Moja rodzina mieszka w Wendover od prawie 300 lat.
W 1629 roku była to wioska rybacka.
Potem budowano tu statki i wyławiano małże.
Wszystko padło, ale zostały nam plaże i słone powietrze.
Wendover nigdy nie straciło swojego uroku.
Bo mamy najlepsze widoki na północnym wybrzeżu od Bostonu.
Jak pięknie.
Czuję, że oszukuję pokazując wam ten dom w taki piękny dzień.
- Niczego bym nie zmieniła. - Prócz ceny.
Pokażę wam ziemiankę na warzywa. Padniecie z wrażenia.
- Ziemianka? Zawsze chciałam ją mieć. - Tak?
Sandersonowie mieszkają w trzypokojowym mieszkanku w Swampscott.
Nie stać ich na ten dom, ale czegoś ich nauczę.
Od tego się zaczyna.
Od zaprzeczenia.
OKAZJA NA MIŁOŚĆ
Nie zejdą z ceny.
Ale to nie jedyny dom w mieście.
Oto Wendover Crossing, nasza wersja centrum.
Cudownie.
Znajdziemy wam dom.
Kupno domu, na który nas nie stać, to recepta na nieszczęście.
Wiem, bo tak zrobiłam.
Gdyby poszło zgodnie z planem, super.
Ale tak się nie stało.
To dom Dwightów. Kilometr od szkoły publicznej.
Słodki.
Dziś go wam nie pokażę, ale byłby idealny.
Musiałam wam pokazać Wendover Rise.
Widać stąd słone mokradła. Wciąż łowią tu małże.
Co to za dom?
Sprzedałam go rok temu McAllisterom. Cudowna para z Bostonu.
On prowadzi fundusz hedgingowy. Piękna posiadłość.
Przeprowadzili remont i niedawno się wprowadzili.
Wygląda na drogi.
Był.
Czy to Rebecca?
Witaj.
Przestraszyłam cię?
To Lisa i Rob Sandersonowie. Chcą tu zamieszkać.
Wendover to wyjątkowe miejsce.
Codziennie jeżdżę konno, tyle tu szlaków.
Chętnie zobaczę dom po remoncie. Wpadnę z zapiekanką.
Będzie mi miło.
Jest chłodno, włóż sweter.
Czapkę i legginsy.
Czasem mnie ponosi i robię coś bez zastanowienia.
Na razie.
Cześć.
Telefony?
Nie, ale pisałam do niego.
Czy były do mnie telefony?
- Raczej nie. - Tak czy nie?
Nie.
- Zaraz. Dzwoniła twoja córka. - Tess czy Emily?
Sama się dowiem.
- Co jest z twoją nową asystentką? - Wyświadczam przysługę jej matce.
Kendall nie dostała się na wybrane studia, a jej chłopak jest w Cornell.
Biedaczka. Bądź miła.
Skończyłam trudne studia i zostałam najlepszą agentką na tym wybrzeżu.
Byłam nią aż do...
Dzwonię, bo mój gospodarz znów mi podniósł czynsz.
- I tak przepłacałaś. - Wiem, ale to Brooklyn.
Prześlij mi kwotę. I niech naprawi toaletę.
Jesteś najlepsza, dziękuję.
Chętnie pomogę, byle to nie trwało wiecznie.
Wiem, ale robię karierę jako artystka i muszę być w Nowym Jorku.
Myślisz, że lubię cię prosić o kasę?
- To pewnie trudne. - Bardzo i poniżające.
Ale moje koleżanki też proszą rodziców o pieniądze. Czujemy się przegrane.
Głowa do góry, później się zdzwonimy.
Potrzebuję lepszego roku.
- Tess. - Cześć, mamo. Co tam?
Lottie jest chora. Nie musisz do niej jutro przychodzić.
- Biedactwo. Co jej jest? - Wysypka i gorączka.
Nie boję się jakiejś wysypki.
Kiepsko to wygląda. Dobrze, że mamy lody.
Muszę kończyć. Dzwoń, gdybym jednak była potrzebna.
Dzięki, zadzwonię jutro.
Frank, dzwonię do ciebie od dawna.
Cześć.
Pamiętasz to?
- Odbierasz telefon? - Nie.
Prawnik z Bostonu chce kupić twoją działkę nad wodą.
- Po co? - Jak to po co?
To jedna z najlepszych działek w mieście. Załatwię ci super cenę.
Super? Mówisz jak miastowa.
Jesteś biznesmenem. Chcesz zarobić?
Nie tak bardzo jak ty.
Wiesz, ile ci zapłaci?
- Stracisz dostęp do Getchell Cove. - Poradzę sobie.
Jasne.
Dokąd się wybierasz w tym stroju?
Na przyjęcie Wendy Heathrton.
Córka rzeźnika się wystroiła.
A Frank Getchell wciąż nie umie śpiewać.
- To się nie zmieniło. - Daj znać, jeśli zmienisz zdanie.
Ja odbieram.
Hildy odbiera.
Lubiłam przyjęcia, ale to było przed zasadzką.
Powinnam była uciec.
Gdzie moja mała Lottie?
Tutaj.
Zajmę się nią, zanim babcia Nancy ją zaanektuje.
Co się dzieje?
- Coś z małą? - Nic jej nie jest. Spójrz.
To moje urodziny?
Mamo, usiądź.
Już.
Przedstawię wszystkich.
Moja starsza córka Tess i jej mąż Michael.
Lottie, moja słodka wnuczka.
Wiem. Zajmuję się nią, kiedy mogę.
Prawda, słoneczko?
To ich dom w Beverly, który im kupiłam.
A to moja młodsza córka Emily. Odrobinę dramatyzuje.
Przyjechała aż z Nowego Jorku, jak miło.
Mój były mąż Scott.
Płacę mu alimenty, choć zostawił mnie dla mężczyzny po 22 latach małżeństwa.
A to Wendy Heartherton.
Półtora roku temu wciąż dla mnie pracowała,
a potem zwiała zabierając mi klientów.
Nie wiem, kto to?
Joyce.
Usiądź, Hildy.
Twoi bliscy chcą ci coś powiedzieć.
Położę Lottie do łóżka.
Słoneczko.
- Skoro tak, muszę się napić. - Boże!
- Mamo! - W punkt.
Żartowałam.
Kończyłam szkołę, urządziłam przyjęcie.
Bałam się, że znów za dużo wypijesz i będziesz tańczyć z moimi przyjaciółmi.
I tak się stało.
To przestępstwo?
Całe studia przetańczyłam z twoim ojcem.
Za dużo wtedy piliśmy.
W Święto Dziękczynienia film ci się urwał przy rodzicach Michaela.
To była drzemka.
Cały weekend zasuwałam w kuchni, piekłam dyniowe ciasteczka.
Prowadziłaś pod wpływem.
Zarysowałam auto. Nikomu nic się nie stało.
Ten policjant był przewrażliwiony.
Piłaś prowadząc.
Myślisz, że tylko ja wtedy wracałam do Mamie autem?
Popytasz sąsiadów?
Najpierw trzeba przyznać, że jest problem.
Byłam jedną z najlepszych przedsiębiorców w Massachusetts.
To wygląda jak problem?
Mamo, przestań!
Klienci zadają pytania.
Jeśli nie zaczniesz się leczyć, nie zostawimy cię samej z Lottie.
Przyjmę cię dzisiaj.
Pozwoliłam się zamknąć.
Szkoda, że moje córki nie poznały mojej matki.
Przekonałyby się, jak wygląda prawdziwa alkoholiczka.
Hildy Good!
- Peter. Jak miło. - Wzajemnie.
Elise, dawno cię nie widziałam. Zwykle unikam takich imprez.
- Piękne nowe okulary. - Nie są nowe.
Rebecca McAllister, Peter i Elise Newbold. Mieszkają w Cambridge.
Przyjeżdżamy co weekend.
Rebecca jest z Bostonu.
I Brazylii. Dorastałam na całym świecie. Męża poznałam w samolocie.
- Cześć. - Brian, jak się masz?
Spragniony.
Hildy i ja byłyśmy opiekunkami Doktor Newbolda.
Mamie Lang, stara przyjaciółka. Rzadko się widujemy.
Żebyście go widzieli w krótkich spodenkach.
- Miałem 8 lat. - Peter to nasz psychiatra.
Pracuję w McLean i tutaj.
Wendover go absorbuje, tylu tu pacjentów.
Carl i ja cieszymy się, że dziś przyszłaś.
Dwie królowe agentki. Czy to miasto nie jest dla was za małe?
Panuje pokój?
Lubię pospać.
- McAllisterowie to wspaniały nabytek. - Cudowny.
Jak się masz?
Całkiem nieźle.
Carl, gdzie kelnerzy? Załatw to.
Jestem z ciebie taka dumna.
Zbyt często to słyszę.
Tak. Brian uważa, że niszczę wszystko.
To jej skład ciała, albo elektrostatyka.
Każdy zegarek przestaje przy niej działać.
- Cartier, Rolex. - Bierze mnie za czarownicę.
- Może twoja żona ma pecha do zegarków. - Wiecie, kto jest czarownicą?
- Dlatego tak cię polubiłam. - Jej pra-pra-pra...
Osiem pokoleń. Sarah Good była pierwszą spaloną czarownicą w Salem.
Hildy czyta w myślach.
Spróbuj z Brianem. Musi tam być coś więcej niż liczby.
Chyba się rozczarowała.
Zrób to.
Dobrze, jeśli mnie nie powiesisz.
Podaj rękę.
Pomyśl o czymś, co wydarzyło się w przeszłości, jakieś wspomnienie.
Dam ci kilka pytań.
- Nie potakuj, żadnych znaków oczami. - Mam pokerową twarz.
Patrz na mnie, nie mrugaj, nie potakuj i myśl.
To miłe wspomnienie.
Z dzieciństwa.
- Nie potakuj. - Nie zrobiłem tego.
- Właśnie. - Potaknął oczami.
To był wyjątkowy dzień.
Święta.
Nie.
Twoje urodziny.
- Dobra jesteś. - Nie pomagaj mi.
Byłeś dzieckiem.
Dziewięć lat?
Nie, raczej dziesięć.
Dostałeś prezent.
Gdzie byłeś, kiedy go ujrzałeś? Nie w domu,
na zewnątrz.
Wyszedłeś i zobaczyłeś
żółty rower, który dostałeś od rodziców.
- Rany! - Jak zawsze. Mam dreszcze.
To trochę przerażające. Nie pamiętałem tego tak dobrze.
Kazała ci o tym pomyśleć. Prawda?
Doskonałe.
- Spróbuję wyjaśnić, jak to zrobiłaś. - Proszę.
Zaczęłaś coś sugerować. Powiedziałaś, że dasz mu kilka pytań.
A potem powtórzyłaś, żeby nie podpowiadał. I dał ci rękę.
Podpowiedziałaś mu, żeby przypomniał sobie jakiś prezent.
- Ależ ja jestem mądra. - Typowa technika psychologiczna.
To coś więcej, widziałam to.
Twoje zdrowie. Hildy.
Zdrowie czarownic z Wendover.
Cześć, dziewczyny. Moje śliczne.
Moje córki dobrze wiedzą, że nie piję przed 17.
Nigdy.
Alkoholicy piją w dzień i urządzają awantury. Piją sami.
Ja nigdy nie piłam sama.
Przed odwykiem.
Mnie wystarczą trzy kieliszki i jest dobrze.
Dziewczyny, ten Merlot jest cudowny.
Scott powtarzał, że powinnam przestać po trzecim.
- Bo wtedy przestajesz nad sobą panować. - Co?
Po trzecim dopiero zaczynam.
Kto chce popływać?
Idziemy razem? Widzę, że chcecie.
Szybko.
Moje córki uznałyby to za smutne.
Ale ja jestem szczęśliwa.
Chodź.
Dobry pies.
Jake, już dobrze.
Patch! Zrób coś.
Jake, spokojnie. Dość. Już dobrze.
Obejrzymy program?
To dla Jake'a.
Cześć.
Dziękuję.
W zeszłym tygodniu wymieniliśmy zamki, bo Jake uciekł.
Dwie godziny go szukaliśmy.
Stał na podwórku Boba Crandalla i patrzył na koparkę.
Dobre wieści. Mam potencjalnych kupców domu.
Ale musimy zrobić, kilka napraw w środku.
Patch pracuje na trzech etatach, nie ma czasu.
Wezwę Franka Getchella.
Nie stać nas.
Ja mu zapłacę.
Nie zgadzam się na to.
Zależy mi na sprzedaży tego domu. Oddasz po sprzedaży.
Co jest pod wykładziną?
Ohydne plamy? Nie wiem.
Cześć.
- Pomyliłaś drogę? - Zadzwoniłabym, ale nie odbierasz.
Doszłaś do siebie po nocy?
Po nocy?
Zimno jak na pływanie.
Dobry wieczór.
Wystraszyłeś mnie. Co tu robisz?
Łowię. A raczej próbuję.
Szpiegujesz mnie.
Szukałem spokoju.
- Zamiast tego zobaczyłem ciebie. - Jakieś miłe wspomnienia?
Dobrze się trzymasz. Dzięki za pokaz.
Woda jest w tym roku bardzo ciepła.
W nocy miała 14 stopni.
Trzeba coś naprawić u Dwightów. Pomalować, zdjąć starą wykładzinę.
Moja ekipa ma robotę w Manchesterze.
- Wszyscy? - Tak.
- Jakiś ważniak chce przenieść basen. - Dwightowie przenoszą się do Newton.
Znaleźli tam szkołę dla Jake'a, ale muszą sprzedać dom.
Przykro mi.
Dobra, poszukam kogoś innego.
Hildy?
Zajrzę tam później. Może kogoś sprowadzę.
Cudownie. Patch i Cassie potrzebują pomocy.
Ten ważniak to dupek.
A basen już jest w dobrym miejscu.
Fajnie jest być tak bogatym.
Nieźle sobie radzisz.
Do zobaczenia na plaży. Będę w kurtce.
To wszystko moi klienci.
Peter Newbold przyszedł. Mam go spławić?
Nie, dziękuję. Peter, wejdź.
- Źle trafiłem? - Ależ skąd. Jak mogę pomóc?
Może przyda ci się nowy klient. Dostałem robotę w San Francisco.
Daleko od Wendover.
Miło będzie popracować gdzieś, gdzie nie widzieli mnie w szortach.
Miałeś nogi jak patyczki.
Czy to znaczy, że sprzedajecie dom?
Tak, jeśli dostanę tę pracę.
Chętnie go obejrzę. Powiem, ile jest wart.
Pamiętam, jak twój ojciec tu siadywał. Bywał dość władczy.
Pacjenci go uwielbiali.
Po obejrzeniu domu wiem więcej o jego mieszkańcach, niż Peter po roku sesji.
Podoba mi się, widzę tu życie.
Zużycie to zdrowy sygnał.
Zbyt uporządkowany świadczy o zaburzeniach,
tak samo jak ten z bałaganem.
Alkoholicy, zbieracze rupieci, ludzie z depresją.
Zauważę wszystko oglądając ich domy.
Ustalę cenę.
Dobra. Na razie nikomu o tym nie mówię.
Ja też nie pisnę słówka.
Dziękuję.
To przykre, ale dla agenta rozwód oznacza dobry interes.
Spójrz.
Włożę do kubka różne dziwne rzeczy.
Szkoda, że twoja mama nie bawiła się z nami.
Nie robiła takich rzeczy.
Bo miała depresję.
W naszych czasach nikt nie znał tego słowa.
- Czemu nie chcesz o tym rozmawiać? - Przecież rozmawiamy.
Ale tak było.
Jeśli mama miała dobry nastrój, wychodziliśmy.
Dzieci były wtedy posłuszne.
Dobre stare czasy.
Poradziłam sobie.
Przyjechała tu? Nie woli klubowej plaży?
Pewnie chce poznać ludzi.
Nie przywitała się.
Rebecca.
Znasz Cassie Dwight?
Nie.
Żona Patcha, który zajmował się hydrauliką w waszym domu.
Jasne, spisał się na medal. A kim jest ten przystojniak?
Nasz syn Jake.
Przychodzimy tu codziennie, kiedy nie pada. Zapraszamy.
Bardzo chętnie.
Jake, kochanie!
To moje.
Moje!
- Jake uwielbia ciężarówki. - Mogą się wymieniać.
Nie dotykaj go!
- Jake jest autystyczny. - Nie wiedziałam, nie wygląda...
- Jak? - Rebecca dopiero poznała Jake'a.
Jak nie wygląda?
- To moja ciężarówka. - Wiem.
Chcę moją ciężarówkę.
Tak mi przykro.
Nie twoja wina.
Cassie ma mnóstwo na głowie. Chętnie tu z tobą znów przyjadę.
To było straszne.
Cześć.
Wybacz.
Co ty na to?
Trzeba pogadać o finansach.
Zlew jest za darmo.
Był lekko zarysowany, więc go odrzucono.
Patch go sam podłączy. Moi ludzie przyjdą jutro.
A lodówka i zmywarka?
Mam tego sprzętu w nadmiarze.
Ekipa miała pracować gdzie indziej.
Jakoś to załatwiłem.
Nie pomyliłam się.
Poczekaj na rachunek.
Dziękuję.
Kiedyś kochałam się we Franku.
Też byście się zakochały.
Jak moje przyjaciółki.
To były wakacje przed studiami.
Uczył mnie żeglować.
Sam odnowił tę łódkę i nazwał ją po mojej pra-prababci.
Uznał to za romantyczne.
Był moją pierwszą miłością.
Płakałam przez całą drogę na uczelnię.
Frank poszedł do wojska, a ja poznałam Scotta.
Był taki elegancki.
Poznał mnie z drogą pościelą i dobrym winem.
Tęsknię za żeglowaniem.
Serio? Kawa kosztuje 4,50?
Daruję sobie.
Co za zdzierstwo.
Jak się masz?
Przeżywam szok z powodu tego, ile tu sobie liczą za kawę.
Jest dobra. Organiczna. Wyczuwa się nutę wanilii.
Stać cię na tę kawę?
Piję ją powoli.
Życzę smacznego.
Miłego dnia. Może kiedyś się spotkamy na mitingu.
Znasz mnie, nie lubię spędów.
Przyszliśmy wcześniej.
Wspaniałe miejsce. Mają tu najlepsze chai latte.
- Z pianką. - Zrobili mi sowę.
A mnie pandę.
Czytaliście o pandzie, która urodziła się w Zoo w Providence?
Cudowne miejsce. Jedziemy do domu Dwightów?
- Nie zaharuj się. - Nie, tobie też to nie grozi.
SPRZEDAŁAM DOM DWIGHTÓW. PRZYŚLIJ RACHUNEK, HILDY.
Chrzanić kubek. To wyjątkowa noc. Świętujemy.
Zdrowie.
Szlag, Kendall.
To nie ta teczka.
Ten dom sprzedałam 4 lata temu.
Dziewczyny, wiem, że po odwyku
obiecałam nie prowadzić po alkoholu,
ale dziś ledwo co wypiłam.
Nic mi nie jest i będę ostrożna.
W porządku?
Przybijcie piątkę.
Zaraz wracam.
- Hildy Good. - Andy z salonu Range Rovera.
- Cześć. - Judy z banku dzwoniła.
Podobno są jakieś kłopoty ze spłatą rat za auto.
Serio? To wina mojej asystentki. Zaraz się tym zajmę.
Tak myślałem. Wpadnij, nowy model jest piękny.
Jasne, pa.
Chcę mieć twoje życie.
Zamierzałam cię zaprosić od tamtego incydentu na plaży,
ale pojawiły się kłopoty.
Przykro mi.
Już jest lepiej. Widuję się z Peterem Newboldem.
Peter to świetny lekarz i psychiatra.
Zawsze chciałam zrobić tu pracownię.
- Długo malujesz? - Studiowałam w Akademii Sztuki.
Wyobraź mnie sobie we fioletowych włosach z papierosem, zamyśloną.
Otworzyłam czerwone wino, ale może wolisz białe?
Biorę leki.
Są piękne.
A bałam się, że jesteś kolejną bogaczką z hobby.
Szczera jesteś. Maluję ze zdjęć.
Znam to miejsce.
- To przystań u Newboldów. - Tak.
- Lubię cię. Miło, że przyszłaś. - Mnie też.
Chciałam tu zamieszkać,
ale potem czułam się samotna, nie pasowałam tu.
Trudno się odnaleźć w małym mieście. A incydent z Cassie nie pomógł.
- Zwróciłam się po pomoc i oto jestem. - Tak.
- Hildy świetnie wygląda. - Henry, znów tu jesteś.
- Wpadłaś na kawę? - Mam spotkanie.
Jak mogłam sprzedać tu jakiś dom przed tymi podwyżkami latte?
Widziałaś dom, który budują bracia Santorlli?
Niezły.
- Niedługo kończą? - Tak.
Powinnaś przychodzić na mitingi, wiele się tam dowiesz.
- Słyszałam, że sprzedałaś dom Dwightów. - Tak.
Świetnie.
To musiało być trudne.
Wybacz, mam klientów z Kalifornii. Zabawne, co?
Uważaj, nie uda się, za dużo świadków.
Pomożesz mi się pozbyć ciała?
Jasne, musimy się trzymać razem.
Pokłóciłam się z Brianem i nie miałam dokąd pójść.
Dobrze trafiłaś.
Tu jest tak przytulnie.
Mój były mąż Scott wybrał wszystko, co widzisz.
Rzucił mnie dla faceta.
Musiałaś się załamać.
Dziwne, że nie wiesz.
W tym miasteczku trudno utrzymać tajemnicę, choć się staramy.
A słyszałaś, że byłam niedawno na odwyku od picia?
To przez męża geja.
Większość moich znajomych była na odwyku. I tak znów piją.
Wypijmy za to. Tego nie mówią na odwyku.
Co się dzieje?
Brian oznajmił dziś, że na święta jedziemy do Zurychu.
Biedactwo.
Wiem, jak to brzmi, ale całe życie podróżowałam.
Chciałam spędzić święta w domu, nie w jakimś bezdusznym ośrodku,
gdzie każda z kobiet może być kochanką mojego męża.
A więc to tak?
Ułatwiłam mu to. Ja jestem tu, on w Bostonie.
Co ja sobie myślałam?
Idiota.
Muszę coś wyjaśnić.
Dałam ci do zrozumienia, że Peter jest moim psychiatrą,
a ja się u niego tylko konsultowałam, nie jest moim lekarzem.
Wiem, że macie się ku sobie.
Dobra.
Co jeszcze wiesz?
Poszłaś do niego. To było kilka sesji.
Pomyślałaś, że Peter jest przystojny.
I mądry. Rozśmiesza mnie.
Wciąż się na niego natykałaś. Na stacji, na plaży.
Pomyślałaś i był.
Przeznaczenie.
Opowiadał ci o sobie,
o swoim nieudanym małżeństwie.
Chce uciec.
Czuje się tu jak w pułapce.
Skąd to wszystko wiesz?
Większość mężczyzn w tym wieku tak myśli.
Kobiet też.
Jesteśmy podobni.
Bądź ostrożna.
Muszę się napić.
Jabłko?
Nie.
Muszę przestać robić te przekąski, bo właściwie tylko ja je zjadam.
Skąd babcia Nancy ma czas na robienie tych albumów?
Bądź miła. Bardzo o to dba.
Chciała, żebym ci to pokazała.
Wybiera moje najgorsze zdjęcia.
Wróciłam na trapię.
Po co?
Lęki.
Boję się, że źle pracuję, nie sprawdzam się w domu, przy dziecku.
Macierzyństwo.
Martini nie pomaga?
Bardzo zabawne.
Mogę wam pomóc opłacić czesne za przedszkole.
Myślałam, że interesy leżą.
Już się podniosły.
- Nie musisz nam pomagać. - Ale chcę.
Nie lubisz się przytulać, ale cieszę się, że dobrze ci idzie.
Przyjdź na kolację. Michael przyrządzi kurczaka w cytrynach.
To miłe, ale mam już plany.
Córki by oszalały, gdyby mnie zobaczyły.
Nie życzą ci szczęścia?
Mam być niekłopotliwa.
Ostatnie tygodnie były cudowne.
Znów wróciłam do świata.
Piję za to.
Peter pokazał mi twoje zdjęcie.
Dżinsowe szorty i żółte bikini.
Wciąż biegał z aparatem fotograficznym.
Był jak reporter.
I to dobry.
Jego ojciec to zakończył.
Doktor Newbold. Pewnie był srogi.
Ludzie go uwielbiali, ale był ostry dla syna.
Było mi żal Orzeszka.
Wciąż jest.
Nie nazywaj go tak.
- Co? Mało seksowne? - Tak.
Nie mówię tak do niego, nazywam go doktor Orzeszek.
Na odwyku ludzie mówią, że muszą się napić.
Ja nie muszę, po prostu to lubię.
Ale święto Dziękczynienia to zbyt wiele dla trzeźwej.
Indyk jest suchy? Nie lubię suchego.
Hildy, czego się napijesz?
Bloody Mary.
Bez wódki.
Jesteś niesamowita.
I wkurzająca.
Albo to albo sam sok.
Nie oszczędzaj na Tabasco.
- Wesołych świąt, kochanie. - Wzajemnie.
Dawno tam nie byłem.
Tess, pokazałaś mamie ostatni album? Są tak twoje piękne zdjęcia.
Nie mogę się doczekać.
- Nie wstawiłam szarlotki do piecyka. - Ja to zrobię.
Odkąd przestałam pić, piłam tylko wino.
Dla mnie to nie alkohol.
Za to wódka nim jest.
Nancy, wyjmę za ciebie szarlotkę z piecyka.
Dałaś jej marchewkę?
Nancy, szarlotka wygląda cudownie.
Koronkowa robota. Prawdziwa z ciebie artystka.
Twój sos żurawinowy jest najlepszy.
Dodaję skórkę pomarańczową.
Ma talent do muzyki, jak ja.
Na pewno nie po mnie.
Po tobie i mamie. Kiedyś śpiewali.
Trudny zawód.
Muzycy umierają młodziej niż inni.
Dzięki, tato.
Na studiach robiliśmy to dla zabawy.
Czasem zarabialiśmy. Śpiewaliśmy w kawiarniach.
Ludzie znali nas w Northampton.
Chcemy, żeby dziadkowie zaśpiewali, prawda?
Michael, przynieś gitarę.
Dobra.
- Lightfoot? - Tak.
Niczego nie zapomnieliśmy.
Byłaś dziś cudowna.
Owszem. Miotłę zostawiłam w domu.
Czemu musisz być gejem?
Wrócę taksówką, bo dziewczyny też mi każą przestać pić.
- Dziękuję. Wracajcie bezpiecznie. - Kochana jesteś.
Przytulasz się!
- Za kilka tygodni wracam. - Wspaniale.
Już późno. Zostań na noc.
Chciałabym. Ale mam psy,
a rano klientów.
Pracujesz od razu po świętach?
Kredyt sam się nie spłaci.
Na odwyku wszyscy opowiadali o swoich "kumulacjach".
Czyli o chwilach, kiedy byli tak pijani, że robili rzeczy,
o których woleliby zapomnieć.
Ja też je miałam. A kto nie?
Ale nikomu nie opowiedziałam o historii z Frankiem.
To było 9 lat temu,
tuż zanim Scott odszedł.
- Myślałam, że przyślesz pracownika. - Nie.
Złapałam gumę.
To później, najpierw odwiozę cię do domu.
Czekaj. Mam ważne pytanie.
Tak?
Czemu nosisz tę szmatę na głowie?
- Lepiej powiedz, co naprawdę myślisz. - Już powiedziałam. Nie znoszę tego.
Masz piękne włosy.
Gdzie Scott?
Wyjechał handlować antykami.
Zostałam zupełnie sama.
- Jestem samotna, nawet gdy jest w domu. - Jak to?
Nie patrzy na mnie, nie zbliża się.
Serio?
Tak.
Nie róbmy tego, proszę.
- Uważasz mnie za nieatrakcyjną. - Za mężatkę, do tego pijaną.
Wyśpij się, rano poczujesz się lepiej.
Kiedyś byłeś zabawny.
Wolałabym, żeby film mi się urwał. Nie chcę teraz "kumulacji".
Zwłaszcza że wszystko się układa.
Wesołych świąt, Frankie.
Hildy, wszędzie cię szukałam. Dobrze się czujesz?
- Oczywiście. Jak ci minęło święto? - Co? Szukałam cię.
Przeraziłaś mnie wczoraj.
- Nie pamiętasz. - Pamiętam.
Przyjechałaś o drugiej w nocy, obudziłaś Bena.
Namawiałaś mnie do obrzucenia jajkami domu Wendy.
Brian chciał cię odwieźć, ale odjechałaś.
Jesteś kochana, przepraszam, że obudziłam Bena.
Stracisz dom?
Brian może ci pożyczyć pieniądze.
Za chwilę przyjadą klienci z Connecticut.
- Nie powinnaś prowadzić po alkoholu. - Nie mam takiego zwyczaju.
Chyba nie powiedziałaś nikomu o mnie i Peterze?
To nie moja sprawa.
Może stracić licencję, bo byłam jego pacjentką.
Nikomu nie mówiłam.
Może nie pamiętasz.
Nie mam bogatego męża, muszę pracować.
Nie odniosłabym sukcesu, gdybym jeździła po pijaku i rozpowiadała plotki.
Wybacz, zaraz mam klientów.
Rebeca jest roztrzęsiona. Muszę się trzymać z daleka.
Trochę za dużo wczoraj wypiłam.
To się nie powtórzy.
Sandersonowie będą naciskać?
Muszą się wynieść z mieszkania do pierwszego lutego.
Szkoła miała trzymać miejsce dla Jake'a,
- ale przyjmą go dopiero jesienią. - Co się stanie, jeśli się wycofamy?
Stracimy Sandersonów.
Jest nam bardzo przykro, tyle nam pomogłaś.
Sprzedamy dom latem.
Jasne, tu chodzi o dobro Jake'a.
Tu Andy z salonu Range Rovera.
Twoja asystentka wciąż nie załatwiła sprawy raty za auto.
Pobudka!
Lepiej uważaj, bo ktoś cię przejedzie.
Musisz poczekać z tą zapłatą. Dwightowie wycofali się ze sprzedaży.
Myślałem o tobie.
Byłem z Mannym na łodzi i zobaczyłem ten nowy dom Santorellich.
Duży? Brzydki?
- Założyli łańcuch, nie mogę tam wjechać. - Ogromny dom, zajmuje całą działkę.
- Manny zgodzi się mnie tam zabrać? - Popłyń z nami.
Będziesz zakładać pułapki na homary.
Objedź mnie, idioto!
Ludzie.
Popłynę.
A gdzie czapka? Jest zimno.
Fatalnie mi w czapce. Fajnie, że dla mnie nie posprzątałeś.
Posprzątałem.
Cześć, Manny.
Bill.
Upiekła babeczki.
Z cukrem? Mam zatwardzenie.
Wiele cię minęło.
Włożysz to.
Kiepsko wyglądam w czapce.
Idealnie.
Dalej, Pats.
Frank, zaczynamy.
- Gotowa? - Tak.
Już.
Czyń honory.
- Znasz kogoś, kto tam pracuje? - Bill Rudolph kładzie kafelki.
Podobno mają pralnię na dole i na górze.
I kino z maszyną do popcornu.
Muszę dorwać ten dom przed Wendy.
Frank?
Wpadniesz na kolację? Zjemy je.
Kolacja?
To taki posiłek pod koniec dnia.
Popularny.
- Jasne. - Tak?
Tak.
Kolacja.
No co?
Wiem, że to źle wygląda, ale spokojnie.
Nie chcę, żeby te butelki zamarzły.
Przechowam je w piwnicy. Nie wcisnę ich pod łóżko.
Wspaniała...
- Mam przepis na homary z Globe. - Pycha. Piękna kuchnia.
- Poszczęściło ci się z tym domem. - Serio?
Nie wygrałam go na loterii.
Dobrze ci poszło. To miałem na myśli.
Tobie też. Pozwól mi sprzedać tę działkę obok domu.
Chcesz, żeby jakiś bostoński prawnik wybudował tam coś wielkiego,
na co będziemy patrzeć?
Stałeś się taki opiekuńczy.
Popełniłaś w życiu wiele błędów.
Tak? Wymień jeden.
Zatrudniłaś Wendy.
Zgoda.
Jeździsz tym koszmarnym autem.
Muszę się obnosić z sukcesem.
Wyszłaś za geja.
Znasz wszystkie moje błędy.
Przynieść drugą butelkę?
Nie wiem.
Mogę?
Proszę.
Odłóż to zioło i chodź tu.
Zioło?
Rozpraszasz mnie.
Molly, leżeć.
Mamo? Jesteś tam?
- Ktoś jest z tobą? - Nie.
Tak, Emily.
- Zapomniałaś, że dziś wracam? - W czym mogę ci pomóc?
Są szczoteczki do zębów? Swoją zostawiłam w Nowym Jorku.
Sprawdzałaś pod umywalką?
Są tylko średnio twarde, a ja lubię miękkie.
Więc myj delikatnie.
- Użyję nitki i przemyję wodą. - Dobranoc.
Pa.
- Frank? - Co?
Zostawiliśmy wino na dole?
Tak.
- Boże! - Co?
Ja nie piję. Córki myślą, że chodzę na AA.
- Znów mnie tam wyślą. - Jesteś mamą, możesz robić, co chcesz.
Co?
Możesz już iść.
Przepraszam.
Jasne.
- Sam wiesz... - Rozumiem.
Śnieg zaczął padać. Muszę wysłać ludzi do odśnieżania.
Do zobaczenia.
Zabierz butelkę.
Tę z dołu też. Wyrzuć je.
- Ale pada. Muszę iść. - Coś jeszcze?
Mam wszystko.
Spodnie. Mogę spotkać twoją córkę.
Nie chcę, żeby było jak z twoim ojcem, pamiętasz?
- Daj buzi przed wyjściem. - Jasne.
Dzięki za homary. Były przepyszne.
Dzień dobry.
Włącz ogrzewanie, jest zimno.
Bo mamy zimę. Ubierz się.
Mówiłam, że wracam 17.
Miałam ciężki tydzień.
To było auto Franka Getchella?
Tak.
Byłaś z nim w łóżku?
A jeśli tak?
Spotykasz się z Frankiem?
Może.
To śmieciarz.
Jest właścicielem firmy, która wywozi śmieci.
Ma kilka firm. Jest jednym z najbogatszych ludzi w mieście.
- Nosi szmatę na głowie. - Już nie, pozbył się jej dawno temu.
Piłaś wczoraj?
Znalazłam butelkę wina w śmieciach. I cuchnęło ziołem.
Frank pije i pali. Jak wszyscy moi przyjaciele. I córki.
Ale ty nie?
Nie, Emily.
Ta ulga na jej twarzy.
Ktoś mógłby pomyśleć, że ona i Tess całe dzieciństwo wyciągały mnie z barów.
Przykro jest okłamywać własną córkę, ale to dla jej dobra.
I spokoju.
Pachnie jak śmieci?
Jak mężczyzna.
- Kendall, widziałaś moją taśmę? - Nie teraz.
Kto jeszcze tam był?
Nie wierzę, że to powiedziała.
Hildy, co z Range Riverem? U mechanika?
Nie, to moje nowe auto.
Nie wierzę, że się w niego mieścisz z tymi długimi nogami.
Jestem babcią, robię coś dla planety. Klienci doceniają ten gest.
Oczywiście, tak trzeba.
Właśnie.
Znasz Lisę i Roberta.
Miło było.
Cześć. Zostawiłaś mi wiadomość.
Wejdź.
Zastanawiałam się, co z domem.
Jeszcze nie ma decyzji.
- Elise i Sam przyjadą na weekend? - Nie, Elise ma coś na uczelni,
a Sam ma mecz.
Ostatnio często bywasz tu sam.
Pracuję nad książką.
Co u Rebecki? Dawno jej nie widziałam.
Wybacz,
ale wspomniała, że znów pijesz.
Wszystko w porządku?
Czasem piję z przyjaciółmi, do towarzystwa.
Każdy się musi jakoś znieczulić.
Byłaś bardzo młoda, kiedy twoja matka popełniła samobójstwo.
Nie mieli wtedy terapeutów.
Przez te wszystkie lata od śmierci matki
nikt nie powiedział tego do mnie tak wprost.
Wspominali, że moja matka tragicznie odeszła,
ale nie używali słowa "samobójstwo".
Piła, ale jak wszyscy.
Nikt nie był alkoholikiem.
Mamo? Mogę zjeść kolację u Mamie?
Emily?
Cześć, dziewczyny.
Kto ze mną zejdzie do piwnicy po butelkę Merlota?
Nie dziwię się, tam jest okropnie. Napiję się, stres minie.
Mamo?
- Przyszłam z Hailey. - Dzień dobry.
Mamo?
Może jest u chłopaka.
- Uprawiają seks? Nie są za starzy? - Nie. Słyszałam ich.
Dasz radę.
Możesz przestać.
I to teraz.
Nie potrzebujesz tego.
Musisz przestać.
ZADZWOŃ, CHĘTNIE POMOGĘ JĄ USTAWIĆ. FRANKIE.
Cześć.
- Odebrałeś telefon. - Bo dzwonisz.
- Oby Mikołaj przyszedł wcześniej. - I częściej.
Wesołych świąt.
Wspaniała pościel.
Moje dziewczynki cię lubią.
Są miłe. Tess jest starsza?
Mówię o psach.
Żadna z nich cię nie ugryzła, a to dobry znak.
Czego?
Że jestem szczęśliwa.
Przy tobie jestem sobą.
Zwykle czułam się tak pijąc.
Lubię, kiedy nie pijesz,
bo wiesz,
gdzie chcesz być i z kim.
Nie traktujesz mnie jak...
Kawałka mięsa?
Jak starego i śmierdzącego mięsa.
Twardego.
Późno.
Kto to?
Rebecca.
Wiem, że już późno, ale denerwuję się.
Co się stało?
Miałam spędzić Walentynki z Peterem, ale nie odbiera.
Czuję, że stanie się coś złego.
Już późno, porozmawiamy jutro.
Chce zmiany, ale panikuje. Zadzwoń do niego.
Nie ma mowy, nie mieszam się.
Peter mówił, żeby ci nie ufać, bo jesteś starą pijaczką, która roznosi plotki.
Idź spać, idiotko.
Tak ludzie o mnie myślą?
Mam w nosie ludzi, też powinnaś.
Nie mogę.
Takie, co mają to w nosie, pali się na stosie.
Już nie.
Gotówka, cena ofertowa.
- Żartujesz? - Warunki dogadacie.
- Jake pójdzie do lepszej szkoły. - Jeszcze mu nie powiedzieliśmy.
Podejrzane.
Siadaj.
Sprawdziłam w banku.
Kim są ci ludzie? Nikomu nie pokazywaliśmy domu.
Para z Nowego Jorku. Zobaczyli zdjęcia na mojej stronie i zakochali się.
Podpiszcie.
Henry!
Postawię ci kawę z stówę.
- Masz dobry nastrój. - Wiosna, interesy idą coraz lepiej.
I układa ci się z Frankiem Śmieciarzem.
Byłby z ciebie świetny agent.
Ile chcą za dom Newboldów? Myślałem, że go nie sprzedają.
Nie.
Linda Barlow właśnie się pakuje. Myślałem, że ty jesteś ich agentką.
Opiekowałaś się Peterem.
Dlatego powinnaś chodzić na mityngi.
Słyszałam, że sprzedajecie dom.
- Właśnie miałem ci powiedzieć. - Wendy się tym zajęła.
- To nic osobistego. - Przeciwnie.
Jestem starą pijaczką, która roznosi plotki?
Mówiłem to w dużym wzburzeniu.
Rebecca chce z tobą jechać do San Francisco.
Brian wie, że była moją pacjentką.
Kiedy się o nas dowie, zniszczy mnie.
Nie wiem, jak jej powiedzieć, że nie możemy być razem.
Nie chcę niszczyć twojej kariery, ale twój dom to ja sprzedam.
- Grozisz mi? - Jestem agentką, znam cię całe życie.
Tylko ja przy tobie jestem.
Zadzwoń do Wendy i powiedz, że ja sprzedam twój dom.
Co to?
- Dostałam się do Dartmouth! - Tak?
- Mogę iść z mamą na lunch? - Jasne.
Dziękuję.
W życiu nie była taka szczęśliwa.
Dostała się na studia i myśli, że teraz będzie łatwo.
Przepraszam, że wciągnęłam cię w to wszystko.
Byłaś moją jedyną przyjaciółką.
To dla ciebie.
Mój dom.
Przekonałam Petera, żeby powiedział prawdę Elise i Brianowi.
Dość ukrywania się. Chcę, żeby Peter poznał Bena.
Nie moja sprawa.
Przeniesiemy się do San Francisco.
Brian pozwoli ci zabrać Bena?
Na początku będzie źle,
ale Brian zrozumie, że tak będzie lepiej dla Bena.
Dobrze wam życzę. Jak wszystkim.
Dzięki mojej prezentacji domu Newboldów
udało mi się pozyskać braci Santorelli i ich nowy dom.
Nazwałam go "Zatoczka Celementine".
- Za Zatoczkę Clementine. - Nie mogę.
- Daj spokój, nie zostawisz nas. - Musimy wznieść toast.
Dobrze, tylko łyczek.
Za Zatoczkę Clementine.
Boże! Mamie? Mamie Lang!
Hildy Good!
Widzę, że dobrze się bawisz.
Znacie Mamie Lang?
- Dołącz do nas. - Świętujemy. Napij się.
Uwielbiam to.
- Co świętujemy? - Naszą spółkę.
Hildy jest dobra.
- Mamie? - Co?
Moja moc wróciła.
Masz najlepszą moc.
- Tęskniłam za tobą. - Ja za sobą też.
A ty dokąd?
Muszę wyjść.
Przepraszam.
Dobrze, że cię widzę.
Twoje słowa o planecie zrobiły na mnie wrażenie.
Carlowi kupiłam elektryczny rower, a sobie Teslę.
Bardzo dobrze. Gratuluję.
A ja mam dom Santirellich. Przyprowadź klientów, których mi ukradłaś.
A ty noś kask.
Cześć.
Co się dzieje?
Trudno jest być tak wspaniałym.
Znów pijesz.
Trochę.
Myślałem, że to rzuciłaś. Jaki idiota pozwolił ci prowadzić?
Ten.
- Daj kluczyki. - Nie zaprosisz mnie?
- Jestem zmęczony. Odwiozę cię. - Nie.
Chodź. Odwiozę cię. Musisz się położyć.
Nie oceniaj mnie,
- daj kluczyki. - Odwiozę cię.
Pójdę pieszo, dzięki.
Idź spać.
Liczyłam, że będziesz chciał spać z najlepszą agentką w okolicy.
- Do łóżka. - Nie mów mi, co mam robić, śmieciarzu.
Hildy! Obudź się.
- Co zrobiłaś? Coś narobiła? - Co się dzieje?
Jak mogłem cię puścić?
- Czemu jesteś zły? - Chodź tu. Coś ci pokażę.
Co?
Jak to się stało?
Oddałam ci kluczyki.
Poszłaś po zapasowe i odjechałaś. Uderzyłaś w coś albo w kogoś.
Nie pamiętam.
Jake Dwight zaginął.
Pół miasta go szuka.
A twoje auto...
Pamiętałabym to.
Nic nie pamiętasz, byłaś pijana.
- Zawiadomię policję. - Nie.
I co im powiesz?
Dokąd idziesz?
Odstawię twoje auto za dom.
A potem idę szukać dziecka.
Nic nie rób, nic nie pij.
Nie.
Napiję się odrobinę na uspokojenie.
Nie oceniajcie mnie.
Musimy porozmawiać.
Peter.
Pada?
Samobójstwa zostają w rodzinie.
- Myślałaś o tym? - Nie.
Problem w tym, że zawsze chciałam żyć.
Brian się dowiedział
- i kiepsko to przyjął. - Nic nie powiedziałam.
Nie wiesz tego.
Nie wiesz, co zrobiłaś.
Zrobiłam straszną rzecz.
Spokojnie, Jake Dwight jest cały.
Tak?
Wkrótce wróci do domu.
Bogu dzięki.
Jako lekarz nie powinienem cię namawiać do picia,
ale wkrótce nim nie będę.
Co z San Francisco?
Nic z tego.
Przykro mi.
Nie masz dość tego wysiłku, żeby stanąć na wysokości zadania?
Całe życie tak działam.
Chowasz emocje i zalewasz je alkoholem?
- Pan doktor przeprowadza analizę? - Nie.
Ale pamiętaj, masz prawo być zła,
samotna, przerażona i smutna.
- Masz prawo prosić o pomoc. - Nie potrzebuję pomocy.
Nikogo nie zabiłaś.
Ale następnym razem możesz mieć mniej szczęścia.
Uważam, że użalanie się nad sobą...
Mamo?
Dzwoniłam do ciebie. Dobrze się czujesz?
Jadę szukać Jake'a.
Już go znaleźli.
Nie.
Mówią o tym w wiadomościach. Mijałam ludzi, którzy go szukają.
Instrukcje, jak postępować, jeśli go znajdziecie.
Uwielbia balony.
Znajdziemy go.
Powiedziałam mu o przeprowadzce.
- Nie powinnam była. Jestem głupia. - Nie.
- Jest cały i zdrowy. - Tego nie wiesz.
Po co Peter miałby mi to mówić, skoro tak nie jest?
Nie wiem.
Skąd pomysł, że tu jest?
Cassie zabierała go tu, żeby zbierać grzyby.
Chodziłam z nimi.
Tak?
To dziwne.
Co? Cassie potrzebowała pomocy.
Nigdy nie byłaś taka opiekuńcza.
Jakaś ty miła.
Zawsze byłaś zajęta pracą, a potem piłaś.
Od lat utrzymuję tę rodzinę. Płacę za studia,
spłacam kredyty, przedszkola. Ale wszyscy pamiętają tylko to, że piję.
Bo nie chcesz się leczyć.
Depresja jest u nas rodzinna. Chciałabym porozmawiać o tym z matką.
Mam dość zamiatania wszystkiego pod dywan.
Nie widziałam, że to robię.
Coś znaleźli.
Biedna Cassie.
Znaleźli go?
To nie Jake, tylko Peter Newbold.
Niemożliwe. Spotkałam się z nim.
To Peter, wierz mi.
Rano z nim rozmawiałam, był u mnie.
- Koroner mówi, że nie żyje od 24 godzin. - Mama mówiła, że rozmawiali.
Powiedział, że Jake Dwight jest cały i zdrowy.
Wybacz, ale to niemożliwe.
Mamo?
Następnym razem możesz nie mieć tyle szczęścia.
- Za dużo piliśmy. - Mogę zjeść u Mamie?
Przytulasz się?
Za wiedźmy z Wendover.
Pomóż mi.
Mamo.
Proszę.
Kiedy córka mnie pocieszała,
Rebecca była na przejażdżce w lesie od samego rana.
Nie wiedziała, że Jake zaginął, a Peter zniknął.
Dobrze, że to ona go znalazła. Pomogła w szczęśliwym zakończeniu.
Śmierć Petera uznano za wypadek, ale ja znałam prawdę.
Moja matka też nie zostawiła listu.
Tak jak i ja Peter nie umiał prosić o pomoc.
Moja maska spadła tamtego dnia, a on nie umiał żyć bez niej.
Cześć.
To za naprawy w domu Dwightów.
Miałem się zgłosić.
Wiem, że to ty kupiłeś ich dom.
Uznałem, że odmienię ich los. Sprzedam go.
Idę na odwyk. Zniknę na jakiś czas.
Chcę ci coś pokazać.
Gdzie ją znalazłeś?
Straciłem ją z oczu, kiedy poszedłem do wojska.
Jakieś 20 lat temu znalazłem ją na złomowisku.
Tyle ją trzymałeś?
Była w kiepskim stanie.
Naprawiłem ją. Nie chciałem jej wyrzucić.
Była cudowna.
Zrób, co trzeba.
Nigdzie się nie wybieram.
Będę tu.
Dość już czekałem.
Wróciłam na odwyk.
Z własnej woli.
I potrzeby.
Robiłam to, co wszyscy.
Po pracy szłam na drinka, albo na wino.
Piwo przy grillu.
Ale potem chciałam więcej.
Zachlać się,
bo wtedy czułam się najlepiej.
Ale wiem, że nie mogę się napić nawet łyczka.
Nie jestem wyjątkowa.
Jestem zwykłą alkoholiczką.
Przestanę wszystkich przekonywać, że nie mam problemu.
Bo go mam.
Dlatego tu jestem.
Trudno się pozbyć starej wersji siebie.
Hildy dwa do zera.
Lepsza niż oryginał.