Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
16 SIERPNIA 1986
W środku nocy na wieś Kıbledere nagle padł cień śmierci.
Nikt nie wie, do ilu przypadków obłędu, chorób i zgonów doszło we wsi.
- Doktorze, jak pan wtedy opisał sytuację? - W roku 1986?
Tak. Dlaczego nie nagłośnił pan sprawy?
Jestem lekarzem. Proszę mnie nie brać za polityka.
Doktorze Erhan, lekarz ma obowiązek mówić prawdę.
Nie wyobraża sobie pan, co się stało w tej wsi.
Ludzie tam ginęli.
Dlaczego im pan nie pomógł?
Bzdury! Sporządziłem raporty, były publikowane w prasie.
Z pana raportu: stres pourazowy, schizofrenia, stany lękowe, depresja…
- Panie Kubilay! - …zaburzenia dysocjacyjne, genetyczne,
- zaburzenia somatoformiczne… - Panie Kubilay!
Tak?
Czego pan chce?
Co dokładnie spotkało mieszkańców Kıbledere?
Nie mogę panu tego powiedzieć.
Więc nigdy nie przestanę drążyć.
Doktorze Erhan.
Halo?
Doktorze Erhan?
Ostatnio była tam znajoma psychiatrka.
- W Kıbledere? - Tak.
Podczas wyjazdu nagrała film.
Jak się nazywa?
Ebru. Doktor Ebru K…
Dostanie pan nagrania na Uniwersytecie…
Tylko tyle powiem.
Halo? Panie Erhan?
Halo?
Doktorze Erhan?
Jestem Ebru Karaduman, psychiatra.
To nagranie z pierwszego dnia badań
nad wyjątkowym przypadkiem osobowości schizoidalnej.
Zaprosił mnie tutaj egzorcysta, hodża Faruk.
Jest teraz w środku.
Egzorcyzmuje właśnie kobietę, którą rzekomo opętał 1300-letni dżin.
Hodża Faruk Akat pozwolił mi nagrywać egzorcyzm.
Co tu robi to dziecko? Chodź.
Co ty tu robisz? Zmykaj.
No już, sio.
Nie patrz tu, mały. Chodź.
Usiądź tutaj. No już.
Opuść ciało tej kobiety
albo odeślę cię w najgłębsze otchłanie piekła!
Zamknij się, psie!
Nie boję się ciebie!
Nie bój się mnie, bo i czemu?
Bój się Boga!
Zabieraj te kurwy z pokoju,
to pokażę ci, kim jest Bóg, a kim Szatan!
Trzymajcie ją!
Won, kurwy!
Kurwie córki!
Wynocha albo wywlokę wszystkie wasze brudy!
Powiem, co robicie po nocach z mężami!
Powiem, co robicie za swoimi plecami!
Wywlokę wszystkie wasze brudy!
- Nie słuchajcie! - Won!
- Trzymajcie ją. - Puszczać!
Nurhan.
Nie przeklęłaś sąsiadki z zazdrości?
Kurwa!
Nie pragnęłaś jej śmierci?
Nieprawda?
Cemile.
Twojego męża potrąci samochód.
Jego flaki i mózg zostaną znalezione pod kołami…
Ty!
Twój mąż…
Twój mąż to zboczeniec!
Mówi ci, co robi z dziwkami?
Mówi ci?
Wynocha!
Puszczać mnie!
On nic nie może mi zrobić!
Puszczać albo spalę wasze domy!
Puszczać mnie!
Puszczać!
Gdzie jest?
- Tam poszła. - Tam.
Proszę nie wchodzić. Może być niebezpiecznie.
Już dobrze. Wypluj.
Boże!
- Boże. Dzięki ci, hodżo. - Już po wszystkim. Nie bój się.
Już dobrze, siostro.
Wszystko w porządku?
- Tak. - Wszystko gra?
Dzięki bożej pomocy oddaję wam pacjentkę, siostrę Hatice, całą i zdrową.
Posłuchajcie uważnie.
Nie próbujcie rzucać zaklęć i uroków.
Nie parajcie się magią.
Tych, którzy imają się czarów,
nie czeka nagroda ani na tym świecie, ani po śmierci.
Ostatnio często słyszy się o dżinach.
Dręczą one co piątą osobę! Boże uchowaj!
Można tak ściągnąć poważne kłopoty. Wypadki, klątwy, choroby…
Ale jak widziałyście, kiedy jest z wami ktoś wykwalifikowany,
dżiny nic nie mogą wam zrobić.
Bóg uczynił nas o wiele silniejszymi od nich.
Niech Bóg chroni was przed złem.
Amen.
Faruk zakończył widowisko, ale muszę z nim jeszcze porozmawiać.
Dzień dobry.
- Dzień dobry. - Jak się pan ma?
- Dobrze, a pani? - Dobrze, dziękuję.
Ładny ma pan dom.
To prawda. Stary grecki dom po dziadku.
Naprawdę? Piękny.
- Zapraszam. - Dziękuję.
Wspaniałe. Zdobienia są ręcznie rzeźbione?
Są oryginalne, nic nie ruszaliśmy.
Przepiękne.
- Miłego dnia. - Dziękuję. Witamy.
Przepraszam, że przeszkadzam.
- Ależ zapraszamy. - Dziękuję.
Pani Ebru…
Proszę odpocząć, potem możemy dalej nagrywać.
- Jeszcze raz witam. - Dzień dobry.
Ustawię teraz kamery, jeśli można.
- Ależ proszę. - Dziękuję.
Co się wczoraj stało tej kobiecie?
Nagle zaczęła czuć lęk przed wodą.
Nie chciała się kąpać ani sprzątać.
Cały jej dom był chlewem i wszystkim zaczęła grozić.
- Nie była u lekarza? - Przepisane leki pogarszały sprawę.
- Według kogo? - Jej samej i jej rodziny.
- Usłyszeli o mnie, więc im pomogłem. - Rozumiem.
Faruku…
Co dokładnie wczoraj zrobiłeś?
A więc zaczynamy? Tak to ma wyglądać?
Tak, zaczynamy.
Opiszesz i zaprezentujesz obrzęd, a ja mu się przyjrzę i go nagram.
Pani doktor…
- Nie trzeba, wystarczy „Ebru”. - Zatem Ebru…
Co zrobisz z tym nagraniem?
Pokażesz je profesorom w akademii medycznej?
To badanie dyplomowe. Wybierzemy odpowiedniego pacjenta.
Osobę opętaną przez dżina.
Ty tak to nazywasz, ja inaczej.
W każdym razie powierzysz mi pacjenta, któremu lekarze nie mogą pomóc,
a ja mam go wyleczyć, tak?
- Mniej więcej. - Dobrze.
Załóżmy, że w kilka dni wyleczę ciężki przypadek, a ty to nagrasz.
Co wtedy?
Jak to co?
- Przyznasz to? - Co przyznam?
Że dżiny istnieją.
Co to ma do rzeczy? To badanie naukowe.
Wybacz moją ignorancję, ale czy badania nie prowadzą do wyników?
Oczywiście, ale tylko naukowcy mogą je interpretować.
No dobrze. Zgoda.
Co sądzisz o wczorajszych wydarzeniach?
Mam pewne podejrzenia.
- Podejrzenia? - Tak.
- Nie widziałaś jej? - Widziałam.
Przyszła do mnie i ją wyleczyłem.
A psychiatra przepisał jej leki.
Może to zaaranżowałeś?
Jak to?
- To ty do mnie zadzwoniłeś. - Zgadza się.
Może ją znałeś, zaprosiłeś i urządziłeś przedstawienie.
Przedstawienie?
- Bez nerwów, rozmawialiśmy o tym. - No dobrze.
Pokażę ci coś. Chodźmy.
- Dokąd? - Zobaczysz.
- Wezmę tylko kamerę. - Proszę.
Wiesz, co to jest?
- Wygląda jak to, co miała w ustach. - Właśnie.
I co? Jest zdrowa, bo to wypadło jej z ust?
Jest zdrowa, bo razem z tym jej ciało opuścił dżin.
To żaden dowód.
Sama to widziałaś.
Sfilmowałaś to, a wciąż nie wierzysz.
No dobrze.
Dlaczego ją zasłoniłeś, zanim wyjąłeś to z jej ust?
Dlaczego pytasz?
Przykryłeś ją chustą i sam się schowałeś.
Miałeś to w kieszeni. Mogłeś jej to włożyć do ust.
Tylko głupi we wszystko wierzą. Naukowcy patrzą krytycznie.
Odpowiedz, po co ta chusta?
Dżin może opuścić ciało tylko w całkowitej ciemności.
Dlatego ją przykryłem.
- Mogłeś wyłączyć światło kamery. - Mogłem.
Ale wolałeś ją przykryć.
To niemożliwe, żeby coś tak dużego nagle wypadło człowiekowi z żołądka.
Każdy, kto zobaczy film, uzna, że coś zrobiłeś pod chustą.
Kogo bym nie wyleczył, ty i twoi profesorowie powiecie to samo.
- Nie. Dam ci szansę. - Jaką?
Ja wybiorę pacjenta, nie ty.
Boże…
Proszę, herbata.
- Dziękuję. Przepraszam za kłopot. - Proszę.
- Dziękuję, mamo. - Smacznego.
Co to jest?
To wersety strzegące przed dżinami i urokami.
To na przykład Ayatul Kursi.
A to są vefk napisane specjalnym piórem. Tylko ja je rozumiem.
- Vefk? - Tak.
Każda arabska litera odpowiada liczbie.
To jest abdżad.
Po ułożeniu ich w linii tworzą się zaklęcia.
Rozumiem. To coś jak Kabała w judaizmie?
Nie do końca. Różnią się alchemią.
Do czego to wszystko służy?
Do ochrony.
Skoro dżiny są tak mądre i niebezpieczne,
dlaczego boją się zwykłych liter na papierze?
Bo te „zwykłe” litery mogą je zabić.
Jak?
Tak jak mały wirus może zabić wielkie zwierzę.
Na istnienie wirusów mamy dowody.
Wiemy, jaki mają wpływ na organizm.
Ebru…
Dżiny to stworzenia zrodzone z żaru, światła i ognia.
Mają strukturę w pewnym zakresie fal elektromagnetycznych.
Jako że każde ułożenie vefk inaczej odbija światło,
a światło to fala elektromagnetyczna,
nic dziwnego w tym, że mają wpływ na dżiny.
Zaczynasz używać terminów naukowych.
Ebru…
Niektórych pacjentów powinni leczyć tylko lekarze.
- Zgadzam się z tym. - Świetnie.
Ale w niektórych przypadkach…
lekarze są bezsilni.
- Tylko my możemy pomóc. - Nie ma na to dowodów.
Jakich dowodów ci trzeba?
Jeśli dżiny to stworzenia, które chodzą, jedzą i mówią,
powinniśmy mieć konkretne dowody ich istnienia.
- Czy nauka przyznaje, że istnieją sny? - Oczywiście.
A czy są konkretne dowody na istnienie snów?
Nie. Więc cokolwiek się stało…
Chwileczkę.
Sny nie podlegają dyskusji, bo wszyscy przyznają, że istnieją.
A tylko niektórzy ludzie i religie twierdzą, że istnieją dżiny.
To co innego.
„Dżin” znaczy to, co kryje się w cieniu.
Trudno je zobaczyć i ich dotknąć,
ale łatwo je wyczuć.
Chłód, który cię przejmuje, kiedy są w pobliżu…
jest nie do pomylenia.
Strach to żaden dowód.
To podstawowe założenie psychiatrii.
Bez dowodów się nie zgodzimy.
A zgodzimy się z dowodami, pani doktor?
Ty mi powiedz.
Zobaczymy.
Spójrz.
To dzieło alchemii.
Kiedyś była to nauka. Teraz nazywacie ją czarami.
Faruk, synku, przygotowałam obiad. Zjedzcie coś.
Dziękuję, nie jestem głodna.
Usiądź, moja mama świetnie gotuje.
Może innym razem.
Lepiej już jedźmy. Bardzo dziękuję.
To pacjentka, o której mówiłam. Jedziemy do Muğli.
Kübra Duran.
- Bezpiecznej drogi, synu. - Matko.
Zacząłeś zajmować się dżinami w Adanie czy po przeprowadzce do Bursy?
Zacząłem już w dzieciństwie.
Masz w rodzinie innych egzorcystów?
Nie, to nie jest coś, co się dziedziczy.
Na tym zakończmy.
Jak mówiłem, robię to od dziecka.
Zaczyna się od terminowania.
- Terminowania? - Tak.
Na czym to polega?
To forma nauki od mistrza, mentora. Potem praktykuje się samemu.
- W zamian za opłatę? - Nie ma opłat.
- Naprawdę? - U mnie nie.
Ale u twoich kolegów po fachu są.
Na świecie są najróżniejsi ludzie.
Gdzie dokładnie jedziemy?
Do wsi Kıbledere.
To jakieś 100 kilometrów stąd.
Nie pamiętam dobrze drogi, nie byłam tam od dziecka.
Zadzwonię do pani Refiki i zapytam o drogę.
Refiki?
To matka pacjentki, Kübry.
Zadzwonię do Refiki.
Halo?
Refiko, mówi Ebru.
Jesteśmy tutaj…
Nie na miejscu. Trochę zgubiliśmy drogę.
Ja…
Tak, mijałam coś takiego.
Tak.
Ale nie skręciłam na Köyceğiz.
Źle skręciłam, ale chyba już znam drogę. Jedźmy.
- Widzę jakiś dom. - Tak.
- Zapytamy tam? - Zapytajmy.
Pokój z wami.
- Dobry wieczór. - Przepraszamy za najście.
- Nie ma problemu. - Zgubiliśmy się.
Jedziemy do Aşağıyağız.
Po co wozić kamery do Aşağıyağız?
Badamy sprawę wsi Kıbledere.
- Wyłączaj te kamery! - Faruk!
Złapałam zasięg.
Wychowałaś się tu, a nic nie poznajesz.
Masz rację. Widziałeś tego gościa?
Był miły, a nagle się wściekł.
Tutaj wierzą we wszystkie bzdury.
Utknęliśmy. Może wrócimy do Muğli?
Hodżo, nie możesz spytać o drogę dżinów?
Na pewno nas obserwują.
Jak to?
To miejsce…
jest idealne dla dżinów, ifrytów i demonów.
Abu as-Samarkandi mówił…
„Jeśli na wschodzie jest góra i na zachodzie góra,
a po kamieniach między nimi płynie strumień,
cienie między szczytami pełne są dżinów”.
Jakby opisywał to miejsce.
Co to za hałas?
Dochodzi stamtąd.
Brzmi jak płacz.
Tak, to płacz kobiety. Chwileczkę, sfilmuję to.
Zaczekaj.
- Dochodził stąd. - Chodźmy.
Powoli, ostrożnie.
- Słyszałeś? - Słyszałem.
Poczekaj.
Dochodzi stąd.
Ostrożnie.
Widzisz coś?
- Hodżo! - Spokojnie!
Nic ci nie jest?
Nic. Gdzie to jest?
Już uciekł, Ebru.
Gdzie to jest? Chciało mnie ugryźć!
Spokojnie. Już uciekł.
- Pobiegł tam? - Tam też go nie ma. Uciekł.
- Wracajmy do samochodu. - Jedźmy stąd.
Cholera, upuściłam kamerę.
- Zepsuła się? - Nie.
- Do auta. - Dobrze.
Chodźmy!
Jak to mogło spotkać takiego miłośnika zwierząt?
Prawie miałam zawał.
- Mogę zgasić. - Nie trzeba.
Ale jesteś lekarzem.
Na trzecim roku profesor uczył nas o szkodliwości palenia.
Nazywał się Selim Gürgen i był palaczem.
Czyj to grób?
Czy to są kości?
Dziwne.
Nie wchodź tam, hodżo.
Co to jest?
To są kości.
- To symbol masonów? - Tak, ale ma inne znaczenie.
Jak to?
- Chyba wiem, co tu się stało. - Co?
Kiedy we wsi zwierzęta masowo umierały bez powodu,
składano ofiarę i obmywano ziemię krwią, a potem układano tak kości.
Ale dziwne drzewo życzeń.
Całe obwieszone. Czy to wnętrzności?
Wpadłam w nie.
- Mam je we włosach. - Chwileczkę.
Cmentarz, mauzoleum…
urok z kości, symbole…
O co chodzi?
Poświeć tu, Ebru.
- Co? - Tutaj.
Co to jest?
Siedem, jeden, siedem, pięć.
Albo 71, 75…
- Ktoś pewnie to wyrył jako życzenie. - Bywają też złe drzewa życzeń.
Ktoś życzył sobie zła? Absurd.
Kiedy życzy się śmierci wrogowi czy obiektowi zawiści,
przywiązuje się włos, paznokieć lub kość do chusty z imieniem tej osoby
i wiesza ją na drzewie.
To tysiącletnia tradycja.
- Okropnie tu cuchnie. - To miejsce jest złe.
Wszystko w porządku? Ebru?
- Nic ci nie jest? - Nie.
Zadławiłam się smrodem.
Już mi lepiej.
- Owce! - Nie potrąć ich.
Zatrzymam się.
Jaka słodka jest ta malutka!
Bracie!
Straszycie mi owce.
- Zatrzymaliśmy się. - Przepraszamy.
Zgubiliśmy się. Pomożesz nam?
- Dokąd jedziecie? - Do miasta Aşağıyağız.
Po co?
Zna pan Refikę Duran?
Jest wdową po Bilalu Duranie.
Tym z Kıbledere?
Właśnie tym.
Przeprowadzili się, mieszkają w starym, greckim domu.
Zna go pan?
To zupełnie nie tu.
Jeśli zawrócicie, będziecie jeszcze dalej.
- Wiecie co? Najlepiej jedźcie prosto. - Dobrze.
Potem na rozwidleniu w lewo.
Kiedy zobaczycie światła, będziecie na dobrej drodze.
Jedźcie tą drogą, aż zobaczycie ich dom.
- Dziękujemy. - Dobra?
Bezpiecznej podróży.
Oby to była właściwa droga.
- Było rozwidlenie i skręciłam w lewo. - Tak.
- I widzę światła. - To tutaj, znaleźliśmy się.
- Hodżo, co… - Co?
- Co to jest? - Gdzie?
Co oni tam robią?
Kto?
- Nagraj to. - Kogo?
Już się nagrywa. Tylko włącz latarkę.
Szybko. Widzisz?
- Gdzie? Nie widzę. - Tam.
Ktoś z nim idzie?
- Tutaj? - Tak.
Widzę. Chwileczkę, czy to nie… ten pasterz?
- Niemożliwe. - To on.
- Został daleko w tyle. - Chwileczkę… Minęliśmy ich.
Już ich minęliśmy.
Nieważne.
Dziwne.
Jedź dalej, Ebru.
Błądzimy tu już godzinami.
Halo, Refika?
Jesteśmy na tej ulicy.
Tak. Zgadza się.
Meczet? Widzę meczet po prawej stronie.
Minęłam go.
Skręcę tutaj.
Dobrze.
Dobrze, teraz już wiem.
Do zobaczenia.
- Już wiemy, jak jechać? - Tak.
- Tutaj. - Biały.
- Na pewno? - Już tu jest, patrz.
Jest tutaj.
Witamy.
Patrzcie ją, jak pięknie wygląda.
Droga siostro.
- Pokój z wami. - Witamy.
Tyle lat minęło, a ty nic się nie zmieniłaś.
Nieprawda. Patrz, cała posiwiałam.
Oj, daj spokój.
- Doktor Ebru. - Esra, kochana! Jak się masz?
Dobrze, a ty?
- Dobrze. Kto to? - Moja córka.
- Naprawdę? Witaj. - Dzień dobry.
- Ucałuj rękę cioci. - Ale jesteś urocza.
- Rodzice zdrowi? - Zdrowi. Porozmawiamy w domu.
Przedstawiam wam hodżę Faruka Akata. Opowiadałam wam o nim.
- Witamy. - Dzień dobry.
- Nie stójmy tu, chodźmy do domu. - Dobrze.
Mamy rzeczy w aucie. Wsiadajcie, podjedziemy razem.
- Dobrze. Chodź, kochanie. - Proszę.
Chodźmy.
No to jesteśmy.
- To tutaj? - Tak.
Bez urazy, hodżo, ale to ładniejszy dom niż twój.
- Piękny. Jak jest stary? - Bardzo.
Jeden z najpiękniejszych i najstarszych w Aşağıyağız.
Nie wątpię.
To też nasz dom.
Stoi pusty, Esro?
Jej ojciec kochał ten dom.
- Stoi tak od jego śmierci. - Rozumiem.
- Wejdziemy? - Dobrze.
Hodżo Faruku?
- Weźmy rzeczy z bagażnika. - Dobrze.
- Świetnie. - Pomożemy wam.
Dobrze.
Zapraszamy.
Mój Boże.
- Witaj z powrotem. - Chcę cię znowu uściskać.
Potrzymasz? Bardzo tęskniłam.
Niech Bóg ci błogosławi, hodżo, że przyjechałeś z tak daleka.
To nic takiego. Obym umiał pomóc.
- Ebru, kamera… - Wezmę ją.
Esro, mogę prosić o wodę?
Już niosę. Hodżo, coś do picia? Wody, ajranu?
- Zimnego ajranu. - Dobrze.
Długo tu krążyliście?
Nie masz pojęcia.
Zgubiliśmy się, a człowiek zapytany o drogę zaczął na nas krzyczeć.
- Potem zaatakował nas pies. - Naprawdę? Gdzie?
Gdzieś przy drodze do wsi.
Pozmieniało się tutaj…
- Byłaś mała, kiedy wyjechałaś. - I wszystko zapomniałam.
Chodź, Fatmo, popatrz.
- Goście już są. - Witaj.
To jest hodża Faruk.
Ciociu Fatmo, pamiętasz Ebru?
Wyłącz kamerę, Ebru!
- Rozmawiałyśmy o tym. - Mówię do ciebie. Wyłącz to!
Rozmawiałyśmy o tym, czemu krzyczysz?
- Nie wtrącaj się. Wyłącz to! - Chwileczkę. Dobrze.
Już wyłączam. Dlaczego się denerwujesz?
- Co tu robisz? - Spokojnie.
Czemu mam się uspokoić?
Nie wstyd ci? Jesteś lekarzem, a przywozisz tu kamery i tego hodżę.
Może powinnaś mi zaufać, skoro jestem lekarzem?
- A Kübry nie nagrywali w szpitalu? - To było w szpitalu.
Tak, ale lekarze też ją nagrywali.
Ja nagram ją jako lekarz i jako przyjaciółka. Bez obaw.
Dziecko! Z nią nie jest dobrze.
- Tak jej nie pomożecie! - Ciociu Fatmo…
Nie życzę Kübrze nic złego.
Nic złego? To co ten człowiek tu robi?
Fatma! Cicho bądź!
- O czym ty mówisz? - Uspokójmy się.
Moja córka spędziła rok w szpitalu i nic!
Tylko zastrzyki i leki.
Robili jej jakieś elektrowstrząsy!
Co jest? O co ci chodzi?
- Co tak patrzysz? Nie wtrącaj się. - Mamo!
Polepszyło jej się czy pogorszyło?
Mówię ci, Kübra wyzdrowieje. Moja córka wyzdrowieje, rozumiesz?
- Nie wtrącaj się. - Refiko, przestań!
Jeśli coś jej się stanie, to wasza wina, rozumiecie?
Nie ma powodu do obaw. Przychodzimy w imię Boga.
Jeśli się nie uda, pomodlimy się i tyle.
O czym ty mówisz?
Niech Bóg zrobi z wami, co chce.
Potrzymaj, Esro.
Popatrz na mnie.
Spokojnie, oddychaj głęboko.
Jesteś spokojna? Posłuchaj.
Jeśli kamera to problem, poszukam innego rozwiązania.
Nie trzeba, nie przejmuj się ciocią. Przekona się.
- Na pewno? - Tak.
Tak, dziecko. Rób, cokolwiek możesz.
Zrób, co w twojej mocy, żeby wyleczyć Kübrę.
Obejrzą to profesorowie. Nasza Kübra w końcu wyzdrowieje.
A więc rozstawię kamery, dobrze?
Wstawaj, nie trać ani chwili. Rozstaw je.
Dobrze.
Daj mi to.
- Nie płacz. - Moja kochana.
Oj, mamo…
- Esra? - Tak, hodżo?
- Gdzie jest Kübra? - Na górze, śpi.
- Dobrze. - Stęskniłam się, chcę ją zobaczyć.
- Idź, obudź ją. - Nie trzeba, nie budźmy jej.
Chodźmy teraz do wsi, a potem ją zobaczymy.
Zgoda.
Tymczasem ugotuję kolację.
- Dobrze. - Zgoda.
- Powoli, żeby się nie poślizgnąć. - Ślisko tu.
- Wyglądam dziwnie, jak turysta, co? - Nie, pasują ci.
- Naprawdę? - Możesz mi wierzyć.
- Pokój z wami. - Pokój z tobą.
- Witaj. - Dziękuję.
- Jestem Osman Bayer, muktar tej wsi. - Miło mi.
- Dobry wieczór. - Witajcie.
- Witamy. - Dziękuję.
Jak się miewasz?
- Dobrze, a pan? - Dobrze.
- Dzięki Bogu. - Niech wam Bóg błogosławi.
Napij się herbaty.
Panie Osmanie, powiedz, co dokładnie spotkało Kübrę.
Została opętana przez dżina.
To rodzina z problemami.
Jak to z problemami?
Zaczęło się we wsi Kıbledere.
- Ta wieś jest przeklęta i… - Czekaj, Osman.
Dobrze, spokojnie.
Co tu robicie z tymi kamerami?
Nic, nie rozumie pan.
- My tylko rozmawiamy. - Będziecie tu nagrywać?
Zadamy kilka pytań i pójdziemy, spokojnie.
Nie wciągajcie nas w to.
Nasza wieś nie ma z tym nic wspólnego.
Nie możecie tu nagrywać.
Wynocha stąd!
- Spokojnie! - Wypierdalać!
- Walcie się! - Spokojnie.
- Wypierdalać! - Dosyć, spokój.
Mój Boże.
Na nazwę Kıbledere ludzie wariują.
Nie chodzi o Kıbledere. Mówiłam, ludzie są tu dziwni.
Owszem, chodzi.
Kübra już na pewno nie śpi. Spóźnimy się na kolację.
Chodźmy.
Ten pies szczeka i szczeka.
- Już dobrze. - Hodżo?
Mamo?
Podsumujmy to wszystko.
- Mówiłaś o nocy henny? - Tak.
Co się wtedy stało?
Pokazać mu płytę, mamo?
Jaką płytę?
Nagrywałyśmy całą noc henny.
Byłoby wspaniale to obejrzeć. Moglibyśmy?
Oczywiście. Pokażę wam po kolacji.
- Musimy to obejrzeć. - Dobrze.
Zatrzymaj film, ustawię kamerę.
Dobrze, możesz włączyć.
Chodź, Kübra.
No chodź.
Hodżo, wiesz, co ona tam mówi?
Tak powiedziała.
- Jaki to język? - Aramejski.
Jezus mówił do demonów na pustyni po aramejsku.
To znaczy?
W tym języku mówiły najgorsze dżiny, które najbardziej nienawidziły Jezusa.
A co ona mówi?
Siedem.
Siedem…
Jeden…
Siedem…
Pięć.
Czyli 7175.
Tę liczbę widzieliśmy na tym dziwnym drzewie życzeń.
To prawda.
- Mówicie o drzewie za wsią? - Tak, a o co chodzi?
Pewnej nocy Kübry nie było w pokoju. Wszędzie jej szukaliśmy.
Okazało się, że przez sen doszła aż tam.
Hodżo?
Mogę obejrzeć dom z zewnątrz?
- Oczywiście. - Po co?
Chwileczkę. Zaczekaj.
Coś tu…
W tym domu coś jest.
Kübra.
Ebru.
To naprawdę ty?
Przepięknie wyglądasz, kochana.
Kübra, kochana.
Przychodzę jako przyjaciółka i jako lekarz.
Mam ci mówić „doktor Ebru”?
Nie, po prostu „Ebru”.
Wiesz, że kiedyś chciałam zostać lekarką?
I policjantką.
- Policjantką? - Tak.
Mamy nawet zdjęcie w mundurach policyjnych, pamiętasz?
Oczywiście.
- Znajdziesz je, mamo? - Oczywiście, córeczko.
Kübro, chciałbym przejść do rzeczy.
Do nocy henny.
Mówiłaś matce, że tego dnia zginiesz.
Nie pamiętam.
A wydarzenia z nocy?
Pamiętam, że słyszałam głos.
- Jaki głos? - Kobiety.
Na pewno kobiety?
Tak. Ciągle powtarzała to samo.
Co to było?
„Zabij go”.
Twojego narzeczonego?
Nazywał się Erdal.
Kłóciliście się czasem?
Czasami.
Używał wobec ciebie przemocy? Bił cię?
Nie, kochaliśmy się.
- Dobrze. - A kiedy poszłaś do drzewa życzeń…
Kiedy chodziłam przez sen?
Kübro, słyszałaś tamtej nocy jakieś głosy?
Nie, ale…
kiedy myślę o tej nocy, przed oczami staje mi trumna.
Jaka trumna?
Zimna.
Jestem w środku i nie mogę oddychać.
Czuję, jakby jakaś dłoń mnie dusiła.
Paznokcie przebijają mi skórę.
Chcę krzyczeć, ale nie mogę.
Wołam o pomoc…
ale nikt nie pomaga.
A potem umieram.
I…
I co?
Potem rodzę się jako dziecko.
Dziecko z jednym okiem na czole?
Tak.
Bez ust, tylko z jednym okiem tutaj.
Spokojnie. Oddychaj głęboko.
Już dobrze. Już po wszystkim.
Wyłączmy kamerę.
Po tym zdarzeniu policja zabrała Kübrę.
Rodzina narzeczonego wniosła oskarżenia.
Policja nie dopuszczała nas do Kübry.
Potem przyszli lekarze i zabrali ją do szpitala psychiatrycznego.
- Spędziła tam dwa lata. - Nie, mamo.
- Nie dotykaj tego. - Spokojnie.
Kiedy zmarł pani mąż?
Bilal?
- W dzień narodzin Kübry. - Zawał serca?
Nagle upadł, tocząc pianę z ust.
To mógł być atak epilepsji. Co wykazała autopsja?
Nie był chory ani nic.
- Mamo! - Refika! Spokojnie.
Moja córka była pięknym dzieckiem.
Miała oczy i skórę jak aniołek.
Wszystko dla niej robiłam.
Każdy jej zazdrościł.
Kazałam robić uroki, przelewać ołów… Ale nic nie pomogło.
W całym domu wieszałam koraliki z okiem proroka.
- Ale jej nie ochroniły. - Pani Refiko.
Jeśli można, chciałbym wyrzucić wszystkie te koraliki.
Jak to? Dlaczego?
Oko proroka to eliksir siły dla diabła i dżinów.
Ale one służą do odegnania złych uroków, tak mówią hodżowie.
Jacy hodżowie?
Oko na tym koraliku to oko Szatana.
Pojedyncze oko to symbol Szatana od czasów Babilonu.
Szukacie wsparcia u diabła, licząc na pomoc tych koralików.
Weź te.
Te też weźmy.
I te.
Te też zabierz.
Kübra.
Weź te.
Tutaj też jakieś mam.
- Proszę. - Daj.
Dobrze.
To wszystko twoje kamery?
Tylko kilka. Reszta należy do uniwersytetu.
Musisz nagrywać bez przerwy?
Spokojnie, nie cały czas.
- Odłóż je. - Dobrze, hodżo.
Nie możesz z tym zaczekać do jutra?
Nie ma czasu.
Teraz dżiny będą agresywniejsze. Muszę zdążyć, nim coś jej się stanie.
Wspomniałeś o dziecku z jednym okiem na czole.
Tak. Wszyscy opętani przez dżiny je widzą.
- Dlaczego? - Nie wiem.
Może razem się dowiemy.
Pójdę na górę.
Kübro, nic ci nie jest?
Nic.
Posłuchaj…
Nie bój się, dobrze?
Twoja przyjaciółka lekarka, twoja matka, siostra, ciocia…
Jesteśmy z tobą.
Istota, która nie daje ci spokoju…
Niech to ona się boi, nie ty.
Będziemy się modlili do Boga, aby uwolnił cię od tego zła.
Dobrze?
Dobrze.
Zgaśmy światło.
Wystaw dłonie.
Co mam robić?
Mocno je pocieraj.
Tak?
Kübro.
Zamknij oczy.
Dobrze, zamknęłam.
Teraz przysuń dłonie bliżej twarzy.
Jak podczas modlitwy.
Wdychaj zapach z dłoni.
Co… Co jest?
Co się dzieje?
Boże, stworzycielu niebios, ziemi, tego, co znane, i tego, co nieznane.
W tobie szukamy schronienia przez złem.
- Moje ręce palą! - Boże!
Ocal tę niewinną dziewczynę przed gniewem dżinów!
Okaż jej łaskę!
- Moje ręce! - W twej łasce szukamy schronienia!
Chroń nas!
Ebru.
- Widzisz to? - Kübra, co ty zrobiłaś?
Opuść to.
Jest tutaj…
Jest tutaj. Przybył.
Boję się.
Jest tutaj.
- Córeczko! - Stój.
W imię Boga.
Chodźcie. Pokażę wam coś.
- Kübra namalowała to na mojej dłoni. - Tak.
Widzicie? To samo napisano w tej księdze.
Co to znaczy?
- Lustro. - Lustro?
Ta księga ma około tysiąc lat.
A Kübra narysowała na mojej dłoni ten sam glif.
Ale dlaczego to istotne, że napisała glif „lustro”?
Bo dżiny to dla nas istoty żyjące w lustrach.
Tutaj jest napisane tak:
„Jeśli dżin całkowicie posiądzie ciało młodej osoby,
wysyła wiadomość »lustro«”.
- Moją córkę opętał dżin? - I to jeden z najgroźniejszych.
Potrzebuję pustego pokoju, dwóch luster i świec.
Dobrze.
Mamo, może drugi dom się nada?
- Oczywiście, córeczko. - Świetnie.
Myślę, że te lustra to wymówka i grasz na czas.
Kiedy przykryłeś chustą tamtą kobietę, od razu była zdrowa.
- Tak. - Czemu tu nie wyszło?
- To co innego. - Dlaczego?
- Moja inwokacja nie zadziałała. - Co z tego?
To, że dżin, który opętał Kübrę, jest bardzo niebezpieczny.
Nie opuści jej ciała, póki on lub ona nie zginie.
- To najokrutniejszy rodzaj! - Cicho, usłyszą.
Nie przyjechaliśmy jej pomóc?
Tak, ale jeśli poddasz się, kiedy uznasz, że to na nic,
mama Kübry zgodzi się na hospitalizację.
Ustąpię, jeśli nie będę mógł pomóc.
- Obiecujesz? - Tak.
Dobrze.
Jest 2,03 w nocy. Nazywam się doktor Ebru Karaduman.
Koniec fazy pierwszej dokumentacji wideo.
Tak jak podejrzewałam,
Kübra przejawia symptomy zaburzeń schizotypowych,
od parasomnii po zaburzenia aktywności bioelektrycznej.
W pierwszej rozmowie pacjentka wykazywała się racjonalnością,
jednak w trakcie sesji z Farukiem Akatem
demonstrowała wiarę w zjawiska metafizyczne.
Będę kontynuowała dokumentację i opiekę nad pacjentką.
Kübra.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Przepraszam, zaspałam. To chyba to powietrze.
Nie szkodzi.
Bardzo dziękuję, nie trzeba było.
- Dzień dobry, hodżo. - Dzień dobry.
Ebru?
- Wszystko w porządku? - Ebru, dziecko?
- Co się stało? - Nic ci nie jest?
Ebru?
Co się stało?
- Co to jest? - Co to?
- Skąd to się wzięło? - Skąd mam wiedzieć?
- Nie gap się, idź po wodę. - Spokojnie.
Spokojnie, daj mi to.
- Hodżo. - Daj mi to.
Moje dziecko… Szybko!
Pośpiesz się, córko!
- Otrzyj jej usta. - Daj mi to.
To krew!
Mój Boże!
- Wielkie dzięki, Esro. - Proszę bardzo.
Proszę, hodżo.
Gdzie lustra, Esro? Lepiej zacząć za dnia.
Wszystko jest gotowe w domu.
Zacznijmy zaraz po kawie. Nie traćmy czasu.
- Dobrze. - Oczywiście.
Nic mi nie jest.
Pokój luster.
Wejdź, hodżo.
- Lustra są tam. - Dobrze.
- Mamy też wejść? - Nie, czekajcie tutaj.
Ebru.
Hodża Faruk będzie wywoływał dżina w pokoju luster,
co ma być najlepszym sposobem komunikacji z dżinami.
- Możemy zaczynać? - Proszę.
W imię Boga.
Ebru?
Przykryję się teraz chustą.
Jeśli masz narzekać, możesz dać mi kamerę.
Zakryj się, a ja podam ci kamerę.
Gotowy?
Proszę.
W imię Boga.
O, dżinie w lustrze.
Ty, który kryjesz się pod osłoną nocy.
Zły duchu uwięziony po drugiej stronie lustra.
Przybądź…
i pokaż, czym się karmisz!
W imię Boga.
- Ebru? - Tak?
Dżin…
jest za tobą.
Nie!
Nie ruszaj się.
- Dobrze. - Nie obracaj się.
- Dobrze. Co mam zrobić? - Chodź.
- Podejdź tu. - Dobrze.
Nie próbuj…
do nas podchodzić.
Dobrze.
Dżinie.
Czego chcesz od Kübry?
Dżinie!
Czego chcesz od Kübry?
Hodżo! Nic ci nie jest?
- Nic ci nie jest, Ebru? - Nic. Odsuńcie się.
Nic ci nie jest, hodżo?
Co to? Skąd to się wzięło?
Kiedy dżinom zadaje się pytanie, odpowiadają symbolami.
Co to znaczy, hodżo?
W alchemii to oznacza steatyt, ale w czarnej magii nazywa się to…
zaklęciem kloacznym.
Zaklęciem kloacznym?
- Mamo. - Co?
- Ktoś rzucił na nas urok? - Nie wiem.
To inaczej zaklęcie śmierci, jest bardzo groźne.
Czy jest tu toaleta, która dotyka ziemi i widzi słońce?
Tak, na podwórzu.
- Wychodzimy. - Chodźcie.
Hodża Faruk utrzymuje, że to dżin narysował ten symbol.
Co on wyprawia?
- Co to jest? - Dobry Boże.
Co to?
- Co to jest, hodżo? - Co to?
Mój Boże, kto to tam włożył?
Czy to mięso?
Nie płacz, mamo.
Boże!
Co to jest?
Kto to zrobił?
Refiko, spróbuj się uspokoić.
Ale popatrz na to, dziecko!
Już dobrze. Nie wiem…
Nie rozumiem.
Co to jest, mamo?
Są obrzydliwe. I jak cuchną!
Wszystko w porządku?
Co to jest?
Refiko.
Moja córeczka…
Co to jest?
- To… - Co, do cholery?
Mamo!
Nie mogę…
Mój Boże!
Co, do cholery?
- Mój Boże! - Patrzcie na to!
Ale jak?
- Mamo! - Co to?
Trzymaj ją, Esro.
Co to jest, hodżo?
- Boże wszechmogący! - Kto to tam włożył?
Hodżo Faruku?
- Esro, pomóż mu! - Hodżo, nic ci nie jest?
Hodżo! Ostrożnie!
- Chodź. - Ostrożnie, powoli.
- Zrób krok, powoli. - Ostrożnie!
Ostrożnie, powoli.
- Esro, trzymaj! - Powoli!
Dobrze.
- Świetnie ci idzie. - Chodź, hodżo.
Moja córeczka. Kto to zrobił?
Kto to tam włożył?
Boże, dlaczego? Jak mogli to zrobić?
Kto to zrobił?
Moja biedna córeczka!
Fatmo, czemu nic nie mówisz?
Kto to tam włożył?
Mnie pytasz? Na własną przeszłość popatrz!
O czym ty mówisz?
- Mów, jeśli coś wiesz! - Popatrz na mnie.
- No co? - Refiko, przestań.
- Co chcesz powiedzieć? - Dość!
Dosyć tego! Co wy robicie?
Popatrzcie na te świństwa! Na Kübrę!
Moja siostrzyczka!
- Uspokój się, Esro. - Moja siostrzyczka!
Dlaczego tak się zachowujesz? To w niczym nie pomoże.
Jesteśmy w starym domu rodziny Bilala Durana.
Znaleźliśmy przedmioty związane z czarami,
amulety, uroki, laleczki, pukle włosów, a nawet szczątki.
Były w toalecie.
Podejrzewam, że jest w to zamieszany ktoś poza Farukiem Akatem,
ale nie mam pewności.
W imię Boga.
W tobie szukam schronienia
przed gniewem tego, kto nałożył na nas tę klątwę.
Co to jest?
Przeklętymi i zatrutymi płynami
spryskano mózg, serce i genitalia.
A to twoje imię, Refiko…
i imię twojego męża, Bilala.
To zaklęcie, które ma rozdzielić zakochanych lub małżonków?
- Nie. - A więc co?
Nazywa się sihr-i cenne.
Zaklęcie płodu.
Co?
Rzuca się je na płód w łonie matki.
Oto jego treść.
„Niech płód urodzi się przeklęty.
Niech jego ciało będzie brudne, a krew zatruta.
Jego los – przypieczętowany.
Niech jego ojciec zginie w dniu jego narodzin.
Niech 14 dni po jego 23. urodzinach…
najokrutniejsze dżiny…
pożrą jego duszę”.
W noc henny Kübra kończyła 23 lata.
Chwileczkę.
Mówisz, że Kübrę przeklęto, kiedy była w łonie matki,
a klątwa zaczęła działać, gdy miała 23 lata, tak?
Nie mam pewności.
Czemu akurat 23 lata?
- Kübra! - Córeczko!
- Kübra! - Kübra!
Mamo…
- Moja córeczka! - Zarzyna moje ciało!
Zarzyna moje ciało.
Umieram!
Jedziemy do szpitala.
Nie można teraz przerwać.
„Teraz” czyli niby kiedy? Nie ma żadnych postępów.
To się stało przed jej narodzinami. Uroki z toalety tego dowodzą!
Nie zaczynaj z tymi papierami i świństwami!
Pogorszyło jej się.
Prawie się udało. Nie poddawaj się!
Hodżo Faruku…
Kübra ma zaburzenia schizotypowe. Potrafimy je leczyć.
Tak, jak leczono ją dwa lata?
Jeśli diagnoza była błędna, leczenie było nieefektywne.
- Pozwól mi działać. - Nie mogę.
Znaleźliśmy urok, to prawie koniec. Pamiętaj, dlaczego to nagrywasz!
- Mam dość materiału. - Nie!
Chcesz mi udowodnić oszustwo. A jestem o krok przed tobą.
Jeśli mówisz o pokoju luster,
to myślę, że zadymiłeś pokój kadzidełkami i sam narysowałeś symbol.
I sam podłożyłem uroki?
To nie jest wyścig nauki i religii!
Ebru…
Jeśli ja, Faruk Akat…
nie ocalę Kübry, będziesz miała dowód, że kłamię.
Nie tego chcesz?
Dla Kübry.
Ze względu na jej życie.
Pozwól mi.
No dobrze. Ale to ostatnia próba.
- Ostatnia! - Dobrze.
- Co z Kübrą? - Bez zmian. Jest przerażona.
Ciągle mówi, że go widziała.
Esro, potrzebuję większego pomieszczenia.
Przy wjeździe do wsi jest stajnia, nada się?
- Chodźmy. - Dobrze.
Przypnę to tutaj.
Muszę to naprawić. No dobra.
- Złapałam ostrość. Wygodnie ci? - Tak.
- Uważaj na wyłącznik nagrywania. - Dobrze.
Faruk Akat egzorcyzmuje po raz drugi.
Refiko… Lepiej podejdźcie tutaj.
W imię Boga.
Kübro.
Czy nadal tu jest?
Jest.
Gdzie dokładnie?
Tam.
Możesz opisać, co widzisz?
Ma długie, czarne włosy.
Kobieta czy mężczyzna?
Kobieta.
Jak się nazywa?
Sare.
Czy Sare mnie słyszy?
Tak.
Kogo chce zabić?
Mówi: „oko za oko”.
Dżinie…
Oto uroki, którymi karmiłeś się 24 lata.
Przysięgam na króla Salomona,
który władał wszystkimi dżinami Egiptu, Babilonu i Izraela,
i na jego Boga,
że jeśli nie opuścisz tej dziewczyny,
spalę cię żywcem w tym przeklętym miejscu.
Powiedz swojemu Bogu, że się go nie boję!
To ostatnie ostrzeżenie.
Jeśli nie opuścisz tego ciała…
zginiesz.
- Nie żyje, dżin nie żyje. - Dosyć!
Nic ci nie jest?
Kübra!
Nie żyje, dżin nie żyje.
Jesteś ocalona.
Refiko, już dobrze. Twoja córka jest ocalona.
- Kübra, kochana córeczko! - Jest ocalona.
- Niech Bóg ci błogosławi, hodżo. - I nam wszystkim.
Moja córka od lat nie wyglądała tak dobrze.
A co z tymi, którzy rzucili klątwę?
Możemy ich znaleźć?
Kübra jest ocalona, tylko to się liczy.
Spokojnie, Bóg ich ukarze.
Jest 2,05 w nocy.
Podczas niedawnego seansu
Faruk Akat pokonał dżinna imieniem Sare, który rzekomo opętał pacjentkę.
Jak utrzymuje, zabił go.
O dziwo, ciśnienie krwi i puls Kübry Duran wróciły do normy.
Mdłości, wymioty i gorączka obecne cztery godziny temu ustały.
Pacjentka twierdzi, że nie czuje dżina w sobie
ani wokół siebie i że czuje się dobrze.
Kto według ciebie rzucił klątwę?
Ktoś bliski rodzinie lub bardzo zawistny.
Tak łatwo jest rzucić urok?
- Słyszałaś kiedyś o dabbie? - Tak, ale nie wiem, co to.
To zwiastun Apokalipsy wspominany w Koranie.
Ma opleść świat niczym siecią i wejść do każdego domu.
Nie brzmi to jak Internet?
Internet?
Pomyśl.
Oplecie świat niczym siecią… i wejdzie do każdego domu.
WWW…
World Wide Web…
- Sieć otaczająca… świat. - Świat.
Niemożliwe.
Internet, Ebru…
to największy zwiastun Apokalipsy.
To Internet stoi za zwiększeniem powszechności klątw.
Najgroźniejsze zaklęcia czarnej magii przyzywające dżiny
są dzięki Internetowi na wyciągnięcie ręki.
Cóż może być straszniejszego?
Kto wrzuca je do Internetu?
Czy ludzie, czy dżiny…
nie wiem.
To byłaby długa rozmowa. Idę spać.
- Dobranoc. - Dobrej nocy.
Kübra?
- Co jest? - To chyba Kübra.
- Jak to? - Kübry nie ma w pokoju!
- Spokojnie. - Gdzie ona jest?
Mamo! Coś się stało cioci!
- Pani Fatmo! - Mamo! Patrz na ciocię!
- Kto ci to zrobił? - Pani Fatmo!
- Dzwonię po karetkę. - Szybko!
Tylko spokojnie.
- Drzewo… - Jakie drzewo?
- Drzewo życzeń. - Co?
- Pod drzewem. - Kto, Kübra?
Szykuj samochód.
- Kübra! - Uwaga! Nie wchodźcie w krąg!
Moja córeczka.
Ja nie umieram!
Choćbyś mnie zabił tysiąc razy…
ja tysiąc razy ożyję.
To ciało… będzie moje.
- Kübra! Nie! - Kübra!
Szybko!
To przeze mnie!
Dobrze.
Hodżo, ty nie jedziesz. Zamykaj drzwi!
- Co robisz, pani doktor? - Nie mów tak.
- To twoja wina. Zamykaj. - Nie wiem, co się stało.
Jesteś oszustem. Mówiłam, że trzeba ją zabrać do szpitala.
To nie powinno było się stać!
Zamykaj drzwi!
Oszust!
Z Kübrą w porządku. Jest w szpitalu.
W którym?
Pani Fatmo!
Nie wstyd ci dalej nagrywać?
Będę nagrywał, dopóki sprawa się nie wyjaśni.
Ojciec Kübry…
- Pani brat? - Tak.
Wiesz, jak umarł?
Jak?
Kiedy Kübra się urodziła…
była taka maleńka.
Posłaliśmy po mojego brata.
On przyjechał.
Zaczął obiema rękami dusić ją w kołysce,
wołając: „Dziecko Szatana!”.
Odepchnęłam go.
I upadł.
Z jego ust wypływała czarna piana.
Miał wielkie oczy.
Język obrzmiały.
Mój brat…
zmarł na moich oczach, hodżo.
Zawsze myślałam…
Zawsze żałowałam, że uratowałam Kübrę.
Nie wiem.
Kiedy umierał…
coś do mnie powiedział.
„Sare”.
„Sare”?
To imię dżina.
Jak mojego brata stać było na taki duży dom?
Był biednym wieśniakiem, a kupował ziemie, rezydencje…
Nigdy nie mówił za co.
Pani Fatmo…
kto mógłby opowiedzieć mi o Kıbledere?
İlyas.
İlyas Aloğlu.
Jako jedyny wciąż mieszka w Kıbledere.
Kıbledere…
Co ty zrobiłeś, Bilalu Duran?
Kogo skrzywdziłeś?
71, 75…
Czym jesteś?
Pokój z tobą, Hidayet.
W tej sprawie wciąż przewija się liczba: 7175.
Wiesz, co to znaczy?
Chwileczkę.
W XVII wieku istniała sekta, pół chrześcijańska, a pół muzułmańska.
Chyba widziałem tę liczbę na ilustracjach w książce na jej temat.
Gdzie mogę je zobaczyć? To sprawa życia i śmierci.
Prześlę je e-mailem, jeśli je znajdę.
- Proszę, to pilne. - Dobrze, poszukam.
Dziękuję.
Boże!
Mój Boże!
- Nic ci nie jest? - Nie, a tobie?
Nic. Coś się stało?
O mnie się nie martw. Co z Kübrą?
Niedobrze, rozmawiałam z lekarzem.
Przepraszam, że krzyczałam. Byłam w szoku.
- Nie ma sprawy. - Jak to nie?
Patrz, co się stało, w co cię wciągnęłam.
Nie wiem, po co tu przyjechałam.
Dla zaspokojenia ambicji czy dla Kübry?
Pogubiłam się w tym.
Chciałaś dobrze, Ebru.
Co ty tu robisz?
Szukam drogi do Kıbledere. Podobno jest za tym wzgórzem.
- Kıbledere? Czego szukasz w tych ruinach? - Tam zakończę tę sprawę.
Mieszka tam niejaki İlyas Aloğlu. Wiem od Fatmy.
To już koniec, daj sobie spokój! Nie udało ci się, rozumiesz?
Odpuść, nim jeszcze pogorszysz sprawy.
Nie poddam się aż do końca!
Boże!
Kıbledere. Nareszcie jesteśmy.
Kiedyś mieszkali tu ludzie.
Teraz to domena dżinów.
W tych ruinach mieszkają dżiny?
Zobaczymy.
- Podejdź tu. - Co to jest?
- Co? - Nagraj to.
Znowu to? 7175.
Rozszyfrowałeś wszystko poza znaczeniem tej liczby.
Daj statyw, będzie ci wygodniej iść.
Ciekawe.
Co to za miejsce, Ebru?
To duża wieś.
Jestem ciekaw…
dlaczego wszyscy ją opuścili.
Dlaczego porzucili swoje domy?
Mnie pytasz, hodżo?
Oczywiście. Czy ty i Kübra stąd nie pochodzicie?
Dźwięk dochodzi stamtąd.
Chyba stąd.
Nic nie pamiętasz z tej wioski?
Nic. Ani trochę.
Powód, Ebru. Musi być jakiś powód.
Nie mogli wszyscy wynieść się bez powodu.
Wyszukaj w Internecie wieś Kıbledere. Przejrzyj stare teksty.
Znajdziesz w artykułach dziwne opowieści o tym miejscu.
Jakie dziwne opowieści? Powiedz.
Ci wieśniacy są przesądni.
Wciąż w to wierzą, nie widzisz? Bali się, więc uciekli.
„Przesądy”!
- Ty ciągle tylko o jednym. - Boże!
Znajdźmy İlyasa i zobaczymy, czy to przesądy.
Jak chcesz go znaleźć? Szukamy go od godziny.
Nie wiem. Szukajmy świateł w domach.
Nie podchodź, hodżo. Na ścianie jest skorpion.
I znowu 7175.
- I jak, hodżo? - Mówiłem, że nie rozumiem, co to znaczy.
Zadzwoniłem do przyjaciela, który coś wie.
Ma mi wysłać jakieś ilustracje.
Zobaczymy, kiedy je przyśle. Dobra?
Dobrze, bez nerwów.
- Hodżo Faruku! - Co?
Coś przebiegło za tobą.
- Nie idź. Było całe czarne. - Co było czarne?
Wbiegło do środka!
Nie wchodź, może to pies czy inne zwierzę…
Hodżo Faruku!
Kurczę!
Hodżo!
Gdzie byłeś? Nie widziałam cię w środku!
- Nic ci nie jest? - Nic.
- Czemu cię tam nie było? - Spokojnie.
Jestem tutaj. Rozejrzałem się. Nic ci nie jest?
- Nic. Znajdźmy ten dom. - Chodźmy.
- Tędy. - Dobrze.
Dokąd idziesz, hodżo? Nikt by nie mieszkał w takim miejscu.
Chodźmy stąd.
Co to jest?
Chwileczkę. Co to jest?
- Ebru! - Tak?
Znaleźliśmy. Tutaj.
- Zaczekaj. - Chodź.
Wejdźmy razem.
- İlyas Aloğlu? - To ja.
Nazywam się Ebru, jestem psychiatrą.
Zanim wyjaśnię, co tu robimy, powiem o kamerach…
Nie trzeba. Wiem, po co przyszliście.
Porozmawiamy na górze.
- Czy to nie ten pasterz? - Tak, to on.
- Zdejmijcie tutaj buty. - Oczywiście.
Zapraszam.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
- Mogę to tu postawić? - Proszę.
Bracie İlyasie, co spotkało mieszkańców Kıbledere?
Grzechy dwóch osób ściągnęły klątwę na wioskę.
Jakich dwóch osób?
Bilala Durana…
i Remziego Karadumana.
- Remziego Karadumana? - Tak.
Znasz go?
- Mojego ojca? - Tak, jego.
Dwadzieścia cztery lata temu ojciec Kübry, Bilal, i twój ojciec, Remzi,
zaczęli szukać skarbu z pomocą dżinniji.
- Dżinniji? - Dżina-kobiety. Nazywała się Sare?
Tak, Sare.
Należy do klanu dżinów, które mieszkają w ludzkim ciele.
Klanu Zuzula.
To niebezpieczny klan, który zna położenia ukrytych skarbów.
Kiedy Bilal i Remzi znaleźli skarb, czyli złoto…
postanowili zabić Sare.
Jak?
Kiedy Sare była w ludzkim ciele, zakopali ją pod przeklętym drzewem.
Tym drzewem życzeń przy drodze?
- Tak. - Chwileczkę.
Jakie masz dowody, że Bilal i mój ojciec szukali skarbu?
A jak dwóch wieśniaków nagle zostało bogaczami?
Bilal kupił sobie wielką rezydencję. Miał w banku fortunę.
Twój ojciec…
pojechał do Izmiru.
Zastanawiałaś się, skąd się wziął jego majątek?
Dżiny, które zabiły Bilala…
One są z tego samego klanu?
Tak. I zabiły też twojego ojca.
Panie İlyasie!
Mój ojciec zginął w wypadku samochodowym.
To one spowodowały wypadek!
- To absurd! - Spokojnie.
Pani doktor!
One cię tu przyciągnęły.
Musisz być bardzo ostrożna.
Ich nienawiść i żądza zemsty nigdy nie przeminą.
Chcą dać Sare ciało Kübry?
Tak.
Dlatego nie pozwoliły jej wyjść za mąż.
Wskrzeszą Sare w jej ciele jako dziewicy.
Reinkarnacja.
Reinkarnacja?
Dżiny są zdolne do reinkarnacji.
Przenoszą siłę życiową do czyjegoś mózgu
i niszczą osobowość właściciela ciała.
Reinkarnacja…
to opętanie.
Kiedy Kübra i Sare będą w tym samym wieku,
przeniosą duszę Sare i zabiorą ją do swojego świata.
Tak.
Popatrzcie.
Popatrzcie na to.
Mój Boże!
Co to jest?
Dobry Boże.
Boże, okaż miłosierdzie.
Zobaczcie.
Oto co spotkało mieszkańców Kıbledere.
Kiedy Bilal i Remzi znaleźli skarb, rozdali część złota mieszkańcom wioski.
Wszyscy zostali przeklęci.
Ich dzieci rodziły się zdeformowane, schorowane.
Ludzie wariowali i odbierali sobie życie!
Powiedziałem to wszystko tylko wam.
Dlaczego nam?
Bo chcę, żeby klątwa została przełamana.
- Ale skąd ty to wszystko wiesz? - Żona mi powiedziała.
Jest tutaj?
Ona nie jest człowiekiem.
Jest dżinniją.
Czy jest teraz tutaj?
Tak.
Widzi was.
Ale wy jej nie widzicie.
- Jak ma na imię? - Zahuriyeş.
Jest muzułmanką?
Czy Zahuriyeş nam pomoże?
Czy Zahuriyeş wam pomoże?
W imię Boga.
Zahuriyeş…
Nie mamy złych zamiarów.
Nie życzymy źle tobie ani twojemu mężowi.
Chcemy pomóc niewinnej dziewczynie, Kübrze.
Czy pomożesz Kübrze?
Zahuriyeş?
Co oznacza 7175?
Pomóż nam.
Boże!
Mój Boże!
W imię Boga.
Boże!
O Boże!
Dobry Boże!
- Co jest? - Zahuriyeş was tu nie chce.
- Ale… - Żadnych ale!
Boi się dżinów Zuzula! Skrzywdzą nas za rozmowę z wami!
- Dlaczego? - Bo zabiliście jednego z nich.
Dżin, który opętał Kübrę, nazywał się Sare.
To nie Sare. Mówią tak, bo chcą zmienić Kübrę w Sare.
- Sare leży pod przeklętym drzewem. - Mamy tam iść?
Idźcie. Wszystko już wiecie.
- Idźcie albo ktoś z nas źle skończy! - Chodźmy, szybko.
Idźcie!
Nie wierzę w te brednie.
- Dosyć! - Boże!
Jak my sobie z tym poradzimy?
- Co to jest? - W imię Boga.
Co to jest?
- Boże, to krew! - Uspokój się.
- Miało tu nikogo nie być! - Spokój.
To jakiś żart? Kto to zrobił?
Mój Boże, samochód!
- Są na całym samochodzie! - Spokojnie!
- Boże, kto to zrobił? - Wsiądź do samochodu.
Wszystko będzie dobrze, Ebru.
Spokojnie, Ebru. Wszystko będzie…
Co…
Co się dzieje?
Hodżo!
Wsiadaj do auta!
W imię Boga.
Szybko.
Do samochodu!
No już!
- Nie wierzę, że tata był w to zamieszany. - Najlepiej się pomodlić.
To wszystko dlatego, że zabito Sare?
Posłuchaj, Ebru.
Aby zdjąć klątwę niewinnie zamordowanego dżina,
trzeba wykopać jego ciało,
owinąć je w całun i pochować w innym miejscu.
Arabowie grzebali przypadkowo zabite dżiny na pustyni,
aby uniknąć klątwy.
Więc jedziemy pod drzewo?
Najpierw do miasteczka po łopatę i całun.
Ebru!
- Co? - Znalazłem to!
Otworzysz to?
Nie wiem.
Co to jest?
Co tam było?
Hodżo!
Dokąd idziesz? Wezmę kamerę.
Ebru.
- Nie nagrywaj, jak grzebię dżina. - Dobrze.
Pomóc ci?
Nie trzeba.
Co się stało?
Już po wszystkim?
Po wszystkim. Pogrzebałem go.
Co to jest?
Spokojnie, Ebru.
Hodżo…
Dżiny z klanu Zuzula.
Oddałem wam ciało Sare.
Jeśli mnie słyszycie…
Sare…
Została pogrzebana, ma czyste ciało.
Przestańcie dręczyć niewinną Kübrę.
Zrobiliśmy, co należało.
Trzymajcie się z daleka od tego ciała!
Stało się.
- Co masz na myśli? - To koniec.
Zniknęły.
Boże, daj mojej córce spokojne życie.
- Amen. Jeśli Bóg pozwoli. - Amen.
Nie przesadzaj, mamo.
To nic takiego.
Musimy porozmawiać, kiedy wrócę.
O tacie.
Nie teraz, porozmawiamy, kiedy wrócę.
Dobrze. Do zobaczenia.
Tato…
Jak się czuje, Refiko?
- Śpi. - Dobrze, zostawię ją.
- Esro. - Tak?
- Gdzie Mine? - Jest z babcią.
W porządku.
To się dzieje od tysięcy lat.
Sami nic nie możemy zmienić. Ani ty, ani ja.
Niczego nie jestem pewna.
To lepsze niż być pewnym wszystkiego.
Tak czy siak… Dziękuję za współpracę.
A ja tobie za cierpliwość.
- İlyas! - Co się stało?
- Co? - Dzwoni ten, z którym rozmawiałeś.
Mówi, że to sprawa życia i śmierci. Masz szybko przyjechać.
Mówi, że inaczej Kübra zginie.
Bez obaw, już jadę.
Zostań z Kübrą, dziecko. Boję się.
- Proszę. - Dobrze, jestem.
- Idę. - Idź. Usiądźmy tu.
Hodżo, weź kamerę!
Dlaczego nie mam zasięgu?
Od rana mnie kłuje.
Co to jest?
Co, do cholery?
Mój Boże!
Kto to tu włożył?
Znalazłam ten magiczny przedmiot ukryty w mojej bieliźnie.
Nie wiem, co to oznacza, ale są tu zdjęcia Kübry i moje.
Nie wiem, kto to zrobił i dlaczego, ale ta postać wygląda, jakby sikała,
a to wygląda jak toaleta.
Nie wiem, czy to ma związek z zaklęciem kloacznym.
Bardzo się boję.
Dlatego będę od teraz używała ukrytej kamery.
Tak.
Co to? Coś tu się dzieje.
- Halo, Hidayet? - Cześć, Faruk.
Widziałeś te ilustracje z 7175, które ci przesłałem?
Dostałem je i ściągnąłem na laptopa.
- Rozgryzłeś to? - Otwórz je teraz.
Jadę samochodem. Tylko się zatrzymam.
Mam jedną przed oczami.
To obraz używany przez tę pół muzułmańską, pół chrześcijańską sektę.
Wiem, mów dalej.
Liczba 7175 to szyfr sprzed 2000 lat.
Powiedz, co znaczy.
Chrześcijanie wierzą, że Jezus zginął na krzyżu,
ale według islamu nie został on ukrzyżowany.
Koran wspomina o tym w wersecie 157 sury An-Nisa.
Jezusa zdecydowanie nie ukrzyżowano. Mów dalej.
Napisz na papierze „7175”.
Na papierze…
Już.
Poniżej napisz arabskie wersje tych cyfr.
Przeczytaj.
- Vivo. - Po łacinie to znaczy „żyję”.
Tak jak napisano w Koranie.
Członkowie sekty, którzy nie wierzą, że Jezus zginął na krzyżu,
właśnie tak mówili.
Cytuję.
„O, przeklęty duchu, który pod krzyżem wołałeś o piekle.
Dzięki Bogu nie przebiłeś czaszki Jezusa piekielnymi kolcami,
a ohydne gwoździe nie dotknęły jego dłoni.
Ja, Bóg twój,
nie posłałem jego czystej duszy pośród twych przeklętych dusz.
Mój umiłowany sługa Jezus jest u mego boku.
Niechaj wszyscy wiedzą, że Jezus, syn Marii, nie umarł, a żyje.
A Jezus rzekł: »Vivo«”.
Ta sekta wierząca, że Jezus nie umarł,
przekształciła „vivo” w szyfr i tak pojawiło się 7175.
Wróćmy do twojej sprawy.
Dżiny pogrzebane przez ludzi, którzy myślą, że zginęły,
dają tym szyfrem znać innym dżinom, że żyją.
Faruk?
- Faruk? - Sare.
Ta dżinnija.
A więc ona nie umarła?
„Po wykopaniu zmarłego dżina z grobu
klątwa zostaje złamana.
Po wykopaniu żyjącego dżina klątwa…
nasila się”.
Sare…
pogrzebano żywcem.
Uwięzili ją w przeklętym drzewie.
Mój Boże.
Boże, co ja zrobiłem?
Coś ty zrobił?
İlyas?
İlyasie, co się stało?
Gdzie pani doktor?
Kübra!
Co ci się stało?
Kübra!
Co się dzieje, İlyasie?
Matka i córka wszystko ustawiły.
Dadzą Sare ciało pani doktor zamiast Kübry!
Czemu wyjechałeś z domu?
- Dzwoniłeś po mnie. - Niby jak?
- Nawet nie mam telefonu! Jak? - O czym ty mówisz?
Klan Zuzula zabił moją żonę.
Są tutaj, hodżo.
Są wszędzie.
İlyas!
- Już za późno, hodżo. - Co się stało?
Za późno!
İlyas!
Boże!
Ebru?
W imię Boga.
Dobry Boże!
Ebru?
Ebru!
Dobry Boże!
Mój Boże!
Dobry Boże!
Ebru!
Zabrały Ebru.
Zamiana ciał.
Chcą oddać Ebru Sare.
Kıbledere!
Ebru!
Mój Boże!
Boże!
Refika?
Esra?
Boga się nie boicie?
Proroku Józefie na dnie studni…
Boże.
Józefie.
Ebru.
Otwórz oczy, Ebru.
Refika.
Dlaczego?
Co ja ci zrobiłam?
Racja.
Nic nie zrobiłaś, Ebru.
To wina twojego ojca.
Twojego ojca, Remziego.
Latami poszukiwał skarbów.
Uganiał się za pieniędzmi.
Poza tym…
to przez twojego ojca dżiny opętały moją córkę.
Gromadził pieniądze, posiadłości i majątek.
Zabrał was i ocalił ciebie i rodzinę.
A cierpiała moja córka.
Moje dziecko cierpiało przez lata.
Dosyć tego.
Teraz twoja kolej.
Rozumiesz?
Zabiorę moją córkę i stąd wyjadę.
Od teraz Sare będzie trawiła twoją duszę.
Ty będziesz jej więźniem.
To będzie twój problem.
Moja córka jest ocalona, rozumiesz?
Wystarczy.
Miałaś swoje życie, Ebru.
Teraz nasza kolej.
Moja siostra i ja będziemy żyły pełnią życia.
Esra.
Refika!
Esra!
Wyciągnijcie mnie!
Refika!
Co ja wam zrobiłam?
Jak mam się stąd wydostać?
Refika!
Nie mogę oddychać!
Tylko spokojnie. Muszę się wydostać.
Jak ja stąd wyjdę? Wypuśćcie mnie!
Boże, jak ja mam stąd wyjść?
Hodżo Faruku!
Pomocy!
Ratunku! Boże, pomóż mi!
Pomóż mi, Boże, błagam!
Boże! Uciekaj, proszę.
Co…
Uciekaj.
Hodża Faruk Akat został wyciągnięty ze studni przez mieszkańców wsi,
ale doznał poważnych obrażeń.
Uraz głowy wywołał u niego amnezję.
Rodzina utrzymuje miejsce jego pobytu w tajemnicy.
Nikomu nie udało się odnaleźć Refiki, Esry i Kübry Duman.
Policja wciąż ich poszukuje.
Odkryto, że cały ich majątek został sprzedany tuż przed zajściem.
Władze nie przedstawiły oficjalnego stanowiska
w sprawie losu doktor Ebru Karaduman.
Jej matka oraz uniwersytet
kategoryczne odmawiają rozmowy na temat incydentu.
Film inspirowany prawdziwymi zdarzeniami.
Napisy: Juliusz P. Braun