Dawno, dawno temu...
w dalekim kraju...
„CEREMONIA DZIEDZICTWA: HISTORIA DWÓCH HISTORII"
Jestem Raven Queen, córka Złej Królowej.
I ślubuję...
- Ja... - No, dalej, zrób to.
Ja...
Wszystkie oczy zwrócone były na Raven, kiedy ta składała ważne oświadczenie...
Naprawdę? Chcesz zacząć od Ceremonii Dziedzictwa?
Tu jest miejsce dla jednego narratora.
Zacznij od początku, kiedy Rebelsi skłócili się z Royalsami.
No, dobrze.
Usiądźcie wygodnie, a my opowiemy wam pewną historię.
Historię o Ever After High...
szkole dla nastoletnich synów i córek
najbardziej znanych bajkowych postaci.
Ten rok był dla uczniów Ever After High zupełnie wyjątkowy.
„Historia Raven: Opowieść o Rebeliantce”.
To był rok Ceremonii Dziedzictwa,
wyjątkowego wydarzenia, podczas którego uczniowie ślubują,
że będą podążać ścieżką wytyczoną przez swoich bajkowych rodziców.
I lepiej żeby to zrobili.
Przepraszam, kto tu opowiada? Jeśli się nie...
Przestaniecie wreszcie się kłócić? Pokój i kuchnia.
- Z kim rozmawiasz? - Jak to? Z narratorami.
No tak, ty ich nie słyszysz, Raven. Tylko ja to potrafię.
OK.
Czy mogę teraz coś powiedzieć?
Mam tego dość. Wszyscy uważają, że jestem „zła”, bo taka była moja mama.
To nie fair!
Nikt nie uważa cię za złą. Pleciesz jak wariatka.
Córka Szalonego Kapelusznika nazywa mnie wariatką?
Przestań się zadręczać.
Wszyscy w szkole cię uwielbiają.
- Idzie Raven Queen! W nogi! - Ona jest zła!
Uciekajcie!
Widzisz? Kochają cię.
Pora na herbatkę.
Earl Grey. Bystra z ciebie myszka.
Zgadza się. To nowa sukienka.
Życie nie rozpieszczało Raven. Czuła się nielubiana i samotna.
Tak powinno być. Los wyznaczył jej rolę złej.
Nie potrafisz milczeć nawet przez 20 sekund, prawda?
Hej, Raven. Wyglądasz smętnie. To znaczy świetnie.
Nawet nie wiem, co znaczy smętnie.
Zaprosiłabym cię do stolika, ale jestem „zła”.
Żeby ze mną usiąść, musiałbyś być jak...
Daring.
Och, Daring.
Co? Nie, Raven, ja jestem Dex. Dexter Charming. Daring to mój brat.
- O rety. - Raven, jak tam czary?
Apple White. Miło cię widzieć. Hej, Daring.
Ostrożnie, nie patrzcie na zęby.
Właśnie je wybieliłem.
Już dzwonek. Pora na zarządzanie królestwem.
- Raven, jaką masz teraz lekcję? - Historię złych zaklęć.
W sam raz dla ciebie.
Cześć, Cerise, co słychać?
Przepraszam, mam grypę.
Darmowe jedzenie.
Wieczorem, kiedy Raven wróciła do internatu,
zastała niespodziankę.
Hej, Maddie?
Witaj w domu, współlokatorko.
Dobre, ale w tym roku dzielę pokój z Maddie.
Już nie.
Stanowisz istotny element mojej historii...
- Trujesz mnie, ja zasypiam... - Książę budzi cię pocałunkiem.
Wiem. I co z tego?
To, że poprosiłam pana Grimma, aby przydzielił nam wspólny pokój,
a on się zgodził.
- Czyż nie cudownie? - Ale...
Będziesz zachwycona moim towarzystwem.
Jestem rozważna, piękna
i śpiewam wspaniałe piosenki o leśnych stworzeniach.
Odlatujemy, tu nie ma nic do oglądania.
I już urządziłam twoją część pokoju.
Spójrz, zło wyziera z każdego kąta. Wiedziałam, że ci się spodoba.
Czeka mnie ciężki rok.
A my przenosimy się na miejsce prób do Ceremonii Dziedzictwa.
Kiedy pojawi się magiczny klucz,
musicie delikatnie umieścić go w Księdze Legend,
wyprostować się i ślubować wierność swojemu przeznaczeniu przed całym światem.
- Czy wyraziłem się jasno? - Panie dyrektorze, a co jeśli...
Nie ma pytań? Dobrze.
Teraz przećwiczymy tę procedurę,
używając tego niewielkiego zbioru zasad obowiązujących w szkole.
Kto pierwszy?
Ja, Madeleine Hatter,
ślubuję, że będę podążać ścieżką wyznaczoną przez mojego ojca,
Szalonego Kapelusznika z Krainy Czarów.
- Kiedy herbatka? - Następny.
Jestem Hunter Huntsman
i jako kolejny Huntsman ślubuję wierność swojemu przeznaczeniu.
Będę śmiało machał toporem i...
- Serio, Pesky? Tak chcesz pogrywać? - Następny.
Jestem Cedar Wood
i ślubuję wierność swemu przeznaczeniu. Będę kolejnym Pinokio.
Może nie Pinokio.
To znaczy, w szkole muszę mówić prawdę,
ale kiedyś, któregoś dnia skłamię.
Tylko czy wtedy będę taka, jak tata,
- czy nie taka...? - Następny.
Jestem Raven Queen
i ślubuję podążać ścieżką swojego przeznaczenia jako...
- Mam pytanie. - O co chodzi?
Tak się zastanawiam... A co, jeśli nie chcę złożyć ślubowania?
No co? Tylko pytam.
A ja odpowiadam.
Jeśli nie złożysz ślubowania, twoja historia przestanie istnieć.
Przestanie istnieć? A co się stanie ze mną?
Ty też przestaniesz istnieć.
- A teraz, Raven, kontynuuj. - Ale, panie Grimm...
Muszę iść.
Uspokójcie się.
Tymczasem w Skarbcu Zaginionych Opowieści, znajdującym się pod murami szkoły,
wszystkiego słuchał ktoś jeszcze.
Był to Giles Grimm, brat dyrektora szkoły.
Raven odleciała, a chmury śpiewają.
Co się dzieje, gdy nagłe fale wzbierają?
No właśnie, co się może stać?
Skończyłeś? Mogę powiedzieć, jak ja to widzę?
Jeśli musisz. Proszę.
W dalekim kraju wszystkie oczy zwrócone były na Apple,
kiedy ta składała ważne oświadczenie.
Jestem Apple White, córka Królewny Śnieżki
Jestem gotowa złożyć ślubowanie.
Oczywiście musiałaś zacząć od Apple, swojej ulubienicy.
Opowiedz, jaki był początek roku szkolnego.
No, dobrze.
Usiądźcie wygodnie, a my opowiemy wam pewną historię.
Historię o Ever After High...
szkole dla nastoletnich synów i córek
najbardziej znanych bajkowych postaci.
Ten rok był dla uczniów Ever After High zupełnie wyjątkowy.
„Historia Apple: Opowieść o Royalce”.
To był rok Ceremonii Dziedzictwa, wyjątkowego wydarzenia,
podczas którego uczniowie ślubują,
że będą podążać ścieżką wytyczoną przez swoich bajkowych rodziców.
Nie mogę uwierzyć,
że Ceremonia Dziedzictwa jest w tym roku i mamy tyle do zrobienia.
Absolutnie.
A impreza po ceremonii to dopiero będzie odlot.
Podobno DJ N-Chant szykuje...
Briar, tu nie chodzi o imprezę, ale o przeznaczenie.
Jestem przyszłą królową.
Na MyChapter nie mogą się pojawić żadne kompromitujące nas fotki.
Hej, jestem córką Śpiącej Królewny,
jeśli przez następne sto lat mam spać,
muszę sobie to teraz odbić.
Poza tym nikt nie wrzuci na twój temat nic złego.
Wszyscy cię uwielbiają.
To Apple White!
Cudowna.
Mogę zanieść ci książki?
Olbrzymie, jesteś przeuroczy.
- Dziękuję. - Widzisz? Kochają cię.
Nie chcę przegapić ani chwili z pierwszego dnia.
Cześć. Co słychać? Jak się macie?
Hej, książę.
Dlaczego zasłaniasz usta dłonią?
Bo właśnie wybieliłem sobie zęby
i dyrektor Grimm mówi, że nie mogę ich pokazywać, bo...
Ale masz tak uroczy uśmiech.
No cóż...
Moje oczy! Nic nie widzę!
Nic mi nie jest.
Apple. Daring.
Opowiecie o jakichś pikantnych szczegółach dotyczących waszego związku?
Mów do lusterka.
Blondie, ja i Daring nie jesteśmy ze sobą.
To dopiero liceum. Przed nami całe długo i szczęśliwie.
Ale tworzycie wprost idealną parę.
Wszystko jest w sam raz.
Chodź, Apple, zjemy lunch. Ciebie oczaruję później.
Tego samego wieczora, w internacie szkoły Ever After,
Apple miała niespodziankę dla swojej współlokatorki.
- Myślisz, że to spodoba się Raven? - Oczywiście.
Czy jakakolwiek Zła Królowa nie doceniłaby złego tronu,
złej korony i złego, zaklętego lustra?
To prawda. Ale dlaczego robisz to wszystko dla Raven?
Bo jest ważnym elementem mojej historii.
Kiedy podaje mi zatrute jabłko, wszystko się zmienia.
Zjawia się książę, który mnie budzi i zostaję królową.
Los zsyła mi moje długo i szczęśliwie.
- Dlatego jej potrzebuję. - Hej, Maddie?
Szybko. Nie chcę, by Raven wiedziała, że mi pomogłaś.
Wyjdę przez okno. Nigdy tego nie robiłam.
Witaj w domu, współlokatorko.
Dobre, ale w tym roku dzielę pokój z Maddie.
Już nie.
Rety, ależ jestem przystojny.
Daring. Skąd wiedziałeś, że tu będę?
Łapanie dam w tarapatach leży w mojej naturze.
Ale czad.
Poczekaj tu. Chcę to powtórzyć.
- Masz ochotę na Hocus Latte? - Brzmi magicznie.
Ja lubię dodatek gałki muszkatołowej. A ty?
A ja mnóstwo śmietany.
- Hej. - Cześć, Ashlynn.
Macie ochotę na wyprawę w plener?
Od dawna nie byłam w lesie,
a dobrze jest przypomnieć sobie, co tak naprawdę jest ważne.
Mam dostawę 300 par butów dla Szklanego Pantofelka.
Nowe buty?
Gdzie?
- No tak - buty. - Widać, że jest córką Kopciuszka.
Czas na próbę Ceremonii Dziedzictwa.
Nie mogę się doczekać, aż wszyscy ujrzą królową, którą kiedyś się stanę.
Apple nie wiedziała, że Raven Queen ma odmienne plany.
Które zmienią świat na lepsze.
- Lub gorsze. - Kiedy pojawi się magiczny klucz,
musicie delikatnie umieścić go w Księdze Legend,
wyprostować się
i ślubować wierność swojemu przeznaczeniu. Czy wyraziłem się jasno?
- A co jeśli...? - Nie ma pytań? Dobrze.
- Kto pierwszy? - Ja.
Proszę tędy, przyszła królowo.
Jestem Apple White
i ślubuję wierność swojemu przeznaczeniu jako kolejna Królewna Śnieżka.
- Doskonale. - Wiem.
Jestem Briar Beauty
i ślubuję podążać ścieżką mojej mamy,
zasypiając na sto lat.
Zanim to jednak nastąpi, wykorzystam każdą minutę życia.
Skoro o tym mowa, w piątek wieczorem zapraszam na imprezę.
- Rozniesiemy pokój na... - Następny.
Hej, jestem Charming. Daring Charming.
Ślubuję, że będę jak mój tata, King Charming.
Odważny, przystojny, uprzejmy, przystojny,
- rozważny i przystojny. - Następny.
Jestem Raven Queen
i ślubuję podążać ścieżką swojego przeznaczenia jako...
- Mam pytanie. - O co chodzi?
Tak się zastanawiam... A co, jeśli nie chcę złożyć ślubowania?
Musi to zrobić.
Jeśli mnie nie otruje, nie zasnę.
Książę mnie nie pocałuje, nie zostanę królową,
a moje długo i szczęśliwie nigdy się nie ziści.
Raven, zapomnij o tym niebezpiecznym pomyśle.
Kontynuuj.
Muszę iść.
- Co? - Co z jej przeznaczeniem?
Zasady są... Zasady!
Tamtego wieczora Apple uciekła do Zaczarowanego Lasu.
Rozmyślała, co się stanie z jej przeznaczeniem, jeśli Raven odrzuci swoje.
- Pan dyrektor Grimm? - Przepraszam, że cię wystraszyłem.
Chciałbym, żebyś miała oko na swoją współlokatorkę, Raven.
Musimy podążać wyznaczonymi nam ścieżkami.
To jedyny sposób, by zapewnić bezpieczeństwo naszemu światu.
Proszę, pilnuj Raven i przekonaj ją.
Wiem, że zrobisz wszystko, co możesz.
Ja...
I tak w obliczu zagrażającego Ever After High niebezpieczeństwa...
Czy zawsze musisz być taka dramatyczna?
A ty zawsze musisz zepsuć moje złowieszcze zakończenia? To znaczy...
- Stale trzymasz stronę Royalsów. - Słynę ze swoich zakończeń.
I oto dzień Ceremonii Dziedzictwa.
Dzień, w którym uczniowie Ever After High, swoim podpisem w Księdze Legend,
ślubują podążać ścieżką wytyczoną przez swoich bajkowych rodziców.
- Lub nie. - Poważnie? To ja opowiadam.
Maddie, musisz mi pomóc.
Czuję, że nie mogę podpisać Księgi Legend,
ale też nie chcę wszystkich zawieść.
I nie zapominaj o całym:
„Jeśli nie podpiszesz, twoja historia zniknie,
a ty rozpłyniesz się w nicości”.
- W tym problem. To może boleć. - Nie wiemy, czy to prawda.
- A co, jeśli jest? - A jeśli nie?
- A co, jeśli jest? - Nie pomagasz mi.
Poczekaj, chyba wiem, kto może to zrobić.
Zrozum, ja jestem lojalnym Royalsem.
Raven! Tutaj jesteś. Musimy pogadać.
- Wracaj. - Apple, dokąd idziesz?
Muszę namówić Raven do podpisania Księgi.
Od tego zależy mój los.
Raven?
Jeśli jest ktoś, kto zna prawdę o Księdze Legend,
to jest nim Giles Grimm.
Pierzaści i przyjaciele razem samotni.
Mówi językiem zagadkowym. Rzucono na niego paplającą klątwę.
Dlatego wydaje się stuknięty.
- Mówi, że miło mu nas tu gościć. - Zapytaj go o Księgę.
Czy jeśli nie podpiszę, naprawdę... zniknę?
Czy grające krzesło zmieni swoje brzmienie,
gdy na granicie napis utworzą kamienie?
Król, który śpiewa z niebiańskich stronic,
od kłamliwego brzasku woli stronić.
Mówi, że z Księgą coś jest nie tak.
I jeśli nie podpiszesz, twoja historia...
Co? Co?!
Przepraszam.
Jeśli nie podpiszesz, twa historia będzie trwała nadal.
Naprawdę? To cudownie.
- Tak sądzę. - Tak sądzisz?
Zagadkowy nie jest zbyt precyzyjnym językiem.
W końcu nadszedł dzień Ceremonii Dziedzictwa.
Następna jest Apple White.
Jestem Apple White, córka Królewny Snieżki.
Jestem gotowa złożyć ślubowanie.
Następna jest Raven Queen.
Jestem Raven Queen, córka Złej Królowej
i ślubuję...
- Ja... - No, dalej, zrób to.
Jestem Raven Queen
i sama zadecyduję o swoim losie.
Moje długo i szczęśliwie zaczyna się teraz.
Raven się udało!
Nadal tu jestem. Nie zniknęłam.
Jak możesz być tak... tak samolubna?
Wybacz, Apple, ale ja...
Niech wszystko się zatrzyma!
Nie wiedziałam, że mogę to zrobić.
Wybacz, Apple,
ale nie chcę, żeby ktokolwiek mi mówił, kim mam być.
Chcę sama to odkryć. Nie rozumiesz?
Nie tylko ja mogę zadecydować o swoim losie.
Wszyscy możemy to zrobić. Nawet ty.
Ale ja nie chcę zmieniać swojego przeznaczenia. Ono mi się podobało.
A przez ciebie może się nie spełnić.
Ale może się spełni.
Nie wiem. Sama już nie wiem.
Nadal tu jesteś. Nie zniknęłaś.
Wiem. To świetne uczucie.
W Ever After High stosunki między Rebelsami i Royalsami nie będą takie same
po tym, co zrobiła Raven broniąc swoich przekonań.
Jej przekonania były błędne.
Nie uszanowała swojego przeznaczenia, kusiła los.
Słuchajcie, narratorzy. My tu świętujemy.
Raven nie zdaje sobie sprawy, jakie siły uwolniła.
Trzeba nad tym zapanować, zanim ta niebezpieczna myśl znajdzie naśladowników.
KONIEC JEST ZALEDWIE POCZĄTKIEM
CEREMONIA DZIEDZICTWA: HISTORIA DWÓCH HISTORII