POPRZEDNIO
Inaros poprosił o spotkanie.
-Co zrobimy? -Zgodzimy się.
Samolotem leciała połowa gabinetu, reszta jest rozsiana.
Nikt nie wie, czyja kolej na objęcie urzędu.
Jej mody są zablokowane i jest ranna. Nikomu nie zagraża.
Musimy stąd iść.
Oko Moniki zarejestrowało plan lotu Zmeyi.
Czas zabrać Rociego na polowanie.
Czy Marco wpuścił kod Gamarry do systemu Rociego?
Jim! Nie włączaj napędu Rociego!
Program reaktora sabotowano! Wybuchnie!
-Wyłączam reaktor. -Przetrzymuje mnie Marco...
Mów, co się stało! Mów!
To Wolna Flota Inarosa.
Pasiarze na marsjańskich statkach.
Zdobądźmy profile.
Namierzyli nas.
-Nie uciekniemy, co? -Zostało jedno wyjście.
AWARYJNY ZRZUT RDZENIA
Arjun...
Proszę mi wybaczyć najście.
Nazywam się David Paster.
Poznaliśmy się. Minister spraw wewnętrznych?
Transportu.
Teraz pełnię obowiązki sekretarza generalnego.
-Przepraszam. -Proszę nie wstawać.
Muszę przywyknąć do tej grawitacji.
Pierwszy raz opuściłem swoją planetę.
Podłapie pan niebawem.
Rozmawiała pani z panią sekretarz,
z panią sekretarz, gdy spadł jej samolot?
Tak.
Byłem przy falochronie koło siedziby ONZ z wycieczką szkolną,
gdy uderzyła druga skała.
Gdy mnie ewakuowano,
widziałem, jak runęła wieża Hyongsu.
Z powietrza widziałem pół Manhattanu pod wodą.
Widziałam zdjęcia.
Boże, no przecież. Pani rodzina.
Córka i jej dzieci są bezpieczni.
Są na pokładzie wahadłowca. Wkrótce tu będą.
Bogu dzięki. Pani mąż wykłada na Columbii?
Odzywał się?
Pociągnę za sznurki, żeby go zlokalizować.
Dziękuję.
Czekają na pana w sali konferencyjnej.
Dziękuję.
Studiowałem awionikę dronów.
Moja praca polegała na projektowaniu systemów przesyłek.
Wszedłem do parlamentu,
bo szefa transportu publicznego miałem za kretyna
i sądziłem, że byłbym lepszy.
Odebrałem mu mandat.
Odparliśmy atak tylko dzięki pani.
Proszę dołączyć do mojego rządu tymczasowego.
Proszę.
Oczywiście.
Dziękuję.
Za chwilę do pana dołączę, panie sekretarzu.
Szlag.
Prosimy przedstawić dokument tożsamości po przybyciu.
Proszę o przechodzenie na test DNA...
Osoby wymagające pomocy medycznej
proszone są o przejście do strefy triażu.
Lepiej się czujesz?
Nie.
Może w stacji pomocy coś mają.
Tam jest policja.
Nie chcę wrócić do więzienia.
Już go nie ma. Po prostu cię zastrzelą.
Tego też nie chcę.
W takim razie idziemy do Baltimore.
Znam tam parę osób.
Takich, które przydają się w ciężkich czasach.
Możemy przejść przez rezerwat.
Mniejsza szansa, że spotkamy ludzi, których nie chcemy spotkać.
To kawał drogi.
Piszesz się?
Dam radę.
W porządku.
Co z reaktorem?
Stabilnie, 10%.
Wskazania w normie.
Resetujemy na dolnym pokładzie?
-Zrób to. -Tak jest.
Gdzie to wsadzić?
Bez jaj.
To operacja wojskowa.
Tylko dzięki mnie macie szansę dopaść Zmeyę.
-Muszę to opisać. -Twój problem.
Musielibyście mnie stąd wyciągnąć siłą.
Proszę bardzo.
Już raz mnie porwano.
Na Tycho może być więcej zbirów Inarosa.
Wolę zaryzykować tutaj.
Jak ich znajdziemy tych dupków, będzie ostra jazda.
Doświadczyłaś kiedyś manewrów przy przeciążeniu?
Na tym statku.
Gdy jako pierwsi ludzie przeszliśmy cało przez Pierścień.
Przygotuj kombinezon, niedługo ci się przyda.
Jasne.
Daj Monice Stuart dostęp do układów statku.
Przywileje gościa.
1 NIEODCZYTANA WIADOMOŚĆ GDYBY COŚ POSZŁO NIE TAK
Alex, teraz!
ZAGROŻENIE - MAŁE - PRZEŁADOWUJĘ
Alex, próbują nas odepchnąć! Szybciej!
ALARM: STOPIEŃ NAPRĘŻENIA
Dużo dłużej nie wytrzymam.
Granat umieszczony!
Nie utrzymałam ich! Wróciłeś?
Musisz wracać, teraz!
Lecę!
Właź do środka!
Rozruch awaryjny!
Udało się! Walcie się, frajerzy!
WOLNA FLOTA - FLOTYLLA DOWÓDCY
Czyli Rocinante, symbol sojuszu Wewnętrzniaków i Pasiarzy,
nie wybuchł z połową Tycho,
ale właśnie ściga Zmeyę.
Wybacz. To moja wina.
Umożliwiłem jej dostęp do nadajnika.
-Nie powinno jej tu być. -Przepraszam, że ją zabrałem.
Wywal ją w kosmos.
Co?
Słyszałeś.
Przestań przepraszać i napraw swój błąd. Wyrzuć ją ze statku.
Marco...
Okazaliśmy jej szacunek.
Zdradziła nas, pomogła naszym wrogom, chciała mnie zabić!
-Tak, ale... -Co?
To Naomi.
Ty byś jej okazał łaskę.
Zamknę ją w celi.
-Po tym, co zrobiła? -Nie zobaczysz jej.
-Zrobisz, co każę. -Sam to zrób!
Jeśli tak ma być, sam to zrób.
Nie pozwolę, by Filip miał w tym udział.
Chyba że spróbujesz mnie zmusić.
Może wreszcie jestem dość stary na to?
Filip, gdybyś to ty miał podjąć decyzję,
jaka by ona była?
Nie patrz na niego. Spytałem ciebie.
Daruj jej życie.
Proszę.
Mój syn...
ma dobre serce.
Mam ważniejsze sprawy na głowie.
Naprawdę byś ją wyrzucił w kosmos?
Co ty myślisz?
Myślę, że jeśli chcesz to załatwić,
następnym razem poproś mnie.
Przepraszam.
Wiem. Już to mówiłeś.
Ja też.
Jeszcze was takich nie widziałem.
Myślałem, że się pobijecie.
Nie byłby to pierwszy raz.
Zasługujesz na śmierć.
Bawi cię to?
Nie.
Ale wiem, że moi ludzie są cali.
„Twoi ludzie"?
Nie uważasz już nas za swoją rodzinę.
Chyba nie.
Żałuję tego bardziej, niż myślisz.
Nie dałabyś rady go skrzywdzić.
-Zginęłabyś. -Wiedziałam o tym.
To byłoby ostatnie, co zrobiłam.
Ale byłoby warto.
Jeszcze tylko tak mogę ci pomóc...
To wizjoner.
Robi rzeczy, o których Pasiarze nie śnili.
-Odebrał Pas Wewnętrzniakom. -Zrobił z ciebie mordercę.
Odebrałeś życie milionom zwyczajnych ludzi.
Nie odczułeś jeszcze ceny, ale pewnego dnia to się stanie.
Zrozumiesz, co ci zrobił.
Uczynił mnie wojownikiem.
-Kocha mnie. -Kocha siebie.
Nic o nim nie wiesz.
On by za ciebie nie zginął, ale tobie pozwoliłby zginąć za siebie.
Ale tu pięknie.
Nie wiedziałem, że na świecie jest tyle drzew.
To jedna z pierwszych prób ponownego zalesienia Północnej Ameryki.
Las rośnie tu od prawie 150 lat.
Tak?
Nie byłeś tu na wycieczce?
Nie.
Myślałam, że każdy musiał
spędzić tu tydzień, posadzić drzewo i poznać cykl węglowy.
Nie ja.
To jedna z fundacji mojego dziadka.
Rodzina ją finansowała. Tata prowadził ją po jego śmierci.
Miał coś z tego?
Nie.
Po prostu lubił drzewa.
W porządku?
Środki blokujące implanty przestają działać.
Mam skurcze mięśni.
To wszystko.
Na pewno?
Nie.
Żyje?
Nie.
Usiądź, ja się tym zajmę.
Czyli nie żyje?
Tak powiedziałeś.
Pytam o twojego ojca.
Powiedziałaś, że lubił drzewa. Nie, że lubi.
Nie słyszałem o jego śmierci,
ale nie oglądam wiadomości.
Nie sądzę, żeby umarł.
Ale nie odzywał się, odkąd mnie zamknęli.
W ogóle.
Rodzic Schrödingera.
Kto?
Rodzic, od którego nie masz wieści, istnieje w stanie kwantowym.
Jest i martwy, i żywy,
dopóki nie sprawdzisz. A czynność sprawdzenia
determinuje jeden ze stanów.
Mogę mieć gdzieś ojca, którego nie znam.
Chcesz tego?
Nie.
To czy on w ogóle istnieje?
-Chcesz kawałek? -Nie, jedz.
A twoja mama?
Zmarła młodo.
A markery genetyczne?
Nie sprawdzałem.
Była jedna kobieta, która próbowała się mną zająć.
Niedawno zmarła.
Pojawiła się.
Jest rodzicem, który istniał.
Nie chcę niczego umniejszać. Na pewno była dobrym człowiekiem.
Żyła tak, jakby była.
Co to znaczy?
Można wieść dobre życie,
nie będąc dobrym człowiekiem.
Dobrze powiedziane.
Nie.
Chcesz jeszcze odpocząć?
Mogę iść.
W sumie to zabawne.
Co takiego?
Księżyc.
Przez prawie całą historię ludzkości
nie można było na niego polecieć.
Był symbolem tego, co jest możliwe tylko w śnie.
Potem krótki czas było trudne, lecz możliwe. Potem trywialne.
Teraz znów jest niemożliwe.
To raczej słońce,
ale rozumiem, o co ci chodzi.
Muszę odpocząć.
Patrz.
Nie mam nic wartościowego.
Możecie sami sprawdzić. Tylko mnie zostawcie.
Nie jesteśmy rabusiami.
To kim?
Wędrowcami.
Dokąd zmierzasz?
Na północ.
ONZ organizuje obóz pomocy.
Siadajcie.
Ładna kurtka.
Dzięki.
Idziemy do Baltimore. Słyszałeś coś?
Tyle że lepiej wam będzie ze mną.
Wybrzeże jest zalane.
Wszędzie panuje taki chaos,
że ludzie zaraz zaczną się zabijać o konserwy.
Dobrze się czujesz?
Jesteś trochę blada.
Złamałam rękę.
Mam coś do picia.
Niewiele, ale zawsze rozgrzeje.
Dziękuję. Pójdziemy już.
Idźcie trochę na południe, zanim odbijecie na wschód.
Facet ogrodził sobie kawał ziemi
i strzela do każdego, kto podejdzie za blisko.
Dlaczego?
Szykował się na koniec świata.
Pewnie nie może uwierzyć w swoje szczęście.
Dzięki. Będziemy uważać.
Nie odmówiłabym drinka.
I paru godzin przy ognisku.
Mam wrażenie, że od lat nie było mi ciepło.
Co się dzieje?
Sprawdzam, czy za nami nie idzie.
-Był nieszkodliwy. -Być może.
Ludzie są cywilizowani dzięki cywilizacji.
Bez niej nie można na to liczyć.
Znasz się na tym.
Dorastałem w takim świecie.
Inni nadrabiają zaległości.
Ludzie są plemienni.
Im jest spokojniej, tym większe są plemiona.
Przychodzi zamęt, a plemiona znów maleją.
Nasze jest dwuosobowe.
Lepsze to niż jednoosobowe.
Chyba nie idzie.
To dobrze.
Pójdziemy tędy.
W stronę wariata, który strzela do ludzi?
Tak.
Martwisz się o Caminę?
A ty?
Pierwsza spytałam.
Martwię się o nas wszystkich, a zwłaszcza o nią.
Czyli się martwisz.
Jej strata, jej straty są wciąż bolesne.
To mnie martwi.
Mnie też.
Nie możemy jej dać zrobić czegoś pochopnie.
Wiem. Nie zrobi.
-Bo jeśli... -Zadbamy o to.
Mamy kontakt.
Wiele, z różnych kierunków.
Zakłócają nadajniki.
Lekki krążownik FWMRF i dwie ciężkie fregaty.
-To zasadzka. -Lecą kolejne.
Dwa... Nie, trzy pasiarskie statki dołączają.
Pani kapitan, prośba o połączenie na wąskiej wiązce.
Połącz.
Wolna Flota nas wita.
Proszą, żebyśmy dokowali.
Marsjańskie okręty wojenne? Skąd Marco je ma?
Dobre pytanie. Ale o przebiciu się możemy zapomnieć.
Witajcie na Pelli.
Oddaj broń.
Znamy twój temperament.
A jeśli odmówię?
To zrób w tył zwrot i wracaj do swoich stateczków jako nasz wróg.
Ten jest z Czarnego Nieba.
A to chyba Złota Gałąź.
To trybut.
Są na wymianę za ludzi Inarosa na ich statkach.
Marco utrwala współpracę między frakcjami.
Jeśli zwerbował Czarne Niebo i Złotą Gałąź,
pójdzie za nim połowa SPZ.
Drummer.
I wspólnicy.
Dziękuję za przybycie.
Nie masz tronu?
-To sala narad wojennych. -Ty rozpocząłeś wojnę.
-I ją wygrałem. -Skończyła się?
Przegapiłam ofertę kapitulacji Wewnętrzniaków.
Lubię cię nie bez powodu.
Wiesz, kogo ja lubiłam?
Łatwo zgadnąć. Masz jego statek.
Wiesz, co śpiewał, gdy wyrzuciłeś go w kosmos?
Nie czuł strachu.
Śpiewał to córce.
I gdy chciał mieć jasny umysł w trudnej chwili.
Sentymentalny chłop.
Zabiłeś go! I Freda!
Walczyli, przegrali i zginęli,
bo zdradzili Pasiarzy dla Wewnętrzniaków.
Ty byś tego nie zrobiła.
Zaczynam żałować swojej decyzji.
Mieliśmy rozmawiać o przyszłości, nie o przeszłości.
Tak. Co z żywnością?
Ziemia to jedyne źródło żywej gleby i składników czynnych biologicznie.
Beltalowda muszą jeść.
To dobre pytania,
które zasługują na poważną odpowiedź.
Ziemia zawsze nas kontrolowała dzięki rolnictwu.
Nico Sanjrani ma na ten temat nieco faktów i liczb.
Możecie go znać z projektu, w którym uczestniczył,
kopuł rolniczych na Ganimedesie.
Początki będą ciężkie,
ale za dziesięć lat
produkcja rolna Pasa dorówna ziemskiej.
I ją przewyższy.
Wolni od kontroli kolonialnej nie będziemy mieli ograniczeń.
Dołączcie do Wolnej Floty.
Połączcie swoją siłę i reputację z naszą.
Albo?
Albo odejdźcie.
Idźcie w pokoju.
Ale nie oczekujcie, że będę was chronił.
Jesteś jedynym powodem, dla którego ochrona jest nam potrzebna.
Sprowadziłeś wojnę na cały Pas, uniemożliwiając zawarcie pokoju.
Zobowiązałem nas do budowania własnej przyszłości
na własnych warunkach.
Wojnę już toczyliśmy.
Ale jej nie dostrzegałaś, bo zabijali nas powoli.
Obgadajcie to.
Podejmijcie decyzję.
Byle szybko.
Długo tu nie zabawimy.
NIE UDZIELAMY POMOCY
ZAKAZ WSTĘPU
Amos.
Świeża krew.
Próbowali przejść przez płot.
To dobry pomysł?
My nie przejdziemy.
Spokojnie, to minie.
Nie pokazuj się.
Jak coś pójdzie nie tak, wiej.
Halo?
Jest tam kto?
Nie lekceważę pańskiego prawa własności.
Chcę jedynie pohandlować.
Proszę nie strzelać.
Wszedłeś na moją ziemię.
Tak, ale się opowiedziałem.
Podobno ma pan karabiny.
Mam. Mój syn również.
Co ci do tego?
Mam uzdatniacz wody.
Potrzebna mi broń do polowania.
Gdzie ten uzdatniacz?
Przy szlaku, pół kilometra na południe.
Ani kroku albo nie będziesz musiał martwić się o polowanie.
Odłóż broń.
Nie mam broni. Dlatego tu jestem.
-Rozbierz się. -Co?
Mówisz, że nie masz broni, to zostań tam i się rozbierz.
Jak jesteś czysty, pogadamy.
Jeśli nie sądzisz, że schowałem pistolet w dupie,
możemy uznać, że nie mam broni.
Uzdatniacz jest wart więcej niż karabin.
Sam mogę po niego iść.
Ciebie nie potrzebuję.
Potwory...
nie czują lęku.
Potwory...
nie czują lęku.
Jeśli nas puszcza, to lećmy.
Dokąd?
Myślisz, że Ziemianie się przejmą, po czyjej jesteśmy stronie?
-Zabiją wszystkich Pasiarzy. -Jak zwykle.
-Marco nas przynajmniej ochroni. -To ludobójca.
-Nie można mu ufać. -Jeśli ktoś chce mnie zabić,
ochrona największego ludobójcy w dziejach brzmi kusząco.
Jeśli dołączymy, będziemy nie lepsi.
Musimy dołączyć.
Nie mamy wyboru.
Marco mówi, że mamy,
a my zachowujemy się, jakby tak było.
Ale nie jest.
Ziemia wypowie Pasowi wojnę.
Jedyną naszą szansą na przetrwanie, jest trzymanie się razem.
To wojna Marco, nie moja, nie nasza.
To nieistotne.
Dokona tego, co pokolenia przywódców obiecywały i czego nie zrealizowały.
Czego nie dokonali Anderson Dawes i Fred Johnson.
Zjednoczy sto różnych frakcji w jeden naród.
Nam pozostaje wybór.
Dołączyć do niego...
lub zginąć.
-Serge Caillou. -Witaj.
Nie lubię słowa „trybut”.
Wymiana członków załogi wspiera jedność Wolnej Floty.
Frakcje są jednością.
To członek rodziny, nie załogi.
Przedstawię cię swojej.
Filip.
Synu,
to Camina Drummer,
patriotka
i przyjaciółka twojej matki.
Były w załodze Behemotha,
nim Naomi dołączyła do swoich Wewnętrzniaków.
I tym samym ocaliła każde istnienie w naszym Układzie.
Chętnie o tym posłucham.
Może innym razem.
Powiedz Naomi, na jakiego młodzieńca wyrósł jej syn.
Oczywiście.
Coś jeszcze jej przekazać?
Nie trzeba. Sam mogę...
Nie, dziękuję.
Jak zawsze miło było cię widzieć, Drummer.
Opowiedz mi o Behemocie.
Trudno zdecydować, od czego zacząć, a jeszcze trudniej wyjaśnić zakończenie.
Jak otworzyłaś wszystkie Bramy?
Nie zrobiłam tego sama.
Trzeba było pracy nas wszystkich. Każde z nas odegrało rolę...
Wygraliśmy?
Tę rundę.
Mamy broń, żywność i transport.
Dziękuję.
A moje ubrania?
Były brudne od krwi i wymiocin.
Znalazłem ci nowe. Za duże, ale ujdą.
Wszystko gra?
Ciągle o to pytasz.
Bo ciągle o tym myślę.
Tak, wszystko gra.
Szybka byłaś.
Dzięki modom.
Zawsze tak jest?
Tak.
Przydają się, ale później jest kiepsko.
Gówniany projekt.
Wtedy nie myślałam o konsekwencjach.
Tylko o zemście.
Pokaż.
No dobrze.
Spróbuj się nie martwić.
Nie dam ci zrobić krzywdy.
Dzięki.
Mówiłaś przez sen.
Coś o potworach i lęku.
To z więzienia.
Z zajęć z kreatywnego pisania. Głupota.
Jasne.
Napisałam coś w rodzaju wierszyka.
Stał się moją modlitwą.
Jak brzmiał?
„Zabijałam, lecz nie jestem zabójczynią
„Bo zabójca to potwór
„A potwory nie czują lęku”.
Cały czas się boję.
Tego, co zrobiłam,
tego, jakie się to wydawało słuszne, gdy to robiłam, jaka byłam pewna.
Dlaczego tu przyszliśmy?
Mógł cię zabić.
Tak, ale ty nie przeżyłabyś drogi.
Potrzebowaliśmy zapasów i odpoczynku, a to wszystko było tutaj.
To cię trapi?
Nie. Było warto.
Nie o to mi chodzi.
Facet był świrem, ale czy gdyby nim nie był,
postąpilibyśmy inaczej?
Potrzebowaliśmy zapasów.
Zeszliśmy z trasy,
by kogoś zabić i okraść z potrzebnych nam rzeczy.
Tak nie postępują dobrzy ludzie.
Ani źli, którzy próbują żyć jak dobrzy.
Tak. Holden nigdy by nie pochwalił takiego ruchu.
Muszę wrócić do swojej załogi.
Napisy: Konrad Szabowicz
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Mariusz Arno Jaworowski