Me falni.
Unë isha duke kërkuar zyrën e javës së Vullkanit .
Unë dëshiroj të shoh z. Dashwood.
Një shoqja ime dëshironte që unë të ofroja një histori prej saj.
Ajo... Ajo e shkruajti atë.
- Ajo do të ishte e lumtur të shkruante më shumë nëse kjo i përshtatet. - Jo një përpjekje e parë, unë e marr atë.
Jo zoteri. Ajo ka shitur në Olimpik dhe Skandalin,
dhe mora një çmim për një përrallë në Banerin Blarneystone.
Nje cmim?
Po.
Sit.
Do ta marrim këtë.
Oh, ju do?
Me ndryshime. Tooshtë shumë e gjatë.
Uh... por ju keni prerë...
Jam kujdesur që disa nga mëkatarët e mi të pendohen.
Drejtësia e vendit kaloi në një luftë.
Njerëzit duan të argëtohen, jo të predikohen.
Morali nuk shet sot.
Mbase përmendeni atë për mikun tuaj.
Compensationfarë kompensimi...? Si ti...
Ne paguajmë 25 deri në 30 për gjëra të këtij lloji.
Ne do të paguajmë 20 për këtë.
Mund ta keni. Bëni redaktimet.
A duhet t'i them mikut tim që do të marrësh një tjetër nëse ajo do të kishte një më të mirë se kjo?
Do ta shikojmë. Thuaji asaj që ta bëjë atë të shkurtër dhe pikante.
Dhe nëse personazhi kryesor është një vajzë, sigurohuni që ajo është martuar deri në fund.
- Ose i vdekur. Sido që të jetë. - Më falni?
Namefarë emri do të dëshironte të tregonte në histori?
Oh, uh... Po, asnjë, nëse ju lutemi.
Ashtu siç i pëlqen, natyrisht.
Oh, mirë... ha, ha.
Mirëmëngjes, zotëri. Diten e mire.
Po!
Beth-i im do të të pëlqejë shumë.
- Do të doja një dhomë për dy persona. - E përsosur. Kjo është 4,50 në javë.
- Dhe ky është një çmim i mirë. - A nuk është kaq pak e kushtueshme?
Kjo është një konvikt, jo një bamirësi.
Më duhet qiraja me kohë.
Mirëmëngjes, Miss Mars.
Oh, mbasdite.
Ju jeni në zjarr.
Faleminderit.
Ju jeni në zjarr!
Oh! Oh!
- Faleminderit. - Kam të njëjtin zakon. E shikon?
Oh.
Kitty dhe Minnie janë duke pritur.
- Oh... Studentët e mi kanë nevojë për mua. - Gjithmonë duke punuar.
Paraja është fundi dhe qëllimi i ekzistencës sime mercenare.
Askush nuk merr njolla të bojës si tuajat vetëm nga dëshira për para.
Motra ime Amy në Paris dhe derisa të martohet me dikë të pasur,
më takon mua ta mbaj familjen.
Mirupafshim.
Dekadentët kanë shkatërruar Parisin, nëse më pyet.
Këto gra franceze nuk mund të ngrinin një furçë flokësh.
- Amy! - Mm.
Thashë, këto gra franceze nuk mund të ngrinin një furçë flokësh.
- Oh, po. Shumë e vërtetë, halla Mars. - Oh...
Mos më humor, vajzë.
Farë shkruajnë ata, familja juaj shqetësuese?
Nëna nuk thotë asgjë për Beth.
- Ndjej se duhet të kthehem, por të gjithë thonë: "Qëndro". - Nuk mund të bësh asgjë nëse kthehesh mbrapa.
Vajza është e sëmurë, jo e vetmuar.
Dhe nuk duhet të shkoni në shtëpi derisa ju dhe Fred Vaughn të jeni angazhuar siç duhet.
Po, dhe deri sa kam përfunduar të gjitha mësimet e mia të pikturës natyrisht.
Po... Oh, po, po.
Sigurisht.
- Ndalimi i karrocës! Laurie! - Çfarë po bën?
- Laurie, Laurie, Laurie! - Amy!
- Laurie! - Amy!
Amy!
Si jeni?
- Ju jeni rritur aq shumë. - Ju shkruani do të më takonit në hotel.
- Nuk mund të të gjeja. - Ju nuk dukeshit aq sa duhet.
- Nuk ju njoha. Ju jeni kaq bukur tani. - Ndalojeni.
- Mendova se ju pëlqeu kjo. - Ku është gjyshi juaj?
Ne Gjermani. Ai është ende duke udhëtuar. Unë jam duke udhëtuar vetë tani. Vetëm relaksuese.
- Flirtimi dhe kumari dhe pirja. - Po. Mos i tregoni nënës tuaj.
Po ndiqni disa vajza të reja në të gjithë Evropën?
Jo.
Nuk mund ta besoja se Jo ju hodhi poshtë. Më vjen shumë keq.
Mos të jetë, Amy. Unë... nuk jam.
Amy!
Amy Mars!
- Kthehu këtu menjëherë këtë çast! Vijnë. - Marsi tez.
Eja.
- A nuk po dukesh shkëlqyeshëm? - Largoje nga unë!
Duhet të jemi diku. Jeni larguar!
Ejani në festën e Vitit të Ri. Të gjithë do të jenë atje, përfshirë edhe Fredin.
Më kap në hotel në 8, The Chavain. Oh...
Oh, dhe, Laurie, veshje për festa!
Kapelet më të larta dhe mëndafshët!
Une do të. Unë do të vesh mëndafshin tim më të mirë.
Shtë Laurie.
E di.
Njëzet metra prej mëndafshi blu, si dhe rozë. Dikush do të jetë për atë më vonë.
Oh, Meg, kjo do të të dukej bukur. Unë e di vetëm rrobaqepësin që të ju dërgoj.
- Do të jesh gruaja më e bukur në Concord. - Oh, unë...
John ka nevojë për një pallto të re për dimër, dhe Daisy dhe Demi kanë nevojë për rroba të reja, unë...
- Dhe gruaja e tij ka nevojë për një fustan të ri. - Nuk mundem Kjo është...
Unë thjesht nuk mundem
Ai do të jetë aq i kënaqur me mënyrën se si ju duket, ai do të harrojë gjithçka për shpenzimet.
Nuk mendoj se është shumë ekstravagancë.
A do të bëjnë 20 jardë?
- Po. - Shume mire.
Pesëdhjetë dollarë? Whatfarë po mendoja?
- Mami! - Mami!
Oh, dashuria ime.
Shko luaj.
Beth!
Beth?
Aty shtrihet rruga juaj, për shkak të perëndimit.
Atëherë ho perëndimore!
Mëshira dhe disponimi i mirë marrin pjesë, Zonja juaj.
Ju nuk do të keni asgjë, zonjë, për zotërinë tim nga unë?
Qëndro, unë prite, më trego çfarë mendon për mua.
Se ti mendon se nuk je çfarë je.
- Nëse mendoj kështu, mendoj njësoj nga ju. - Atëherë mendoni mirë, nuk jam ajo që jam.
Si, një e madhe. Si, një e madhe... Ashtu.
Me falni
Une flas vetem anglisht. Me vjen keq, cfare
- didfarë tha? - Eja valle!
Oh!
Unë e di saktësisht se me kë dua të kërcej.
- Me kë do të kërcesh, Jo? - Unë kurrë nuk kërcej.
Pse nuk mund të shkojmë të gjithë? Kjo nuk është e drejtë.
- Vetëm vish këpucët e rregullta. - Këto përshtaten dimrin e kaluar.
Hundra ime nuk do të duket e rafinuar.
- Më pëlqen hunda. - Tani, Jo.
Mos më prek, faleminderit. Tashmë ndihem qesharake. Nuk dua ta shikoj.
- Mund të jesh bukur nëse provove. - Nuk dua. Nuk do ta bëj.
Nuk dua të shkoj, por uroj që të dëgjoja muzikën.
- Do ta mbaj në kokën time dhe do ta këndoj për ju. - Duhet të pinë duhan ashtu?
Isshtë tharja e lagështirës.
Smellfarë erë e këndshme, si pendët e djegura.
Tani do ta heq këtë dhe do të shihni një unazë të përsosur.
Pse i ka flokët?
- Meg, më vjen shumë keq. - Cfare keni bere?!
Më vjen keq. Ju nuk duhet të më kishit kërkuar ta bëja.
Marmee!
Nuk mund të shkoj, jam i prishur!
Flokët e mi!
Mos ia ngul sytë, mos i vendos duart pas shpinës, mos thuaj "Christopher Columbus" ose "kryeqytet".
- Në rregull. - Mos i shtrëngoni duart. Mos bëj bilbil.
Meg March, ju dukeni kaq bukur.
Meg.
Faleminderit.
Jo, është kaq herët. Jo.
Fine.
- Oh! Më vjen keq. Nuk e dija se dikush ishte këtu. - Aspak. Qëndroni nëse dëshironi.
- Nuk do t'ju shqetësoj? - Jo. Unë nuk njoh shumë njerëz këtu.
- U ndjeva mjaft e çuditshme në fillim, ju e dini? - Mm-hm. Po kështu edhe unë
- Zonjë Mars, apo jo? - Po, Z. Laurence, por nuk jam Miss Mars.
- Unë jam vetëm Jo. - Dhe nuk jam Z. Laurence, unë jam vetëm Laurie.
Nuk valle?
Nuk di si i bëni gjërat akoma këtu. Unë e kam kaluar pjesën më të madhe të jetës time në Evropë.
Evropë! Oh, kjo është kapitali!
Nuk duhet të përdorë fjalë të tilla.
- Thuaj kush? - Oh, Meg. Ajo është motra ime më e madhe. Këtu.
Um...
Oh, kjo është e saj. Shiko?
- Vajza me fustanin vjollcë. - Mm.
Veryshtë shumë e bukur.
Ajo më kujton të jem mirë, kështu që Ati do të jetë krenar kur të kthehet.
Ku eshte ai?
Ai u bë vullnetar për Ushtrinë e Bashkimit.
Doja të shkoja të luftoja me të. Nuk mund ta kaloj zhgënjimin tim për të qenë vajzë.
Jo, do të dëshironit të vallëzonit me mua?
Nuk mundem sepse... Mm.
Për shkak të asaj?
- Ju nuk do të tregoni? - Asnjëherë.
Kam djegur fustanin. Shiko? Atje.
Meg më tha të vazhdoja, prandaj askush nuk do ta shihte.
Mund të qeshni nëse dëshironi. Isshtë qesharake, e di.
Unë kam një ide se si mund të menaxhojmë.
- Çfarë? - Këmba ime.
- Kam lënduar kyçin e këmbës. - Oh!
Si do të shkoj në shtëpi?
Unë nuk shoh se çfarë mund të bësh, përveçse të marrësh një karrocë ose të qëndrosh këtu gjithë natën.
- Karrocat janë shumë të shtrenjta. - Më lër të të marr. Rightshtë pikërisht në vendin fqinj.
Oh, jo, faleminderit. Ne nuk mund ta pranojmë.
Ju duhet të merrni timen, ju lutem?
Jo. Isshtë kaq herët. Nuk mund të thuash të largohesh akoma.
Unë gjithmonë largohem herët. E bëj, vërtet.
Choicefarë zgjedhje keni, hm?
- Unë ju thashë që këpucët ishin shumë të vogla... - Mirësia e mirë.
Cfare keni bere?
Ajo është e çalë dhe nuk mund të ecë. Ajo është në gjumë.
Pastroni atë karrige. Duhet të jeni në gjumë.
Në rregull, ndihmoni motrën tuaj, pastaj ktheheni në shtrat.
Bëni vend. Meg është një ushtar i plagosur.
I spërkatën kyçin e këmbës.
Meg, ju do të vrisni veten për modë një nga këto ditë.
Këtu. Hannah, na duhet akulli!
- Oh, hyr. Hyr në. - A është mirë?
Falje për kaosin. Më pëlqen pjekja në mes të natës.
- Mos u mërzit rrëmujën, zoti Laurence. Ne nuk e bëjmë - Laurie, të lutem.
- Mund të të quaj Teddy? - Po.
Ju duhet të jeni pjesë e teatraleve të tyre. Ata mund të përdorin një lojtar shtesë.
- Unë jam Amy. - Përshëndetje.
Do të duhet të luftosh Jo për rolet mashkullore ose të luash një vajzë.
- Bëni një skedë. - Po faleminderit.
Dhe akulli.
- Laurie, si janë kyçin e këmbës? Keni nevojë për akull? - Jo, faleminderit zonjë.
Thjesht më quani "nënë" ose Marmee. Të gjithë bëjnë
- Dhe i vishi ato këpucë rozë, apo jo? - coldshtë ftohtë.
- Dëshiron më shumë akull? - Por ata duken aq mirë, mirë?
Ndihet sikur është një zonjë e re e mirë për të ardhur në shtëpi nga një aheng në një karrocë
dhe kam shërbëtore të më presin.
Për shkrimtarin në papafingo.
Për shkak se ju shijuat shfaqjen aq shumë sonte,
Doja që ta kishe këtë.
Do t'ju ndihmojë të studioni akterin dhe ta pikturoni atë me stilolapsin tuaj.
Do të doja shumë të lexoja ato që ju shkruani, nëse do të më besoni.
Unë premtoj ndershmëri dhe çfarëdo inteligjence që mund të mbledh.
I juaji, Friedrich.
- Fredi, do të dëshironit një gotë? - Une do të. Faleminderit.
A do të më falni një sekondë?
Laurie.
Amy.
Prita një orë për ju.
Ndihem i kapur.
Hm...
Amy, të lutem. Amy.
- A doni të dini se çfarë mendoj për ju? - Çfarë mendon për mua?
- Unë ju përbuz. - Pse më përbuz?
Sepse me çdo shans për të qenë i mirë, i lumtur dhe i dobishëm,
- jeni dembel, i gabuar dhe i mjerë. - Ooh...
- Interesante. - Njerëzit egoistë u pëlqen të flasin vetë.
- Jam egoist? - Po, shumë egoist.
- Me paratë, talentin, bukurinë dhe shëndetin tënd... - Oh, ti mendon se jam e bukur.
Po, ju pëlqen, ju kot kotësi.
Me të gjitha këto gjëra të mira për të shijuar, nuk mund të gjesh asgjë për të bërë, përveç se të agosh.
- Do të jem mirë për ju, Shën Ami. Do të jem mirë. - A nuk keni turp për një dorë të tillë?
Jo, nuk jam.
Duket sikur nuk është bërë asnjë ditë punë në jetën e saj, dhe ajo unazë është qesharake.
Jo ma dha këtë unazë.
Më vjen keq për ju. Une vertet e bej
Unë vetëm uroj që ta duroni më mirë.
Ju nuk keni pse të ndjeheni keq. Do të ndiheni në të njëjtën mënyrë një ditë.
Jo, do të respektohesha nëse nuk mund të isha i dashur.
Farë keni bërë kohët e fundit, oh, artiste e shkëlqyer?
Ndoshta po fantazoni duke shpenzuar pasurinë e Fred Vaughn.
Fred Vaughn, zonja dhe zotërinj!
Fredi, unë...
Më vjen shumë keq.
Këto janë thjesht histori, natyrisht.
Por unë jam duke punuar për një roman.
Dhe romani juaj...
do të jetë kështu?
Po.
Deri më tani, sidoqoftë.
Me komplote si kjo?
- Duelet dhe vrasja dhe... - Shet, pra...
- Pse nuk e firmosni emrin tuaj të vërtetë? - Nëna ime nuk do ta pëlqente.
Tooshtë shumë e hidhëruar për të.
Dua të ndihmoj me paratë që i bëj, mos e shqetëso.
Mm...
E dini, nuk më pëlqejnë ata.
Sinqerisht...
Them, mendoj se nuk janë të mira.
Uh... Por...
Ata janë...
Ato janë botuar në punime,
dhe njerëzit gjithmonë kanë thënë që jam i talentuar.
Oh, mendoj se je i talentuar.
Cila është arsyeja pse unë jam duke qenë kështu... Pra, e hapur.
Epo, nuk mund të lejoj të uroj nga lëvdata.
A jeni të mërzitur?
Sigurisht që jam i mërzitur. Ju vetëm...
- Ju vetëm më thatë që nuk ju pëlqeu puna ime. - Jo, mendova se deshët ndershmëri.
Unë... Po, e bëj.
Askush nuk ka folur ndonjëherë me ju si kjo më parë?
Po, jam refuzuar shumë herë.
A keni ndonjë që t'ju marrë seriozisht, Jo, të flasë për punën tuaj?
Dhe kush ju bëri kryeprift për atë që është e mirë dhe çfarë është e keqe?
- Askush, dhe unë nuk jam... - Atëherë, pse po vepron si ajo?
Reagimi juaj tregon që ju duhet të mendoni se ka disa të vërteta...
Reagimi im tregon se ju jeni një goditje e fortë.
Shekspiri shkruajti për masat.
Shekspiri ishte poeti më i madh që jetoi ndonjëherë, sepse ai kontrabandonte poezinë e tij në vepra popullore.
- Unë nuk jam Shekspiri. - Fale zotit. Ne tashmë e kemi atë.
Nëse dini kaq shumë, atëherë pse nuk e bëni vetë?
Sepse nuk jam shkrimtar.
- Unë nuk kam dhuratat që keni. - Jo, jo.
Do të jeni gjithmonë kritik, kurrë autor.
Bota do të harrojë që keni jetuar ndonjëherë.
- Oh, jam i sigurt se do ta bëjnë. - Por...
Unë... Por unë...
Askush nuk do ta harrojë Jo Marsin.
Mund ta besoj.
Dëgjoni.
Ne nuk jemi miq. Ti nuk je shoku im.
Nuk dua mendimin tuaj sepse nuk ju pelqej shume.
Prandaj thjesht mos më fol më. Faleminderit.
Oh, Josephine, kjo erdhi për ju.
Oh ju falenderoj.
Beth.
Gëzuar Krishtlindjet, botë.
Gëzuar Krishtlindjet!
- Gëzuar Krishtlindjet. - Beth, më jep një portokall tjetër.
- Jo, kemi ngritur orë të tëra. - Whatfarë keni shkruar?
Oh, u mora me luanin tonë të hakmarrjes së shijshme mbrëmë, Poison.
Jo, nuk ka helm. Christmasshtë Krishtlindje.
- Krishtlindja nuk do të jetë Krishtlindje pa asnjë dhuratë. - soshtë kaq e tmerrshme të jesh i varfër.
Kjo nuk është e drejtë. Si vijnë disa vajza të bukura dhe të tjerët nuk kanë asgjë?
- Ne kemi babanë, nënën dhe njëri-tjetrin. - Ne nuk kemi Atë për aq kohë sa kjo luftë zvarritet.
Uroj që të kisha para, dhe shumë shërbëtorë, kështu që kurrë nuk duhej të punoja më.
Ose ju mund të jeni një aktore e duhur në tabela. Ata nuk janë të gjitha gra të rrëzuara.
Unë nuk mund të jem aktore.
Kam shumë dëshirë, por më e preferuara ime është të jem një artist në Paris
dhe për të bërë fotografi të shkëlqyera dhe për të qenë piktori më i mirë në botë.
Kjo është ajo që ju dëshironi gjithashtu, apo jo, Jo? Të jetë një shkrimtar i famshëm?
- Po, por tingëllon e dendur kur e thotë. - Pse të turpërohesh për atë që dëshiron?
Dëshira ime është që të gjithë ne të jemi bashkë me babanë dhe nënën në këtë shtëpi.
- Kjo është ajo që dua. - Beth është perfekt.
- Amy - Po muzika juaj, Mbretëresha Beth, a?
- E bëj këtë për ne. Nuk kam nevojë për dikë tjetër që ta dëgjojë. - Ju nuk duhet të kufizoheni.
Nëna propozoi të mos kishim dhurata këtë vit sepse burrat tanë po vuajnë në Ushtri.
Ne nuk mund të bëjmë shumë, por mund të bëjmë sakrificat tona të vogla dhe t'i bëjmë me kënaqësi.
Mos luani nënë vetëm sepse nuk është në shtëpi.
- Jo, kjo është aq djaloshare. - Kjo është arsyeja pse unë e bëj atë.
- Unë i urrej vajzat e pasjellshme, jo të pëlqyeshme. - Unë i urrej veshjet e prekura.
- Jo! - Hunda ime! Hunda ime!
Tashmë nuk është mirë!
Jo! Jo!
E di që nuk ju intereson ajo që mendoj, por nuk doni që nëna juaj të ju gjejë si kjo, a?
- Ne kujdesemi për atë që mendoni, Hannah. - Ju jeni më shumë familjar sesa halla e vjetër e keqe Mars.
- Oh, jo, Jo. - Ku është Marmee? Jam i uritur.
Mirësinë e di vetëm. Disa krijesa të varfra erdhën me një lypje.
Ma u nis për të parë atë që duhej.
- Unë uroj që ajo të mund t'i ndihmonte të tjerët në një kohë të përshtatshme për ne. - Joanna dhe unë jemi shumë të uritur.
Kukullat nuk kanë uri, Beth.
Kam rishkruar kulmin. Ne duhet ta vendosim atë në memorje. Amy, merr kostumet.
Unë kam bërë kurorën më hyjnore,
dhe unë pikturova këpucët e mia të vjetra blu, kështu që ajo duket si një princeshë!
- Pjesa melankolike që kam kuptuar është shumë e mirë. - Prisni derisa ta shihni këtë fjalim të ri.
Unë nuk shoh si mund të shkruani gjëra të tilla të shkëlqyera, Jo. Ju jeni një Shekspiri i rregullt.
Jo mjaft. Zonjushë Michelangelo, a mund të provoni skenën e zbehtë?
- Ju jeni aq e ashpër sa një poker. - Nuk mund ta ndihmoj.
Kurrë nuk pashë askënd të ligështohej. Nuk kam ndërmend ta bëj veten të gjithë të zezë dhe blu.
Nëse mund të bie lehtësisht, do të bie.
Nëse nuk mundem, do të biem me hijeshi në një karrige.
Dhe nuk më intereson nëse Hugo vjen tek unë me një pistoletë.
- Hannah? - Unë nuk jam duke aktruar.
- Unë as thashë asgjë. - E dija se çfarë do të thoshit, dhe nuk po aktroj.
Më duhen që të dy të gjunjëzohesh atje.
- Më duhet që të gjunjëzohesh. - Nuk dua të gjunjëzohem.
Kjo supozohet të jetë skena jonë speciale dhe askush nuk do të na shikojë.
- Buzëqesh. - Nuk dua.
Ju duhet të Dhe unë mendoj se Meg duhet të jetë drejtori.
Kështu që unë mendoj se ajo do të duhet të gjunjëzohet...
- Por është skena jonë. - Nëse do të gjunjëzoheni dhe shikoni...
Gëzuar Krishtlindjet, vajza.
- Marmee! - Oh, Gëzuar Krishtlindjet!
Jam shumë i lumtur që ju shoh kaq të lumtur. Si është loja juaj?
Jo, ju dukeni të lodhur. A ishit zgjuar përsëri gjithë natën duke shkruar?
- Sigurisht. - Amy, eja më puth. Faleminderit.
Gëzuar Krishtlindjet. Si jane vajzat e mia
- Jam shumë i uritur. - Shiko kete.
- Mund të ha një kalë. - Mos e thuaj atë, Jo.
Çfarë?
Cfare eshte
Jo larg nga këtu jeton një grua e re e varfër, zonja Hummel.
Pesë fëmijët e saj janë në një shtrat për të mos lejuar ngrirjen dhe nuk ka asgjë për të ngrënë.
A do u jepni atyre mëngjesin tuaj si dhuratë për Krishtlindje?
A është kjo ku ju thoni që Ati do të donte ne?
Po.
Faleminderit.
Dhe faleminderit z. Laurence, për përfshirjen e mua.
Je i mirepritur.
Ndoshta ju mund të mësoni nipin tim në sjellje,
si dhe matematika, a?
O vajza...
Bej kujdes.
Shikojeni veten.
Jashtë këtu pa mëngë.
Shtë mirë që engjëjt të vijnë tek ne.
Përshëndetje.
Une jam kthyer. Dhe keni ushqim dhe batanije.
Dhe triko.
Dhe sollëm disa ilaçe.
Pra, këto janë vajzat e mia.
Thuaj pershendetje.
Ai nuk është mirë.
Vajza, pse nuk e hapni ushqimin?
Do te donit ca
Ju doni një?
Po, i keni të gjitha.
- Pse nuk vendosim ca dru zjarri? - goodshtë mirë, apo jo?
Kjo është bukur, a?
- Marmee, nuk na duhen gishtërinjtë. - Unë mendoj se kam humbur një.
A ka humbur dikush tjetër gishtin e këmbës?
- Ajo ishte e mrekullueshme. - Unë nuk mund të ndiej më këmbët e mia.
A është zanash?
Babagjyshi.
- Jo, është plakë halla Mars. - Z. Laurence e dërgoi atë.
- Gjyshi i djalit Laurence? - Po.
Pse?
Ai ju pa që po e jepni mëngjesin tuaj për Krishtlindje dhe ai donte që të shijoni ditën.
- Por unë mendova se ai ishte një burrë i moshuar. - soshtë kaq bujar ndaj tij.
Nipi i tij, Laurie, e vuri idenë në kokë. E di që bëri.
Ne duhet të bëjmë miq me të.
Djemtë më trembin, dhe ajo shtëpi e madhe e vjetër më frikëson.
Jenny Snow thotë se Z. Laurence e hodhi poshtë djalin e tij pasi u nis me një grua italiane.
Tani nipi i tij është një jetim
dhe kalon gjithë kohën e tij në atë shtëpi, i mbyllur me mësuesin e tij.
Ai është një njeri shumë i sjellshëm që humbi vajzën e tij të vogël kur ishte vetëm një fëmijë.
- Tani edhe djali i tij. - Vajza e tij vdiq?
- Kjo është aq e trishtuar. - Por, a nuk duket kaq Laurie kaq romantike? Ai është gjysma italian.
Çfarë dini? Ju mezi keni folur me të. Ow!
Unë nuk jam përgjegjës për këtë festë, por kam një befasi.
- Po vjen në shtëpi? - Një letër nga babai!
A nuk dëshiroj të mund të shkoj?
Jo, ne nuk mund të heqim dorë nga vëllai ynë i vetëm.
Duhet të jetë kaq e pakënaqur të flesh në një tendë.
- Jo ulet në shpinë, kështu që ne nuk mund ta shohim qaj atë. - Pra, çfarë nëse bëj?
- A do të vijë ai në shtëpi? - Ai do të qëndrojë dhe do të punojë me besnikëri sa të mundet.
Dhe ne nuk do të kërkojmë që ai të kthehet një minutë më shpejt se sa mund të kursehet.
"Jepuu atyre të gjithë dashurinë time të dashur dhe një puthje.
Thuaju se mendoj për ta ditën, lutuni për ta natën
dhe gjej komoditetet e mia më të mira në dashuri të tyre në çdo kohë.
Një vit më duket një kohë shumë e gjatë për të pritur para se t'i shoh ato.
Por kujtojuni atyre që ndërsa ne presim, ne mund të punojmë të gjithë, kështu që këto ditë të vështira...
nuk duhen tretur.
Unë e di që ata do të jenë fëmijë të dashur për ju.
Bëni detyrën e tyre me besnikëri.
Luftoni armiqtë e tyre me guxim.
Dhe pushtojnë veten aq bukur ”.
Mallkimi i Magjistares, një shfaqje nga Jo Mars.
Bëni atë të ëmbël dhe të shpejtë dhe të fortë...
- "Se kur të kthehem tek ata..." - Frymë, përgjigju tani këngës sime.
"... Unë mund të jem...
më të dashur dhe më të dashur se kurrë...
të grave të mia të vogla ".
B rava!
Me falni. Me falni.
Me falni. Ndalesa jote zonjë.
Oh ju falenderoj.
Ajo është zhdukur? Pse?
Nuk e di. Ajo vetëm u largua.
- Por ajo nuk tha nëse po kthehej? - Ne nuk kishim zemër-zemër, profesor.
Pse jeni ulur vetëm atje? Ju lutem, shkoni, shkoni. Pluhur diçka.
Po vajzat? Ajo ishte mësuesi më i mirë që ata kishin pasur ndonjëherë.
E di.
Shtë kaq e vështirë të kthehesh në punë pas kohërave kaq të mira.
- Uroj që të ishte Krishtlindja çdo ditë. - Ose e Vitit të Ri. A nuk do të ishte interesante kjo?
Ne jemi një bandë e minxve mosmirënjohës.
- Jo! Mos thuaj gjëra të tilla përçmuese. - Më pëlqejnë fjalë të mira, të forta që do të thotë diçka.
- Më duhet të kthehem në shkollë, dhe nuk kam gëlqere. - Limes?
Të gjitha vajzat po tregtojnë gëlqere të turshi, dhe unë jam në borxh. I kam borxh ndonjëherë kaq shumë gëlqeres.
- A do të bëjë kjo? - Për çfarë do të bësh?
Meg, faleminderit.
Unë e di se çfarë është të duash gjëra të vogla dhe të ndjehen më pak se vajzat e tjera.
- Kjo dhe vizatimet do të fshijnë borxhin tim. - Vizatimet?
Asgjë. Unë jam thjesht e lumtur që Nëna nuk më bën të shkoj në shkollë me ato vajza.
Nxitoni. Do të jem vonë.
Beth, pas blerjes suaj, unë kam nevojë që ju të punoni në rrugën tuaj përmes shumave të reja dhe drejtshkrimit.
- Do t’i kontrolloj të gjitha kur të kthehem në shtëpi, apo jo? - Gjobë.
Bye.
Ooh!
- Josephine. - Po?
- Oh... Josephine. - Po? Këtu.
A ka ndonjë arsye që ndalove së lexuari Belsham?
Me vjen keq.
Une do te vazhdoj.
E keni parasysh veten, të dashur.
Një ditë do të më duash mua dhe do të dëshirosh të kisheheshe më mirë.
Faleminderit, hallë Mars, për punësimin dhe mirësjelljet e tua të shumta,
por kam ndërmend të bëj rrugën time në botë.
Oh mirë.
Jo. Askush nuk bën rrugën e vet.
Jo ne te vertete.
Të paktën, një grua. Ju do të duhet të martoheni mirë.
- Por nuk je i martuar. - Kjo është për shkak se unë jam i pasur.
Dhe u sigurova të mbaja paratë e mia.
Për dallim nga babai juaj.
Pra, mënyra e vetme për të qenë një grua e pamartuar është të jesh i pasur?
Po.
- Ka disa mënyra të çmuara për gratë për të fituar para. - Kjo nuk është e vërtetë.
Mund të drejtosh një katunë.
Ose dilni në skenë.
Praktikisht e njëjta gjë.
Përveç kësaj, keni të drejtë.
Disa mënyra të çmuara për gratë.
- Kjo është arsyeja pse ju duhet të më dëgjoni. - Kështu që mund të martohem.
Jo. Kështu që ju mund të jetoni një jetë më të mirë sesa ka nëna juaj e varfër.
- Por Marmee e do jetën e saj. - Ju nuk e dini atë që ajo e do.
Babai juaj u kujdes më shumë për edukimin e fëmijëve të lirive sesa ai për kujdesin për familjen e tij.
Po, por ai kishte të drejtë.
Epo, është e mundur të jesh i drejtë dhe i marrë.
Epo, nuk mendoj kështu.
Epo, nuk paguhesh të mendosh.
E di që tani nuk ju intereson shumë martesa.
Nuk mund të them se ju fajësoj.
Por kam ndërmend të shkoj në Evropë edhe një herë dhe kam nevojë për një shok,
pra si do të dëshironit të isha personi që unë marr?
- Do të doja më shumë se gjithçka. - Në rregull, lexo.
Dhe mos u vidhni rrotull.
Nuk më pëlqejnë vjedhjet.
Presidenti Lincoln.
Jo, babai po lufton për të.
Babai im thotë që lufta është një humbje dhe ne duhet t'i lejojmë ata të vazhdojnë punën e tyre.
Susan, është imorale.
Të gjithë përfituan nga sistemi, përfshirë këtu edhe Marshimet.
- Pse duhet të ndëshkohet vetëm Jugu? - Ndoshta të gjithë duhet të ndëshkohemi.
- Marshimet e duan një kauzë. - Gjobë. Thjesht bëni Z. Davis.
- Nuk e di nëse duhet. - Unë do të heq borxhin tuaj dhe do t'ju jap pesë gëlqere.
... drejtshkrimi juaj dhe, për më tepër, zakoni juaj i leximit.
Miss Mars
Uluni
Uluni, Laurie.
Latinishtja është një privilegj.
Ju lutemi, duhet ta mësoni këtë.
Unë nuk mund të përballoj për të humbur këtë pozicion. Vetëm të kthehemi në Ciceroni...
- ashtë një vajzë atje. - Jo nuk ka.
- Po zoti Brooke, ka një vajzë. - Jo, nuk ka.
Nuk do të arrij kurrë të shkoj përsëri në shtëpi.
- isshtë një vajzë. - Kjo është një vajzë.
Pershendetje atje Je i demtuar
- Unë jam Amy. - Përshëndetje, Amy. Unë jam Laurie.
E di. Ti e ktheu motrën time pas vallëzimit.
Unë kurrë nuk do të kisha spërkatur kyçin e këmbës.
Kam këmbë të vogla bukuroshe, më të mirat në familje.
Por nuk mund të kthehem kurrë më në shtëpi sepse jam në një telashe të tillë.
Shikoni.
Z. Davis më goditi.
U thoni shërbëtorëve që unë dua që kjo pikturë e blerë për mua.
- Amy! A jeni këtu? - Meg! Dora ime. Shikoni.
- Jo - richfarë pasuri.
Te dhemb shume.
Duhet të jesh djali më i lumtur në botë.
- Një shok nuk mund të jetojë vetëm në libra. - munda.
- Cfare bere? - Unë bëra një vizatim, dhe pastaj zoti Davis më goditi.
- Oh, Christopher Columbus, shiko atë. - Ky është gjyshi im.
- A keni frikë prej tij? - Jo, nuk kam frikë nga askush.
Ai duket i ashpër, por gjyshi im ishte shumë më i pashëm.
Jo, nuk i krahasojmë gjyshërit.
- Ju mendoni se ai është më i pashëm, a? - Oh...
- Jo, në të vërtetë, ju jeni shumë të pashëm. Nuk e kam fjalën... - E kam njohur babanë e nënës suaj.
Ju keni shpirtin e tij.
Oh, mirë, faleminderit zotëri.
- Nuk duhet të ndjekësh më atë shkollë. - Mirë. Ai njeri ka qenë gjithmonë idiot.
- Jo do t'ju mësojë. - mua? Unë tashmë mësoj Beth.
Ju jeni një mësues i mirë.
Po, gratë që mësohen në shtëpi janë shumë më të përshtatshme, besoj.
- Vetëm sepse shkollat ​​për gratë janë kaq të varfra. - Me të vërtetë. Mjaft e drejtë.
Uroj që të gjitha vajzat të linin shkollën e tij dhe që ai të vdiste.
- Amy, ju gabuat dhe do të keni pasoja. - Unë as nuk bëra asgjë. Unë thjesht bëra një vizatim.
- Faleminderit shumë që jeni kujdesur për Amy. - Oh, po, sigurisht.
Vajzat e mia kanë një mënyrë për të hyrë në sjellje të keqe.
Epo, po kështu edhe unë
Atëherë ju do të vraponi dhe ne do të kujdesemi për ju.
Ejani sa herë që dëshironi. Fto edhe Beth.
- Po! Beth do të adhuronte pianon. - A është ajo e qetë?
Po, kjo është Beth-i ynë.
- Thuaj asaj vogëlushe që të përdorë pianon. - Faleminderit.
Jo, huazoni çdo libër që ju dëshironi.
- A mund të vij të shikoj pikturat? - Po.
Ekziston edhe një serë bukuroshe.
Ne duhet të shkojmë. Girls.
- Z. Laurence, a mund ta blini këtë pikturë? - Unë do ta marr këtë. Nëse kjo është në rregull.
- Do ta sjell përsëri së shpejti. Te premtoj. - Ju falënderoj përsëri.
Faleminderit për dorën time!
- Faleminderit! - Mirupafshim.
Oh, zonjë Meg?
Harrove dorezën.
Epo, përsëri në punë.
Kthehu në punë
Order!
Rendit. Rendit. Order!
Një shfaqje e re e shkruar nga Miss Jo March do të shfaqet në Teatrin Barnville
gjatë javëve të ardhshme që do të tejkalojnë
çdo gjë që është parë ndonjëherë më parë në skenën Amerikane.
Starrimi i aktores më të madhe nga këtu në lumin Mississippi, Miss Meg March.
Po. Aty shkojmë. Shume mire. Excellent. Bravo.
- Raporti javor. Meg mirë, Jo keq. - Mm-hm.
Beth shumë mirë. Dhe lloji i Amy duke ndezur.
- Shumë mirë, zotërinj. - E shkëlqyeshme.
- E shkëlqyeshme, e shkëlqyeshme. - Bravo.
Z. President dhe zotërinj,
Unë dëshiroj të propozoj pranimin e një anëtari të ri.
Ai që do të ishte thellësisht, thellësisht mirënjohës
dhe do të shtonte jashtëzakonisht në frymën e klubit.
Unë propozoj...
Z. Theodore Laurence!
- Absolutisht jo. - Jo
- Çfarë? Eja tani. Le ta kemi. - Ai është një djalë i vërtetë.
- Ne nuk duam asnjë djalë. Ky është një klub për zonjat. - Po.
- Unë mendoj se duhet ta bëjmë atë. - Pse?
- Edhe nëse kemi frikë, unë them po. - Pse?
- Lshtë Laurie. - Çfarë? Jo.
Do të ndryshojë gjithçka.
E quaj një votë. Vendosni duart lart. "Aye, aye, aye".
- Mos e shtrëngoni dorën lart. - Ngrije doren. Shtë Laurie.
Fine. Përgjithmonë.
Dhe pasi nuk ka kohë si e tanishmja...
Zonja, zonja, ju lutem, ju lutem.
Kjo është shtresa ime. Unë e meritoj fajin. Jo vetëm iu dorëzua, pasi u ngacmua shumë.
- Po. - Po, po.
Unë thjesht dëshiroj të them si një shenjë të vogël të mirënjohjes time që...
- Po, po. - Vazhdo.
Si një mjet për të promovuar marrëdhënie miqësore midis kombeve fqinje.
- Dhe kështu, unë propozoj këtë grup çelësash - Ooh!
për një zyrë të vogël postare kam bërë në pyll pranë pellgut.
- Po, katër çelësa. Ata janë për ju, i dashur. - Oh!
- Meg, po, po. Dhe për ju. - Oh, faleminderit shumë.
Kjo është për mua. Dhe pa ado më tej, ju falënderoj për mirësinë tuaj.
Unë do të marr vendin tim si pjesë e klubit.
- Po, mirë. Sigurisht. Po, po. - Bravo, bravo.
Mirësevini, Laurie
- Tre, katër, pesë. - Të dy i keni pesë.
- e pyeta doktorin. - Kjo është një barazim, mendoj.
- Nuk ka kuptim. - E di. Nuk mund ta besoj.
Përshëndetje.
Jo!
Daisy dhe Demi! A mund të bëj një përqafim?
Oh, ju keni marrë kaq shumë.
- Uroj që të ishit këtu për t'i mësuar ata. - E di. Epo, unë jam këtu tani.
- Aq mirë që të kemi në shtëpi. - Merre këtë.
Unë mendoj se vetmia i erdhi Beth-it, megjithëse ajo nuk ka thënë asgjë.
- Ku është Beth? - Ajo është lart. Oh, Jo.
Të gjithë menduam që ajo ishte më e mirë, por ethet do ta dobësonin zemrën e saj.
Merrni këtë dhe gjeni atë mjekun më të mirë që mundeni.
- Ju duhen këto para për të jetuar në New York. - Jo, nuk po kthehem.
Unë jam duke përdorur pjesën tjetër për ta marrë atë në det dhe për ta forcuar atë.
Kur vjen Amy në shtëpi?
- Ne nuk donim ta shqetësonim atë. - A nuk e di ajo?
Beth insistoi se ne nuk i thamë asaj sepse ajo nuk dëshironte të prishte udhëtimin e Amy.
Amy gjithmonë ka pasur një talent për të dalë nga pjesët e vështira të jetës.
Jo, mos u zemëro me motrën tënde.
Nuk mund të duket se kam gjetur asgjë.
- Marmee, a e ke parë dorezën time? - Kur e keni parë për herë të fundit?
Jo! Jo, ku jeni
- Nuk mund ta gjej dorezën time tjetër. - Merre imi.
- Jo, ne do të jemi vonë. - Ku po shkon?
Ju nuk jeni të ftuar.
- Po shkoni diku me Laurie. E di - Po ne jemi. Tani, ndalo mërzitjen.
- Ju keni biletat? - Po. Nxito.
Ju po shkoni në teatër me Laurie. Meg, a mund të vij? Ju lutem, a mund të vij?
- Më vjen keq, por ju nuk u ftuan. - Nuk mund të shkosh, kështu që mos të jesh foshnje dhe të shash për këtë.
Unë jam mbyllur këtu, dhe kurrë nuk duhet të shkoj diku.
- Beth ka pianon e saj, dhe unë jam e vetmuar. - Unë mund t'ju mësoj akorde.
Nuk dua akorde. Dua të shkoj në teatër.
Jo. Unë mendoj se ju do të urrenit të poke veten atje ku ju nuk jeni i kërkuar.
- Tashmë duhet të merremi me zotin Brook. - Une e pelqej ate. Ai është i sjellshëm.
- Por unë mund të paguaj vetë. - Nuk do të vish.
Më vjen keq, e dashura ime, por Jo ka të drejtë.
- Jo! Ju lutem. - Heren tjeter.
- Eja, Meg. Ndaloni ta përkëdhelni. - Te lutem te lutem te lutem!
- Do të të vjen keq për këtë, Jo Mars! - Amy!
Ju do! Do të pendoheni për këtë!
Ndaloni të më shikoni kështu!
Oh, uh...
- Unë e doja çdo sekondë të saj. - Zot. Jo!
- Mendova se aktorja ishte... - Shumë, shumë mirë.
- Po, ajo ishte vërtet e mirë. - Ajo ishte. Ajo ishte shumë e mirë.
Bye!
Oh, e dua teatrin.
Meg, ju jeni një milion herë më mirë sesa ishte. Edhe pse ajo ishte një fat i fortë.
Pyes veten se si ajo arriti të kthehej aq e bardhë si ajo.
Ai zoti Brooke, a mund të jetë ai më i keq?
- Mendova se ai ishte shumë i sjellshëm. - Prit. Më lejoni ta zbres këtë ide.
- Beth, cila është ngjyra juaj e preferuar e syve? - Vjollcë.
Z. Brooke ka sy blu dhe një shpirt të vjetër, gjë që është shumë më e rëndësishme se paraja.
A e ka marrë dikush romanin tim?
- Jo - Jo. Pse?
Amy, ju e keni marrë atë.
- Jo, nuk kam. - Kjo është një gënjeshtër.
Nuk e kam marrë, nuk e di se ku është, dhe nuk më intereson.
Më thuaj, ose do të të bëj!
- Kam djegur atë! - Marmee!
Kam djegur librin tuaj. Unë të thashë se do të të paguaj, dhe bëra!
Në rregull, Jo! Jo! Jo! Ju lutem zbrisni!
Jo. Amy.
- Largohu! - Unë të urrej!
Me vjen keq, Jo.
Amy.
Shtë vetëm se e vetmja gjë që ju intereson është shkrimi juaj.
Dhe nuk është sikur të të kisha lënduar duke prishur një nga veshjet e tua,
dhe vërtet kam dashur të të lëndoj.
Më vjen keq për këtë tani. Më vjen shumë keq.
Jo...
mos lejoni që dielli të perëndojë në zemërimin tuaj.
Faleni atë.
Ndihmoni njëri-tjetrin.
Dhe ju filloni përsëri nesër.
Ajo nuk e meriton faljen time.
Dhe unë do ta urrej atë. Unë do ta urrej atë përgjithmonë!
Miremengjes. Të shpejtë dhe të shkëlqyeshëm jashtë sot.
- Ditën e fundit në lumë. Merrni patina. - Shkojme!
Jo, më premtove se mund të vij herën e fundit. Jo!
A do të jetë ajo përgjithmonë?
Ishte një humbje shumë e vështirë për të.
A nuk ka asgjë që mund të bëj?
Shkoni pas saj. Mos thuaj asgjë derisa Jo të ketë mirësjellje me Laurie,
dhe pastaj vetëm thuaj diçka të mirë.
Jam i sigurt se ajo do të jetë përsëri miq.
Jo, prit!
Po vij!
Ju thatë se mund të vij herën e fundit!
Jo, Laurie, prit! Po vij!
Prisni!
Jo!
Qëndroni afër buzës. Nuk është e sigurt në mes.
- E kuptova. - Jo!
Jo, po vij!
Woo-hoo-hoo!
Jo!
Jo, le të shkojmë!
Jo, prit!
Jo!
- A je ne rregull? - Po.
- Ndihmoni! Me ndihmo! - Amy Amshtë Amy.
Eja. Eja, Jo.
Jo!
Jo, merrni një degë. Merr një degë.
- Amy - Jo!
Amy. Amy.
Ndihmë!
Unë nuk mund të marr frymë!
Jo, më ndihmo të tërheq. Amy, kap degën. Grab atë, Amy.
Më vjen shumë keq. Oh, motra ime, motra ime.
Ajo është në gjumë.
Nëse ajo do të kishte vdekur, do të kishte qenë faji im.
Ajo do të jetë mirë.
Doktori tha që ai as që mendonte se do të ftohtë.
Whatfarë është keq me mua?
Kam bërë kaq shumë rezoluta,
dhe kam shkruar shënime të trishtueshme dhe kam qarë për mëkatet e mia...
por thjesht nuk duket se do të ndihmojë.
Kur futem në një pasion, bëhem kaq i egër.
Mund të lëndoja këdo dhe do të kënaqesha me të.
Ju kujtoni për veten time.
Por ju nuk jeni zemëruar kurrë.
Unë jam i zemëruar gati çdo ditë të jetës sime.
Ju jeni?
Nuk jam i duruar nga natyra.
Por me gati 40 vjet përpjekje,
Unë jam duke mësuar të mos e lejoj atë të përmirësohet nga unë.
Epo, do të bëj të njëjtën gjë, atëherë.
Shpresoj se do të bëni shumë më mirë se unë.
Ka disa natyra tepër fisnike për të frenuar
dhe shumë lart për tu përkulur.
Jo.
Oh, Beth, dashuria ime. Oh.
- Ju nuk keni nevojë të vini. - Asnjëherë nuk duhet të kisha ikur.
Keni nevojë ndonjë gjë? Këtu.
Merrni pak ujë.
Shtë kaq mirë të shohësh fytyrën tënde.
Ne do të shkojmë në det për t'ju marrë të fortë dhe mirë.
- Deti? - Unë dua që ju të vallëzoni nga koha kur Amy kthehet.
- Ajo nuk po e shkurton udhëtimin e saj të shkurtër, a është ajo? - Jo, jo.
Të mirë.
A ka ndonjë lajm? Çfarë thotë ajo?
Ajo shkruan se Laurie është aty.
Më vjen mirë që është me të.
Ai nuk do t'i përgjigjet asnjë prej letrave të mia.
Ju mungon ai?
Më mungon gjithçka.
E di.
- Shpejtoni, ju dy! Do të iket Meg për një javë. - Po vijmë!
Ju merrni karrocën tjetër, Laurie dhe spiunoni Meg.
- Sigurohuni që ajo të mos dashurohet. - Une do të.
Ishte bukur që Annie të më ftonte në topin e saj debutues.
- Faleminderit që më lanë të shkoj. - Vetëm bëhu ai që je.
Dhe vish këtë në top. Ishte e imja kur isha mosha juaj.
Unë kurrë nuk e kam kuptuar ruajtjen e bizhuterive deri në martesë.
Ju duhet të keni diçka që është vetëm e juaja. Gjërat e bukura duhet të shijohen.
Po, gjërat e bukura duhet të shijohen.
- A mund ta shoh? - Hannah!
Uroj që të mund të shkoj te topi i debutantit.
A mendoni se kjo është një ide e mirë, largimi i saj si kjo?
Vajzat duhet të shkojnë në botë dhe të bëjnë mendjen e tyre për gjërat.
- Mos harroni për ne. - Unë nuk do, Jo Isshtë vetëm një javë.
- isshtë e bukur. - Nuk është e juaja.
- Do të dukej shumë mirë për mua. - Ajo duhet të ketë disa këpucë të përshtatshme.
Faleminderit për karrocën, Z. Laurence. Nuk di si t’ua kthejë.
E pakuptimtë, e pakuptimtë.
- Unë i thashë hiç kuajve. Ata janë shumë të bukur. - Edhe pse ekziston një gjë.
Më ndodhi sot që piano e vajzës sime vuan nga dëshira e përdorimit.
Ndonjë prej vajzave tuaja ju pëlqen të vrapojnë dhe praktikojnë atë tani dhe pastaj?
Vetëm për ta mbajtur atë në akord. Nëse ata nuk kujdesen për të ardhur, pse, atëherë kurrë mos ua merrni mendjen.
Oh zotëri, ata kujdesen.
Shumë Shumë.
- Ju jeni vajza muzikore? - E dua shumë.
Dhe unë do të vij nëse ju jeni plotësisht të sigurt se askush nuk do të më dëgjojë dhe do të shqetësoheni.
Jo shpirt, i dashuri im.
- Me mungon. - Shikoj.
- A mund t’i huazoj shiritat e tu? - Jo
- Bie! - Ji mirë. Shijojeni topin.
- Shikoj. Do te kthehem shpejt. - Mos shkoni dhe martohuni.
Mos u dashuro.
- Kthehu tani. - Unë të dua.
- E drejta këtë të dytën. - E drejta këtë të dytën.
Kush është atje.
Faleminderit.
Do të isha i emocionuar sonte.
- Sigurisht. - Oh, jo, në fakt nuk bëj...
Dressfarë veshje do të vishni sonte, Meg?
- Do ta vesh këtë. - Atë? Nuk mund të dërgoni në shtëpi për një tjetër?
- Nuk kam një tjetër. - Vetëm një? Oh, kjo është aq qesharake.
Aspak.
Nuk ka nevojë për të dërguar në shtëpi, Daisy. Unë do të të quaj Daisy tani.
Unë kam shtruar një fustan rozë të ëmbël, dhe ju do ta vishni për të më kënaqur, a nuk do të jeni ju Daisy?
- Nëse është në rregull. - Sigurisht.
Të gjithë janë në dashuri me ju, Daisy.
- Duhet të mbash veshjen time. - Nuk mund ta mbaj veshjen tuaj.
- Duhet të kesh. Ju lutem. - Jo
Unë dua të shoh ty në të.
Argëtohu, Daisy i vogël.
Laurie. Nuk e dija se do të vinit.
Supozohet të jetë një surprizë.
Dhe çfarë surprizë e bukur është.
- Pse po ju quajnë Daisy? - nameshtë emri i tyre i përkëdhelur për mua.
Meg është një emër krejtësisht i mirë.
Shtë njësoj si të luash një pjesë për të qenë Daisy për pak kohë.
Farë do të thoshte Jo?
Në të vërtetë nuk do të martoheshit me një nga këta burra?
Unë mund
Do të merrni një dhimbje koke të tmerrshme nesër.
Të pëlqen si dukem?
Jo, jo
Pse jo?
Nuk më pëlqejnë bujë dhe pendët.
Ju jeni djali më i vrazhdë që kam parë ndonjëherë.
Të lutem më fal dhe eja vallëzimi.
Kam frikë se do të ishte shumë e pakënaqshme për ju.
Nuk më pëlqen veshja juaj, por mendoj se jeni thjesht e shkëlqyeshme.
- Me të vërtetë? - Me të vërtetë.
E di që është pa kuptim, por ju lutem mos i tregoni Jo.
Më lejoni të argëtohem sonte. Do të jem dëshpërimisht i mirë për pjesën tjetër të jetës sime.
Me vjen keq, Gjon.
Mëndafshi ishte shpenzimi i parë i vërtetë.
Ahem. Unë pesëdhjetë dollarë, ndërsa shumë, nuk mendoj,
tepër për një fustan me të gjitha nocionet që janë të nevojshme për ta përfunduar këto ditë.
Nuk është saktësisht as një fustan ende. Kjo është...
Justshtë vetëm pëlhurë.
Oh.
I shoh.
E di që jeni i zemëruar, Gjon.
Unë nuk dua të harxhoj paratë tuaja, por nuk mund të rezistoj
kur shoh Sallie duke blerë gjithçka që dëshiron dhe më vjen keq sepse nuk e bëj.
Mundohem të kënaqem, por është e vështirë.
Dhe jam lodhur duke qenë i varfër.
Kisha frikë nga kjo.
Unë bëj çmos, Meg.
Oh, Gjon.
Djali im i dashur, i dashur, punëtor.
Ishte kaq mirënjohës dhe i lig.
Si mund ta them?
- Mbase e kishe menduar. - Jo, nuk e bëra.
Ne do të krijojmë një mënyrë për t'ju marrë edhe pallton tuaj,
dhe atëherë nuk do të jemi madhështorë, ne të dy?
Nuk mund ta përballoj, i dashur.
- Gjon. - Duhet të shkoj në shtrat.
John.
Dhe me të vërtetë më vjen shumë keq që ju keni pasur të bëni pa kaq shumë gjëra të bukura...
dhe se jeni i martuar me dikë që nuk mund t'ju japë juve.
Pershendetje, Amy
Unë nuk dua të të shoh.
Mos u zemero me mua. Më vjen keq për mënyrën sesi sillem.
A keni pirë përsëri?
- Pse po je kaq e fortë për mua? 4shtë 4 p.m. - Dikush duhet ta bëjë atë.
Kur filloni veprën tuaj të shkëlqyer të artit, Raphaella?
Kurrë.
"Kurrë"? Çfarë? Pse?
Jam nje deshtim.
Jo është në New York duke qenë një shkrimtar, dhe unë jam një dështim.
Kjo është mjaft një deklaratë për të bërë në 20.
Roma më tërhoqi tërë kotësinë, dhe Parisi më bëri të kuptoj se nuk do të isha kurrë një gjeni,
- kështu që po heq dorë nga të gjitha shpresat e mia të budalla artistike. - Pse duhet të heqësh dorë?
- Ju keni aq shumë talent dhe energji. - Talenti nuk është gjeni.
Dhe asnjë sasi energjie nuk mund ta bëjë këtë.
Unë dua të jem i shkëlqyeshëm ose asgjë.
Dhe unë nuk do të jem një tallës i zakonshëm, dhe nuk kam ndërmend të provoj më.
Heh. Cilat gra lejohen në klubin e gjenive gjithsesi?
Brontës?
Hmm.
- Kjo është ajo? - Po, mendoj kështu.
Dhe kush e deklaron gjithnjë gjeni?
- Burra, mendoj. - Po shkurtojnë konkursin.
Ha, ha. Ky është një argument shumë i ndërlikuar për të më bërë të ndihem më mirë.
Po pse? Ndihesh më mirë?
- Unë mendoj, mashkull apo femër, unë jam me një talent të ndritshëm. - "talent i përgjumur"?
Atëherë, a mund ta pyes portretin tënd të fundit të jetë prej meje?
Në rregull.
Tani që keni hequr dorë nga të gjitha shpresat tuaja artistike të marra...
Mm-hm?
çfarë do të bësh me jetën tënde?
Polonizoni të gjitha talentet e mia të tjera dhe bëhen një zbukurim i shoqërisë.
Kjo është aty ku unë mendoj Fred Vaughn.
- Mos u bëni qejf. - Unë thashë emrin e tij.
- Ju nuk jeni i fejuar, shpresoj. - Jo
Por do të jeni nëse ai zbret si duhet në një gju?
Me shumë mundësi, po.
Ai është i pasur. Edhe më e pasur se ju, madje.
Unë e kuptoj që mbretëreshat e shoqërisë nuk mund të fillojnë pa para,
edhe pse kjo tingëllon e çuditshme nga goja e një prej vajzave të nënës suaj.
Unë e kam njohur gjithmonë se do të martohesha i pasur. Pse duhet të turpërohem për këtë?
Nuk është asgjë për t’u turpëruar, për sa kohë që ju e doni atë.
Unë besoj se kemi disa fuqi mbi atë që duam.
Nuk është diçka që i ndodh thjesht një personi.
Unë mendoj se poetët mund të mos pajtohen.
Epo, nuk jam poet.
Unë jam thjesht një grua.
Dhe si një grua, nuk ka asnjë mënyrë që unë të bëj paratë e mia.
Nuk mjafton për të fituar jetesën ose për të mbështetur familjen time.
Nëse do të kisha paratë e mia, të cilat nuk i bëj,
ato para do t’i përkisnin burrit tim në momentin kur u martuam.
Nëse do të kishim fëmijë, ata do të ishin të tij, jo të miat.
Ata do të ishin pronë e tij.
Prandaj, mos u ul atje dhe më thuaj që martesa nuk është një propozim ekonomik sepse është.
Mund të mos jetë për ju, por me siguri është për mua.
Oh, ky është Fredi. Mund të më zhbllokosh, të lutem?
Faleminderit.
Si dukem? A dukem mirë?
Ju dukeni bukur.
Ti je e bukur.
Hmm.
Fred!
Ju kam munguar.
Ky është Fred Vaughn dhe motra e tij, Kate. Kursin ju e njihni zotin Brooke.
Ky është Meg, Amy, Beth dhe Jo.
- Kaq i kënaqur që u njohëm. - Oh, sa elegante.
Unë jam Amy March. Ju kujtohet ai emër. Do të të gjej një ditë në Londër.
Oh, sigurisht që do ta bëj.
- Oh, ajo humbi një varkë. - Kjo është shumë e sjellshme.
- Epo... - Më vjen keq.
Unë di diçka që nuk e dini.
- Më thuaj këtë sekondë. - A ka mundur që Meg të ketë gabuar një dorezë?
- Z. Brooke e ka atë! - Po.
- Si e dini? - E pashe.
- Ku - Në xhep.
- Gjatë gjithë kësaj kohe? - Po. A nuk është romantike?
- Jo, është e tmerrshme. - Mendova se do të kënaqesh.
Me idenë e ndokujt që vjen për të larguar Meg? Jo faleminderit.
Ah. Do të ndiheni më mirë kur dikush vjen për t'ju larguar.
- Unë do të doja të shihja çdokush ta provonte. - Unë do të doja të shihja dikë të provonte gjithashtu.
"Asnjëherë nuk mund ta kishim dashur tokën aq mirë
nëse nuk kishim pasur fëmijëri në të,
nëse nuk do të ishte toka ku të njëjtat lule shfaqen përsëri çdo pranverë
që ne i mbledhnim me gishtat tanë të vegjël.
Novelfarë risie ia vlen ajo monotoni e ëmbël
ku gjithçka dihet dhe dashurohet
sepse dihet? "
Sa e madhe është kjo?
Mm.
Unë dua të të dëgjoj të lexuar, Jo,
por thjesht e dua më mirë kur lexoni tregimet që keni shkruar.
Nuk kam histori të reja.
Pse jo?
Nuk ke shkruar asnje
Ju keni një laps dhe letër. Uluni këtu dhe më shkruaj diçka.
Nuk mundem
Nuk mendoj se mundem më.
Pse?
Justshtë vetëm... askush nuk interesohet të dëgjojë tregimet e mia gjithsesi.
Shkruaj diçka për mua.
Je shkrimtar.
Edhe para se dikush të ju njihte apo paguante.
Jam shumë i sëmurë dhe ju duhet të bëni atë që them.
Bëni atë që Marmee na mësoi të bëjmë.
Bëni atë për dikë tjetër.
Nëse jeni duke ecur në Vermont, ka një zonjë Sewall në Keene, New Hampshire,
- kush do t'ju japë vend dhe bord. - Ja ku qenke.
Ju duhet të shkoni në shtëpi. Unë mund të kujdesem për këtë.
Jo, duhet të jem këtu.
Unë e kam kaluar tërë jetën time me turp për vendin tim.
Asnjë vepër nuk do të thoshte, por prapëseprapë duhet të kesh turp.
E di. Unë jam.
- Përshëndetje Zotëri. - Përshëndetje zonjë.
Keni djem në Ushtri?
Po zonje. I kisha katër.
Por dy u vranë, dhe një është i burgosur.
Unë jam duke shkuar tek tjetri, i cili është shumë i sëmurë në një spital në Uashington.
Ju keni bërë një punë të madhe për vendin tuaj, zotëri.
Do të shkoja vetë nëse do të isha ndonjë përdorim, por pasi nuk jam, unë i jap djemve të mi.
Zotëri, do t'ju marr një batanije...
për t'ju mbajtur të ngrohtë.
- Faleminderit. Zoti bekofte. - Bekoni, zotëri.
Zonja Mars. Telegrafi nga Uashingtoni, zonjë.
- A është përsëri Jo përsëri nga halla Mars? - Jo, nuk e kam parë akoma.
- E kam marrë! - Ju dëshironi një palë këpucë?
Faleminderit. Nuk mund të më mungojë treni i fundit.
- Hannah, i morët këmishat e natës së babait? - Po, e bëra.
Canfarë mund të bëj për të ndihmuar, Beth?
- Faleminderit që keni qenë këtu. - Sigurisht.
- A e gjetët batanijen e ngrohtë? - Nëse mund t'ju ndihmoj më shumë, ju lutem më tregoni.
- Do t'i shikoj vajzat çdo ditë pa dështuar. - A kemi nevojë për më shumë libra apo leckë?
Faleminderit.
Unë gjithmonë e kam admiruar burrin tuaj. Lutem për një shërim të shpejtë.
I gjeta këto liri.
- Hannah, ilaç? - Ilaçi është i paketuar.
- Oh, më vjen keq. - Kam ardhur për të ofruar veten si përcjellje për nënën tuaj.
Z. Laurence ka komisione në Uashington,
dhe do të më jepte kënaqësi të vërtetë të jem në shërbim të saj atje.
Oh.
- Faleminderit. - Sigurisht.
Në rregull, ndërsa unë jam larguar, Hannah është përgjegjëse.
Mos harroni të kontrolloni në Hummels. Do të jetë një dimër i vështirë për të gjithë.
A do të jetë e mjaftueshme kjo për trenin?
Njëzet e pesë dollarë? Kjo nuk është si halla Mars të jetë kaq bujare.
Unë nuk kam shkuar në hallin Mars. Nuk duroja dot.
- Ku i keni marrë paratë? - Unë kam shitur vetëm atë që ishte e mia.
Jo! Flokët tuaj!
- Një bukuroshja jote. - Dukesh si një djalë.
Epo, kjo nuk ndikon në fatin e kombit, kështu që mos u tallni.
Oh, jam shumë krenar që ti je vajza ime.
Unë isha i çmendur për të bërë diçka për Atin. Do të jetë mirë për kotësinë time gjithsesi.
- Kjo mund të jetë mirë. - Ju kurrë nuk e bëni atë.
- Kjo nuk është ajo që kam dashur për të. - Oh, Teddy.
Oh, Jo.
Vajzat e mia, ju dua më shumë nga sa mund të thonë fjalët.
Jini të mirë me njëri-tjetrin. Lutuni për shërimin e Atit.
Dhe do të kthehem sa më shpejt që të mundem.
Të dua.
Jo.
Cfare eshte Është baba?
Jo.
Isshtë flokët e mi.
Do të ndihesha në të njëjtën mënyrë.
E di që do të.
Laurie, kur po ktheheni te gjyshi juaj?
Shumë shpejt.
- Ju keni thënë se një duzinë herë në muajin e kaluar. - Përgjigjet e shkurtra shpëtojnë telashe.
Epo, ai po ju pret, prandaj pse nuk e bëni?
- Depërtimi natyror, unë mendoj. - Dënia natyrore, do të thuash.
Unë do ta plagos vetëm nëse shkoj, kështu që edhe unë mund të qëndroj dhe t'ju plagos pak më gjatë.
Mund ta durosh.
- Në fakt, unë mendoj se pajtohet me ju. - Ndalojeni. Stop.
- Çfarë po bën? - Unë po ju shikoj.
Dua të them, çfarë synoni të bëni?
- Me jetën? - Po.
Unë kam qenë duke shkruar një opera. Unë do të isha figura qendrore.
Kjo është një humbje kohe.
Farë do të më bëje?
Shkoni të punoni për gjyshin tuaj dhe të bëni diçka nga vetja.
Ju nuk po luani drejt.
Këtu.
Kjo... Kjo është shumë e mirë.
Kur e keni bërë këtë?
Ishte dita në plazh.
Herën e parë që takova Fredin.
Kjo eshte e drejte.
Çfarë po bën ai?
Ai është në Londër me biznes.
Ai do të kthehet pas disa javësh.
Mos u marto me të.
Çfarë?
Mos u marto me të.
Pse?
Pse? Ju e dini pse.
Jo.
- Po. - Jo. Laurie.
- Çfarë? - Ju jeni duke menduar.
- Ndalojeni. Ndalojeni - Çfarë? Si dua të them?
Unë kam qenë i dyti me Jo tërë jetën time në gjithçka.
Dhe unë nuk do të jem personi për të cilin vendoseni vetëm sepse nuk mund ta keni atë.
Nuk do te Nuk do ta bëj.
Nuk do te Jo kur kam kaluar tërë jetën time duke ju dashur.
Unë jam duke bërë një myk të këmbës sime për Laurie, për t'i kujtuar atij që kam këmbë të këndshme.
Z. Brooke shkruan se Babai është akoma shumë i dobët, por po përmirësohet.
Z. Brooke gjithashtu thotë se Nëna është infermieri më i mirë që një njeri mund të kërkonte.
Uroj që të gjitha letrat të ishin nga Nëna dhe jo Z. Brook.
Unë jam mirënjohës për çdo letër.
Unë mendoj se vjollca e thellë është shumë e përshtatshme për Z. Laurence.
- A jeni dakord, Amy? - Mm-hm. Quite. Dizajni është shumë dinak.
Më duhej ta falënderoja disi që më lejoi të luaja piano në shtëpinë e tij gjatë gjithë kohës.
Unë po shkoj në qytet për sende ushqimore. Jo, a mund të shikoni të merrni më shumë dru zjarri?
Ju të gjithë nuk keni qenë në Hummels. Ne duhet të shkojmë.
Bethy, mezi kemi sa të ushqehemi. Për më tepër, më duhet të mbaroj këtë histori.
- Marmee tha... - Marmee na tha të bëjmë shumë gjëra,
por ne nuk mund t'i bëjmë të gjitha.
Unë gjithmonë shkoj vetë. Dhe ju nuk keni vazhduar me detyrat tuaja.
- Ne bejme. Ne punojmë. - Mos u shqeteso. Do të gjejmë një kohë.
Por kanë kaluar javë.
- Do të shkojmë së shpejti. - Këmba ime ka ngecur! Nuk mund ta nxjerr!
Ndalojeni, Jo! Nuk mund ta nxjerr! Unë do të humbas këmbën time. Ow.
Fine. Do të shkoj vetë.
Përshëndetje. Për zotin Laurence.
Shh. Këtu ajo vjen.
Beth, shiko çfarë të morën!
- Këtu është një letër nga zotëri i vjetër. - Hapni shënimin.
Oh, Beth, vetëm shiko.
Jo, lexo letrën. Nuk mundem.
"Miss Beth March, kam pasur shumë palë pantofla në jetën time,
por kurrë nuk kam pasur ndonjë që më përshtatej aq mirë sa edhe juaji.
Dhe ata gjithmonë do të më kujtojnë dhuruesin e butë.
Më pëlqen të paguaj borxhet e mia dhe shpresoj se do ta pranoni këtë dhuratë.
Shoku juaj mirënjohës dhe shërbëtori i përulur, James Laurence ”.
- Oh, Beth! - Sa i embel. "Shërbëtori yt i përulur".
- A nuk është e bukur? - Shikoni sa shkëlqim është!
- Po. - Ka ari që shkon gjithë mbrapa.
- Shkrimi i tij i dorës është i bukur. - gotshtë një sirtar i vogël këtu.
Zotëri, kam dashur t'ju falënderoj për...
Ju kujtoni...
aq shume nga vajza ime e vogel.
Pianoja është e juaja.
- Unë duhet ta kisha dhënë për ju shumë kohë më parë. - Faleminderit.
Femija im...
po digjen
Hummels janë shumë të sëmurë.
Ajo është duke pushuar.
- Si eshte ajo? A ka ndonjë gjë që mund të bëj? - Whatfarë është?
- Fruth i keq. - isfarë është ethet e kuqe?
Kam vizituar Hummels. Foshnja ka vdekur.
A i keni pasur të gjitha më parë?
- Meg dhe unë kam, por Amy nuk ka. - Pastaj ajo do të duhet të dërgohet larg.
Nuk dua të dërgohem larg.
- Shihni nëse halla Mars mund ta marrë atë. - Nuk më pëlqen halla Mars.
- isshtë për të mirën tuaj, fëmijë. - A duhet të dërgojmë për Nënën?
- Jo, nuk duhet ta shqetësojmë. - Asnjëherë nuk kam dëshiruar para më shumë se tani.
Dëgjo, ne do ta ushqejmë atë dhe ajo do të bëhet më mirë.
Ajo do të.
"Zyra postare në pyll ishte një institucion i vogël kryeqytetas
dhe lulëzuan për mrekulli, sepse shumë gjëra kaluan nëpër të.
Poezi dhe turshi, muzikë dhe xhenxhefil,
ftesa, sharje dhe madje edhe qenush ”.
- Ka të bëjë me ne. - Eshte.
- Me pelqen. - justshtë vetëm një histori e vogël.
- Asgjë si ato që shkruani zakonisht. - Ju mendoni se është shumë e mërzitshme?
- Jo, është akoma i preferuari im. - Me të vërtetë?
- Më shkruaj një tjetër. - Po zonje.
- Vazhdoni t’i shkruani ato. - Une do të.
Edhe kur nuk jam këtu.
- Mos e thuaj atë. Mos e thuaj. - Jo, duhet të të them.
Jo, jo.
Kam pasur një kohë shumë të gjatë për të menduar për këtë, dhe...
- Dhe nuk kam frikë. - Jo
Jo.
Isshtë si batica që del jashtë. Ajo del ngadalë, por nuk mund të ndalet.
Do ta ndaloj.
E ndalova më parë.
Do të përmirësoheni, Ati do të përmirësohet,
dhe të gjithë do të jemi së shpejti, mirë?
Ne...
- Ne nuk mund ta ndalojmë vullnetin e Zotit. - Epo, Zoti ende nuk e ka përmbushur vullnetin tim.
Whatfarë do të bëhet Jo.
Amy.
Eja ketu.
Po?
Ejani, uluni.
Nëse jeni shumë mirë, një ditë, kjo unazë do t'ju takojë.
- Me të vërtetë? - Nëse vazhdon të jesh një zonjë e re e duhur,
thjesht shiko nëse nuk ka.
Ju jeni shpresa e familjes suaj tani.
Beth është i sëmurë, Jo është një shkak i humbur,
dhe unë dëgjoj që Meg ta ketë kthyer kokën nga një mësues pa mend, kështu që...
do të varet nga ju për t'i mbështetur të gjithë.
Dhe prindërit tuaj indigjenë në pleqërinë e tyre.
Kështu që ju duhet të martoheni mirë.
Hmm?
Ruani familjen tuaj.
Në rregull, kjo është, uh... Kjo është gjithçka që doja t'ju them.
Kështu që ju mund të ktheheni dhe të bëni pikturën tuaj të vogël.
- Përshëndetje, halla Mars. - Oh
Ai djalë Laurence ishte pikërisht këtu.
Ai ishte?
Whatfarë zhgënjimi ai rezultoi të jetë.
Duhet të jetë italiani në të.
Uh, kur do të kthehet?
Hmm.
Ai ka ikur.
Ne Londer.
Pse?
Farë duhet të diskutoni me të?
Unë... Unë i thashë vetëm Fred Vaughn se nuk do të martohesha me të.
Meg.
Unë do të kthehem në shtëpi për të ndihmuar me fëmijët. Më vjen keq.
- Unë thjesht... jam aq i shqetësuar për Beth. - Qëndroj.
- Unë kërkova leje. Unë do të kujdesem për fëmijët. - Oh, Gjon.
Ka edhe një gjë tjetër.
Ju duhet ta dërgoni pëlhurën tuaj tek rrobaqepësi sa më shpejt të jetë e mundur.
- Nuk mundem - Nuk dua të dëgjoj një fjalë tjetër.
Unë dua që ju të keni atë fustan.
Pallto ime e vjetër do të jetë mirë për dimrin.
- Gjon, unë... - allshtë rregulluar gjithçka.
Gjon, vërtet nuk mundem.
I shita pëlhurën Sallie.
Ju e bëtë?
Nuk dua që ju të jeni të pakënaqur.
Nuk mund të isha
John Brooke është burri im.
Dhe unë jam gruaja e tij.
Hannah! Gjithçka është në rregull. Gjithçka është në rregull.
Çfarë bëjmë ne?
Ne duhet të dërgojmë për nënën tuaj.
- Marmee! - Shendet.
Ajo është më keq. Nuk dija çfarë të bëja tjetër.
- Jo, si është ajo? - Vajzat e mia.
Beth im i ëmbël.
Hannah, bëj një supë të qartë. Jo, merrni akull. Ne kemi nevojë për t'ju ftohur.
Kush është me babanë?
Gjoni qëndroi me të.
Duhet të ndryshojmë mbathjet.
Ne do të ju lëvizim, vajzë e ëmbël.
- Oh, shiko atë. - Kjo është ajo.
Prit. Është në rregull.
E di.
Ju lutemi luftoni.
Mos shkoni në heshtje.
Përleshje.
Ju lutem, ju lutem, vetëm luftoni deri në fund dhe jini me zë të lartë,
dhe mos largo vetëm me qetësi, Beth.
Marmee?
Jo.
Gëzuar Krishtlindjet, Beth.
Kokoshka. Sigurohuni që është në mes.
- E di. - Ju po i bëni palët së pari,
dhe ato nuk janë të vendosura për kokoshka ime sepse unë jam duke bërë një rrobë kokoshka.
Dhe ju jeni duke humbur zbukurimet, dhe ato nuk po varen siç duhet.
Palët janë gjëja më e rëndësishme. Nëse nuk keni anët...
Këtu është një tjetër dhuratë e Krishtëlindjes për familjen Mars.
- Oh Zoti im! Ati! - Baba!
Ati!
Gratë e mia të vogla.
Si jeni rritur.
Oh, Beth.
Gëzuar Krishtlindjet, e dashura ime.
- Gëzuar Krishtlindjet secilit prej jush. - Gëzuar Krishtlindjet, baba.
Gëzuar Krishtlindjet.
Oh, faleminderit Zotit.
- Faleminderit Zotit që jeni në shtëpi. - Faleminderit Zotit për ty.
Tani mund të zemërohem personalisht me ju.
Nuk besoj se sot është dita ime e dasmës.
Mm.
Isfarë është e gabuar?
Asgjë.
Jo.
Mund të largohemi. Mund të largohemi tani.
Unë mund të bëj para. Unë do të shes histori.
Unë do të bëj asgjë. Do gatuaj. Do ta pastroj. Unë do të punoj në një fabrikë. Unë mund të bëj një jetë për ne.
- Jo... - Dhe duhet të jesh aktore,
dhe ju duhet të keni një jetë në skenë.
Le të ikim bashkë.
- Dua të martohem. - Oh pse?
Sepse e dua.
Do të mërzitesh prej tij në dy vjet,
dhe do të jemi interesant përgjithmonë.
Vetëm se ëndrrat e mia janë të ndryshme nga e juaja nuk do të thotë se ato janë të parëndësishme.
Dua nje shtepi.
Dhe një familje. Dhe unë jam i gatshëm të punoj dhe të luftoj.
Por unë dua ta bëj atë me Gjonin.
Unë thjesht urrej që po më lini.
Mos ik.
Oh, Jo.
Nuk po ju lë.
Dhe përveç kësaj...
një ditë, do të jetë radha juaj.
Unë do të preferoja të isha një rrotullues falas dhe të vozis kanojën time.
Do ta beja
Nuk mund të besoj se fëmijëria ka mbaruar.
Do të mbaronte një mënyrë a tjetër.
Dhe çfarë fundi i lumtur.
Promisesfarë premtimesh të tepërta...
duke e dhënë veten për të marrë tjetrin.
Farë dhurate
Gjithmonë dhënë më parë dihet kostoja ose shpërblimi.
Unë ju shqiptoj burrë e grua.
Ju mund të puthni nusen.
Oh, nuk ka pse të bësh bujë.
Ju nuk keni nevojë të më shihni tek karroca.
Oh, unë jam i lumtur për të.
Shpresoj se do të jeni të lumtur tani...
se e keni prishur jetën në të njëjtën mënyrë si nëna juaj duke u martuar me babanë tuaj.
Motra ime e dashur, ju jeni shumë i mirë.
- Dhe faleminderit për festimet e sotme. - Ju jeni më të mirëseardhur.
Faleminderit, halla Mars.
Oh, nuk më pëlqen të puth.
Oh, më vjen keq.
Do të vjen keq kur të keni provuar dashurinë në një vilë dhe ta keni parë një dështim.
Nuk mund të jetë më keq sesa disa njerëz e gjejnë në shtëpi të mëdha.
Oh, e kuptoj mjaft mirë kuptimin tuaj.
Nuk më mungon një gjë.
Ne e dimë këtë.
Dhe nuk jeni plotësisht gabim.
Mund të mos jem gjithmonë i drejtë, por nuk jam kurrë gabim.
Ohh. Dhe këtu është i vetmi anëtar i shëndoshë i familjes.
Unë me të vërtetë nuk mund të marr më shumë nga kjo.
- E di. - Mund ta imagjinoni.
Marmee! Marmee! Marmee, Marmee, Marmee!
- Çfarë? - Halla Mars po shkon në Evropë.
Oh, dhe ajo dëshiron që unë të shkoj me të!
Kjo është e mrekullueshme!
Tani e di pse i kalova gjithë ato orë të mërzitshme duke i lexuar asaj.
Jo, jo, ajo dëshiron që unë të shkoj.
Si shoqëruesja e saj.
Evropa, me ju?
Po, ajo dëshiron që unë të punoj në artin tim dhe atë frëngjisht, natyrisht.
Pavarësisht nuk ju pëlqen frëngjishtja, a?
Kjo është e mrekullueshme, Amy.
Ati! Unë jam duke shkuar në Evropë!
Meg u martua.
Amy larg në Evropë.
Dhe tani që je diplomuar, do të pushosh në një pushim të gjatë.
Unë thjesht nuk jam i mirë si Beth, kështu që jam i zemëruar dhe i shqetësuar.
Nuk ke pse të qëndrosh këtu, Jo.
Pse? A duhet të ikim dhe të bashkohemi me një anije pirate?
- Jo. Jo - Nuk është përdorim, Jo.
- Mos. - Duhet ta dilnim.
- Jo - Unë të kam dashur
qysh kur të kam njohur, Jo. Nuk mund ta ndihmoja.
- Unë u përpoqa të tregoja dhe nuk do të më lejonit. - Jo
Por unë duhet të të bëj që të dëgjosh tani dhe të më jap një përgjigje sepse nuk mund të vazhdoj kështu!
- Të lutem mos. - Unë hoqa dorë nga bilardo.
Hoqa dorë nga gjithçka që nuk ju pëlqeu. Jam i lumtur që bëra.
Isshtë mirë, dhe unë prita, dhe unë kurrë nuk u ankova sepse...
E dini, e kuptova se do të më donit, Jo.
Dhe e kuptoj që nuk jam mjaftueshëm mirë
- dhe unë nuk jam ky njeri i madh... - Jo! Po ju jeni.
Ju jeni shumë e mirë për mua.
Dhe unë jam shumë mirënjohës për ju, dhe unë jam aq krenar për ju, dhe unë thjesht...
Unë nuk shoh pse nuk mund të të dua ashtu siç dëshiron mua.
Nuk e di pse.
Nuk mundesh?
Jo. Nuk mundem
Nuk mund të ndryshoj se si ndihem, dhe...
do të ishte gënjeshtër të thuash që bëj kur nuk bëj.
Më vjen shumë keq, Teddy.
Më vjen keq, por thjesht nuk mund ta ndihmoj.
Nuk mund ta dua askënd tjetër, Jo. Te dua vetem
Do të ishte fatkeqësi nëse martohemi.
- Nuk do të ishte. - Do të ishim të mjerë.
- Jo, do të isha një shenjt i përsosur. - Nuk mundem! Nuk mundem!
- E kam provuar dhe kam dështuar. Nuk mundem - Pse e presin të gjithë, atëherë?
Pse e pret familja juaj dhe gjyshi im? Pse po e thua kete? Thuaj po.
- Le të jemi të lumtur së bashku, Jo! - Nuk mund të them po vërtet, kështu që nuk do ta them fare.
Do të shihni që kam të drejtë përfundimisht,
dhe do të më falënderoni për të.
Më mirë do të rrija veten se sa ta kuptoj këtë, Jo.
- Teddy. - Më mirë do të kisha vdekur.
Teddy, mos e thuaj atë.
Teddy.
Dëgjo, do të gjesh një vajzë të bukur, të realizuar
kush do të të dojë dhe të adhurojë,
dhe ajo do të bëjë një zonjë të mirë për shtëpinë tuaj të shkëlqyer, por unë nuk do ta bëja.
- Po, do të bëje, Jo. - Më shiko.
- Unë jam i dashur, dhe jam i vështirë, dhe jam i çuditshëm. - Unë të dua, Jo.
- Dhe do të kishit turp për mua. - Unë të dua, Jo.
Dhe ne do të grindeshim sepse nuk mund ta ndihmojmë as tani.
Unë do të urreja shoqërinë elegante, ju do të urrenit shkrimet e mia, dhe ne do të ishim të pakënaqur.
Dhe ne do të dëshironim të mos e kishim bërë atë, dhe gjithçka do të jetë e tmerrshme.
A ka ndonjë gjë më shumë?
- Jo, asgjë më shumë. - Në rregull.
Përveç kësaj...
Teddy, nuk besoj se do të martohem ndonjëherë.
Unë jam i lumtur ashtu siç jam,
dhe unë e dua shumë mirë lirinë time për të qenë me nxitim ta heq atë.
- Unë mendoj se keni gabuar, Jo. - Jo
Unë mendoj se do të martohesh. Unë mendoj se do të gjesh dikë dhe do t’i duash.
Dhe do të jetoni dhe do të vdisni për ta sepse kjo është mënyra juaj, dhe ju do.
Dhe do të shikoj.
Nuk dua ta shqetësoj shkrimin tuaj.
Nuk e bëj më atë.
Nuk e shpëtoi atë.
Ju jeni shumë i vetmuar këtu, Jo.
A nuk do të dëshironit të ktheheshit në New York? Po shoku juaj Friedrich?
- A nuk ishte ai emri i tij? - Jo
Unë shkatërrova miqësinë tonë me temperamentin tim, ashtu si shkatërroja gjithçka.
Jam i sigurt se nuk do ta shoh më kurrë.
Dyshoj se një mik i sinqertë do të pengohej.
Uroj që të ishin të vërteta.
Nëse unë isha vajzë në një libër, gjithçka do të ishte kaq e lehtë.
Thjesht hiqni dorë nga bota për fat të mirë.
Kthimi i Laurie, ju e dini.
- Oh, ai është? - Mm.
Kishte një letër nga Amy. Ajo po kthehet në shtëpi.
Ajo është shkatërruar për Beth-in.
Halla Mars është shumë e sëmurë, kështu që Laurie do t'i shoqërojë ata.
- Kjo është mirë për të. - Mm.
- Whatfarë është? - Nuk e di.
Unë gjithmonë kam qenë mjaft i kënaqur me familjen time.
Mos e kuptoni.
Ndoshta...
Ndoshta unë...
ishte shumë i shpejtë për ta kthyer poshtë.
Laurie.
A e do?
Nëse ai më pyeti përsëri, unë mendoj se do të thoja po.
A mendoni se ai do të më pyesë përsëri?
Por a e doni atë?
Më intereson më shumë të jem e dashur.
Dua të jem e dashur.
Kjo nuk është njësoj si dashuria.
E di.
Ti e di, unë vetëm... Unë thjesht ndjehem...
Unë thjesht ndjehem si...
gra, ata...
Ata kanë mendje dhe kanë shpirt, si dhe vetëm zemra.
Dhe ata kanë ambicie dhe ata kanë talent, si dhe vetëm bukuri.
Dhe unë jam aq i sëmurë nga njerëzit që thonë se dashuria është vetëm gjithçka që një grua është e përshtatshme për të.
Jam shumë i sëmurë nga kjo.
Por unë jam... jam kaq e vetmuar.
Nuk mund të të lejoj të udhëtosh vetëm me hallën Mars duke qenë kaq e sëmurë.
Edhe nëse më përbuzni.
Nuk ju përçmoj, Laurie.
Beth ishte më i miri nga ne.
Nuk po martohem me Fredin.
Kam dëgjuar për këtë.
Dhe nuk keni asnjë detyrim të thoni asgjë ose të bëni asgjë.
Unë thjesht nuk e doja ashtu siç duhej.
Pra, nuk kemi nevojë të flasim për të. Nuk kemi nevojë të themi asgjë.
Teddy im i dashur,
Më mungon më shumë sesa mund të shprehem.
Kam menduar se fati më i keq ishte të jesh grua.
Isha i ri dhe budalla.
Por tani unë kam ndryshuar.
Fati më i keq është të jetoj jetën time pa ty në të.
Unë kam qenë gabim që ju hodha poshtë dhe ik për në New York.
Oysters!
Lobsters!
Jo.
Jo. Jo.
Jo.
Zgjohu.
- Teddy! Oh, jeni rikthyer. - A jeni i kënaqur që më shihni, atëherë?
Po.
Oh, u shqetësova.
Oh. Këtu, ejani uluni.
Si është Amy? A ju shqetësoi ajo gjatë rrugës nga Evropa me preenjën e saj?
Po, por mua më pëlqen kjo.
Ku eshte ajo? A nuk erdhi ajo në shtëpi?
Nëna juaj e ka poshtë në Meg's. Ne u ndalëm në rrugë.
Nuk kishte duke e hequr gruan time nga kthetrat e tyre.
Juaji cfare
E kam bërë tani. Ishte menduar të ishte një surprizë.
Ne ishim të fejuar dhe po shpresonim të presim,
por kjo do të thotë që tani jemi burrë e grua.
Ju dhe Amy?
Po.
Keni rene ne dashuri?
Po.
Jo, dua të them një gjë dhe pastaj do ta heqim përgjithmonë.
Te kam dashur gjithmone.
Por dashuria që ndiej për Amy, është ndryshe.
Dhe unë mendoj...
keni pasur të drejtë për këtë. Unë mendoj se do ta kishim vrarë njëri-tjetrin.
Po.
Unë mendoj se ishte menduar në këtë mënyrë.
Oh, Teddy.
Ju jeni i vetmi që më quan ndonjëherë se Jo, Jo.
"Teddy".
Farë ju quan Amy?
"Zoti im."
Kjo tingëllon si ajo.
Epo, ju duket se meriton atë.
A mund të jemi akoma miq, Jo, të lutem?
Sigurisht, djali im. Gjithmonë.
Ajo është një piktor.
A je i emocionuar?
Laurie ju tha?
Po, po.
Amy, jam shumë e lumtur për ty.
Kjo... Kjo ishte menduar të ishte.
Oh, jam lehtësuar. Faleminderit.
Doja të shkruaja, Jo. Desha të shkruaja.
Dhe kam dashur të shpjegoj, por gjithçka po ndodhte kaq shpejt
dhe unë u shqetësova se do të zemërohesh për mua.
- Jo. Jo - Jo, nuk je zemëruar me mua?
Jeta është shumë e shkurtër për t'u zemëruar ndaj motrave të dikujt.
Me te vertete me mungon.
E di.
Faleminderit.
Z. Laurence.
Jo.
Oh, Jo.
Nuk mund ta sillja veten në...
Shtëpia nuk duket e drejtë pa të, dhe...
Nuk mund të hynte, duke e ditur që ajo nuk do të ishte aty.
E di që nuk jam gjysma aq e mirë sa motra ime,
por ju e dini që unë do të jem një mik për t'u mbështetur, nëse do të më lejoni.
Në rregull.
I dashur Z. Dashwood,
të mbyllura janë kapitujt e parë të një pjese për të cilën kam filluar vetëm të punoj.
Mund të përshtatet si histori për të rinjtë, por mendoj se ndoshta është mjaft e mërzitshme.
Sidoqoftë, unë po jua dërgoj juve në rast se ajo ka diçka me vlerë, edhe pse dyshoj në të.
Jo Mars
Mendova që ajo më urrente.
Ajo ende mund të të urrente dhe të të linte shtëpinë.
Po ti dhe Gjoni?
Ne nuk mund të menaxhojmë një shtëpi të madhe si kjo. Shtë shumë e madhe.
Unë duhet ta shesja atë, por unë do të doja të bëja diçka që do ta bënte vërtet hallën Mars të kthehej në varrin e saj.
- Nuk do të më vinte në mendje për këtë. - Një kthesë e këndshme.
Vetëm një rotacion, asgjë e tmerrshme.
Cfare do te besh?
Unë do të doja të hap një shkollë.
Ne kurrë nuk kemi pasur një shkollë të duhur, dhe tani ka hapje të kolegjeve të grave.
Duhet të ketë një shkollë. Për Daisy.
- Dhe çfarë do të bëjë Demi? - Do të hap një shkollë për djem dhe vajza të dy.
Po me shkrimin?
- Po për atë? - Për çfarë po punoni?
Kam filluar diçka, por nuk mendoj se është shumë mirë.
- Të gjithëve u pëlqen ato që shkruani. - Jo, ata jo.
Une
Epo, ka të bëjë vetëm me jetën tonë të vogël.
Kështu që?
Epo, kush do të interesohet për një histori
e luftërave dhe gëzimeve të brendshme?
Ajo nuk ka ndonjë rëndësi të vërtetë.
Ndoshta nuk duket e rëndësishme sepse njerëzit nuk shkruajnë për to.
Jo, shkrimi nuk i jep rëndësi. E pasqyron atë.
Nuk mendoj kështu.
Shkrimi i tyre do t'i bëjë ato më të rëndësishme.
Kur u bëre kaq i mençur?
Unë gjithmonë kam qenë. Ju ishit shumë e zënë duke parë gabimet e mia.
Të cilat kurrë nuk ishin aty, natyrisht.
E nderuar zonja Mars,
Kam lexuar kapitujt që keni dërguar dhe duhet të pajtohen, ato nuk janë shumë premtuese.
Por, ju lutemi, dërgoni më shumë histori të shumëllojshmërisë skandaloze, nëse keni.
Ose, do të them, shoku juaj mund.
Kërkimet e mia për shaka.
Nuk mund ta ndihmoja.
Jo, zbrit!
Vjen!
Jam i uritur.
- Jo, ju mund të dëshironi të prisni sepse... - Unë jam i famshëm.
Por, Jo, i dashur, ju keni një mysafirë.
Nuk njoh njeri.
Më vjen keq që ndërhyj, por...
Ti je ti
Oh, uh... Heh.
Përshëndetje.
Përshëndetje. Unë jam Josephine Mars.
- Unë jam Jo. - Josephine, a je ti?
Mirë se vini! Mirëpritur. Kjo është Kitty dhe Minnie.
Dhe unë shoh që ju keni takuar tashmë profesorin tonë. Dhe ai është një njeri shumë i realizuar.
Dhe nëna juaj thotë që ju jeni një shkrimtar.
Unë mbaj një ditar, ju e dini.
Kemi shumë njerëz interesantë këtu, intelektualë dhe evropianë...
Jo, shpresoj se është në rregull. Unë e mora adresën tuaj nga Znj. Kirke.
Kush është ky? Kush je ti?
Më vjen shumë keq për të ndërhyrë. Unë isha afër dhe mendova se do...
- Por unë do të shkoj. - Jo, jo.
Te lutem qendro. Kemi më shumë sesa mjaft hapësirë.
A mund të më thotë dikush se kush është ky njeri?
Nuk dua të jem barrë.
Oh, nuk je aspak barrë.
- Po sigurisht. Ju lutem. - Unë jam Laurie.
- Kush je ti? - Unë jam Friedrich Bhaer.
Ne ishim në të njëjtën konvikt së bashku në New York.
Oh, Jo, ai është shumë i pashëm.
A keni ndërmend të qëndroni në New York?
Jo. Më kanë ofruar një profesori në Kaliforni.
Dhe, pasi nuk kam asgjë duke më mbajtur këtu,
Mendova se mund të shkoja në perëndim.
Thereshtë e re atje, dhe ata janë më pak të veçantë për emigrantët.
Mbase duhet të shkoj në perëndim.
Ju nuk jeni një emigrant, kështu që mbase duhet të qëndroni në shtëpi.
Po shkoj!
Jo!
- Joseph, jo Josephine. - E njoh Jozefin.
Shumë mirë, në të vërtetë.
Ky është një instrument i bukur.
Cilin prej jush luan?
Oh, ishte motra ime Beth.
Të gjithë luajmë pak, por...
Por asnjëra ashtu si ajo.
Shtë shumë e vështirë të humbasësh një motër.
Me vjen keq.
- A luani? - Po. Une
Do të na bënte kaq të lumtur nëse do të luanit tani.
Ajo nuk do të donte që pianoja të heshte.
Nuk dua të ofendoj.
Jo më pak.
- Ishte aq bukur të takoja. - Bukuroshe të takoj. Mirupafshim.
Ishte një kënaqësi e vërtetë, z. Bhaer.
- Bye, Laurie. - Mirupafshim.
- Faleminderit për gjithçka. - Bukuroshe që të kam.
Nëse do të vini ndonjëherë në Kaliforni, unë do të doja t'ju shikoja.
Nuk e di që do, por faleminderit.
Mirë, mirupafshim.
Mirupafshim.
Çfarë?
Pse po më shikoni të gjithë kështu?
Whatfarë njeriu i mrekullueshëm. Shpresoj që ai të kthehet.
Ai do të bënte një mik të frikshëm për mua.
- Oh, baba, ai nuk ishte këtu për ty! - Jo?
- Jo, ju e doni atë. - Çfarë?!
- Jo, jo, nuk e bëj. - Po, ti!
Unë jam gjysma aq e zgjuar sa ju, por mund ta shoh kaq qartë. Ti e dashuron ate.
- A nuk e do ajo? - Instinkt i mirë. Ti e dashuron ate.
Nuk të kam parë kurrë kaq të lumtur. Elsefarë tjetër është dashuria?
Ju duhet të shkoni pas tij. Laurie, përgatitni kuajt. Ne mund ta kapim atë.
- Po vij edhe unë. - Jo, nuk po shkoj.
- Po ju jeni. Amy ka të drejtë. - Pikërisht!
Kurrë nuk kam menduar se do të përgatisja një karrocë për të ndihmuar Jo Marsin të ndiqte një njeri, por më pëlqen.
- Ai po kalon në Kaliforni. - Kjo ishte trillim!
- Ai ishte duke lypur praktikisht një arsye për të qëndruar. - Por po bie shi jashtë.
Nuk ka rëndësi. A mund të vish me mua?
- Unë kam nevojë për të rregulluar ju. - Jo
Laurie, a do të ndaleni të qëndroni atje dhe të shkoni të merrni kuajt gati? Faleminderit.
Ju kurrë nuk pyesni për nënën time, edhe kur e dini që unë e kam parë atë.
Unë supozoj që ajo është akoma gjallë.
Por e pyes nënën tuaj.
Dhe nuk kam ide pse.
- Ju jeni duke humbur qëllimin. - Kjo eshte e vertete.
- Cfare eshte ajo...? Dofarë duan? - Nuk kam ide.
- Baba, po e boton? - happenedfarë ndodhi me "gratë e vogla"?
Më thuaj që e ke pjesën tjetër të këtij libri.
Çfarë?
Unë thjesht po përpiqem të rregulloj këtë flokë.
Ah! Ndal, ndalo, ndalo. Ndalimi i karrocës.
- Prit, ndalo! - Ndalimi i karrocës!
- Ndalesa Në rregull, Shko. Out. Out. - Shko Shkoni shkoni shkoni.
- Shko! - Jo, flokët e tu!
Kiss atë me dashuri!
Sinqerisht, nuk shoh pse nuk u martua me fqinjin.
Epo, sepse fqinji martohet me motrën e saj.
E drejtë, e drejtë. Sigurisht.
- Pra, me kë martohet? - Asnje.
Ajo nuk martohet me asnjë prej tyre.
Jo.
Jo! Jo, jo, kjo nuk do të funksionojë fare.
Ajo thotë se i gjithë libri që nuk dëshiron të martohet.
Kujt i intereson?
- Vajzat duan të shohin gratë të martuara, jo të qëndrueshme. - Jo, nuk është përfundimi i duhur.
Përfundimi i duhur është ai që shet.
Më beso.
Nëse vendosni të përfundoni librin tuaj të lezetshëm me heroinën tuaj një spinster,
askush nuk do ta blejë atë.
Nuk do ia vlen të shtypet.
Unë mendoj se martesa ka qenë gjithmonë një propozim ekonomik, madje edhe në trillime.
Shtë romancë.
- mercshtë mercenar. - Vetëm mbaroje në atë mënyrë, do të jesh?
Fine.
- Shko! - Jo, flokët e tu!
- Kiss atë me dashuri! - Shko!
- Dukesh shume e bukur! - Shko, Jo!
Jo!
Unë... nuk dua që të largohesh. Unë dua që ju të qëndroni.
- ti? - Po.
Unë kurrë nuk do të largohesha nëse dëshironi që unë të qëndroj.
- Jo, dua që ju të qëndroni. - Nuk kam asgjë për t'ju dhënë, Jo.
Nuk ka rëndësi.
Duart e mia janë bosh.
Ata nuk janë bosh.
Me pelqen.
Shtë romantike.
Isshtë shumë në lëvizje.
Kjo është shumë emocionuese.
- Mirë, faleminderit. - Ne mund ta quanim kapitullin...
"Nën ombrellën".
- Kjo është mirë. - E përsosur.
- Tani, është çështja e kontratës. - Mm-hm.
Unë jam i gatshëm t'ju jap 5 përqind të honorarëve.
Kështu që unë fitoj 5 përqind të fitimit.
Pesë përqind e fitimeve neto, pasi të rimbursoj.
Huh. Epo, po në lidhje me një pagesë përpara?
Unë jam ai që po rrezikoj në shtypjen e këtij libri.
Po, por është libri im.
Dhe nëse funksionon mirë, ne të dy do të fitojmë para.
Nëse jo, unë mund të qëndroj në biznes.
Oh, kështu që unë nuk marr asgjë nëse ajo dështon.
Jo, do t'ju jap 500 dollarë tani për të blerë të drejtat e autorit.
Të drejtat e autorit?
Kjo është e drejtë për ribotim, atë lloj gjëje.
Sequels, personazhe për histori të tjera.
- Mm. A mund të vlejë diçka? - Epo, vetëm nëse është një sukses.
I shoh. Duket si diçka që do të dëshiroja të zotëroja, jo?
A nuk i thatë familjes suaj duheshin më shumë para?
Po, ata e bëjnë, kjo është arsyeja pse unë kam kërkuar pagesa para.
Jo. Isshtë shumë e rrezikshme. Unë do të paguaj vetëm për të drejtat e autorit.
Ju mbani 500 dollarët tuaj, dhe unë do t'i ruaj të drejtat e autorit.
Gjithashtu, unë dua 10 përqind të honorarëve.
Pesë pikë pesë përqind. Kjo është shumë bujare.
- Nëntë përqind. - Gjashtë përqind, dhe kjo është ajo.
Z. Dashwood, nëse do të shes heroinën time në martesë për para, edhe unë mund të marr një pjesë të saj.
Gjashtë pikë gjashtë përqind.
Done.
Dhe nuk keni nevojë të vendosni për të drejtat e autorit tani.
Jo, kam vendosur.
Unë dua të zotëroj librin tim.
- Ku eshte ajo? - Ajo është këtu, të gjithë!
Eja!
Tani, shihni nëse mund të bëni një B.