‫ترجمه از آرین و ایلیا ‫Cardinal & EILIA
‫Telegram: @EiliaSubs
‫«من مشکلات زیادی داشتم، ‫پس داستان‌های شاد می‌نویسم» ‫-- لوییزا می الکات
‫ببخشید. دنبال دفتر «ویکلی والکینو» بودم
‫می‌خوام آقای دش‌وود رو ببینم
‫یکی از دوستام ازم خواسته، ‫یکی از داستان‌هاش رو به ایشون بدم
‫اون... اینو نوشته
‫خوشحال میشه اگه این باب میل بود ‫بیشتر هم بنویسه
‫گمونم اولین تلاشش نباشه
‫نه، قربان. ایشون داستان‌هاش رو ‫به «المپیک» و «اسکندال» فروخته و
‫به خاطر یه داستان توی ‫«بلارنی‌استون بنر» یه جایزه برده
‫یه جایزه؟
‫بله
‫بشینید
‫این رو قبول می‌کنیم
‫اوه، جدی؟
‫با یه سری تغییر. خیلی طولانیه
‫ولی... شما که...
‫من حواسم بود تا یه سری ‫از گناهکارهای داستان توبه کنن
‫کشور تازه یه جنگ رو تجربه کرده
‫مردم می‌خوان سرگرم بشن، ‫نه اینکه نصیحت بشن
‫اخلاقیات این روزا فروش نمیرن
‫شاید بهتر باشه اینو به دوست‌تون بگید
‫چقدر می‌دید... ؟ چطوری... ؟
‫برای همچین چیزایی ‫25 تا 30 دلار می‌دیم
‫واسه اون 20 دلار می‌دیم
‫قبوله. ویرایشش کنید
‫به... دوستم بگم که...
‫اگه داستانی بهتر از این داشت هم قبولش می‌کنید؟
‫باید ببینیم چطوریه. ‫بهش بگید کوتاه و جذاب بنویسه
‫و اگه شخصیت اصلی داستان دختره،
‫مطمئن بشید تا آخر داستان ازدواج کنه
‫- یا اینکه بمیره. هر کدوم شد ‫- جانم؟
‫می‌خواد چه اسمی پای داستانش باشه؟
‫اوه.. بله. بدون اسم باشه... اگه میشه
‫هرطور دوست داره، البته
‫اوه، خب...
‫صبح‌تون بخیر، قربان. روز بخیر
‫آره!
‫بثِ عزیزم حتماً خیلی ازت خوشش میاد
‫
‫4/5 تا در هفته
‫قیمت خوبیه
‫یه کم گرون نیست؟
‫اینجا مهمون‌خونه‌ست، نه خیریه
‫باید به موقع کرایه‌ی اتاق رو بگیرم
‫بعدازظهر بخیر، خانم مارچ
‫اوه، بعدازظهر بخیر
‫خیلی آتیشی هستی
‫ممنون
‫نه، آتیش گرفتی!
‫- ممنون ‫- برای من هم همیشه پیش میاد. می‌بینید؟
‫اوه
‫کیتی و مینی منتظرن
‫- اوه، دانش‌آموزام بهم نیاز دارن ‫- همیشه مشغول کاری
‫پول تنها هدف و مقصودِ زندگی منه
‫هیچکس فقط به خاطر پول،
‫خودشو اینطوری جوهری نمی‌کنه
‫خب، خواهرم ایمی توی پاریسه و
‫و تا وقتی با یه آدم خیلی پولدار ازدواج نکرده،
‫من باید خرج خانواده رو تأمین کنم
‫خداحافظ
‫اگه نظر منو بخوای، اعضای جنبش منحط ‫پاریس رو خراب کردن
‫اون زن‌های فرانسوی نمی‌تونستن ‫موهاشون رو شونه کنن
‫- ایمی! ‫- همم؟
‫گفتم این خانمای فرانسوی
‫نمی‌تونستن موهاشون رو شونه کنن
‫آره. درسته، عمه مارچ
‫اوه، سعی نکن چیزی که می‌خوامو بگی، دختر
‫خانواده‌ی دردسرسازت چی نوشتن؟
‫مامان هیچی درباره‌ی بث نمیگه
‫حس می‌کنم باید برگردم ولی ‫اونا میگن همونجا بمون
‫اگه برگردی کاری ازت ساخته نیست
‫دختره مریضه، تنها که نیست
‫و تا وقتی تو و فرِد وان نامزد نکردیدن،
‫نباید بری خونه
‫آره، و البته تا وقتی که
‫همه درس‌های نقاشی رو تموم نکردم
‫اوه، آره، آره
‫البته
‫- کالسکه رو نگه دار! لوری! ‫- چیکار می‌کنی؟
‫- لوری، لوری، لوری! ‫- ایمی!
‫- لوری! ‫- ایمی!
‫ایمی!
‫- چطوری؟ ‫- اوه!
‫خدایا، چه بزرگ شدی
‫نوشته بودی توی هتل میای دیدنم
‫- نتونستم پیدات کنم ‫- به قدر کافی خوب نگشتی
‫شاید نشناختمت ‫چون الان خیلی خوشگل شدی
‫- اوه، بس کن ‫- فکر می‌کردم خوشت میاد
‫- بابابزرگت کجاست؟ ‫- توی آلمانه
‫هنوز در حال سفره. من هم الان ‫واسه خودم سفر می‌کنم
‫- لاس می‌زنی، قمار می‌کنی و نوشیدنی می‌خوری ‫- آره. به مادرت چیزی نگو
‫افتادی دنبال یه دختر جوون توی اروپا؟
‫نه
‫باورم نمیشه جو بهت جواب منفی داد. متأسفم
‫متأسف نباش، ایمی. من... ناراحت نیستم
‫ایمی!
‫ایمی مارچ!
‫- همین الان برگرد اینجا! ‫- عمه مارچ
‫بیا. یالا
‫- چقدر عالی به نظر میاید ‫- ولم کن!
‫باید بریم یه جایی. راه بیفت!
‫لوری به مهمونی شب سال نو بیا
‫همه میان اونجا. فرِد هم هست
‫ساعت 8 جلوی هتل شوآن می‌بینمت
‫اوه! لوری... لباس رسمی بپوش
‫کلاه و لباس ابریشمی!
‫حتماً. بهترین لباس ابریشمی‌ام رو می‌پوشم
‫لوری بود خب
‫می‌دونم
‫18 متر ابریشم آبی و صورتی
‫یکی بعداً میاد سراغ‌شون
‫اوه، مِگ، اون خیلی بهت میاد
‫می‌دونم پیش کدوم خیاط باید بفرستمت
‫میشی خوشگل‌ترین همسرِ توی کنکورد
‫اوه، من... جان یه کت جدید ‫واسه زمستون می‌خواد و
‫دیزی و دمی لباس‌های جدید می‌خوان
‫و همسرش هم یه لباس جدید می‌خواد
‫نمی‌تونم. این... فقط نمی‌تونم
‫ظاهرت رو که ببینه خیلی خوشحال میشه
‫هزینه‌اش رو به کل یادش میره
‫فکر نکنم خیلی افراط باشه
‫18متر کافیه؟
‫- بله ‫- خیلی خب
‫پنجاه دلار؟ پیش خودم چه فکری می‌کردم؟
‫مامانی!
‫اوه، عزیزای من
‫برید بازی کنید
‫بث!
‫بث؟
‫از اون طرف به خونه می‌رسی، از راه غرب
‫پس میرم به غرب!
‫امیدوارم بخت باهات یار باشه
‫پیامی ندارید تا به سرورم بدم؟
‫صبرکن، خواهش می‌کنم، و بگو ‫درباره‌ی من چی فکر می‌کنی
‫فکر می‌کنم اونی نیستی که فکر می‌کنی
‫در این صورت، فکر کنم این ‫درباره‌ی تو هم صدق می‌کنه
‫پس حق با توئه. ‫من اونی که به نظر میاد نیستم
‫یه دونه بزرگش... یه بزرگش
‫ببخشید؟
‫من فقط انگلیسی بلدم. ببخشید، چی؟
‫- چی گفتید؟ ‫- بیا برقص!
‫اوه!
‫دقیقاً می‌دونم می‌خوام با کی برقصم ‫(هفت سال قبل)
‫این رو برمی‌دارم
‫تو با کی می‌رقصی، جو؟
‫می‌دونی که هیچوقت نمی‌رقصم
‫چرا نمیشه همه بریم مهمونی؟ ‫منصفانه نیست
‫- کفش‌های عادی‌ات رو بپوش ‫- اینا زمستون پارسال اندازه بودن
‫دماغم اصلاً خوب به نظر نمیاد ‫(کنکورد، ماساچوست)
‫من دماغت رو دوست دارم
‫- حالا، جو ‫- بهم دست نزن
‫همینطوری احساس مسخره بودن می‌کنم. ‫نمی‌خوام قیافه‌ام هم مسخره بشه
‫اگه سعی کنی، خوشگل میشی
‫- نمی‌خوام. نمی‌کنم ‫- من نمی‌خوام برم،
‫ولی کاش می‌تونستم ‫تمام آهنگ‌ها رو گوش بدم
‫همه رو حفظ می‌کنم و ‫سعی می‌کنم واسه‌ات بخونم‌شون
‫- اینطوری دود دادنش طبیعیه؟ ‫- رطوبتش داره خشک میشه
‫چه بوی عجیبی. بوی پر سوخته میده
‫حالا اینو میارم بیرون و خیلی قشنگ فر میشه
‫چرا موهاش جدا شد؟
‫- مگ، خیلی متأسفم ‫- چیکار کردی؟!
‫ببخشید
‫نباید ازم می‌خواستی اینکارو بکنم
‫مارمی!
‫نمی‌تونم برم، زشت شدم!
‫موهام!
‫زل نزن، دستت رو نذار پشتت،
‫نگو جل الخالق، نگو خفن
‫- باشه ‫- با کسی دست نده
‫سوت نزن
‫مگ مارچ، خیلی خوشگل شدی
‫خب...
‫مگ
‫مرسی
‫نه، خیلی زوده. نه
‫باشه
‫اوه! ببخشید. ‫نمی‌دونستم کسی اینجاست
‫- مشکلی نیست. اگه می‌خواید بمونید ‫- مزاحم نمیشم
‫نه. من اینجا آدمای زیادی رو نمی‌شناسم
‫اولش احساس عجیبی بهم دست داد، می‌دونید؟
‫به من هم همینطور
‫خانم مارچ هستید، درسته؟
‫بله، آقای لارنس، ولی من خانم مارچ نیستم. ‫فقط جو هستم.
‫من هم آقای لارنس نیستم، فقط لوری هستم
‫نمی‌خوای برقصی؟
‫هنوز با راه و روش اینجا آشنا نیستم
‫من بیشتر عمرم رو توی اروپا بودم
‫اروپا! خیلی خفنه!
‫نباید از چنین کلماتی استفاده کنم
‫- کی گفته؟ ‫- اوه، مگ
‫اون خواهر بزرگترمه. بیا
‫
‫اوه، اون خودشه، می‌بینی؟
‫- دختری که لباس بنفش داره ‫- خیلی زیباست
‫اون بهم یادآوری می‌کنه ‫که دختر خوبی باشم،
‫تا وقتی بابا برمی‌گرده بهم افتخار کنه
‫اون کجاست؟
‫برای ارتش اتحادیه داوطلب شد
‫من هم می‌خواستم برم باهاش بجنگم
‫خیلی ناامید کننده‌ست که یه دخترم
‫جو، می‌خوای باهام برقصی؟
‫نمی‌تونم، چون...
‫چون چی؟
‫- به کسی نمیگی؟ ‫- هیچوقت
‫لباسم رو سوزوندم. می‌بینی؟ اینجا
‫و مگ بهم گفت ثابت بمونم، تا کسی نبینتش
‫اگه بخوای می‌تونی بخندی. خنده‌داره، می‌دونم
‫یه فکری برای رقصیدن دارم
‫اوه!
‫- چیه؟ ‫- پام
‫- مچ پام پیچ خورد ‫- اوه!
‫چطوری برم خونه؟
‫فکر نکنم کاری بتونی بکنی،
‫جز اینکه یه کالسکه بگیری یا ‫تمام شب رو اینجا بمونی
‫- کالسکه خیلی گرونـه ‫- بذارید من ببرم‌تون
‫- خونه‌هامون نزدیکه ‫- نه، ممنون
‫- نمی‌تونیم قبول کنید ‫- باید قبول کنید، خواهش می‌کنم
‫نه. خیلی زوده. ‫حتماً قصد نداشتید به این زودی برید.
‫من همیشه زود میرم. جدی میگم
‫چه چاره‌ی دیگه‌ای داری؟
‫خدای بزرگ. چیکار کردید؟
‫اون چلاقه و نمی‌تونه راه بره. می‌لنگه
‫اون صندلی رو خالی کنید. باید خواب باشید
‫به خواهرتون کمک کنید، بعد برگردید توی تخت
‫راه باز کنید. مگ یه سرباز زخمیه
‫- مچ پام پیچ خورد ‫- مگ، یه روزی خودتو
‫در راه مُد می‌کُشی
‫بیا. هانا، یخ می‌خوایم!
‫- اوه، بیاید تو، بیاید تو ‫- مشکلی نیست؟
‫ببخشید که انقدر شلوغه
‫من از آشپزی توی نیمه‌شب لذت می‌برم و
‫به به‌هم‌ریختگی هم توجه نکنید، آقای لارنس. ‫ما که نمی‌کنیم.
‫خواهش می‌کنم، لوری صدام کنید
‫- می‌تونم تدی صدات کنم؟ ‫- آره
‫باید توی نمایش تئاترشون باشی
‫- یه بازیگر اضافه به کارشون میاد ‫- من ایمی هستم
‫- سلام ‫- وگرنه باید برای نقش‌های مرد
‫با جو دعوا کنی، یا نقش زن بازی کنی
‫- یه بیسکوئیت بخور ‫- آره، ممنون
‫و یخ. لوری، مچ‌های پات چطورن؟
‫- یخ می‌خوای؟ ‫- نه، ممنون، خانم
‫فقط مادر صدام کن، یا مارمی. ‫همه اینطوری صدام می‌کنن.
‫اون کفش‌های صورتی رو پوشیدی؟
‫خیلی سرده
‫- ولی خیلی قشنگن، باشه؟ ‫- بازم یخ می‌خوای؟
‫انگار یه خانم جوون هستم که
‫از یه مهمونی با کالسکه برگشتم و
‫خدمتکارها منتظرمن
‫برای نویسنده‌ی اتاق زیرشیروونی
‫چون امشب خیلی از نمایش لذت بردی،
‫می‌خواستم این رو بهت بدم
‫کمکت می‌کنه شخصیت‌ها رو ‫سبک سنگین کنی و با قلمت اونا رو شکل بدی
‫اگه بهم اعتماد داشته باشی، ‫خوشحال میشم که
‫نوشته‌هات رو بخونم
‫من بهت وعده‌ی صداقت میدم و ‫هیچ دانشی رو ازت دریغ نمی‌کنم
‫ارادتمندت، فردریک
‫- فرِد، یه لیوان می‌خوای؟ ‫- حتماً. ممنون
‫میشه یه لحظه منو ببخشی؟
‫لوری
‫ایمی
‫یه ساعت منتظرت موندم
‫حس می‌کنم مچمو گرفتی
‫
‫ایمی، خواهش می‌کنم. ایمی
‫واقعاً می‌خوای بدونی نظرم ‫درباره‌ی تو چیه؟
‫- چیه؟ ‫- ازت متنفرم
‫- چرا ازم متنفری؟ ‫- چون با هر فرصتی که
‫برای خوب و شاد و مفید بودن نصیبت میشه،
‫تنبل و مشکل‌دار و بدبخت‌بازی در میاری
‫- اوه، جالبه ‫- خب، آدمای خودخواه
‫- دوست دارن درباره‌ی خودشون حرف بزنن ‫- من خودخواهم؟
‫- آره، خیلی خودخواهی ‫- اوه
‫با پول و استعداد و زیبایی و سلامتی‌ات...
‫اوه، به نظرت من خوشگلم
‫آره، اینو دوست داری، مردک پوچ
‫با این همه خصوصیات خوب، ‫کاری جز وقت تلف کردن نمی‌کنی
‫برای تو آدم خوبی میشم، ایميِ مقدس. ‫آدم خوبی میشم.
‫از همچین دستی خجالت نمی‌کشی؟
‫- نه ‫- انگار توی تمام عمرت
‫یه روز هم رنگ کار رو به خودش ندیده و ‫اون حلقه هم مسخره‌ست
‫جو این حلقه رو بهم داد
‫خیلی برات متأسفم. جدی میگم
‫فقط کاش بهتر با این کنار میومدی
‫لازم نیست واسه من متأسف باشی، ایمی
‫- تو هم یه روزی همینطوری میشی ‫- نه، اگه مورد علاقه نباشم،
‫حداقل محترم می‌مونم
‫تو این اواخر چیکار کردی، هنرمند بزرگ؟
‫شاید درباره‌ی خرج کردنِ ‫ثروت فرد وان خیال‌پردازی می‌کنی
‫فرد وان، آقایان و خانم‌ها!
‫فرد، من...
‫خیلی متأسفم
‫البته اونا فقط داستانن
‫ولی دارم روی یه رُمان کار می‌کنم
‫و رمانت...
‫قراره اینطوری باشه؟
‫بله. تا اینجا که اینطور بوده
‫با همچین داستان‌هایی؟
‫- دوئل‌ها و کُشتار و... ‫- فروش میره، پس...
‫چرا از اسم واقعی‌ات استفاده نمی‌کنی؟
‫اوه، مادرم از این کار خوشش نمیاد
‫واسه اون زیادی خونی و خشنه
‫و می‌خوام با پولی که در میارم کمک کنم، ‫نه اینکه نگرانش کنم
‫
‫می‌دونی، من... ازشون خوشم نمیاد
‫راستش...
‫یعنی، من... به نظرم خوب نیستن
‫ولی...
‫اونا...
‫توی روزنامه‌ها چاپ شدن،
‫و بقیه همیشه گفتن که من بااستعدادم
‫اوه، من هم فکر می‌کنم بااستعدادی
‫که واسه همین انقدر... رک هستم
‫خب، من نمی‌تونم تشنه‌ی ‫تعریف و تمجید باشم
‫ناراحت شدی؟
‫معلومه که ناراحت شدم. تو الان...
‫الان گفتی کارمو دوست نداشتی
‫جو، تو صداقت می‌خواستی
‫من... آره، می‌خوام
‫تا حالا کسی باهات اینطوری حرف نزده؟
‫چرا، تا حالا چندین بار ‫من رو رد کردن
‫کسیو داری که تو رو جدی بگیره، جو؟
‫- تا باهات درباره‌ی کارت حرف بزنه؟ ‫- و کی بهت این حق رو داده که
‫بگی چی خوبه و چی بد؟
‫- هیچکس، و اینکار رو هم نمی‌کنم... ‫- پس چرا اینطوری رفتار می‌کنی؟
‫جو، واکنشت بیانگر اینه که یه مقداری حرفام...
‫واکنش من بیانگر اینه که ‫تو یه آدم مغرور خودستایی
‫شکسپیر برای مردم می‌نوشت
‫شکسپیر بزرگترین شاعر تمام ادوار بوده،
‫چون اشعارش رو توی کارای محبوب میاورد
‫- ولی من شکسپیر نیستم ‫- خدا رو شکر
‫همینطوریشم یه شکسپیر داشتیم
‫اگه خیلی در این باره می‌دونی،
‫چرا خودت اینکارو نمی‌کنی؟
‫چون من یه نویسنده نیستم
‫- من استعدادهای تو رو ندارم ‫- نه، نداری
‫و تو همیشه یه منتقد می‌مونی و ‫یه نویسنده نمیشی و
‫و دنیا فراموش می‌کنه که ‫اصلاً یه زمانی وجود داشتی
‫- اوه، مطمئنم همینطوره ‫- ولی...
‫من... ولی من...
‫هیچکس جو مارچ رو فراموش نمی‌کنه
‫باور می‌کنم
‫گوش کن
‫ما دوست نیستیم
‫تو دوست من نیستی
‫و نظر تو رو نمی‌خوام،
‫چون خیلی ازت خوشم نمیاد
‫پس فقط دیگه باهام حرف نزن. ‫ممنون.
‫اوه، جوزفین، این برای تو اومده
‫اوه، ممنون
‫بث
‫کریسمس مبارک، دنیا
‫کریسمس مبارک!
‫- کریسمس مبارک ‫- یه پرتقال دیگه بهم بده
‫- جو، ما چند ساعته که بیدار شدیم ‫- چی می‌نوشتی؟
‫دیشب درگیر نمایشنامه‌ی جدیدمون
‫به «سم» بودم
‫نه، سم بی سم. کریسمسه
‫کریسمس که بدون هدیه کریسمس نمیشه
‫- فقیر بودن خیلی ترسناکه ‫- منصفانه نیست
‫چرا بعضی از دخترا یه عالمه ‫چیزای قشنگ دارن و
‫بقیه هیچی ندارن؟
‫ما پدر، مادر و همدیگه رو داریم
‫تا وقتی این جنگ ادامه ‫داشته باشه، پدری نداریم
‫کاش یه عالمه پول و خدمتکار داشتم،
‫تا هیچوقت مجبور نمی‌شدم کار کنم
‫یا می‌تونی یه بازیگر خوب باشی
‫همه‌ی بازیگرا خانمای بدنامی نیستن
‫- من نمی‌تونم بازیگر بشم ‫- من آرزوهای زیادی دارم
‫ولی آرزوی مورد علاقم اینه که ‫یه هنرمند توی پاریس بشم و
‫نقاشی‌های قشنگ بکشم و ‫بهترین نقاش دنیا بشم
‫جو، تو هم همینو می‌خوای، نه؟ ‫تا یه نویسنده‌ی معروف بشی؟
‫آره، ولی وقتی اون میگه ‫خیلی احمقانه به نظر میاد
‫- چرا خجالت می‌کشی؟ ‫- نمی‌کشم
‫آرزوی من اینه که هممون
‫با مامان و بابا توی این خونه پیش هم باشیم
‫- من اینو می‌خوام ‫- بث عالیه
‫- ایمی ‫- موسیقيِ تو چی، بث؟
‫اونو فقط برای خودمون انجام میدم. ‫نمی‌خوام کس دیگه‌ای بشنوتش.
‫نباید خودتو محدود کنی
‫مامان پیشنهاد داد امسال ‫هدیه‌ای نداشته باشیم،
‫چون مردهامون توی ارتش ‫دارن عذاب می‌کشن
‫نمی‌تونم کار زیادی بکنیم، ‫ولی می‌تونیم
‫فداکاری‌های کوچیک‌مون رو ‫با کمال میل انجام بدیم
‫چون مامان خونه نیست، اداشو در نیار
‫- جو، حرکتت خیلی پسرانه بود ‫- واسه همین اینکارو کردم
‫- من از دخترای بی‌ادب که خانمانه رفتار نمی‌کنن بدم میاد ‫- منم از دختربچه‌های ظاهرنما بدم میاد
‫- جو! ‫- دماغم! دماغم!
‫همینطوری وضعش خرابه!
‫جو! جو!
‫می‌دونم براتون مهم نیست چی فکر می‌کنم،
‫ولی دلتون نمی‌خواد که مادرتون ‫شما رو اینطوری ببینه، می‌خواید؟
‫معلومه که برامون مهمه
‫تو از عمه مارچ به خانواده‌مون نزدیک‌تری
‫- نکن، جو ‫- مارمی کجاست؟ دارم از گشنگی می‌میرم
‫خدا می‌دونه. یه بنده خدایی ‫با خواهش و تمنا پیداش شد
‫مادرتون رفت ببینه چی لازم داره
‫کاش وقتایی که می‌خوایم پیشش باشیم، ‫نمی‌رفت به بقیه کمک کنه
‫من و جوانا خیلی گشنه‌ایم
‫- عروسک‌ها گشنه نمیشن ‫- اوج داستان رو از نو نوشتم
‫باید حفظش کنیم. ایمی، لباس‌ها رو بیار
‫من یه تاج خیلی خوب درست کردم و
‫کفش‌های قدیمیم رو آبی رنگ کردم، ‫تا شبیه یه شاهدخت بشه
‫اون تیکه‌ی غمناکش خیلی خوبه
‫صبرکن تا این سخنرانی جدید رو ببینی
‫نمی‌فهمم چطوری چنین چیزای ‫عالی‌ای می‌نویسی، جو
‫- یه شکسپیر تمام عیاری ‫- نه دقیقاً
‫خیلی خب، خانم مایکل‌آنجلو، ‫میشه صحنه‌ی غش کردن رو تمرین کنیم؟
‫- خیلی خشک بازی می‌کنی ‫- نمی‌تونم کاریش کنم
‫تا حالا غش کردن کسی رو ندیدم و
‫نمی‌خوام خودمو کبود کنم
‫اگه راحت بتونم بیفتم، میفتم
‫اگه هم نتونم، آروم میفتم روی یه صندلی و
‫برام مهم نیست هوگو ‫با یه اسلحه میاد سراغم یا نه
‫- هانا؟ ‫- من بازی نمی‌کنم
‫من که هنوز چیزی نگفتم
‫می‌دونستم چی می‌خوای بگی و بازی نمی‌کنم
‫می‌خوام جفتتون اونجا زانو بزنید
‫- باید زانو بزنید ‫- نمی‌خوام
‫این قراره صحنه‌ی مخصوص ما باشه
‫- هیچکس به ما نگاه نمی‌کنه ‫- بخندید
‫- نمی‌خوام ‫- مجبوری
‫به نظرم مگ باید کارگردانی کنه
‫پس به نظرم باید زانو بزنه...
‫- ولی صحنه‌ی ماست ‫- اگه زانو بزنی و نگاه کنی...
‫کریسمس مبارک، دخترا
‫- مارمی! ‫- کریسمس مبارک!
‫خیلی خوشحالم که انقدر ‫شاد می‌بینمتون. نمایش‌تون چطوره؟
‫جو، خسته به نظر میای. ‫بازم تمام شب مشغول نوشتن بودی؟
‫- معلومه ‫- ایمی، بیا بوس بده. ممنون
‫کریسمس مبارک. دخترام چطورن؟
‫- خیلی گشنمه ‫- این صبحونه رو ببین
‫- می‌تونم یه اسب رو بخورم ‫- از این حرفا نزن، جو
‫چیه؟
‫چی شده؟
‫همین نزدیکیا یه خانم فقیر ‫زندگی می‌کنه، خانم هامل
‫هر پنچ‌تا بچه‌اش توی ‫یه تخت می‌خوابن تا یخ نزنن و
‫چیزی برای خوردن ندارن
‫دخترا، حاضرید صبحونه‌تون رو به عنوان
‫هدیه‌ی کریسمس بدید بهشون؟
‫الان همونجاست که میگی، ‫اگه بابا بود همینو می‌خواست؟
‫آره
‫ممنونم
‫و ممنونم آقای لارنس که دعوتم کردید
‫خواهش می‌کنم
‫شاید بتونید مثل ریاضیات، آداب معاشرت هم
‫به پسرم یاد بدید، همم؟
‫دخترا...
‫مراقب باشید
‫مواظب باشید
‫
‫فرشته‌های مهربون اومدن سراغمون
‫سلام. من برگشتم. ‫و غذا و پتو دارم.
‫و ژاکت
‫و یه مقدار دارو آوردیم
‫اینا دخترای من هستن
‫سلام کنید
‫حالش خوب نیست
‫دخترا، چطوره غذا رو باز کنید؟
‫یه‌کم می‌خواید؟
‫یکی می‌خوای؟
‫- آره، همه‌اش مال تو ‫- چطوره یه‌کم هیزم بیاریم؟
‫خوبه، مگه نه؟
‫خوبه
‫مارمی، ما انگشت پا نمی‌خوایم
‫کسی انگشت پاش رو گم نکرده؟
‫- معرکه بود ‫- پاهامو حس نمی‌کنم
‫- کار پری‌هاست؟ ‫- کار بابانوئله
‫- کار عمه مارچه ‫- آقای لارنس فرستادن
‫- بابابزرگ اون پسره لارنس؟ ‫- آره
‫- چرا؟ ‫- شما رو در حال
‫خیرات صبحونه‌ی کریسمس‌تون دید و
‫می‌خواست از این روز لذت ببرید
‫ولی فکر می‌کردم اون یه پیرمرد بدجنسه
‫خیلی سخاوتمندانه‌ست
‫نوه‌اش، لوری،
‫این فکر رو انداخته تو سرش
‫مطمئنم کار اون بوده. ‫باید باهاش دوست بشیم.
‫پسرا منو می‌ترسونن. ‫اون خونه‌ی بزرگ هم همینطور.
‫جنی اسنو میگه آقای لارنس بعد اینکه پسرش
‫با یه زن ایتالیایی رفته، عاقش کرده
‫و حالا نوه‌اش یتیمه و
‫تمام روز توی اون خونه ‫با معلم خصوصیش زندانیه
‫اون یه مرد خیلی مهربونه که دخترش رو
‫وقتی کوچیک بوده از دست داده. ‫حالا پسرش رو هم از دست داده.
‫- دخترش مُرده؟ ‫- خیلی ناراحت‌کننده‌ست
‫لوری خیلی رومانتیک به نظر نمیاد؟
‫- نیمه ایتالیاییه ‫- تو از کجا می‌دونی؟
‫فقط یه ذره باهاش حرف زدی
‫این غذاها کار من نیست،
‫ولی یه سورپرایز دارم
‫یه نامه از طرف بابا!
‫ای کاش می‌تونستم برم پیشش
‫جو، نمی‌تونیم تنها برادرمون رو از دست بدیم
‫خوابیدن توی یه چادر حتماً خیلی ناخوشاینده
‫جو عقب می‌شینه تا گریه کردنش رو نبینیم
‫- خب که چی؟ ‫- میاد خونه؟
‫تا وقتی بتونه می‌مونه و ‫صادقانه کار می‌کنه
‫ما هم یه دقیقه زودتر از وقتی که
‫بتونه بیاد، ازش نمی‌خوایم بیاد
‫«از طرفم بگو که دوست‌شون دارم و ببوس‌شون»
‫«بهشون بگو هر روز بهشون فکر می‌کنم و ‫هر شب براشون دعا می‌کنم و»
‫«همیشه محبت اونا مایه‌ی آرامش منه»
‫«یه سال زمان درازیه که مجبورم ‫برای دیدن‌شون صبر کنم»
‫«ولی بهشون یادآوری که با اینکه صبر می‌کنیم،»
‫«باید همه‌مون کار کنیم تا این روزهای سخت»
‫«به هدر نرن»
‫«می‌دونم که اون بچه‌ها چنان ‫دوستت خواهند داشت،»
‫«چنان صادقانه وظایفشون رو انجام میدن،»
‫«چنان شجاعانه با دشمنانشون می‌جنگن،»
‫«و چنان زیبا خودشون رو ‫در راه راست نگه می‌دارن...»
‫نفرین ساحره، ‫نمایشی از جو مارچ
‫اون رو دلچسب و سریع و قوی کن...
‫«که وقتی برمی‌گردم پیششون...»
‫به آهنگم پاسخ ده
‫«بتونم...»
‫«بیشتر از همیشه به خاطر زنان کوچکم»
‫«شیفته و سرفراز باشم»
‫احسنت!
‫ببخشید. ببخشید
‫ببخشید. ایستگاه شماست، خانم
‫اوه، ممنون
‫رفته؟ چرا؟
‫نمی‌دونم. همینطوری رفت
‫ولی نگفت که برمی‌گرده؟
‫ما با هم گپ نزدیم، پروفسور
‫چرا همینطوری اینجا نشستی؟ ‫لطفاً برو. برو یه چیزی رو گردگیری کن
‫و دخترا چی؟
‫اون بهترین معلمی بود که تابحال داشتن
‫می‌دونم
‫برگشتن سر کار بعد از چنین ‫دوران خوبی خیلی سخته
‫کاش هر روز کریسمس بود
‫یا شب سال نو. ‫اونموقع هیجان‌انگیز نبود؟
‫ما یه مشت هرزه‌ی نمک‌نشناسیم
‫از این حرفای بد نزن
‫من از کلمات پر تأثیر خوشم میاد
‫خب، من باید برگردم مدرسه و هیچ لیمویی ندارم
‫- لیمو؟ ‫- دخترا به هم ترشيِ لیمو میدن و
‫من یه عالمه لیمو بدهکارم
‫- این کافیه؟ ‫- واسه چی اینکارو کردی؟
‫- مگ، مرسی ‫- می‌دونم اینکه یه چیزی بخوای و
‫حس کنی از بقیه‌ی دخترا کمتری، چه‌جوریه
‫این و نقاشی‌ها بدهی‌ام رو صاف می‌کنن
‫- کدوم نقاشی‌ها؟ ‫- هیچی
‫فقط خوشحالم مامان مجبورم نمی‌کنه،
‫با اون دخترای دیگه برم مدرسه
‫زود باشید. دیرم میشه
‫بث، بعد خریدات، می‌خوام
‫مسائل ریاضی و لغت‌های جدید رو تمرین کنی و
‫- وقتی رسیدم خونه ازت می‌پرسم ‫- اوه، باشه
‫خداحافظ
‫
‫- جوزفین؟ ‫- بله؟
‫- اوه! جوزفین ‫- بله؟ اینجام
‫دلیلی داره که دیگه بلشام رو نمی‌خونی؟
‫ببخشید. ادامه میدم
‫مراقب خودت باش، عزیزم. ‫یه روزی بهم نیاز پیدا می‌کنی و
‫به خودت میگی کاش بهتر رفتار می‌کردم
‫ممنون، عمه مارچ، بابت کارتون و
‫لطف‌های بیشمارتون ولی
‫من می‌خوام خودم توی دنیا پیشرفت کنم
‫اوه، باشه
‫نه. هیچکس خودش پیشرفت نمی‌کنه
‫نه واقعاً
‫مخصوصاً یه زن. ‫تو باید با یه مرد خوب ازدواج کنی
‫- ولی شما که متأهل نیستید ‫- چون من پولدارم
‫و مطمئن شدم که پول‌هام رو نگه می‌دارم
‫برخلاف پدرت
‫پس تنها راه برای مجرد بودن، پولدار بودنه؟
‫- آره ‫- ولی راه‌های کمی برای زن‌ها
‫- واسه امرار معاش هست ‫- این حقیقت نداره
‫می‌تونی یه فاحشه‌خونه اداره کنی
‫یا روی صحنه نمایش بدی
‫اصولاً فرقی ندارن
‫اینا به کنار، حق با توئه
‫راه‌های خیلی کمی برای زن‌ها هست
‫- واسه همین باید به حرفام گوش کنی ‫- تا بتونم ازدواج کنم
‫نه. تا زندگیت بهتر از مادر فقیرت باشه
‫- ولی مارمی زندگیش رو دوست داره ‫- تو نمی‌دونی اون چی دوست داره
‫پدرت بیشتر به آموزش بچه‌های ‫برده‌های آزاد شده اهمیت می‌داد،
‫تا مراقبت از خانواده‌ی خودش
‫آره، ولی اون کار درست رو کرد
‫خب، انجام کار درست و احمقانه ‫به طور همزمان ممکنه
‫خب، من اینطور فکر نمی‌کنم
‫خب، بهت پول نمیدم تا فکر کنی
‫می‌دونم الان خیلی به ازدواج اهمیت نمیدی
‫نمی‌تونم بگم سرزنشت می‌کنم
‫ولی من می‌خوام یه بار دیگه به اروپا برم و
‫یه هم‌سفر می‌خوام،
‫پس نظرت چیه که باهام بیای؟
‫خیلی خوشحال میشم
‫خیلی خب، پس بخون
‫مارموز بازی هم در نیار
‫از مارموزها خوشم نمیاد
‫رئیس جمهور لینکلن
‫نه، پدر داره براش می‌جنگه
‫پدرم میگه که جنگ وقت تلف کردنه و
‫و باید بذاریم برده‌هاشون رو نگه دارن
‫سوزان، این غیراخلاقیه
‫همه از سیستم سود می‌بردن،
‫از جمله شما خانواده‌ی مارچ
‫چرا فقط جنوب باید مجازات بشه؟
‫شاید همه باید مجازات بشیم
‫خانواده‌ی مارچ دوست دارن شورش کنه
‫باشه. فقط آقای دیویس رو بکِش
‫- مطمئن نیستم کار خوبی باشه ‫- من بدهی ات رو پاک می‌کنم و
‫پنج‌تا لیموی دیگه هم بهت میدم
‫هجی کردنت و علاوه بر اون توانایی خوندنت...
‫خانم مارچ
‫بشین
‫بشین، لوری
‫لاتین بلد بودن یه امتیازه
‫خواهش می‌کنم، باید اینو یاد بگیری
‫نمی‌تونم این کارو از دست بدم
‫- برگرد سر سیسرون... ‫- یه دختر اون بیرونه
‫- نه، نیست ‫- چرا، آقای بروک. یه دختر هست
‫نه، نیست
‫دیگه نمی‌تونم برم خونه
‫- اوه، واقعاً یه دختر هست ‫- یه دختره
‫سلام. زخمی شدی؟
‫- من ایمی هستم ‫- سلام، ایمی. من لوری ام
‫می‌دونم. تو خواهرم رو ‫بعد مراسم رقص آوردی
‫من بودم هیچوقت مچ پام پیچ نمی‌خورد
‫من پاهای کوچیک قشنگی دارم، ‫بهترین پاها توی خانواده
‫ولی دیگه نمی‌تونم برگردم خونه ‫چون حسابی توی دردسر افتادم
‫نگاه کنید
‫آقای دیویس منو زد
‫به خدمتکارا بگو می‌خوام الساعه ‫این نقاشی رو برام بخرن!
‫- ایمی! اینجایی؟ ‫- مگ! دستم. ببین
‫- جو ‫- چه جای قشنگی
‫- خیلی درد داره ‫- تو دیگه باید
‫خوشحال پسر دنیا باشی
‫آدم نمی‌تونه فقط با کتاب زندگی کنه
‫- من می‌تونم. چیکار کردی؟ ‫- هیچی
‫یه نقاشی کشیدم و ‫بعد آقای دیویس منو زد
‫اوه، جل الخالق، اینو ببین
‫اون پدربزرگمه. ازش می‌ترسی؟
‫من از هیچکس نمی‌ترسم. ‫جدی به نظر میاد،
‫ولی پدربزرگ من خیلی خوشتیپ‌تر بود
‫جو، ما که بابابزرگ‌هامون رو مقایسه نمی‌کنیم
‫فکر می‌کنی اون خوشتیپ‌تره، ها؟
‫اوه... نه، راستش، شما هم ‫خیلی خوشتیپ هستید
‫- نمی‌خواستم... ‫- من پدرِ مادرت رو می‌شناختم
‫شخصیتت مثل اونه
‫اوه، خب، ممنونم، قربان
‫دیگه نباید بری به اون مدرسه
‫خوبه. اون مرد همیشه یه احمق بوده
‫- جو واسه‌ات تدریس می‌کنه ‫- من؟ من الانش هم به بث درس میدم
‫- تو معلم خوبی هستی ‫- آره، به نظرم بهتره که دخترها
‫توی خونه درس بخونن
‫فقط چون مدارس دخترا خیلی بدن
‫دقیقاً. کاملاً درسته
‫کاش همه‌ی دخترا از مدرسه می‌رفتن و
‫- اون هم می‌مُرد ‫- تو کار اشتباهی کردی
‫- کتکش رو هم خوردی ‫- من کاری نکردم
‫- فقط یه نقاشی کشیدم ‫- خیلی ممنونم که
‫- مراقب ایمی بودی ‫- اوه، آره، البته
‫دخترام همیشه خودشونو تو دردسر میندازن
‫خب، منم همینطور
‫پس تو هم هر وقت بیای، مراقبت هستیم
‫هر وقت خواستید بیاید اینجا. ‫خواهرتون بث رو هم دعوت کنید.
‫- آره! اون عاشق پیانو میشه ‫- اون همون ساکته‌ست؟
‫آره، بث همینطوریه
‫به اون دختر بگید از پیانوی ما استفاده کنه
‫جو، هر کتابی که می‌خوای رو بردار
‫- میشه بیام نقاشی‌ها رو ببینم؟ ‫- آره
‫یه گلخونه‌ی قشنگ هم داریم
‫باید بریم. دخترا
‫- می‌تونی این نقاشی رو بخری؟ ‫- من این یکی رو می‌برم
‫- اگه مشکلی نیست ‫- زود برش می‌گردونم
‫بازم ممنون
‫بابت دستم ممنون!
‫- ممنون! ‫- خداحافظ
‫اوه... خانم مگ؟
‫دستکش‌تون رو فراموش کردید
‫خب، برگردید سر کار
‫برگردید سر کار
‫نظم رو رعایت کنید! ‫نظم رو رعایت کنید!
‫نمایشی جدید از خانم جو مارچ
‫طی چند هفته‌ی آینده
‫در تئاتر بارنویل اجرا میشه که
‫قراره از هر چیزی که به روی ‫صحنه‌های آمریکا اومده، بهتر باشه
‫با حضور بزرگترین بازیگر
‫از اینجا تا رود می‌سی‌سی‌پی، خانم مگ مارچ
‫- آره. خیلی خوبه ‫- عالیه. احسنت، احسنت
‫گزارش هفتگی. مگ خوب، جو بد
‫بث خیلی خوب و ایمی هم در حد متوسط
‫- کارتون خیلی خوب بود ‫- عالیه
‫- عالیه، عالیه ‫- احسنت
‫جناب رئیس و آقایون،
‫مایلم پیشنهاد ورود عضوی جدید ‫به جمع‌مون رو ارائه بدم
‫کسی که عمیقاً به این خاطر ممنون میشه
‫و فضای انجمن رو شدیداً بهتر می‌کنه
‫پیشنهادم...
‫آقای تئودور لارنس هستش!
‫- اصلاً و ابداً ‫- نه
‫- چی؟ بیخیال. بذارید بیاد پیش ما ‫- جو، اون یه پسر واقعیه
‫ما نمی‌خوایم پسر باهامون باشه
‫- این یه انجمن برای خانم‌هاست ‫- آره
‫- به نظرم باید اینکارو بکنیم ‫- چرا؟
‫- با اینکه می‌ترسیم، من جوابم مثبته ‫- چرا؟
‫- لوریه خب ‫- چی؟ نه
‫- همه چیز رو عوض می‌کنه ‫- خیلی خب، بیاید رأی‌گیری کنیم
‫- دستتو ببر بالا ‫- دستتو نبر بالا
‫دستتو ببر بالا. اون لوریه
‫باشه. قبوله
‫هیچ زمانی مثل الان...
‫خانم‌ها، خانم‌ها، خواهش می‌کنم
‫این نقشه‌ی منه. باید من رو سرزنش کنید
‫جو بعد اینکه یه عالمه ‫اذیتش کردم، قبولش کرد
‫آره. فقط می‌خوام بگم که
‫برای نشون دادن قدردانی‌ام...
‫- آره، آره ‫- بگو
‫برای بهتر کردن روابطِ دوستانه
‫بین کشورهای همسایه،
‫این کلیدها رو بهتون میدم که
‫مال صندوق پستی هستن که ‫توی جنگل و کنار برکه درستش کردم
‫بله، چهارتا کلید. برای تو، عزیزم
‫- مگ، آره، آره. و برای تو ‫- خیلی ممنون
‫این هم مال منه. و دیگه چیزی نمیگم، ‫ممنون بابت لطفتون
‫من هم به عنوان بخشی ‫از این انجمن اینجا می‌شینم
‫- آره، خب، البته. آره، آره ‫- احسنت، احسنت
‫خوش اومدی، لوری
‫- سه، چهار، پنج ‫- جفت‌تون پنج‌تا گرفتید
‫- از دکتر پرسیدم ‫- فکر کنم مساوی شد
‫- منطقی نیست ‫- باورم نمیشه
‫سلام
‫جو!
‫دیزی و دمی! ‫بیاید بغلم
‫اوه، خیلی بزرگ شدید
‫کاش بودی و بهشون درس می‌دادی
‫می‌دونم. خب، الان اینجام
‫- خیلی خوبه که برگشتی خونه ‫- اینو در بیار
‫فکر کنم تنهایی روی بث تأثیر گذاشته،
‫ولی چیزی نگفته
‫- بث کجاست؟ ‫- بالاست. خدایا، جو
‫فکر می‌کردیم بهتر شده، ‫ولی تب قلبش رو ضعیف کرده
‫این رو بگیر و بهترین دکتر رو براش پیدا کن
‫نه، به این پول برای ‫زندگی توی نیویورک نیاز داری
‫نه، من برنمی‌گردم. ‫با بقیه‌اش هم می‌خوام،
‫ببرمش به دریا و قوی‌ترش بکنم
‫ایمی کِی میاد خونه؟
‫- نمی‌خواستیم نگرانش کنیم ‫- خبر نداره؟
‫بث اصرار داشت بهش نگیم،
‫چون نمی‌خواست سفرش خراب بشه
‫یکی از استعدادهای ایمی همیشه
‫فرار کردن از سختی‌های زندگی بوده
‫جو، از دست خواهرت عصبانی نباش
‫انگار هیچیو نمی‌تونم پیدا کنم
‫مارمی، دستکشم رو ندیدی؟
‫آخرین بار کِی دیدیش؟
‫جو! جو، کجایی؟
‫- اون یکی دستکشم رو پیدا نمی‌کنم ‫- مال من رو بردار
‫- جو، دیرمون میشه ‫- کجا میرید؟
‫تو دعوت نیستی
‫با لوری یه جایی میرید
‫- می‌دونستم ‫- آره، همینطوره. حالا انقدر اذیت نکن
‫- بلیط‌ها رو برداشتی؟ ‫- آره. زودباش
‫- با لوری میرید تئاتر ‫- مگ، خواهش می‌کنم، میشه منم بیام؟
‫- ببخشید، عزیزم. ولی تو دعوت نشدی ‫- نمی‌تونی بیای، ایمی،
‫پس بچه بازی در نیار و ‫گریه زاری نکن
‫توی این خونه گیر افتادم و ‫هیچوقت نمی‌تونم جایی برم
‫- بث پیانو داره و من خیلی تنهام ‫- می‌تونم بهت آکورد یاد بدم
‫آکورد نمی‌خوام. می‌خوام برم تئاتر
‫فکر نکنم دلت بخواد بیای ‫جایی که کسی نمی‌خواد باشی
‫همینطوریش هم باید با ‫آقای بروک احمق سر و کله بزنیم
‫- من ازش خوشم میاد. اون مهربونه ‫- ولی من می‌تونم پول خودمو بدم
‫تو نمیای
‫ببخشید، عزیزم، ولی جو درست میگه
‫- نه! خواهش می‌کنم ‫- دفعه‌ی بعد
‫- بیا، مگ. انقدر لوسش نکن ‫- لطفاً، لطفاً، لطفاً!
‫از این کارت پشیمون میشی، جو مارچ!
‫- ایمی! ‫- میشی! پشیمون میشی!
‫انقدر اینطوری نگام نکن!
‫اوه...
‫- از هر لحظه‌اش لذت بردم ‫- آخ! جو!
‫- به نظرم بازیگر زن... اوه! ‫- خیلی خوب بود
‫- آره، اون واقعاً خوب بود ‫- آره. خیلی خوب بود
‫خداحافظ!
‫اوه، من عاشق تئاترم
‫مگ، تو خیلی از اون بهتری
‫ولی اون خیلی خوب غش می‌کرد
‫برام سؤاله چطوری تونست ‫انقدر سفید بشه
‫اون آقای بروک چقدر چاپلوسی می‌کرد
‫به نظرم خیلی خوش‌رفتار بود
‫صبرکن. بذار این فکرمو بنویسم
‫بث، رنگ چشم مورد علاقه‌ات چیه؟
‫- ارغوانی ‫- آقای بروک چشمای آبی داره و
‫یه روح مسن که خیلی از پول مهم‌تره
‫کسی رمان منو برداشته؟
‫- نه ‫- نه. چطور؟
‫ایمی، تو برداشتیش
‫- نه، برنداشتم ‫- دروغ میگی
‫دست من نیست و نمی‌دونم کجاست و ‫برام مهم نیست
‫بهم بگو یا اینکه مجبورت می‌کنم!
‫- سوزوندمش! ‫- مارمی!
‫کتابت رو سوزوندم. ‫گفتم تلافی می‌کنم و کردم!
‫خیلی خب، جو! جو! جو! ‫لطفاً ولش کن!
‫جو. ایمی
‫- بلندش کن! ‫- ازت متنفرم!
‫متأسفم، جو
‫ایمی
‫مسئله اینه که تو فقط ‫به نوشته‌هات اهمیت میدی
‫و من هم نمی‌تونستم با خراب کردنِ
‫یکی از لباس‌هات اذیتت کنم و
‫واقعاً می‌خواستم اذیتت کنم
‫الان من بیشتر از همه ‫به خاطرش ناراحتم. خیلی متأسفم
‫اوه، جو...
‫نذار خشمت رابطه‌تون رو خراب کنه
‫اونو ببخش
‫به همدیگه کمک کنید
‫و فردا دوباره از نو شروع می‌کنی
‫اون لایق بخشش من نیست
‫ازش متنفر می‌مونم. ‫تا ابد ازش متنفر می‌مونم!
‫صبح بخیر، خانما. هوای بیرون آفتابیه. ‫آخرین روز برای رودخونه‌ست.
‫- اسکیت‌های روی یخ‌تون رو بردارید ‫- بریم
‫جو، دفعه‌ی قبل قول دادی،
‫منم می‌تونم بیام. جو!
‫تا ابد قراره اینطوری بمونه؟
‫براش خیلی سخت بوده
‫هیچ کاری نمی‌تونم بکنم؟
‫برو دنبالش. هیچی نگو
‫تا اینکه رفتارش با لوری صمیمانه شد و
‫بعد حرفای محبت‌آمیز بزن
‫مطمئنم دوباره باهات دوست میشه
‫جو، وایسا!
‫دارم میام!
‫دفعه‌ی قبل گفتی می‌تونم بیام!
‫جو، لوری، وایسید! ‫دارم میام!
‫وایسید!
‫جو!
‫نزدیک کناره‌ی رود بمون
‫- وسطش امن نیست ‫- باشه
‫جو!
‫جو، دارم میام!
‫جو!
‫جو، بیا بریم!
‫
‫جو، صبرکن!
‫جو!
‫- خوبی؟ ‫- آره
‫- کمک! کمکم کنید! ‫- ایمی. ایمیه
‫- زودباش. زودباش، جو ‫- جو!
‫جو!
‫جو، یه شاخه بیار. ‫یه شاخه بیار.
‫- ایمی ‫- جو!
‫ایمی. ایمی!
‫کمک! نمی‌تونم نفس بکشم!
‫جو، کمکم کن بکِشمش. ‫ایمی، شاخه رو بگیر. بگیرش.
‫خیلی متأسفم. خواهرم، خواهرم
‫خوابیده
‫اگه می‌مُرد، تقصیر من می‌بود
‫حالش خوب میشه
‫دکتر گفت به نظرش اصلاً سرما هم نخورده
‫من چه مرگمه؟
‫من تصمیمات زیادی گرفتم و
‫یادداشت‌های غمناک زیادی نوشتم و ‫به خاطر گناهانم گریه کردم،
‫ولی انگار هیچ کمکی نمی‌کنه
‫وقتی پای علاقه‌ام میاد وسط، ‫خیلی وحشی میشم
‫می‌تونم به هر کسی صدمه بزنم و ازش لذت ببرم
‫تو منو یاد خودم میندازی
‫ولی تو هیچوقت عصبانی نمیشی
‫من تقریباً هر روز زندگیم عصبانی‌ام
‫جدی؟
‫من ذاتاً صبور نیستم
‫ولی بعد از حدود 40 سال تلاش،
‫دارم یاد می‌گیرم نذارم روم تأثیر بذاره
‫خب، پس منم همینکارو می‌کنم
‫امیدوارم خیلی بهتر از من ‫بتونی اینکارو بکنی
‫سرشت‌هایی هستن، انقدر شریف که ‫نمیشه محدودشون کرد،
‫و انقدر ارجمند که نباید تغییرشون داد
‫جو
‫اوه، بث، عزیزم
‫- لازم نبود بیای ‫- اصلاً نباید می‌رفتم
‫چیزی می‌خوای؟ بیا
‫یه‌کم آب بخور
‫خیلی خوبه که صورتت رو می‌بینم
‫قراره بریم دریا تا خوب و قوی بشی
‫- دریا؟ ‫- می‌خوام تا ایمی برمی‌گرده،
‫بتونی قشنگ برقصی
‫اون که از سفرش نمی‌زنه، نه؟
‫- نه، نه ‫- خوبه
‫خبری هست؟ چی گفته؟
‫نوشته که لوری اونجاست
‫خوشحالم پیششه
‫جواب هیچکدوم از نامه‌هام رو نمی‌داد
‫دلت براش تنگ شده؟
‫دلم برای همه چیز تنگ شده
‫می‌دونم
‫زود باشید ببینم! ‫مگ یه هفته نیستش
‫- داریم میایم! ‫- تو با اون یکی ارابه برو، لوری
‫جاسوسيِ مگ رو بکن. ‫حواست باشه عاشق نشه.
‫- باشه ‫- اَنی خیلی لطف کرده که
‫منو به جشن پیش نماگر دعوت کرده ‫(جشنی برای دختران دمِ بخت که برای ‫اولین بار در مجامع ظاهر و معرفی می‌شوند)
‫- خیلی ممنون که می‌ذاری برم، مامان ‫- فقط خودت باش
‫و برای جشن اینو بنداز. ‫وقتی هم‌سنِ تو بودم، مال من بود
‫هیچوقت نگه داشتن جواهرات ‫تا زمان ازدواج رو درک نکردم
‫باید یه چیزی داشته باشی که فقط مال خودته
‫باید از چیزای قشنگ لذت برد
‫آره، باید از چیزای قشنگ لذت برد
‫- میشه ببینمش؟ ‫- هانا!
‫کاش منم می‌تونستم برم به جشن پیش‌نماگر
‫به نظرتون فکر خوبیه؟ ‫اینکه اینطوری ازتون دور بشه؟
‫دخترا باید وارد دنیا بشن و
‫دیدگاه خودشون رو نسبت به همه چی شکل بدن
‫- ما رو فراموش نکن ‫- نمی‌کنم، جو. فقط یه هفته‌ست
‫- خیلی قشنگه ‫- مال تو نیست
‫مسلماً خیلی بهم میاد
‫باید کفشای خوبی داشته باشه
‫بابت کالسکه ممنون، آقای لارنس
‫- نمی‌دونم چطوری براتون جبران کنم ‫- مزخرف نگو
‫اسب‌ها رو دیدم. خیلی خوبن
‫ولی یه کار می‌تونی بکنی
‫امروز به این فکر افتادم که
‫یه نفر باید از پیانوی دخترم استفاده کنه
‫هیچکدوم از دختراتون می‌خواد که بیاد اینجا و
‫هر از گاهی باهاش تمرین کنه؟ ‫فقط برای اینکه کوک بمونه
‫اگه نمی‌خوان بیان، ‫پس مشکلی نیست
‫اوه، قربان. می‌خوان بیان
‫خیلی هم می‌خوان
‫تو دختری هستی که ‫موسیقی دوست داره؟
‫خیلی دوست دارم. و اگه مطمئن هستید که
‫کسی صدام رو نمی‌شنوه و ‫مزاحمت ایجاد نمی‌کنم، میام
‫مزاحم هیچکس نمیشی، عزیزم
‫- دلم برات تنگ میشه ‫- خداحافظ
‫- میشه روبانت رو قرض بگیرم؟ ‫- نه
‫- خداحافظ! ‫- به سلامت. از جشن لذت ببر
‫- خداحافظ. زود برمی‌گردم ‫- نری شوهر کنی، مگ
‫عاشق نشی
‫- همین الان برگرد ‫- دوستت دارم
‫- همین الان ‫- همین الان
‫
‫ممنون
‫خیلی برای امشب هیجان‌زده‌ام
‫- البته ‫- اوه، نه، من که...
‫امشب چه لباسی می‌پوشی، مگ؟
‫- اینو می‌پوشیم ‫- همین؟
‫نمی‌تونی بگی از خونه ‫یکی دیگه برات بیارن؟
‫- لباس دیگه‌ای ندارم ‫- فقط همینو داری؟
‫- خیلی بامزه‌ست ‫- اصلاً
‫نیازی نیست بگی برات لباس بیارن، دیزی
‫حالا دیگه دیزی صدات می‌کنم
‫من یه لباس صورتی دارم که ‫داره خاک می‌خوره
‫برای خوشحالم کردنم اونو می‌پوشی، ‫مگه نه، دیزی؟
‫- اگه مشکلی نداری ‫- اصلاً
‫همه عاشقت شدن، دیزی
‫- باید لباسم رو نگه داری ‫- نمی‌تونم نگهش دارم
‫- باید نگهش داری. خواهش می‌کنم ‫- نه
‫همه تو رو باهاش دوست دارن
‫خوش بگذره، دیزی کوچولو
‫لوری. نمی‌دونستم تو هم میای
‫قرار بود یه سورپرایز باشه
‫و چه سورپرایز خوبی
‫- چرا دیزی صدات می‌کنن؟ ‫- اسم خودمونی‌شونه
‫مگ که اسم خیلی خوبیه
‫مثلاً دارم یه نقشی بازی می‌کنم ‫که باید یه مدتی دیزی باشم
‫جو اگه بود چی می‌گفت؟
‫تو که واقعاً نمی‌خوای با یکی از این مردا ‫ازدواج کنی، می‌خوای؟
‫ممکنه
‫فردا سردرد خیلی بدی می‌گیری
‫- از ظاهرم خوشت میاد؟ ‫- نه خوشم نمیاد
‫چرا نه؟
‫از لباس توری و پر دار خوشم نمیاد
‫تو بی‌ادب‌ترین پسری هستی ‫که تا حالا دیدم
‫لطفاً منو ببخش و بیا باهم برقصیم
‫متاسفانه رقصم چندان برات خوشایند نیست
‫از لباست خوشم نمیاد ‫ولی فکر کنم خودت واقعاً معرکه‌ای
‫- واقعاً؟ ‫- واقعاً
‫می‌دونم احمقانه است ‫ولی لطفاً چیزی به جو نگو
‫بذار امشب بهم خوش بگذره
‫تا آخر عمرم دیگه کار خوب می‌کنم
‫ببخشید جان
‫خرید اون ابریشم واقعاً ولخرجی بود
‫50 دلار زیاد نیست ولی به نظرم
‫برای یه لباس زیاده ‫با وجود این مسائلی
‫که باید این روزا بهشون رسیدگی کنیم
‫البته هنوز لباس نیست...
‫فقط پارچه‌‌اش رو خریدم
‫اوه
‫که اینطور
‫می‌دونم عصبانی هستی جان
‫نمی‌خواستم پولت رو هدر بدم ‫ولی نتونستم مقاومت کنم
‫وقتی دیدم سالی هرچی دلش بخواد می‌خره
‫و چون من چیزی نمی‌خرم ‫تحقیرم می‌کنه
‫سعی می‌کنم قانع باشم ‫ولی سخته
‫و دیگه از فقیر بودن خسته شدم
‫از همین می‌ترسیدم
‫من بیشترین تلاشمو می‌کنم مگ
‫جان
‫مرد عزیز و مهربون و سخت‌کوش من
‫حرفم پر از ناسپاسی و بدجنسی بود
‫چطور تونستم همچین چیزی بگم؟
‫- شاید واقعاً منظورت همین بود ‫- نه منظوری نداشتم
‫یه راهی پیدا می‌کنیم ‫که کت تو رو هم بگیریم
‫اونموقع دوتایی‌مون باشکوه و موقر نمی‌شیم؟
‫نمی‌تونم از پس هزینه‌اش بربیام عزیزم
‫- جان ‫- باید برم بخوابم
‫جان
‫و واقعاً متاسفم که مجبوری
‫این همه چیزای زیبا رو نداشته باشی
‫و اینکه با کسی ازدواج کردی
‫که نمی‌تونه اینا رو برات مهیا کنه
‫سلام ایمی
‫نمی‌خوام ببینمت
‫ایمی، ازم عصبانی نباش ‫به خاطر رفتارم عذر می‌خوام
‫- دوباره مشروب خوردی؟ ‫- چرا اینقدر بهم سخت می‌گیری؟
‫- ساعت 4 بعد از ظهره ‫- خب یکی باید این کارو بکنه
‫اثر هنری باشکوهت رو کی شروع می‌کنی، رافائلا؟
‫- هیچوقت ‫- هیچوقت؟ چی؟ چرا؟
‫من یه بازنده‌ام
‫جو توی نیویورکه و داره یه نویسنده میشه
‫و من یه بازنده‌ام
‫عجیبه که توی 20 سالگی همچین حرفی بزنی
‫رم خودبزرگ‌بینی‌ام رو ازم گرفت
‫و پاریس باعث شد بفهمم ‫هیچوقت یه نابغه نبودم
‫پس دارم همه امید و آرزوهای ‫احمقانه‌ی هنرمندانه‌ام رو کنار می‌ذارم
‫چرا پا پس بکشی؟ تو که اینهمه استعداد و انرژی داری
‫استعداد نبوغ نیست
‫و هرقدر انرژی مصرف کنی ‫نمی‌تونی استعداد رو به نبوغ تبدیل کنی
‫می‌خوام یا عالی باشم یا هیچی
‫نمی‌خوام یه نقاش به درد نخور معمولی باشم
‫نمی‌خوام دیگه تلاش کنم
‫مگه تاحالا کدوم زن رو ‫به باشگاه نابغه‌ها راه دادن؟
‫خواهران برونته؟
‫- همین؟ ‫- آره فکر کنم
‫و کی همیشه نابغه‌ها رو تعیین می‌کنه؟
‫- گمونم مردها ‫- که رقابت رو به نفع خودشون کنن
‫چه بحث پیچیده‌ای راه انداختی
‫که حالمو بهتر کنی
‫واقعاً اینجوریه؟ حالت بهتر شد؟
‫به نظرم، چه بین زن‌ها چه مردها
‫- من یه استعداد متوسط‌ام ‫- استعداد متوسط؟
‫پس میشه درخواست کنم آخرین پرتره که می‌کشی ‫چهره من باشه؟
‫- خیلی‌خب ‫- حالا که قصد داری
‫آرزوهای هنرمندانه‌ی احماقانه‌ات رو کنار بذاری
‫می‌خوای با بقیه زندگیت چیکار کنی؟
‫بقیه استعداد‌هام رو پرورش میدم
‫تا به گوهر زیبای جامعه تبدیل بشم
‫و فکر کنم اینجاست که ‫فرد وان وارد میشه
‫- مسخره نکن ‫- من فقط اسمشو گفتم
‫- هنوز که باهاش نامزد نکردی؟ ‫- نه
‫ولی اگه زانو بزنه و خواستگاری کنه ‫قبول می‌کنی؟
‫به احتمال زیاد بله
‫اون پولداره ‫از تو پولدارتره
‫درک می‌کنم که بانوان این جامعه ‫نمی‌تونن بدون پول زندگی خوبی داشته باشن،
‫ولی برام عجیبه وقتی که
‫این حرف رو از دهن یکی از دخترای مادرت می‌شنوم
‫همیشه همه می‌دونستن که ‫می‌خوام با یه مرد پولدار ازدواج کنم
‫- چرا باید بابتش شرمسار باشم؟ ‫- چیزی باید شرمساری وجود نداره،
‫تا وقتی که دوستش داشته باشی
‫خب، به نظر من اینکه عاشق کی بشیم ‫دست خودمونه
‫اینجوری نیست که یهو برای کسی اتفاق بیفته
‫به نظرم شاعرها باهات مخالفن
‫خب، من شاعر نیستم
‫فقط یه زنم
‫و به عنوان یه زن راهی وجود نداره ‫که بتونم برای خودم پول در بیارم
‫نه اونقدر که زندگی خوبی تشکیل بدم ‫یا خانواده‌ام رو حمایت مالی کنم
‫و اگه برای خودم ثروتی داشته باشم، ‫که ندارم،
‫اون پول به محض اینکه ازدواج کنم
‫به همسرم تعلق می‌گیره
‫اگه بچه‌دار بشیم ‫مال اون میشن، نه من
‫مایملک اون میشن. ‫پس اونجا نشین و بگو
‫توی ازدواج مسائل مالی مهم نیست، چون هست
‫شاید برای تو اینجوری نباشه، ‫ولی مطمئناً برای من هست
‫فرد اومد ‫میشه لطفاً دکمه‌هامو باز کنی؟
‫ممنون
‫چطور شدم؟ ظاهرم خوبه؟
‫خوشگل به نظر میای
‫خوشگل هستی
‫فرد!
‫دلم برات تنگ شده بود
‫ایشون فرد وان هستن ‫و خواهرشون کیت
‫و البته آقای بروک رو هم می‌شناسین
‫اینها هم مگ، ایمی، بث و جو هستن
‫- خیلی از دیدنتون خوشحالم ‫- اوه چقدر باشخصیت
‫من ایمی مارچ هستم. ‫این اسم رو یادتون باشه
‫یه روز میام لندن پیداتون می‌کنم
‫حتماً یادم می‌مونه
‫
‫- خب... ‫- ببخشید
‫من یه چیزی می‌دونم که تو نمی‌دونی
‫همین الان بگو
‫مگ یه دستکش گم نکرده؟
‫- دست آقای بروکه! ‫- آره
‫- از کجا می‌دونی؟ ‫- خودم دیدم
‫- کجا؟ ‫- توی جیبش
‫- تمام این مدت؟ ‫- آره
‫- رمانتیک نیست؟ ‫- نه ترسناکه
‫- فکر کردم خوشحال میشی ‫- از این فکر که یه نفر بیاد
‫و مگی رو با خودش ببره؟ ‫نه ممنون!
‫اگه کسی بیاد تو رو با خودش ببره ‫بیشتر خوشحال میشی، آره؟
‫دوست دارم ببینم کی جرئتشو داره
‫منم دوست دارم ببینم کی همچین حماقتی می‌کنه
‫«ما هرگز نمی‌توانستیم ‫اینچنین به زمین عشق بورزیم»
‫«اگر روزگار طفولیت را ‫در آن سپری نمی‌کردیم،»
‫«اگر زمین چنان نبود»
‫«که هر بهاران، گل‌های همیشگی ‫شکفته می‌شدند»
‫«همان‌ها که سال‌های پیشین ‫با انگشتان نحیفمان آنها را چیده بودیم»
‫«چه چیز جدیدی ‫ارزش گذار از این یکنواختی شیرین را دارد؟»
‫«وقتی همه چیز آن محبوب و دلنشین است»
‫«چون همگان تجربه‌اش کرده‌اند؟» ‫[جورج الیوت، نویسنده انگلیسی]
‫- عالی نیست؟ ‫- آره
‫عاشق وقتی‌ام که برام کتاب می‌خونی جو
‫ولی وقتی داستان‌های خودتو می‌خونی ‫خیلی بیشتر دوست دارم
‫داستان جدیدی ندارم
‫چرا؟
‫چیزی نوشتم
‫قلم و کاغذ که داری
‫همینجا بشین و یه چیزی بنویس
‫نمی‌تونم
‫فکر نکنم دیگه بتونم
‫چرا؟
‫آخه...
‫بر هر حال کسی ‫که به داستان‌های من اهمیت نمی‌ده
‫یه چیزی برای من بنویس
‫تو یه نویسنده‌ای
‫حتی قبل از اینکه کسی بدونه یا بهت پول بده
‫من خیلی مریضم ‫و باید هرکاری می‌کنم بکنی
‫کاری که مارمی یادمون داده انجام بده
‫این کارو برای یکی دیگه بکن
‫اگه دارین میرین به ورمونت
‫خانمی به اسم سول ‫توی کین، نیوهمپشایر هست
‫که بهتون غذا و جای خواب میده
‫بفرمایید
‫باید بری خونه پیش دخترا ‫خودم بقیه‌اش رو انجام میدم
‫نه باید اینجا باشم
‫تمام زندگیم باعث سرافکندگی کشورم شدم
‫قصد توهین ندارم، ‫ولی هنوزم باید شرمنده باشی
‫می‌دونم. هستم
‫- سلام جناب ‫- سلام خانم
‫پسری توی ارتش دارین؟
‫بله خانم، چهار تا پسر داشتم
‫ولی دوتاشون کشته شدن ‫و یکیشون اسیره
‫دارم میرم پیش اون یکی
‫که توی یه بیمارستان تو واشینگتن بستریه
‫شما کار بزرگی برای کشورتون کردین قربان
‫اگه به درد بخور بودم خودم می‌رفتم، ‫ولی نمی‌تونم، برای همین پسرام رو فرستادم
‫قربان، الان براتون پتو میارم
‫که خودتون رو گرم نگه دارین
‫- ممنون خدا خیرتون بده ‫- در پناه خدا
‫خانم مارچ، یه تلگراف از واشینگتن خانم
‫- جو هنوز از خونه عمه مارچ برنگشته؟ ‫- نه هنوز ندیدمش
‫- آوردمش! ‫- یه جفت کفش دیگه نمی‌خوای؟
‫ممنون. نباید آخرین قطار رو از دست بدم
‫- لباس‌ خواب‌های پدرتون رو گذاشتی؟ ‫- آره گذاشتم
‫چه کمکی از دست برمیاد بث؟
‫- خیلی ممنون که اینجایی ‫- خواهش می‌کنم
‫- اون پتو رو پیدا کردی؟ ‫- اگه کمک بیشتری از دستم برمیاد
‫لطفاً بهم بگین
‫من هر روز مرتب به دخترها سر می‌زنم
‫کتاب یا لباس بیشتری نمی‌خوای؟
‫- ممنون ‫- من همیشه شوهرت رو تحسین کردم
‫دعا می‌کنم زود حالش خوب بشه
‫این ملحفه‌ها رو پیدا کردم
‫- هانا دارو آماده شد؟ ‫- آره بسته‌بندی‌شون کردم
‫- ببخشید ‫- اومدم بگم که
‫می‌خوام مادرت رو همراهی کنم
‫آقای لارنس یه ماموریت تو واشینگتن بهم داده
‫باعث خوشنودی منه که در خدمت مادرت باشم
‫- اوه! ‫- ممنون
‫خواهش می‌کنم
‫خیلی‌خب، وقتی که من نیستم،
‫هانا مسئول همه چیه
‫یادتون باشه که به خانواده هامل سر بزنین
‫امسال زمستون سختی برای همه خواهد بود
‫باری قطار کافیه؟
‫25 دلار؟
‫عمه مارچ که اینقدر دست و دلبار نبود
‫نرفتم پیشش ‫نتونستم خودمو راضی کنم
‫- پس پول رو از کجا آوردی؟ ‫- فقط چیزی که مال خودم بود رو فروختم
‫- وای! ‫- جو! موهات!
‫- چه خوشگلی ‫- شبیه پسرا شدی
‫باعث نابودی مملکت که نمیشه ‫پس ناله و زاری نکنین
‫افتخار می‌کنم که دختری مثل تو دارم
‫بدجوری می‌خواستم یه کاری برای پدر بکنم
‫تازه باعث میشه متکبر هم نشم
‫- بهش میاد ‫- توهیچوقت اینکارو نکن
‫- چه آخر عاقبتی آورد! ‫- تدی
‫جو
‫دخترای من، بیشتر از چیزی که بتونم بگم دوستتون دارم
‫با همدیگه خوب باشین، ‫برای سلامتی پدر دعا کنین
‫به محض اینکه بتونم برمی‌گردم ‫دوستتون دارم
‫جو
‫چی شده؟ به خاطر پدره؟
‫نه
‫برای موهامه
‫منم اگه بودم همین حس رو داشتم
‫می‌دونم
‫لوری، کی برمی‌گردی پیش پدربزرگت؟
‫خیلی زود
‫توی ماه گذشته ‫صدبار اینو گفتی
‫جوابای کوتاه ‫آدمو از دردسر دور می‌کنه
‫خب اون منتظرته
‫چرا نمیری پیشش؟
‫- به گمونم به خاطر شرارت ذاتی ‫- منظورت تنبلی ذاتیه؟
‫اگه برم فکر باعث اذیتش میشم،
‫پس همینجا می‌مونم و ‫یه کم بیشتر تو رو اذیت می‌کنم
‫تو می‌تونی تحملش کنی ‫درواقع خوشت هم میاد
‫بس کن، نکن
‫- چیکار می‌کنی؟ ‫- نگاهت می‌کنم
‫منظورم اینه که برنامه‌ات چیه؟
‫- برای زندگی؟ ‫- آره
‫دارم یه اوپرا می‌نویسم
‫- خودم نقش اصلی رو دارم ‫- وقت تلف کردنه
‫تو دلت می‌خواد چیکار کنم؟
‫برو و برای پدربزرگت کار کن و ‫برای خودت کسی شو
‫عادلانه بازی نمی‌کنی
‫بگیر
‫این... خیلی خوبه
‫این یکی رو کی کشیدی؟
‫اون روز دم ساحل
‫اولین باری که فرد رو دیدم
‫درسته
‫چیکار می‌کنه؟
‫توی لندن سرگرم کاره. ‫چند هفته دیگه برمی‌گرده
‫باهاش ازدواج نکن
‫چی؟
‫باهاش ازدواج نکن
‫چرا؟
‫چرا؟ خودت می‌دونی چرا
‫نه. نه
‫- آره ‫- نه لوری
‫- چیه؟ ‫- داری گستاخ میشی
‫- بس کن. تمومش کن ‫- چی؟ منظورت چیه گستاخ میشم؟
‫در تمام عمرم ‫توی همه چی بعد از جو بودم
‫قرار نیست حالا که نتونستی اونو داشته باشی
‫من جایگزینش بشم
‫نمی‌خوام. همچین کاری نمی‌کنم
‫نمی‌خوام. نه وقتی که تمام عمرم عاشقت بودم
‫دارم پامو برای لوری قالب‌گیری می‌کنم
‫که یادش بمونه چه پاهای قشنگی دارم
‫آقای بروک نوشته پدر هنوز خیلی ضعیفه ‫ولی داره بهبود پیدا می‌کنه
‫همچین آقای بروک نوشته که مادر
‫بهترین پرستاریه که یه مرد می‌تونه داشته باشه
‫کاش همه نامه‌ها از طرف مادر بود ‫نه از آقای بروک
‫من که از هر نامه‌ای خوشحال میشم
‫به نظرم ارغوانی خیلی به آقای لارنس میاد
‫- موافقی ایمی؟ ‫- کاملاً
‫طرحش خیلی محشره
‫باید یه جوری ازش تشکر کنم
‫که همیشه اجازه داده ‫توی خونه‌اش پیانو بزنم
‫دارم میرم شهر خواربار بخرم
‫- جو میشه یه کم هیزم بیاری؟ ‫- آره
‫شماها چند وقته به هامل‌ها سر زدین ‫بیاین همه باهم بریم
‫بث اونقدری نداریم که شکم خودمونم سیر کنیم
‫درضمن باید این داستان رو تموم کنم
‫- مارمی گفته که... ‫- مارمی خیلی چیزا بهمون گفت،
‫ما که نمی‌تونیم همه‌شونو انجام بدیم
‫من همیشه خودم تنهایی رفتم ‫شماها ولی به وظیفه‌تون عمل نمی‌کنین
‫- می‌کنیم. کار می‌کنیم ‫- نگران نباش عزیزم، یه وقتی میریم
‫- ولی چند هفته است نرفتین ‫- به زودی میریم
‫پاهام گیر کرده! ‫نمی‌تونم درش بیارم!
‫بس کن جو! نمی‌تونم درش بیارم!
‫قراره پامو قطع کنن! آخ!
‫باشه، خودم تنهایی میرم
‫سلام. این برای آقای لارنسه
‫اوه! داره میاد
‫بث، ببین چی برات آوردن!
‫یه نامه از آقای لارنس برای تو
‫بازش کن
‫وای بث، اینجا رو نگاه کن
‫جو، نامه رو بخون. من نمی‌تونم
‫دوشیزه بث مارچ. توی زندگیم
‫کفش‌راحتی‌های زیادی داشتم،
‫ولی هیچکدومشون به اندازه هدیه شما ‫راحت و دلپسندم نبوده
‫اونا قراره همیشه منو ‫به یاد مهربونی شما بندازن
‫دوست دارن دینم رو ادا کنم ‫و امیدوارم هدیه‌ام رو بپذیرین
‫دوست حق‌شناس شما و خادم فروتن شما ‫جیمز لارنس
‫وای بث! چه قشنگ! ‫«خادم فروتن شما»
‫- قشنگ نیست؟ ‫- ببین چه برقی می‌زنه!
‫- آره ‫- دور تا دورش
‫- طلاکاری شده ‫- آره دور تا دورش!
‫- چه دست خط قشنگی داره ‫- اینجا یه کشوی کوچیک داره
‫قربان، می‌خواستم تشکر کنم برای...
‫تو منو...
‫خیلی یاد دختر کوچیک خودم میندازی
‫
‫پیانو مال خودته
‫خیلی وقت پیش باید اونو بهت می‌دادم
‫ممنون
‫دخترکم
‫داری تو تب می‌سوزی
‫هامل‌ها خیلی مریض‌ان
‫داره استراحت می‌کنه
‫حالش چطوره؟ ‫کاری از دست من برمیاد؟
‫- چی شده؟ ‫- مخملک گرفته
‫مخملک چیه؟
‫خانواده هامل رو معاینه کردم
‫بچه‌شون مرده
‫شماها قبلاً مخملک گرفتین؟
‫- من و مگ گرفتیم ولی ایمی نه ‫- باید از اینجا دور بشه
‫من نمی‌خوام از اینجا برم
‫- عمه مارچ می‌تونه نگهش داره ‫- از عمه مارچ خوشم نمیاد
‫- برای صلاح خودته بچه ‫- لازمه بگیم مادر برگرده؟
‫نه نباید نگرانش کنیم
‫هیچوقت اندازه الان ‫دلم نمی‌خواست پول داشته باشیم
‫گوش کنین، خودمون ازش پرستاری می‌کنیم ‫تا حالش بهتر بشه
‫حتماً میشه
‫«صندوق پست وسط جنگل واقعاً خفن بود،»
‫«که پررونق و آباد بود»
‫«به خاطر تمام چیزهایی ‫که داخل گذاشته شده بود»
‫«شعر و خیارشور، ‫موسیقی و نان زنجبیلی»
‫«دعوت‌نامه‌ها، گلایه‌نامه‌ها، ‫و حتی توله‌سگ‌ها»
‫- همه‌اش در مورد ماست ‫- آره
‫- خیلی دوستش دارم ‫- فقط یه داستان مختصره
‫مثل چیزایی که همیشه می‌نویسی نبود
‫- به نظرت خیلی کسل‌کننده بود؟ ‫- نه، خیلی خوشم اومد
‫- واقعاً؟ ‫- یکی دیگه برام بنویس
‫- به روی چشم خانم ‫- دوباره و دوباره بنویس
‫- حتماً ‫- حتی اگه من اینجا نبودم
‫- اینجوری نگو. اینجوری نگو ‫- باید بهت بگم
‫- نه نباید بگی ‫- خیلی وقته که
‫دارم بهش فکر می‌کنم و...
‫- ازش نمی‌ترسم ‫- نه
‫نه
‫مثل شروع جزر و مد می‌مونه
‫آروم شکل می‌گیره ‫ولی نمیشه جلوشو گرفت
‫من جلوشو می‌گیرم
‫قبلاً جلوشو گرفتم
‫تو حالت بهتر میشه ‫پدر حالش بهتر میشه
‫و به زودی همه دور هم جمع میشیم، باشه؟
‫ما...
‫نمی‌تونیم جلوی اراده خدا رو بگیریم
‫خب، خدا هنوز اراده منو ندیده
‫که اراده جو می‌تونه چیکار کنه
‫ایمی
‫بیا اینجا
‫- بله؟ ‫- بیا بشین
‫اگه دختر خیلی خوبی باشی، یه روز، ‫این مال تو میشه
‫- واقعاً؟ ‫- اگه همینجوری
‫یه دختر خانم موجه بمونی ‫دلیلی نداره نشه
‫تو الان امید خانواده‌ات هستی
‫بث مریضه، ‫جو دیگه از دست رفته
‫و شنیدم مگ ‫سر و گوشش می‌جنبه
‫با یه معلم سرخونه‌ بی‌پول
‫پس وظیفه تو خواهد بود ‫که ازشون حمایت کنی
‫و از والدین تهی‌دستت ‫وقتی که پیر شدن
‫پس باید ازدواج خوبی داشته باشی
‫آره؟
‫خانواده‌ات رو نجات بدی
‫خیلی‌خب، فقط...
‫فقط همینو خواستم بهت بگم
‫خب دیگه می‌تونی برگردی سر نقاشیت
‫سلام عمه مارچ
‫اون لورنس جوون ‫همین الان اینجا بود
‫- واقعاً؟ ‫- باعث ناامیدیه
‫که به همچین آدمی تبدیل شده
‫حتماً یه رگش باید ایتالیایی باشه
‫کی... کی قراره برگرده؟
‫دیگه رفت
‫به لندن
‫چرا؟
‫مگه می‌خواستی در مورد چی باهاش صحبت کنی؟
‫من... الان به فرد وان گفتم ‫که نمی‌خوام باهاش ازدواج نمی‌کنم
‫مگ
‫میام خونه که به بچه‌ها برسم ‫خیلی ببخشید
‫فقط... خیلی برای بث نگرانم
‫بمون. خودم خواستم بری ‫حواسم به بچه‌ها هست
‫جان
‫یه چیز دیگه. ‫در اولین فرصت
‫پارچه‌ات رو بفرست برای خیاط
‫- نمی‌تونم ‫- نه نمی‌خوام یه کلمه دیگه بگی
‫می‌خوام اون لباس رو داشته باشی
‫کت قدیمی‌ام برای زمستون خوبه
‫- جان، من... ‫- فکر همه چی رو کردم
‫جان، واقعاً نمی‌تونم
‫پارچه رو فروختم به سالی
‫واقعاً؟
‫نمی‌خوام احساس بدبختی کنی
‫نمی‌تونم همچین حسی داشته باشم
‫جان بروک، همسرمه
‫و من همسرشم
‫اوه!
‫هانا! چیزی نیست. چیزی نیست
‫چیکار کنیم؟
‫باید مادرتو خبر کنیم برگرده
‫- مارمی! ‫- خدا رو شکر
‫مامان حالش بدتر شده ‫نمی‌دونستم دیگه چیکار کنم
‫- حو حالش چطوره؟ ‫- دخترای من
‫بث عزیزم
‫هانا، یه سوپ رقیق درست کن
‫جو برو یخ بیار. ‫باید دمای بدنت رو پایین بیاریم
‫کی پیش پدر موند؟
‫جان پیشش موند
‫باید ملحفه‌ها رو عوض کنیم
‫می‌خوایم جابه‌جات کنیم دختر عزیزم
‫نگاهش کن
‫طاقت بیار. تمومه
‫می‌دونم
‫لطفاً مبارزه کن
‫بی‌صدا نرو
‫بجنگ
‫خواهش می‌کنم، خواهش می‌کنم ‫تا آخر باهاش بجنگ و پر سر و صدا باش
‫تو سکوت نذار برو بث
‫مارمی؟
‫
‫جو
‫کریسمس مبارک بث
‫پاپ‌کورن. ‫مطمئن شو وسط باشه
‫- می‌دونم ‫- اول داری کناره‌ها رو می‌زنی
‫اون کناره‌ها به پاپ‌کورن من همخوانی ندارن
‫دارم یه تاج گل از پاپ‌کورن درست می‌کنم
‫ولی تو داری تزئینات رو خراب می‌کنی ‫درست آویزون نشدن
‫کناره‌ها مهمترین بخش هستن. ‫اگه کناره‌ها رو درست نصب نکنی...
‫اینم یه هدیه کریسمس دیگه ‫برای خانواده مارچ
‫- وای خدای من! پدر! ‫- پدر!
‫پدر!
‫زنان کوچک من
‫چقدر بزرگ شدین
‫وای بث
‫کریسمس مبارک عزیزم
‫- کریسمس همه‌تون مبارک ‫- کریسمس مبارک پدر
‫کریسمس مبارک
‫خدا رو شکر
‫- خدا رو شکر که اومدی خونه ‫- خدا رو شکر که تو رو دارم
‫الان می‌تونم ازت خیلی عصبانی باشم
‫باورم نمیشه امروز روز عروسیمه
‫
‫چیزی شده؟
‫هیچی
‫جو
‫می‌تونیم بریم. ‫می‌تونیم همین الان بریم
‫می‌تونم پول دربیارم. ‫داستان‌هام رو می‌فروشم
‫هر کاری می‌کنم. ‫پخت و پز می‌کنم. بشور بساب می‌کنم
‫توی کارخونه کار می‌کنم. ‫یه زندگی خوب برای خودمون می‌سازم
‫- جو ‫- و تو باید یه بازیگر بشی،
‫باید زندگیت روی سن نمایش باشه
‫بیا با همدیگه فرار کنیم
‫- من می‌خوام ازدواج کنم ‫- آخه چرا؟
‫چون دوستش دارم
‫ظرف دو سال ازش خسته میشی
‫ولی با هم می‌تونیم تا همیشه خوش بگذرونیم
‫فقط به خاطر اینکه رویاهای من ‫با رویاهای تو فرق دارن،
‫دلیل نمیشه مهم نباشن
‫منیه خونه می‌خوام
‫و یه خانواده. منم دوست دارم ‫کار کنم و تلاش کنم
‫ولی می‌خوام با جان این کارو بکنم
‫متنفرم از اینکه داری ترکم می‌کنی
‫نرو
‫جو
‫من ترکت نمی‌کنم
‫در ضمن...
‫یه روز، نوبت تو میشه
‫ترجیح میدم یه دختر ترشیده آزاد باشم ‫و زندگیم دست خودم باشه
‫واقعاً
‫باورم نمیشم دوران بچگی تموم شده
‫بالاخره یه روز تموم میشد
‫و اینجوری چه پایان خوشی داره
‫چه عهد و پیمان بزرگی
‫که خودت را رها می‌کنی ‫تا به دیگری بپیوندی
‫چه موهبتی
‫که همیشه قبل از آنکه بدانی ‫به عنوان بها یا پاداش عطا می‌شود
‫شما را زن و شوهر اعلام می‌کنم
‫می‌تونی عروس رو ببوسی
‫نمی‌خواد شورشو دربیاری
‫لازم نیست تا پای کالسکه باهام بیای
‫دوست دارم بیام
‫امیدوارم الان دیگه خوشحال باشی...
‫که تونستی زندگیت رو نابود کنی ‫درست مثل مادرت
‫وقتی که با پدرت ازدواج کرد
‫خواهر عزیزم، خیلی لطف داری
‫ممنون که به جشن امروز اومدی
‫خواهش می‌کنم
‫ممنون عمه مارچ
‫وای... من خوشم نمیاد... بوسیده بشم
‫- ببخشید ‫- خب. وقتی متاسف میشی
‫که سعی کنی توی یه کلبه ‫با عشق زندگی کنی ولی نتونی
‫بدتر از آدمایی نمیشم که تو خونه‌های بزرگ هم ‫نمی‌تونن عشق رو پیدا کنن
‫کاملاً می‌دونم منظورت چیه دختر خانم
‫هیچی از نظر من دور نمی‌مونه
‫می‌دونیم
‫و خیلی هم اشتباه نمی‌گین
‫شاید همیشه حق با من نباشه ‫ولی هیچوقت اشتباه نمی‌کنم
‫و اینم تنها عضو عاقل این خانواده
‫دیگه بیشتر از این نمی‌تونم ‫این چیزا رو تحمل کنم
‫- می‌دونم ‫- حتی تصورشم نمی‌کنی
‫مارمی! مارمی! ‫مارمی، مارمی، مارمی!
‫- چیه؟ ‫- همه مارچ داره میره اروپا
‫و می‌خواد منو با خودش ببره! هاها!
‫فوق‌العاده است! ‫حالا فهمیدم چرا
‫تموم اون ساعت‌های خسته‌کننده ‫براش کتاب خوندم
‫نه، نه، از من خواست باهاش برم
‫به عنوان هم‌نشین‌اش
‫- اروپا، با تو؟ ‫- آره ازم خواست
‫اونجا روی هنرم و البته فرانسویم کار کنم
‫تو که واقعاً از فرانسوی خوشت نمیاد، مگه نه؟
‫فوق‌العاده است ایمی
‫پدر! دارم میرم اروپا!
‫مگ ازدواج کرد
‫ایمی رفت اروپا
‫تو هم که فارغ‌التحصیل شدی ‫میری به یه تعطیلات بلند مدت
‫من به اندازه بث خوب نیست، ‫برای همین عصبانی و بی‌قرارم
‫مجبور نیستی اینجا بمونی جو
‫چرا؟ باید فرار کنیم و دزد دریایی بشیم؟
‫- نه، نه ‫- فایده‌ای نداره جو
‫- بس کن ‫- جو بالاخره باید ازش حرف بزنیم
‫- نه ‫- من دوستت داشتم
‫از همون لحظه‌ای که شناختمت
‫نمی‌تونم کاریش کنم
‫خیلی سعی کردم نشونت بدم ‫ولی هیچوقت اجازه ندادی، اشکالی نداره
‫- نه ‫- ولی الان باید کاری کنم حرفامو بشنوی
‫و بهم جواب بدی ‫چون دیگه نمی‌تونم اینجوری ادامه بدم!
‫- خواهش می‌کنم بس کن ‫- من بیلیارد رو کنار گذاشتم
‫هرچیزی که تو دوست نداشتی کنار گذاشتم ‫خوشحالم که این کارو کردم،
‫بحثی توش نیست و منتظر موندم ‫و هیچ شکایتی نکردم چون من...
‫خب، فکر می‌کردم بالاخره عاشقم میشی جو
‫و الان می‌فهمم به اندازه کافی خوب نیستم
‫- و اون مرد رویایی نیستم که... ‫- نه! معلومه که هستی
‫تو یه مورد عالی هستی و زیادی برای من خوبی
‫و خیلی ازت متشکرم و خیلی بهت افتخار می‌کنم ‫ولی فقط...
‫نمی‌فهمم چرا نمی‌تونم اونجوری که می‌خوای ‫دوستت داشته باشم
‫نمی‌دونم چرا
‫نمی‌تونی؟
‫نه، نمی‌تونم
‫نمی‌تونم احساسم رو عوض کنم...
‫اگه بگم می‌تونم ولی نتونم، دروغ گفتم
‫خیلی متاسفم تدی
‫خیلی متاسفم، ولی دست خودم نیست
‫من نمی‌تونم کس دیگه‌ای رو دوست داشته باشم جو ‫فقط عاشق تو ام
‫تدی اگه باهم ازدواج کنیم فاجعه به بار میاد
‫- نه فاجعه نمیشه ‫- هر دومون بدبخت میشیم
‫- میشم همونی که تو می‌خوای ‫- نمی‌تونم! نمی‌تونم!
‫سعی کردم ولی نشد. نمی‌تونم
‫پس چرا بقیه همچبن انتظاری دارن؟
‫چرا خانواده تو و پدربزرگم ‫همچین انتظاری دارن؟
‫چرا داری اینا رو میگی؟ ‫بگو بله
‫- بذار با همدیگه خوشبخت بشیم، جو! ‫- نمی‌تونم از صمیم قلب بله بگم
‫برای همین نمی‌خوام اصلاً بگمش
‫و بالاخره می‌فهمی که حق با من بوده
‫و به خاطرش ازم تشکر می‌کنی
‫ترجیح میدم به جاش خودمو دار بزنم
‫- تدی ‫- ترجیح میدم مرده باشم
‫تدی اینجوری نگو
‫تدی
‫گوش کن، توی یه دختر دوست‌داشتنی و ‫تمام و کمال پیدا می‌کنی
‫که دوستت داره و ستایشت می‌کنه
‫و یه بانوی عالی
‫برای خونه‌ات میشه ‫ولی من نمی‌تونم
‫- معلومه که می‌تونی جو ‫- خیلی‌خب؟ اصلاً منو ببین!
‫من بی‌ریختم، دست و پا چلفتی‌ام ‫غیرعادی‌ام
‫- دوستت دارم جو ‫- و به خاطر من سرافکنده میشی
‫- دوستت دارم جو ‫- و کلی با هم دعوا می‌کنیم
‫حتی الان هم باهم نمی‌سازیم
‫من از زندگی آدمای مرفه متنفرم ‫تو از داستان‌نویسی من متنفری
‫و اینجوری اصلاً خوشبخت نمی‌شیم
‫و آرزو می‌کنیم کاش همچین کاری نمی‌کردیم
‫و همه‌چی نفرت‌انگیز میشه
‫چیز دیگه‌ای هم هست؟
‫- نه دیگه نیست ‫- خیلی‌خب
‫به جز اینکه...
‫تدی، فکر نکنم هیچوقت بخوام ازدواج کنم
‫همینطور که هستم خوشحالم
‫انقدر آزادیم رو دوست دارم
‫که عجله‌ای برای از دست دادنش ندارم
‫- به نظرم اشتباه می‌کنی جو ‫- نه
‫به نظرم یه روزی ازدواج می‌کنی
‫به نظرم یکی رو پیدا می‌کنی و ‫عاشقش میشی
‫و براش می‌میری و زنده میشی
‫چون شخصیت و اراده‌ات اینجوریه
‫و من تماشا می‌کنم
‫نمی‌خوام مزاحم نوشتنت بشم
‫دیگه نمی‌نویسم
‫نوشتنم نتونست بث رو نجات بده
‫اینجا خیلی تنهایی جو
‫دوست نداری برگردی نیویورک؟
‫از دوستت فردریک چه خبر؟
‫- اسمش این نبود؟ ‫- نه
‫با رفتارم دوستی‌مون رو خراب کردم
‫همونطور که بقیه چیزا رو خراب کردم
‫مطمئنم دیگه هیچوقت نمی‌بینمش
‫شک دارم یه دوست صمیمی، آدمو بیخیال بشه
‫کاش حرفت درست بود
‫اگه یه دختر توی یه کتاب بودم ‫زندگی خیلی آسونتر بود
‫خیلی راحت قید دنیا رو می‌زدم
‫لوری داره برمی‌گرده، می‌دونی
‫- واقعاً؟ ‫- آره
‫یه نامه از ایمی اومده ‫که داره میاد خونه
‫بدجوری به خاطر بث ناراحته
‫عمه مارچ خیلی مریضه ‫برای همین لوری همراهیشون می‌کنه
‫- دستش درد نکنه ‫- آره
‫- چیه؟ ‫- نمی‌دونم
‫من همیشه از خانواده‌ای که دارم ‫راضی و خوشحال بودم
‫نمی‌فهمم
‫شاید...
‫شاید من...
‫خیلی عجله کردم که بهش جواب منفی دادم
‫لوری
‫عاشقشی؟
‫اگه دوباره ازم درخواست کنه ‫فکر کنم جواب مثبت میدم
‫به نظرت دوباره ازم خواستگاری می‌کنه؟
‫ولی دوستش داری یا نه؟
‫بیشتر ترجیح میدم دوست داشته بشم
‫می‌خوام کسی دوستم داشته باشه
‫این اصلاً مثل دوست داشتن نیست
‫می‌دونم
‫می‌دونی، فقط... حس می‌کنم...
‫حس می‌کنم انگار...
‫زن‌ها...
‫درک و فهم دارن و روح دارن،
‫همونطوری که قلب دارن
‫و جاه طلبی و آرزو دارن ‫و استعداد دارن،
‫همونطوری که زیبایی دارن
‫و من دیگه خسته شدم از اینکه مردم میگن
‫که عشق تنها چیزی که زن‌ها براش ساخته شدن
‫حالم ازش به هم می‌خوره
‫ولی... خیلی تنهام
‫حالا که عمه مارچ اینقدر مریضه ‫نمی‌تونستم بذارم تنها سفر کنی
‫حتی اگه ازم نفرت داشته باشی
‫من ازت نفرت ندارم لوری
‫بث بهترین ما بود
‫با فرد ازدواج نمی‌کنم
‫- در موردش شنیدم ‫- و تو لازم نیست که
‫چیزی بگی یا کاری بکنی
‫فقط اونقدری که باید دوستش نداشتم
‫برای همین لازم نیست در موردش حرف بزنیم
‫لازم نیست چیزی بگیم
‫تدی عزیزم
‫بیشتر از اونکه بتونم بیان کنم ‫دلم برات تنگ شده
‫قبلاً فکر می‌کردم بدترین سرنوشت ‫اینه که همسری مردی باشی
‫ولی جوون و احمق بودم
‫حالا عوض شده‌ام
‫بدترین سرنوشت اینه که ‫بدون تو زندگی کنم
‫اشتباه کردم که بهت جواب منفی دادم ‫و به نیویورک رفتم
‫صدف!
‫خرچنگ!
‫جو
‫جو. جو
‫جو
‫بیدار شو
‫- تدی! برگشتی! ‫- پس از دیدنم خوشحال شدی؟
‫آره
‫نگران بودم
‫بیا بگیر بشین
‫ایمی چطوره؟ با حرفاش
‫تمام راه اروپا تا اینجا رو اذیتت کرد؟
‫آره، ولی دوست داشتم
‫- الان کجاست؟ مستقیم نیومد خونه؟ ‫- با مادرت رفتن خونه مگ
‫- بین راه پیاده شدن ‫- آها
‫هیچ جوری نتونستم زنم رو ‫از چنگشون در بیارم
‫چی؟
‫پس دیگه گفتمش
‫می‌خواستم سورپرایز باشه
‫نامزد کردیم و می‌خواستیم صبر کنیم
‫ولی دیگه باید گفت که الان زن و شوهریم
‫تو و ایمی؟
‫آره
‫عاشق هم شدین؟
‫آره
‫جو می‌خوام یه چیزی بگم و ‫دیگه هیچوقت حرفی ازش نزنم
‫من همیشه تو رو دوست داشتم
‫ولی عشقی که به ایمی دارم فرق می‌کنه
‫و فکر کنم...
‫حق با تو بود
‫ما ممکن بود همدیگه رو بکشیم
‫آره
‫فکر کنم تقدیر اینجوری بوده
‫اوه، تدی
‫فقط تویی که منو «تدی» صدا می‌زنه جو
‫ایمی چی صدات می‌زنه؟
‫«لرد من»
‫بهش میاد اینجوری بگه
‫خب، به نظرم که لیاقتش رو داری
‫میشه بازم باهم دوست بمونی جو؟ خواهش می‌کنم
‫البته رفیق. تا همیشه
‫اون یه نقاشه
‫هیجانزده‌ای؟
‫- لوری بهت گفت؟ ‫- آره، آره
‫ایمی خیلی برات خوشحالم
‫سرنوشتت همین بوده
‫وای خیلی خیالم راحت شد. ممنون
‫می‌خواستم برات نامه بنویسم جو ‫می‌خواستم نامه بفرستم
‫می‌خواستم همه چی رو توضیح بدم ‫ولی همه چی خیلی سریع اتفاق افتاد
‫و واقعاً نگران بودم که از دستم عصبانی بشی
‫- نه نه ‫- نه؟ ازم عصبانی نیستی؟
‫زندگی انقدر کوتاهه که وقت نیست ‫از دست یکی از خواهرهات عصبانی باشی
‫- واقعاً دلم براش تنگ شده ‫- می‌دونم
‫ممنون
‫آقای لورنس
‫جو
‫اوه جو
‫نتونستم بیام داخل...
‫خونه بدون اون، یه چیزیش کمه و...
‫حالا که می‌دونم بث اونجا نیست ‫نتونستم برم داخل
‫می‌دونم که نصف خواهرم هم خوب نیستم،
‫ولی اگه اجازه بدین، براتون دوستی می‌بشم ‫که بهش تکیه کنین و باهاش درددل کنین
‫خیلی‌خب
‫«برای بث»
‫آقای دشوود عزیز
‫به پیوست، فصل‌های ابتدایی رمانی،
‫که تازه شروعش کردم رو می‌فرستم
‫ممکنه داستانی مناسب افراد جوان باشه،
‫ولی به نظر خود کاملاً کسل‌کننده است
‫با این حال، برای شما می‌فرستمش ‫محض اینکه
‫شاید ارزشی داشته باشه، ‫هرچند شک دارم
‫جو مارچ
‫فکر می‌کردم ازم متنفره
‫می‌تونه هم ازت متنفر باشه ‫هم خونه‌اش رو برات به ارث بذاره
‫تو و جان چی؟
‫ما از پس همچین خونه اعیانی‌ برنمیایم ‫خیلی بزرگه
‫باید می‌فروختمش ‫ولی دوست دارم یه کاری بکنم
‫که عمه مارچ توی قبر تکون بخوره
‫- من که همچین کاری نمی‌کردم ‫- از خوشحالی!
‫نه اینکه به خودش بلرزه
‫می‌خوای چیکار کنی؟
‫می‌خوام یه مدرسه باز کنم
‫اینجا هیچوقت یه مدرسه مناسب نداشتیم
‫و حالا که کالج‌های زنانه داره افتتاح میشه
‫باید برای دخترایی مثل دیزی ‫مدرسه داشته باشیم
‫پس دمی چیکار کنه؟
‫یه مدرسه‌ باز می‌کنم ‫هم برای پسرا هم دخترا
‫نویسندگیت چی؟
‫- چطور مگه؟ ‫- روی چی داری کار می‌کنی؟
‫یه چیزی رو شروع کردم ‫ولی فکر نکنم خیلی خوب باشه
‫- همه از چیزایی که می‌نویسی خوششون میاد ‫- نه اینطور نیست
‫من که خوشم میاد
‫خب، در مورد زندگی ساده خودمونه
‫خب؟
‫خب کی از یه داستان پر از دعوا و کشمکش
‫خوشش میاد و لذت می‌بره؟
‫این چیزا اصلاً برای کسی مهم نیست
‫شاید مهم نیست،
‫چون تاحالا کسی در موردش ننوشته
‫نه، نوشتن باعث مهم بودن چیزی نمیشه، ‫فقط اهمیت چیزی رو منعکس می‌کنه
‫من که موافق نیستم
‫نوشتن در موردشون ‫باعث میشه مهم‌تر از قبل بشن
‫- تو کی اینقدر عاقل و فهمیده شدی؟ ‫- همیشه بودم
‫ولی شما همیشه سرگرم دیدنِ ‫کم و کاستی‌هام بودین
‫که البته هیچوقت چیزی ندیدیم
‫دوشیزه مارچ عزیز
‫فصل‌هایی که فرستادین رو خوندم
‫و باید بگم موافقم که ‫زیاد امیدوارکننده نیستن
‫وقتی لطفاً اگه می‌تونین
‫داستان‌های افتضاح بیشتری بفرستین
‫یا بهتره بگم اگه دوستتون می‌تونه
‫بابت شوخ طبعیم عذر می‌خوام
‫دست خودم نبود
‫جو، بیا پایین!
‫دارم میام!
‫خیلی گشنمه
‫اوه جو، ‫بهتره یه کم صبر کنی...
‫دارم از گرسنگی می‌میرم
‫ولی جو عزیزم ‫یه مهمون داری
‫منتظر کسی نبودم
‫ببخشید که سرزده اومدم، ولی...
‫تویی
‫اوه...
‫سلام
‫من جوزفین مارچ هستم
‫- جو هستم ‫- جوزفین، تویی؟
‫خوش اومدی! خوش اومدی ‫اینا کیتی و مینی هستن
‫و می‌بینم که قبل از این با استادمون آشنا شدی
‫ایشون مرد خیلی موقریه
‫مادرت گفته بود که نویسنده‌ای
‫منم خاطراتم رو می‌نویسم، می‌دونی
‫اینجا آدمای خیلی جالبی داریم
‫روشنفکرها ‫اروپایی‌ها
‫جو، امیدوارم ایرادی نداشته باشه. ‫آدرست رو از خانم کرک گرفتم
‫- ایشون کیه؟ شما کی هستین؟ ‫- واقعاً متاسفم که مزاحم شدم
‫این نزدیکی بودم ‫و گفتم شاید...
‫- ولی دیگه میرم ‫- نه، نه
‫لطفاً بمونین ‫به اندازه کافی اتاق داریم
‫- یکی بهم بگه این آقا کیه؟ ‫- هیس
‫نمی‌خوام مزاحمتون بشم
‫نه اصلاً مزاحم نیستین
‫- آره البته لطفاً بمون ‫- من لوری هستم، شما؟
‫من فردریک بئر هستم
‫باهمدیگه توی یه پانسیون تو نیویورک بودیم
‫اوه جو، خیلی خوشتیپه
‫می‌خواین توی نیویورک بمونین؟
‫نه، یه کرسی استادی ‫توی کالیفرنیا بهم پیشنهاد شده
‫و چون اینجا چیزی نیست که پابندم کنه،
‫فکر کنم برم به غرب
‫اونجا دنیای جدیدیه و
‫در مورد مهاجرها کمتر سختگیرن
‫شاید منم باید می‌رفتم غرب
‫تو مهاجر نیستی ‫پس بهتره همینجا تو خونه بمونی
‫ولی میرم!
‫
‫چه ساز خوشگلیه
‫کدومتون ساز می‌زنه؟
‫مال خواهرم بث بود
‫البته همه‌مون یه ذره می‌زنیم
‫ولی به خوبی اون بلد نیستیم
‫از دست دادن یه خواهر خیلی سخته
‫متاسفم
‫- شما پیانو می‌زنی؟ ‫- آره می‌زنم
‫اگه الان بزنین ‫خیلی خوشحالمون می‌کنین
‫بث دوست نداشت این پیانو ساکت باشه
‫نمی‌خوام جسارت کنم
‫به هیچ وجه اینطور نیست
‫- از دیدنت خیلی خوشحال شدم ‫- منم همینطور، خداحافظ
‫افتخار بزرگی بود آقای بئر
‫- خداحافظ لوری ‫- خداحافظ
‫- برای همه چی ممنون ‫- خوشحال شدیم
‫اگه یه روز اومدی کالیفرنیا ‫خیلی دوست دارم ببینمت
‫فکر نکنم بیام، ولی ممنون
‫خب، خداحافظ
‫خداحافظ
‫چیه؟
‫چرا همه دارین اینجوری نگاهم می‌کنین؟
‫چه مرد شگفت‌انگیزی ‫امیدوارم دوباره برگرده
‫می‌تونه دوست فوق‌العاده‌ای برام بشه
‫- وای پدر، برای شما که نیومده بود ‫- نه؟
‫- جو، تو عاشقشی ‫- چی؟ نه! معلومه که نه
‫آره همینطوره! ‫من نصف تو باهوشم،
‫ولی می‌تونم واضح و روشن ببینم ‫تو عاشقشی
‫- عاشقش نیست؟ ‫- غریزه خوبی داری. تو عاشقشی
‫تاحالا اینقدر خوشحال ندیده بودمت. ‫مگه عشق غیر از این چیه؟
‫باید بری دنبالش. ‫لوری اسب‌ها رو آماده کن
‫- قبل از اینکه سوار قطار بشه باید بهش برسیم ‫- منم میام
‫- نه من نمیرم ‫- معلومه که میری
‫- ایمی راست میگه ‫- کاملاً
‫هیچوقت فکر نمی‌کردم کالسکه رو آماده کنم
‫تا جو مارچ بره دنبال یه مرد، ‫ولی بدم نیست خوشم میاد
‫- اون داره میره کالیفرنیا ‫- اینو از خودش درآورده بود!
‫عملاً دنبال یه دلیلی برای موندن بود
‫- ولی داره بارون میاد ‫- چه اهمیتی داره
‫- بیا بریم، باید قیافه‌ات رو روبه‌راه کنم ‫- جو!
‫لوری، میشه همینجوری اونجا واینستی
‫و بری اسب‌ها رو آماده کنی؟ ممنون
‫تو هیچوقت در مورد مادرم نپرسیدی،
‫با اینکه می‌دونی میرم دیدنش
‫فکر کنم هنوز زنده است
‫ولی من در مورد مادر تو پرسیدم
‫من اصلاً نمی‌دونم چرا
‫عمداً داری خودتو به اون راه می‌زنی
‫درسته
‫چه خبره؟ چی می‌خوان؟
‫نمی‌دونم
‫پدر اینو چاپ می‌کنی؟
‫آخر داستان «زنان کوچک» چی میشه؟
‫بگو بقیه کتاب رو داری
‫چی؟
‫فقط می‌خوام این تیکه موهات رو درست کنم
‫وایسا، وایسا ‫کالسکه رو نگه دار
‫- وایسا! ‫- کالسکه رو نگه دار!
‫خیلی‌خب، برو زود باش ‫برو برو برو
‫- برو! ‫- جو، موهات
‫با عشق ببوسش!
‫رک و پوست کنده، نمی‌فهمم چرا ‫اون با پسر همسایه ازدواج نکرد
‫چون پسر همسایه با خواهرش ازدواج می‌کنه
‫درسته درسته، البته
‫خب، پس با کی ازدواج می‌کنه؟
‫هیچکس. با هیچکس ازدواج نمی‌کنه
‫نه
‫نه! نه، نه ‫اینجوری اصلاً نمیشه
‫خب در تمام کتاب میگه که نمی‌خواد ازدواج کنه
‫کی اهمیت میده؟
‫دخترا می‌خوان ببینن زن‌ها ازدواج می‌کنن ‫نه اینکه مخالفش باشن
‫نه، پایان درستش این نیست
‫پایان درست اونیه که خوب بفروشه
‫باور کن. اگه تصمیم بگیری،
‫که کتاب قشنگت رو
‫با ترشیدن قهرمان داستان تموم کنی،
‫هیچکس اونو نمی‌خره
‫ارزش چاپ نداره
‫خب فکر کنم ازدواج
‫همیشه به خاطر مسائل مالی بوده، ‫حتی توی قصه‌ها
‫- این یه رمان عاشقانه است ‫- این مزدوریه
‫- فقط اینجوری تمومش کن، میشه؟ ‫- قبوله
‫- برو! ‫- جو، موهات!
‫عاشقانه ببوسش! برو!
‫- خیلی خوشگلی شدی! ‫- برو جو!
‫جو!
‫من... نمی‌خوام بری. می‌خوام بمونی
‫- واقعاً؟ ‫- آره
‫اگه بخوای بمونم ‫هیچوقت نمیرم
‫- می‌خوام بمونی ‫- هیچی ندارم بهت بدم جو
‫مهم نیست
‫دست‌هام خالیه
‫خالی نیستن
‫خوشم اومد. خیلی رمانتیکه
‫خیلی جالب توجه ‫خیلی احساساتیه
‫- خب ممنون ‫- می‌تونیم اسم این فصل رو بذاریم...
‫«در زیر چتر»
‫- خوبه ‫- عالیه
‫حالا، بریم سراغ قرارداد
‫آماده‌ام که 5 درصد حق تالیف رو بهت بدم
‫پس یعنی 5 درصد سود نصیبم میشه
‫5 درصد از سود خالص، ‫بعد از اینکه هزینه‌های من برگشت
‫آهان، خب پیش پرداخت چی میشه؟
‫منم که دارم ریسک می‌کنم و ‫این کتاب رو چاپ می‌کنم
‫آره، ولی این کتاب منه
‫و اگه خوب فروش کنه ‫هر دو پول خوبی نصیبمون میشه
‫اگه فروش نره ‫هنوز می‌تونم به کسب و کارم ادامه بدم
‫پس اگه خوب فروش نره ‫هیچی نصیبم نمیشه
‫نه، الان بهت 500 دلار میدم ‫تا حق کپی رو ازت بخرم
‫- حق کپی؟ ‫- حق چاپ دوباره،
‫و همچین چیزایی. دنباله داستان، ‫شخصیت‌ها و قصه‌های دیگه‌شون
‫ممکه ارزشی داشته باشه؟
‫خب، فقط اگه خوب فروش کنه
‫که اینطور. به نظر چیزیه که ‫می‌خوام برای خودم نگهش دارم، نه؟
‫مگه نگفتی خانواده‌ات خیلی سریع ‫به پول احتیاج داره؟
‫آره همینطوره، برای همین پیش پرداخت می‌خوام
‫نه. ریسکش خیلی زیاده. ‫فقط برای حق کپی پول می‌دم
‫شما 500 دلارتون رو برای خودتون نگه دارین ‫منم حق کپی رو برای خودم نگه می‌دارم
‫درضمن، 10 درصد حق تالیف رو می‌خوام
‫5/5 درصد. خیلی هم سخاوتمندانه است
‫- 9 درصد ‫- 6 درصد، ختم کلام
‫آقای دشوود، اگه قراره ‫کاری کنم قهرمان کتابم
‫به خاطر فروش بیشتر ازدواج کنه، ‫بهتره کمی از اون پول هم نصیب خودم بشه
‫6/6 درصد
‫- قبوله ‫- و مجبور نیستی همین الان
‫- در مورد حق کپی تصمیم بگیری ‫- نه، تصمیمم رو گرفتم
‫می‌خوام خودم صاحب کتابم باشم
‫- اون کجاست؟ ‫- بچه‌ها پیداش کردم!
‫بجنبین!
‫خب، حالا با دستاتون ‫یه دونه «ب» درست کنین
‫ترجمه از آرین و ایلیا ‫Cardinal & EILIA
‫Telegram: @EiliaSubs