We moeten vaststellen of Jamie 20 jaar na Culloden nog leeft.
Een deel van mij wil hem ook niet vinden omdat zodra we dat doen jij teruggaat naar Boston.
Ik geloof dat deze van u zijn.
Ik heb nooit gedacht ze ooit weer te zien.
Claire?
Het is het ziekenhuis in Boston. - Hallo, dit is Dr. Randall.
Ik plande voor volgende week een operatie in. - Je kunt het, Joe.
Laat me weten hoe het ging.
'Vrijheid en Whiskey gaan hand in hand'.
Ik haalde dat aan voor Jamie. - We zullen hem vinden.
Dit is precies waar Mrs Graham mij voor waarschuwde...
mijn leven verspillen door achter een geest aan te jagen.
Het is tijd om naar huis te gaan.
Vertaling en Sync: Het 'Outlander' Team
VRIJHEID & WHISKEY
Hechtingen liggen klaar. - We zijn klaar. Hecht haar.
Wacht.
Volgens mij zit daar nog necrose. Meer afzuiging.
Onderdruk zakt naar 80.
We moeten de bloeding onder controle krijgen en beginnen met verbinden.
We halen de necrose eruit en dan bind ik de bloeding af.
Tang.
Dalend naar 70. - Dr Randall.
Twee seconden. - We hebben geen twee seconden.
Eén dan.
Schaar.
Klaar.
Tang.
Ik vond de bloeding. Klem.
Bind het af.
75 en stijgend.
Schaar.
Goed. Hecht haar.
'Luister, mijn kinderen en je hoort...
over de nachtelijke rit van Paul Revere'.
We kennen allemaal Longfellow's onsterfelijk gedicht.
Die noodlottige nacht... April 18, 1775.
'Eén voor land, twee voor zee'.
En onze held, de waarschuwing voor de Britse aanval verspreidend, red...
helemaal alleen de dag.
Behalve...
dat het een leugen is.
Revere reed inderdaad die nacht, maar hij had gezelschap...
In feite twee man, William Dawes en Samuel Prescott.
Revere bereikte Lexington, maar werd gepakt door de Roodrokken.
Prescott voltooide de missie.
Maar zijn naam raakte verloren in de historie. Waarom?
Revere had een betere schrijver.
Na de Kerstvakantie gaan we verder met te onderzoeken hoe fictieve proza
de perceptie van de geschiedenis kan veranderen.
Prettige feestdagen gewenst.
Juffrouw Randall, een woord?
Je schiet tekort.
Dat kan niet als een verrassing komen.
Ik sprak met je andere professoren en het is niet alleen Geschiedenis.
Misschien ben ik niet zo slim als iedereen denkt dat ik ben.
Als dat het geval was zat je niet op Harvard.
Je vader was meer dan een collega. Hij was mijn vriend.
Ik voelde dus altijd de verantwoordelijkheid om op jou te letten.
Het laatste semester waren je punten uitstekend.
Wat is er veranderd?
Je kan met mij praten.
Alles is in orde.
Je moet dit zien om te draaien, Brianna...
of jouw toekomst hier komt in gevaar.
Je hebt die blik.
Diezelfde blik als toen je terugkwam uit Schotland.
Ga je mij nog een keer vertellen wat daar echt gebeurd is?
Er valt niets te vertellen. - Ontmoette je een man, Lady Jane?
Niet precies. - Jezus.
Ik kan niet geloven dat je dat voor mij achterhield.
Nou?
Er was iemand.
Uit mijn verleden. - Hij is dus een Schot?
In hart en nieren. - Klinkt serieus.
Zeer serieus. - Wat gebeurde er?
We gingen elk onze eigen weg.
Ik hoopte dat wij elkaar weer konden vinden, maar...
het lot dacht daar anders over. - Het lot moet oprotten.
De postoperatieve rapportages waar u om vroeg, dokter.
Ik ben overuren aan het maken.
Tot morgen, Joe.
Wordt vervolgd.
Ik kwam zover. Nu niet omdraaien.
Dit is of het domste wat ik ooit deed of het meest briljante.
Jazeker. $2.50, vriend.
Hou het wisselgeld.
Brianna, als dat het geval is, dan ga je niet weg.
Doe wat meer moeite. - Je luistert niet.
Wat?
Vrolijk Kerstfeest.
Kijk eens wie er is.
Roger.
Wat een leuke verrassing.
Wat doe jij hier? - Ik had jullie iets moeten laten weten.
Ik kom duidelijk op het verkeerde tijdstip.
Nee, helemaal niet.
Brianna en ik waren alleen... - Aan het schreeuwen.
Brianna heeft besloten Harvard te verlaten...
en uit huis te gaan. - Dat is iets dat ik mag beslissen.
Laat mij decaan Tramble bellen. Ik weet zeker dat hij je weer aangenomen kan krijgen.
Nee. Je luistert niet.
Ik heb een onderbreking nodig.
Verwacht jij dat ik naar Boston kan terugkomen en zijn wie ik was?
Dat probeerde ik en dat werkt niet.
Ik moet gaan.
Het spijt mij, Roger. Het is leuk om je te zien.
Laten we morgen iets gaan doen, oké?
Het spijt mij, Roger. Laat mij jouw jas aannemen.
Dank je, maar misschien is het beter als ik naar mijn hotel ga.
Ik wil niet... - Onzin. Nee, je logeert hier.
Ben je terug geweest naar Inverness? - Nee.
Nu vader dood is...
is daar niets voor mij behalve boeken en stof.
Het is jouw eerste Kerstmis zonder de dominee.
Aye.
Aye, hij...
hij bracht altijd graag speelgoed naar het kindertehuis.
We stonden erom bekend dat we 'O Come All Ye Faithful' voor de kinderen zongen
en dan Mrs Graham's pruimenpudding gingen eten.
Ik neem aan dat dat een van de redenen is waarom ik deze reis ondernam.
Ik zou graag een Amerikaanse Kerstmis willen uitproberen.
Misschien een paar nieuwe tradities voor mijzelf maken.
Wij lazen Brianna elk jaar 'A Christmas Carol' voor...
totdat ze er te oud voor werd.
Of misschien werden Frank en ik dat.
Je lijkt wel een magneet voor onze familieruzies.
Hadden jullie ruzie? Dat had ik niet in de gaten.
Je kwam niet alleen hierheen voor een Amerikaanse Kerstmis, niet?
Is dat zo duidelijk?
Ik ben blij dat je er bent.
Brianna heeft iemand nodig om mee te praten en jij bent de enige
die begrijpt wat zij de afgelopen zomer meemaakte.
Ze weet het goed te verbergen.
Ik denk dat het haar eindelijk raakte.
Kan ik je een whisky inschenken?
Natuurlijk.
Ik heb nieuws...
dat misschien een lach op je gezicht brengt.
Ik kan goed nieuws wel gebruiken.
Ik ben een historicus.
Dat is wat ik doe.
Ik jaag achter iets aan.
Ik ben als een hond met een bot.
Wat wil je daarmee zeggen?
Ik heb hem gevonden.
Ik vond een artikel dat geschreven werd in 1765
in een krant genaamd Forresters.
Het bepleit de intrekking van de restricties op de import van sterke drank in de Schotse Hooglanden.
Kijk naar deze regel.
'Wat al eeuwenlang werd geweten,
Vrijheid en Whiskey gaan hand in hand'.
In de hotelbar in Edinburgh vertelde je dat je die regel voor Jamie aanhaalde.
Denk je dat hij dit schreef? - Dat doe ik
Kijk.
Zelfs in de openingsregel van het artikel,
wordt de dichter aangehaald, waarin de regerende klasse wordt aangesproken,
'U ridders en baronnen, die onze wegen en dorpen vertegenwoordigen...
Maar dat is een gedicht van Robert Burns.
Iedereen kan dat weten. - Robert Burns was pas zes jaar oud in 1765.
Het gedicht werd 21 jaar later pas geschreven.
Alleen iemand met kennis van de toekomst
kan zinnen aanhalen die nog niet geschreven zijn.
Maar het verwijst niet naar een schrijver. - Kijk eens naar de naam van de drukker.
Alexander Malcolm. Dat zijn toch Jamie's middelste namen?
Was hij een drukker?
En woonde in 1765 in Edinburgh.
Volgens de parallelle tijdlijn op onze kalender...
is dat slechts een jaar geleden.
Ik vroeg je nooit om dit te doen.
Ik dacht dat je het wilde weten. - Dat wil ik niet.
Het spijt me.
Ik had de rest van mijn leven kunnen leven zonder het te weten.
20 jaar geleden...
sloot ik de deur naar het verleden.
En dat was het moeilijkste wat ik ooit deed.
Toen jij mij vertelde dat hij Culloden overleefde...
begon ik te hopen.
Dat kan ik niet nog eens meemaken.
Maar dit is niet alleen hoop.
Dit is echt. Je kan naar Jamie.
En Brianna achterlaten?
Met alles waar ze nu doorheen gaat?
Hoe?
Hoe kan ik haar dat aandoen?
Ik ben haar moeder en zij heeft mij nodig.
Ik kan mijn dochter niet in de steek laten.
Hoe kan ik helpen? Wat kan ik doen?
Door het haar niet te vertellen.
Het zal alleen maar verwarring zaaien. - Ik zeg geen woord.
Ik weet dat je het goed bedoelde, Roger.
Dank je voor een heerlijk diner.
Ik denk dat ik naar bed ga. Een beetje jetlag, ben ik bang.
Wat is dit allemaal? - Een vriend van mij, Horace Thompson,
stuurde deze op voor een tweede mening.
Mooie dame.
Volledig uitgegroeid, volwassen, misschien achter in de 40.
Hij stuurde jou een 150 jaar oud slachtoffer van moord.
Je zit er maar 50 jaar naast.
Horace is een antropoloog,
en hij wil de doodsoorzaak weten. Waarom denk je dat ze werd vermoord?
Ik weet het niet. - Ze komt uit een grot in het Carribisch gebied.
Er werden voorwerpen bij haar gevonden.
Kijk hier.
Je had gelijk.
Gebroken nek? - Meer dan dat. Het bot is niet alleen gebroken.
De fractuur gaat dwars door het centrum.
Iemand probeerde het hoof van deze dame af te snijden. Met een bot mes.
Hoe wist je dat?
Zo voelde ze aan.
Gevonden in een grot, zei je?
Een geheime slavenbegrafenis, denken ze.
Maar deze dame was geen slaaf, nee, meneer. Ze was niet zwart.
Zie je haar scheenbeen? Kort, in relatie tot het dijbeen.
De crurale verhouding. - Deze dame was blank.
Botten liegen niet. - Ze vertellen alles.
Wat vertel jij mij niet over jouw kerel in Schotland?
Hij is...
Hij is Bree's echte vader.
Ik vertelde haar dat toen we in Schotland waren.
Daarom heeft ze het nu zo moeilijk.
Ik ben blij dat je het mij vertelde. Het verklaart veel.
Hou je nog van hem?
Daar ben ik nooit mee opgehouden.
Niemand dacht dat jij en Frank Ozzie en Harriet waren.
Ik zag jou 15 jaar een half leven leiden.
Als je een tweede kans hebt op liefde dan moet je die aangrijpen.
Brianna draait wel bij.
Bedankt, Joe.
Ze was wanhopig weer met hem verenigd te worden,
ongeacht de offers die zijn moest brengen. - Zelfs haar leven?
Ja, Barnabas, zelfs haar leven. Zo graag wilde zij bij hem zijn.
Ik weet dat het moeilijk is om dat te accepteren...
Je maakt een grapje. Dark Shadows?
Barnabas verloor net Victoria.
Chris is bezorgd dat hij in een weerwolf veranderd en Elizabeth
denkt dat ze levend begraven gaat worden.
Wat zouden jouw chique collega's van Oxford zeggen als zij wisten
dat jij jouw brein laat rotten met tv kijken?
Die holbewoners begrijpen de perikelen van het Huis van Collins niet.
Sorry van gisteren.
Ik had niet onaangekondigd moeten komen.
Ik ben blij dat je dat deed.
Ik kwam voor een Amerikaanse Kerstmis...
en kreeftenrollen en Boston botertaart natuurlijk.
Ik ken misschien iemand die je daarmee kan helpen.
Er is vandaag dat ding voor mijn vader op Harvard.
Ze noemen een beurs naar hem. Misschien kun je meegaan.
We kunnen eerder gaan, dan kan ik je de heilige hallen laten zien.
Het is mij een eer.
We kunnen natuurlijk eerst de aflevering afkijken.
Dit zijn de kloostergangen van Robinson,
een van de weinige voorbeelden van de Gotische opleving op de campus.
Ik vraag mij af hoeveel mensen hier de afgelopen jaren gelopen hebben.
De gesprekken die plaatsvonden,
de geheimen geëtst in zijn hoeken en nissen.
Dat is grappig
Ik kom hier al sinds ik een kind was. Mijn vader nam mij mee en...
daar heb ik nooit over nagedacht.
Vroeg jij je nooit af of John Adams of Teddy Roosevelt
of John Kennedy onder deze bogen stonden?
Nee.
Nee, ik was altijd gefascineerd hoe dit gebouwd was...
Dat elk stuk steen
op zijn plaats wordt gehouden door de druk van de steen ernaast.
Het is gebaseerd op maten, berekeningen, precisie.
Er is een waarheid in dit gebouw.
Dat klinkt niet als de dochter van een historicus.
Dat ben ik niet, toch?
Ik ben de dochter van een 18de eeuwse Hooglander.
Ik had maar een paar herinneringen aan mijn echte vader.
Ook al stonden er dozen in de garage. Zijn brieven, zijn eigendommen, maar...
De dominee vertelde mij een verhaal over hoe hij als kind was.
Hoe hij een vogelhuisje maakte, maar dat hij het gat te groot maakte en dat er een koekoek in ging.
Het is een dom verhaal, maar...
het maakte mijn vader echt voor mij.
En mijn vader kennen...
hielp mij mezelf kennen.
Iedereen heeft een geschiedenis nodig.
Maar hoe weet je dat het waar is?
Wat als hij het verzon om jou je beter te laten voelen?
Doet dat ertoe?
Maar dat is nu juist wat ik bedoel. Wat is geschiedenis?
Het is maar een verhaal.
Het veranderd afhankelijk van wie het verteld.
Net als dat van Paul Revere's, als dat van de Bonnie Prince Charlie...
zoals dat van mijn ouders, dat van mij.
Geschiedenis kan niet vertrouwd worden.
We moeten gaan. De ceremonie gaat dadelijk beginnen.
Wij zijn hier om het exceptionele werk te eren...
van de overleden professor Frank Randall...
die deze universiteit bijna 20 jaar diende...
en om de ontvanger aan te kondigen
van de nieuwe Frank W. Randall beurs
op het gebied van Europese studies, maar...
laten wij eerst praten over professor Randall en...
zijn baanbrekend onderzoek.
Decaan Tramble, het is prachtig van u om Frank op deze manier te eren.
Het is het minste wat wij konden doen na alles wat hij voor de universiteit deed.
Dank u. - Professor Travers.
Ik heb uw toewijzingsvoorstel maandag nodig.
De Raad voor Schenkingen wacht op niemand.
Het ligt als eerste op uw bureau, meneer.
Het spijt mij, dit is Sandy Travers, een van professor Randall's voormalige studenten.
Dit is zijn vrouw, Claire. - Aangenaam u te ontmoeten.
Professor Travers voert onderzoek uit naar de invloed
van koloniaal Engels op de autochtone talen.
Dat is fascinerend. - Decaan, mag ik u even spreken?
Excuseer mij.
Frank zou die drukte gehaat hebben.
Ik denk dat hij ervan zou hebben genoten.
Hij zei altijd tegen mij, 'Het werk is de beloning'.
Als je mij wil excuseren.
Je had hem moeten laten gaan.
Neem mij niet kwalijk? - Al die jaren.
Jij wilde hem niet, maar je wilde hem niet opgeven.
Wat heb jij daarmee te maken?
Hij zei dat hij bij jou bleef vanwege Brianna, maar ik wist het.
Een deel van hem hield nog steeds van jou...
en zou dat altijd blijven doen, ongeacht hoe vaak jij zijn hart brak.
Ik moest daarmee leven...
omdat hij de liefde van mijn leven was. En ik wilde hem...
zelfs als dat betekende dat ik hem met jou moest delen.
Ik had hem gelukkig kunnen maken.
Maar jij was egoïstisch. Jij wilde alles.
Dus leefde je een leugen en je liet Frank en Brianna die ook leven.
Je gooide 20 jaar weg met hem.
Ik zou alles geven om nog één dag te krijgen.
Die blonde vrouw bij de ceremonie...
Ik herkende haar. Wie is zij?
Zij was een student van jouw vader.
Ik herinner mij haar.
We waren ooit in een boekwinkel en pappie stopte om met haar te praten.
Er was iets mee, de manier waarop hij naar haar keek...
Zo keek hij ook naar jou.
Toendertijd bij de stenen zeiden we 'geen leugens meer'...
alleen nog de waarheid.
Frank hield van haar.
Het duurde vele jaren en hij wilde met haar trouwen.
Je zei dat ik op Jamie leek.
Mijn hele leven moest pappie naar mij kijken en een andere man zien.
De man waar jij eigenlijk van hield.
Hij moet mij gehaat hebben.
Nee, liefje.
Nee.
Jij was het enige dat echt belangrijk was voor Frank.
Jou opvoeden... Dat was zijn levenswerk...
zijn grootste genoegen.
En jij?
Een deel van jou moet aanstoot van mij hebben genomen.
Vanwege mij raakte je Jamie kwijt.
Nooit.
Waar ik aanstoot van nam was dat ik Jamie moest verlaten.
Maar op de dag dat jij werd geboren...
en ik jou in mijn armen hield en...
ik jou voor de eerste keer de borst gaf...
en jij mij aankeek...
Zoiets had ik nooit eerder gevoeld.
Ik hou van jou om jou, Brianna.
Niet vanwege de man die jou verwekte.
Je moet nog steeds aan hem denken.
Dat klopt.
Er is nog iets anders waar ik...
eerlijk over moet zijn.
'Alexander Malcolm'.
Is...
Is dat Jamie? Heb je hem gevonden? - Roger deed dat.
Dan kun je teruggaan.
Daarom vertel ik je dit niet.
Mijn leven is hier, bij jou. - Ik ben volwassen, mama.
Ik kan mijn eigen leven leiden.
Ik hou van je, maar ik heb je niet nodig.
Niet op de manier zoals toen ik klein was.
Dat weet ik.
Kom.
'En God noemde het licht dag, en de duisternis noemde Hij nacht'.
'Toen was het avond geweest, en het was morgen geweest, de eerste dag'.
Hoe onderneem je zo'n reis...
en hervat je je oude leven?
'En dat make scheiding tussen wateren en wateren'.
'En God maakte dat uitspansel en maakte scheiding tussen de wateren...
Ik was, in meerdere opzichten, verder geweest dan de maan,
op een nog onmogelijker reis.
En het antwoord was 'ja', je kan je leven hervatten...
maar het is nooit meer hetzelfde.
Maar misschien was het genoeg om éénmaal te gaan.
Hoeveel mensen kunnen zeggen dat ze dat deden?
'En namens de bemanning van Apollo 8, sluiten we af met 'goedenacht,
veel geluk, een Vrolijk Kerstfeest, en God's zegen voor u allen,
voor iedereen op die mooie Aarde'.
'Apollo 8, Apollo 8, dit is Houston. Drie minuten...'
Bree, heb je hierover nagedacht?
Als ik ga kan ik misschien nooit meer terugkomen.
Het is geen lift waar je in en uit kan stappen.
Je hebt het eerder gedaan.
Maar er zijn geen garanties.
De kans bestaat dat we elkaar nooit meer zien.
Kun je daarmee leven?
Omdat ik niet weet of ik dat kan.
Om niet hier te zijn als je gaat trouwen.
Met jou door het middenpad lopen...
of zien hoe jij een moeder wordt...
mijn eerste kleinkind vasthouden. - Ik weet het, het zal niet gemakkelijk zijn.
Maar...
ik probeerde erachter te komen of ik meer Randall ben of Fraser.
Ik realiseerde mij dat ik meer jou ben...
dan ik op mijn beide vaders lijk.
Als ik half de vrouw word die jij bent...
dan is er niets aan de hand.
Maar ik ben degene die jou het beste kent.
Weet je wie mij niet kent?
Jamie.
Je bent hem verschuldigd terug te gaan en ik wil dat je gaat.
En hem alles verteld.
Er is nog iets anders.
Wat als hij mij vergeten is?
Of niet meer van mij houdt?
Je vertelde mij dat wat jij voor Jamie voelde
het sterkste was wat je ooit in je leven voelde.
Is dat veranderd?
Nee.
Dan moet je erop vertrouwen dat het voor hem hetzelfde is.
Jij gaf Jamie op voor mij.
Nu moet ik jou aan hem teruggeven.
Joe...
Ik heb een tweede oordeel nodig. - Waar gaat het om?
Eigenlijk heb ik een eerlijke mening nodig.
Van een vriend.
Ben ik aantrekkelijk?
Seksueel?
Dit is een strikvraag, toch?
Nee. Ik heb een mannelijk perspectief nodig en...
jij bent de enige man waar ik dit gesprek mee kan hebben.
Gaat dit over die kerel van jou?
Ik denk erover de sprong te wagen. - En je wil eruit zien alsof je nooit wegging.
Ik heb hem 20 jaar niet gezien.
Ben ik veel veranderd sinds ik jou leerde kennen?
Je bent een magere blanke griet met teveel haar maar een fantastische kont.
Hij zal zich in de Hemel wanen als hij jou ziet, Lady Jane.
Dat is precies wat ik wilde weten.
Wat?
Het is niets. Alleen...
bedankt, Joe.
Graag gedaan. Vrolijk Kerstfeest.
Vrolijk Kerstfeest.
We vonden ze in een antiekzaak.
Die zullen zeer zeker bruikbaar zijn in Edinburgh. - Ik wilde een zaklamp voor je kopen,
maar Roger zei dat je dan weer op een heksengericht zou belanden.
Ik dacht dat dit wel van pas zou komen.
SCHOTLAND, DE NATIE
Dit zou de eerste keer zeer behulpzaam zijn geweest.
Ik heb veel nagedacht over wat ik allemaal nodig heb.
Ik leende...
wat scalpels en penicilline van het ziekenhuis. - Slim.
Ik vond...
dat 1766 Edinburgh het harder nodig heeft dan 1968 Boston.
Dank jullie allebei. Het is ongelooflijk royaal. - Wacht.
Hier is er nog een.
Bree.
Het is prachtig.
Topaas.
Dat is jouw geboortesteen.
Die heb je nodig als je door de stenen gaat.
Gillian vermeldde in haar notitieboek dat edelstenen noodzakelijk zijn.
Ik verloor er elke keer een toen ik er doorheen ging.
Eerst mijn horloge met juwelen en toen de steen uit de ring van de vader van Jamie.
Hoe ga je dat allemaal meenemen?
Ik neem aan dat ik iets moet maken.
Ga je iets maken?
Na 15 jaar carnavalspakjes en pronkjurken maken
denk ik dat ik wel weet hoe een naaimachine werkt, hartelijk dank.
Dat is briljant. Je hebt je eigen gereedschapsriem.
Net als de gemaskerde kruisvaarder. - Je kijkt echt veel tv.
Mama, je verfde je haar.
Ik werkte alleen het grijs bij.
Een beetje hulp van Miss Clairol. - Het ziet er natuurlijk uit.
Je ziet er prachtig uit. Met of zonder Miss Clairol.
Is dit het?
Het Bat Manpak.
Ja, ik...
Ik maakte er geheime zakken in zodat ik alles kan meenemen.
Je maakte het van regenjassen.
Het regent veel in Schotland. Ongeacht welke eeuw.
De zoom is een puinhoop en één arm is langer dan de andere, maar...
Mama, ik beloof je, het interesseert niemand.
Vooral Jamie niet.
Is dat mijn... - Blouse.
Mag ik het lenen?
Het zal er perfect uitzien.
Sorry. Ik...
Ik moet nog iets pakken.
Hij is een goede. - Dat weet ik.
Ik wil dat je dit aan Joe Abernathy geeft.
Het is mijn ontslagbrief.
Hij weet wat hij ermee moet doen.
Dit is de eigendomsakte van het huis.
Het staat op jouw naam, net als de bankrekeningen.
Ik kan niet geloven dat ik niet mee mag naar Schotland.
Zo wil ik het doen.
De eerste keer dat ik erdoor ging...
stond ik doodsangsten uit.
De tweede keer met een gebroken hart.
Deze keer wil ik dat het vredig is.
Als ik daar afscheid van jou moet nemen...
ga ik waarschijnlijk niet.
Dat is geen optie.
Mijn mooi meisje.
Ik ga je zoveel missen.
Met mij komt het goed. Zoek mijn vader.
En geef hem dit.
Ik heb iets dat ik jou wil geven.
Schotse parels.
Jamie gaf mij deze in onze huwelijksnacht.
Ze waren van zijn moeder, Ellen, jouw grootmoeder.
Als je wil kun je ze op jouw trouwdag dragen.
Ze zijn prachtig.
Dank je, Roger...
dat je een hond met een bot was.
Voor alles.
Ik zal je missen.
Nog één ding...
een slokje voor onderweg.
Op vrijheid en whisky.
Vrijheid en whisky.
Wacht hier even.
Is alles in orde?
Kreeftrol en Boston boterkoek?
Misschien kunnen we straks naar A Charlie Brown Christmas kijken?
Wat is dat?
Een deel van jouw nieuwe Amerikaanse Kersttraditie.
Ik heb ook iets voor jou.
EEN KERSTVERTELLING CHARLES DICKENS
'Marley was dood, om te beginnen.
Daar bestond geen twijfel over.
Het register van zijn begrafenis was getekend door de predikant,
de klerk, de doodgraver...'
Toen ik klein was wilde ik nooit door waterplassen lopen.
Ik kon mij er niet toe brengen te geloven dat die perfecte, gladde oppervlakte
niet meer was dan een laagje water over aarde.
Ik geloofde dat het een opening was naar een bodemloze ruimte
en als ik erin stapte zou ik meteen vallen en blijven vallen.
Zelfs nu, als ik een plas zie, stokt mijn geest,
alhoewel mijn voeten dat niet doen en ik haast mij verder...
En alleen de echo van de gedachte blijft achter.
Neem mij niet kwalijk. Ik zoek een drukker.
Mr Malcolm, Alexander Malcolm.
Aye, aan het eind van de weg naar links.
Carfax Close, mevrouw.
Bedankt.
Ben jij dat, Geordie?
Dat duurde lang.
Waar ging je die as halen? Helemaal in Glasgow?
Het is Geordie niet.
Ik ben het...
Claire.
Vertaling en Sync: Het 'Outlander' Team