - Jon!
Jon, stój! Dwa metry od ciebie jest bomba!
- Jestem tu! Wyłaź! - Stój!
Jon?
Jestem.
Więcej tego nie rób.
Prawie zginąłeś.
Nic mi nie jest.
Jestem spokojny.
Dziękuję, Antonia.
Nie teraz.
Chodźmy.
Jeszcze nie ma północy. Kazał nie oszukiwać.
On?
- Masz to gdzieś. - Co się dzieje? Czemu krzyczą?
Nie martw się, jesteśmy coraz bliżej.
Boję się.
Zaśpiewamy piosenkę?
Wstydzę się. Nie znamy się.
Zabawny jesteś. Mój syn by cię polubił.
Nie teraz, proszę.
Nie teraz.
Co?
Co się dzieje?
Antonia.
Proszę.
Antonia, co się dzieje?
Nie teraz.
Zabrakło ci tabletek?
Myśl...
Zabierz je ode mnie!
Uważaj na bomby! Nie biegnij!
Zabierz je ode mnie! Nie!
- Jorge! - Zabierz je!
Antonia, pomyśl o Jorge.
Jorge.
Świetnie. Wypowiedz jego imię.
- Jorge. - Brawo. Wypowiadaj je.
Jorge.
- Jorge. - Tak. To twój syn.
To twój syn.
Nie potrzebujesz tabletek.
Niczego nie potrzebujesz.
Musisz go uratować.
Jesteś jego matką.
Antonia.
Antonia!
Nic mi nie jest.
Antonia, ruchy.
Dziękuję, Jon.
Jesteśmy.
Wywabię Sandrę. Ty zajmij się Fajardo.
Poradzisz sobie?
Słuchaj, 242...
Jestem z Bilbao, do cholery.
Zrobię to, gdy nadejdzie czas.
Poderżnąłeś gardło nastolatkowi, jakbyś obierał brzoskwinię.
Ale nie chcesz oszukiwać.
Bez znaczenia, czy umrą teraz, czy za godzinę.
- Kogo to obchodzi? - Boga. Obserwuje nas.
Bóg?
Sandra!
W końcu cię znalazłam.
A ja ciebie, Antonio Scott.
Tu jestem.
Zabij ich.
Wyjdź!
Pokaż się!
Czas się zmierzyć.
Dźwięk to cudowna sprawa.
Nieprawdaż?
Człowiek nigdy nie jest pewien, skąd dochodzi.
Pięćdziesiąt milisekund.
Opóźnienie między dźwiękiem a jego echem.
Niewielkie.
Ale wystarczy, bym mogła ci uciec.
Już dobrze! To ja, Carla.
- Sznur! Szybko. - Sznur.
Czekaj.
Pospiesz się!
Spokojnie. Wszystko gra.
Już. Chodźmy.
Jorge, uciekaj!
Nie!
Puść ją!
Ręce do góry, powoli.
Carla, nic ci nie jest?
Jorge!
Udało ci się.
Nie zawiodłaś mnie.
Dlaczego to robisz?
Myślisz, że chodzi o Carlę Ortiz albo Álvara Truebę?
Więc chodzi o mnie?
Prorok mówi w imieniu większej siły.
Prorok ogłasza to, co nadejdzie.
Nie interesują mnie twoje chore cytaty! Chcę odzyskać syna!
Chłopiec.
Twój syn nie żyje.
Fajardo ćwiartuje go w tej chwili.
Zdałaś ostateczny test.
Jak zawsze zachowałaś kontrolę.
Uciekaj.
Biegnij, Jorge!
Wystarczy!
Drań.
Już po wszystkim.
Po wszystkim.
Jon Gutiérrez.
Policja.
Carla.
Myślałam, że cię zabił.
Patrz.
Na żywo jesteś ładniejsza.
Mamo, to ty?
Jorge! Nie!
Nie!
Mamo?
Nie zbliżaj się!
Nie!
Chyba naprawdę kochasz tego gnojka.
Puść go!
Opuść tego pięknego glocka
i zawrzyjmy umowę.
Twoje życie za jego.
Nie dotrzymasz słowa.
Pięć...
Ono nic nie znaczy.
Czemu dziadek po mnie nie przyszedł? Chcę do domu.
Cztery...
Pamiętasz ulubioną zabawę dziadka?
Tak.
Trzy...
Dwa...
Jeden.
Lisek!
Siedemnaście kul.
PRĘDKOŚĆ POCISKU KĄT WYSTRZAŁU
PRAWDOPODOBIEŃSTWO TRAFIENIA
Dziesięć.
Jorge Lorente Scott.
Cześć, Jorge.
Chcę do mamy.
Dwanaście, 13, 14, 15...
Siedemnaście.
Powodzenia, synku.
Skończ z tym i oszczędź mi swoich przemówień!
Nie jesteśmy bohaterkami powieści.
Daj mi nacieszyć się tą chwilą.
Pokonałam cię, Antonio.
Już nie jesteś tą najmądrzejszą.
Nie wygrałaś.
Zaraz umrzesz.
To oznacza porażkę.
Nie taki był twój plan.
Nie powiódł się.
- Idź za nimi. - Lubisz gry.
Rozejrzyj się, Antonio.
Chciałaś, żebym tu przyszła
i zrozumiała, że zdanie wszystkich testów poszło na marne.
Chciałaś, żeby nie udało mi się ocalić Carli.
- Planowałaś... - Ostrzegają cię.
...zostawić mnie przy życiu i zabić mojego syna.
Nie.
Chciałam, żebyś wiedziała, że to twoja wina.
Jorge żyje.
A jeśli Jorge żyje, to dlatego, że Jon się spisał,
Fajardo nie żyje.
A ty zostałaś sama.
I przegrałaś.
Możesz mnie zabić, jeśli chcesz,
ale przegrałaś.
Sandra.
Mylisz się.
To jeszcze nie koniec.
Jorge!
Jon?
To ty?
Mamo!
- Jesteś cały? - Tak.
Nic ci nie jest?
Dlaczego zawsze masz otwarte drzwi?
Żebyś mnie odwiedzała.
- Teraz będę. - Słucham?
To od niego.
Nie jest gruby, ale nie może wnieść na górę kwiatka.
Słuchaj, mała,
nie zadzieraj ze mną.
To ty przekonałaś mnie do wejścia po schodach.
- Pa! - Pa.
Cholerna dziewucha...
Marcos o nie dbał.
Przy mnie tylko więdną. To moja supermoc.
Za często go nie podlewaj.
PRODUKT WYKONANY Z ODPADÓW
To dopiero niespodzianka.
Co u ciebie?
Odkąd nie spędzam z tobą czasu, trochę się nudzę.
Jak Jorge?
Świetnie. Nadrabiamy stracony czas.
Prawidłowo.
Jak twoja mama?
Ciągle przechwala się swoim synem.
- Z jakiego powodu? - To znaczy?
Punkcik dla ciebie.
Na dole jest wolne mieszkanie.
Możecie się tu przenieść. Bylibyśmy sąsiadami.
Chodzi ci wyłącznie o tortillę ziemniaczaną mojej mamy.
Prawda?
No mów. Nie przyszedłeś tu, żeby dać mi fikusa.
Nie odnaleziono ciała Sandry, tak?
Ciebie da się jakoś zaskoczyć?
Nie aktywowałaby bomby, którą sama podłożyła.
Zniknęła jak jej ojciec.
Tak.
O co chodzi?
Widzisz,
przeprowadzili badanie DNA szczątków z grobu córki Fajardo.
I co?
Należą do córki Fajardo.
To nie był błąd.
Ktoś chciał mnie wyciągnąć z mojej dziury.
Miałam pomyśleć, że to była zemsta na wpływowych ludziach.
Nie chodziło nawet o przyjemność zabijania.
Ani nawet o znęcanie się nad już udręczoną duszą.
To była tylko gra.
Tato.
Nie umarłam.
Tato.
Nie umarłam.
Wróciłam.
Były policjant.
Zwykły śmieć.
Nie grzeszy bystrością.
Prawda, Antonio?
Prorok mówi w imieniu większej siły.
Prorok ogłasza to, co nadejdzie.
Nie mogłaś wszystkiego zaplanować.
To nieprawda.
Jesteś bardzo mądra, ale coś mi w tobie nie pasuje.
Stoi za tobą ktoś inny.
A tobą nikt nie manipuluje?
Nie mylę rzeczywistości z tym, co w mojej głowie.
Nie rozśmieszaj mnie.
Spójrz na swoje ramiona.
Chciał, żeby chłopak wiedział, że traci krew.
Pomocy!
Nie umarłam, tato.
Oszczędź dzieci.
- Antonia. - Jesteśmy marionetkami w jego grze.
Czyjej grze?
Już ci mówiłam.
Nazywa siebie pan White.
NA PODSTAWIE CZERWONEJ KRÓLOWEJ JUANA GÓMEZA-JURADA
Maria Plicner
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciej Kowalski