Opowieści leczą... i krzywdzą.
Powtarzane dość często stają się prawdą.
Czynią nas tymi, kim jesteśmy. Mają aż taką moc.
Tego nauczyłam się ostatniej jesieni spędzonej jako dziecko.
Przyszła pora wygrzebać się z grobów, Mill Valley! Mamy Halloween!
Tylko ostrożnie — bo gdy zachodzi słońce... wiedźmy harcują.
Wpisałem się! Lecę do Wietnamu!
Komuchom się dostanie.
Napędźmy stracha paru gnojkom.
Pokażemy wszystkim, iż silna, pewna siebie i czujna Ameryka...
Dzięki.
Wychodzisz z kolegami?
Raczej zostanę.
...staną dziś wieczór gotowi bronić słusznej sprawy.
GWIŻDŻĄCY POKÓJ - Stella Nicholls
Stella, odbierz.
Nie chcę zbierać słodyczy.
Tu nie idzie o słodycze, tylko o zemstę!
Bierz z domu wszystkie jajka i papier i zbiórka o siódmej.
To może być nasze ostatnie wspólne Halloween.
I tak mam gorzej. Wyławiam klocka z muszli.
Fu, Chuck.
Dokąd jedziesz, mały?
Za żniwami.
Tylko dziś!
- Dobrze jest, mamo. - Wcale nie.
Dalej za luźno w kroku.
Ostatnia.
A masz!
Zatopiony!
Jedziemy, panienki.
Daj no.
Wal się, Harold.
Wolniej, Tommy!
- Co ty wyczyniasz? - Nie podglądaj, co?
Miał być Spider-Man, nie... pająko-ludź.
Dziękuj za to, co masz.
Mamo, weź...
Bo się uduszę!
- Bądź grzeczny. - To mnie tak nie ściskaj.
Nie jesteś na to za duży?
A ty nie za brzydka, by iść na randkę?
- Balasie! - Jest Augie, lecę!
- Ani słowa. - Nie miał być Spider-Man?
Co ci poradzę? Mam, co trzeba, więc w drogę.
Nie obcinaj mojej siostry, zboku.
- Zostaw, co? - Ale marne te czułki.
A człowiek-pająk miałby osiem rąk, nie cztery.
Wolę już taki strój od klauna.
Mówię ci, że to Pierrot.
Postać z XVII-wiecznej commedii dell'arte.
Klaun.
Wiesz, że od tej samej chemii nasi żołnierze dostają chłoniaków
i warzy się mleko wietnamskich matek? A ty ją zjadasz.
Dzięki niej są takie dobre?
Suwaj się, klaunie!
- Nie przyjedzie. - Pewnie, że tak.
Milner robi to co roku, a dziś ostatnia okazja.
No chodź, Tommy.
Gazetka szkolna znowu przyjmuje teksty.
Podrzuć coś swojego.
- Zabierz nam słodycze, Tommy! - W życiu.
Znam naszą szkołę. Wypatroszyliby mnie.
Pontiac Catalina! To on!
Dobra, pełen luz.
Mieliśmy iść na kolację. We dwoje.
Sam deser może być?
Szykuj się!
Frajerzy!
Co tak wali?
Jakieś stare majty!
Wpadli!
Dobra, jedziemy! Goń się, palancie!
Ćwoku!
Kurna, a to gnoje!
A teraz: kloc łaski.
Żryj kupsko, tłuku!
Hamuj!
- A Ruth tam stąd? - Chucky, ty smarku!
- Nie mówiła, że ta randka to z nim! - Kurna!
- W nogi! - Zamorduję ich!
Cho no tu!
Leć!
Zabiję was!
Już po was!
- August, chodź! - Chrzań czapę!
- Tam są! - Ćwoki na dziewiątej!
- Zajęte? - Nie... w sumie nie.
Wynocha stąd!
Za momencik.
- Co wy robicie? - Ratujemy tyłki.
Wybacz.
Dobra, poszli.
- Tak? - Chyba.
Odwdzięczymy się.
To Pierrot.
Ty tu śpisz?
Nie grzebać.
Spoko.
Co robisz sam w kinie?
A wy — w mojej bryce?
Chyba nie jesteś stąd... co nie?
Tylko skąd?
Wybacz mu, brakowało mu tlenu w macicy.
- Mniej niż tobie! - Cicho tam.
On zaczyna.
Kończymy.
Wścibskiego masz kumpla.
„Noc żywych trupów”. Dobry film.
Widziałaś?
„Dobrze, Vince, zdziel go prosto między oczy”.
Najlepszy film roku.
To fakt.
- Ramon. - Stella.
- Chuck. - Augie.
Wysiadka. Wysiadać.
Wysiadać.
Chyba nie słyszeliście.
Wszyscy wysiadają, ale już.
Ty też... fasolarzu.
Chyba nie dasz nogi jak mamusia, co, Stella?
Walisz gównem.
Wara od mojej fury.
Ej, tam z przodu! Nie zasłaniać!
Wracaj do wozu albo wynocha.
To nie koniec.
Ruchy!
Jazda.
- Wracać do bryki. - Dobra, idę.
- Gdzie wyjście? - Tam.
Zaprowadź mnie.
Żyjesz?
Wysiadam na chwilę.
Co ja powiedziałem?
Nie ty, ten ćwok Tommy.
Jej matka zniknęła, gdy była mała. Ot tak.
Gęby się ludziom nie zamykały. To mała mieścina.
Zrobili się wredni.
Dalej ją to gryzie. Pewnie już nie przestanie.
Trzyma się tylko z nami.
Raczej nie jest w twoim typie.
Stella to niczyi typ.
Tu bym się nie zgodził.
- Ty lecisz na każdą. Nie liczy się. - Nie każdą.
Każdą. A ty masz chociaż kosę?
- Pokazałbyś mi? - A przyznałem, że mam?
W sumie to nie przyznałeś...
- Ma. - Wiem.
Skoro mamy Halloween... Pokazać ci nawiedzony dom?
- Nie żartowałaś. - Mówiłam, że warto.
TEREN PRYWATNY WSTĘP WZBRONIONY
Myślałem, że wszyscy się tu zlecą.
Kiedyś tak było, aż jakiś dzieciak zaginął i zabili budę dechami.
Teraz chcą tu postawić jakiś market.
Patrzcie.
- Klauny przodem. - Serio?
Dobra, obejrzane. Spadamy?
Jaki cykor.
Bo nie chcę łazić w nocy po domu dzieciobójców?
Kogoś tam zabito?
Groza. Kto tu mieszkał?
Bellowsowie. Przyjechali tu jako jedni z pierwszych pod koniec XIX wieku.
Postawili papiernię, bez której nie byłoby miasta.
Nie łaska wejść schodami?
No, tak jak myślałem.
Zamknięte, i to solidnie.
Ma ktoś długopis?
Poznaj Lolę, zakochaną we mnie bez pamięci.
Tak mówisz na grabę?
Dobre.
Ty się przy nim chowasz.
Bellowsowie mieli sekret: nie pozwalali córce wychodzić z domu.
Podobno było z nią coś bardzo nie tak.
A najstraszniejsze, że wymazali ją z każdego rodzinnego portretu.
Do dziś nikt nie ma pojęcia, jak Sarah wyglądała.
Wydziedziczyli ją.
- Wiej, klaunie, wiej! - Cepie!
Nie dorwiesz mnie!
Nie wyskakuj na mnie, bo zarobisz w gardło.
Co się z nią stało?
Dzieciaki z całej okolicy chciały zobaczyć „Dziwną Sarę”.
Nigdy się nie pokazała, ale było ją słychać.
Przez ścianę.
Opowiadała im...
upiorne opowieści.
Część już nie wróciła do domów. Dzieci umierały — rzekomo zatrute.
Każdy wiedział, że to Sarah.
Ale powiesiła się, nim ktokolwiek się do niej dobrał.
Na włosach.
Jak głosi legenda,
jeśli przyjdziesz tu w nocy i poprosisz Sarę o historyjkę...
to będzie już twoja ostatnia!
Co to?
Pchnij z drugiej strony. Pchaj.
Bez jaj.
No to tyle.
Pokój Sary.
Nie wystraszysz mnie.
Że co...?
Co? Gdzie staruszka?
- I pies? - Jaka staruszka?
Wiejmy stąd.
Stella, zjeżdżajmy stąd!
Wiejemy!
Musicie to zobaczyć! Chodźcie!
- „Jaki cykor”. - Stul dziób.
To tu ją trzymali.
Ukrywali przed światem.
Samą, jak jakiegoś dziwoląga.
Pewnie siedziała tu gdzie ja.
A dzieciaki słuchały zza ściany.
Jakim cudem nas tu nie było?
Bo chyba nikt tego nie chciał.
Możemy spadać?
Co to?
WŁASNOŚĆ SARY BELLOWS
Nie do wiary.
To jej historyjki.
Miała książkę?
Nie w tej wersji, którą znam.
W każdej jest o niej mowa.
I... że napisano ją... krwią dzieci.
Ludzie, którzy je słyszeli, poginęli.
Odstaw ją na miejsce i się wynośmy.
O kurna!
- Już zapalam! Cicho być! - To ta stara z psem!
Daj spokój, Tommy. Wypuść ich.
To wy, Ruth?
Koniec żartów. Otwieraj, bo...
Powiem glinom.
A to dlaczego?
Nie bawi nas to! Tommy, weź.
To jest mój brat.
Proszę.
Kurde, no otwórz!
Otwórz im.
Dawaj! Wypuść nas!
Byłaś do kitu.
Przepraszam za torbę z gównem!
Obyś znalazł wyjście.
Ściągnij to! Ściągnij!
- Spoko. - Coś mnie gryzie!
Pomógłbyś?
- Po pająkach. - Dzięki.
Weź się nie podniecaj. Chowaj fujarę i pomóż z drzwiami.
Nie wyrażaj się przy pani.
Paniach.
Pchnij mocniej.
Saro Bellows, opowiedz mi historyjkę.
Opowiedz mi.
Słyszę kogoś. Ktoś tam jest.
Wrócił. Tommy!
Głupio nam.
Cofam wszystko, co mówiłem!
Co ty widzisz w tym psycholu?
Że nie wyławia klocków.
Kto nam otworzył?
Chrzanić. Spadajmy stąd.
- Fajny strój Pierrota. - Dzięki!
Ale ubaw.
FASOLARZ
Kurde!
Bardzo mi przykro.
- Jak on mógł? - Słabe. Nawet jak na niego.
Jak wtedy, gdy pierdnął mi do kartonika z mlekiem. W piątej klasie.
W liceum.
- Mogę pozbierać trochę na remont. - Dzięki, ale nie trzeba.
Przenocuję tu i rano pojadę do warsztatu.
Mamy wolną kanapę w piwnicy. Możesz spać na niej.
Nie chcę znowu komuś podpaść.
Wyjdziemy, nim tata wstanie.
Zwierzątko Sam to szczur?
- Nawiedzona jesteś. - Nie skończyłam.
Uwielbiałem je za dzieciaka. Zbierasz je?
Czytałam każdy numer.
Od deski do deski.
Jeśli chcesz się wybić, tu nie dasz rady.
Prędzej w mieście.
Nie zostawię taty.
Piwnica jest na dole.
To by się zgadzało.
STRYCH
KOCIA ŁAPA
„MOŻE PONIOSĘ?”
WENDIGO
„Harold”.
Tommy Milnerze! Co tak późno?!
- I znowu piłeś? - Jest Halloween!
Masz zanieść jajka Wolvertonom!
- Teraz? - Teraz!
Co?
Chrzanię to.
„Tommy nie znosił stracha od dziecka.
Wziął jajka i wyszedł po raz ostatni”.
Tommy?
Wal się, Harold.
Matka!
Pomóż!
Chryste Panie, co za widok.
Myślałem, że zaraz pojedziesz dalej.
Staram się.
Pewien licealista, Tommy Milner, zniknął wczoraj wieczorem.
Według świadków pobił się w przydrożnym barze.
To chyba nie on cię tak urządził, co?
Nie przedstawiłeś mi się.
Ramon.
Rodriguez.
Myślę, że lepiej by było, gdybyś został u nas na parę dni.
Comprende?
Wcześniej go nie było. Czerwony tusz był mokry.
I wyglądał jak krew. Był gęstszy niż zwykły.
Jak możesz to jeść? Nie wiesz, że robią je z siedmiu podrobów?
Czytałem w piśmie.
Czad. Zmienia się w stracha?
- Fajny myk. - Żaden myk.
Mówię ci, że ten tekst...
pojawił się znikąd.
A Tommy'ego nie ma szkole.
Jakby... zniknął.
Trąbił, że chce „tłuc komuchów”.
Może... Sam nie wiem. Ruszył wcześniej?
- W tamtym pokoju... - Weź przestań.
Nie, powiedz.
Gdy schowałem się w domu...
pokój był stary. Znaczy: jak z dawnych czasów.
Siedzieli w nim staruszka i pies. Gapili się na mnie takim...
Posłuchajcie się.
Nie spotkało nas tam nic prócz tego, co zrobił Tommy.
Jeśli zniknął, to dobrze.
Nie powinniśmy tam iść — i zabierać książki.
Ta historyjka namieszała wam w głowach. Nic ponadto.
Martwię się. Tommy nie przyszedł, a jego imię pada w książce.
To nie może mieć związku, nie?
Pewnie, że nie.
Nie mogę podpaść policjantom.
Muszę zobaczyć.
Miał wczoraj tę kurtkę.
A jeśli to Tommy?
I jeśli opowieść zdarzyła się na serio?
Nie strasz mnie. To zwykły strach.
Słyszałaś, że Tommy zniknął?
Oddaję ci książkę.
Co tak późno?
Wziąłeś drugą zmianę?
Musisz?
Muszę.
Masz co jeść.
Zawsze tyle harowałeś?
Nawet z mamą?
Zniknął kolejny chłopak?
Całe miasto o tym gada.
Wracaj ze szkoły prosto do domu, co?
Zamalujesz tego syfa?
Pająk mnie użarł, patafianie!
Kurde, mój banan!
Jednak nie jedziesz?
- Jesteś głodny? - Bardzo. Dzięki.
Ciągle myślę o zniknięciu Tommy'ego. To się musi...
Skąd ją masz?
Wziąłem ją z półki.
Nie...
Nie było jej tu. Odwiozłam ją do domu.
Co?
Jakim cudem... tu wróciła?
DUŻY PALEC
Znowu to!
Że co? Niby jak?
Zatrzymajmy ją!
„Matka znalazła palec na skraju ogródka.
»Jaki ładny, będzie do potrawki«. - rzekła”.
Co to ma być?
Augie!
Odbierz!
Nie, nic tu nie ma.
Mogłaś chociaż zrobić zakupy, nim pojechałaś z Jeffem za weekend.
Nie będę mu mówił „tato”.
Zjadam potrawkę.
Tę z lodówki.
Ktoś zrobił.
To do zobaczenia. Kocham cię.
Augie, odbierz!
Jem.
Niczego nie zjadaj!
Jesteś w następnej historyjce. Nie wolno ci niczego jeść.
Ha, ha, boki zrywać.
Chuck cię wkręcił?
Augie, mówimy serio!
Nie wiem, jakim cudem, ale to pisze się na moich oczach.
„Wystraszył go głos pytający: »Kto wziął mój palec?«”.
Martwa kobieta szuka swojego palca.
Znam tę historyjkę.
Tata mi ją opowiadał. Kiedyś bałem się jak diabli.
Ktoś miał to powiedzieć? Bo coś nic nie słyszę.
Czytamy ją u mnie.
„Wtem głos spytał głośniej. »Kto wziął mój palec?«”.
Jestem sam.
Głosu brak.
Musisz kogoś słyszeć!
Słyszę tylko ciebie.
Nie rozłączaj się!
Niczego nie jedz!
Augie, odbierz!
Słyszeliście?
Nie, co takiego?
W potrawce pływał palec.
Co jest napisane dalej?
„August się wystraszył.
Ale uznał: »To nie wie, gdzie jestem«”.
Skąd wie, o czym myślę?
„Wtedy znów usłyszał głos”.
KTO WZIĄŁ MÓJ PALEC?
Kto... wziął...
- mój... - „...palec?”.
Uciekaj z domu!
To parę ulic stąd!
Kto...
wziął...
mój...
palec?
No, otwórz się! Dawaj!
Tommy Milnerze!
A jakby rok nie był dość ponury, w dodatku zaginął nasz bliski, kochani.
Nasz sąsiad Tommy Milner, mieszkaniec Mill Valley.
To ja znalazłam książkę.
- Ja ją zabrałam. - Nie obwiniaj się.
Wiesz...
To ja odpowiadam za wszystkie nieszczęścia, które mnie spotkały.
Odejście mamy...
a teraz Augie.
Nieprawda.
Już jesteśmy. Ruth wyszła tapeta.
Gdybyś mnie tak nie stresował, nie byłaby potrzebna.
Co było takie ważne?
- Gdzie Augie? - Przepadł.
Powstał kolejny tekst.
Na naszych oczach.
Nie łapię.
Co to?
To nie jest śmieszne! Już po Halloween!
Gdzie jest Augie?
Nie wiemy.
Jego rodzice wyjechali, a on — zniknął.
- No to go znajdźmy! - Już raczej nie wróci.
Najpierw zniknął Tommy.
A teraz — Augie.
W książce są o nich historyjki.
I ziszczają się co noc.
Jezu, zeżarł palec?
To nie my czytamy książkę, tylko ona — nas.
Boję się, że... coś zbudziliśmy.
I że nas czeka to samo.
Wszyscy tam byliśmy.
Nie, to się nie dzieje.
Opowiastki nie mogą krzywdzić. Sarah Bellows to legenda.
Nawet jeśli istniała, jest martwa.
- Idźmy na policję. - Nie możemy.
Wiedzą, że Tommy zniszczył wóz Ramona. Według nich...
- Niech znajdą Augiego! - Nie pójdę na policję.
W nic mi nie uwierzą.
To ich przekonamy!
Nim zdążą cokolwiek wyjaśnić, dawno będziemy martwi.
Nie.
Skoro policja odpada... co robimy?
Siedzimy i czekamy na naszą kolej?
Musi się dać ją zatrzymać.
Ja w to nie wierzę. Spadam stąd.
Gram dziś w musicalu. Na kolejny durny dowcip już się nie nabiorę.
To nie dowcip.
Wiem, że chcesz pisać, ale to przegięcie.
Siostra! Wracaj!
Myślisz, że się uda?
W Salem pomogło.
Co się nie palisz?! Wal się!
Kurna! Dlatego chrzanię książki!
Nie sposób jej zniszczyć. Ale ile właściwie wiemy o Sarze Bellows?
ZAMKNIĘCIE PAPIERNI
KSIĘGA STANU CYWILNEGO
Słuchajcie.
„Po samobójstwie Sary, Bellowsowie zwolnili Sylvie Baptiste
oraz jej córkę Lou Lou, podejrzane o uczenie Sary czarnej magii”.
W gazecie piszą samą prawdę, nie?
- Jest portret Sary? - Nie, tylko imię.
Jest za to reklama „Sól mózgowych”. Leczą bóle głowy i zatwardzenia.
Dziwne, że nie chwyciło.
Augie by się zaśmiał.
Zaraz pójdzie mi krew z oczu, a o Sarze dalej ani słowa.
WYJEŻDŻA OSTATNI BELLOWS
Kiedy się powiesiła?
W 1898.
Po roku zniknęła cała rodzina.
Ty byś tu został, gdyby kojarzyli cię już tylko z mordowaniem dzieci?
Nie wyjechali, tylko zapadli się pod ziemię.
Choćby ojciec.
Deodat. Miał wielką papiernię i nikomu jej nie sprzedał?
Żadnej wzmianki w gazecie ani listu. Po prostu zniknął.
Deodat...
Kojarzę to imię.
„Zamożny Deodat wybrał się na polowanie”.
Daj kolejne.
Jeden z synów: Ephraim. Ehpraim Bellows.
Nie wyjechali z miasta.
Mają opowiastki.
Dlaczego?
Jezu! Znowu się zaczyna! Pisze kolejną historyjkę!
„Czerwona plamka”.
Co kamera na mnie?
O kurna! To o mnie?!
Nie chcę umierać! Nawet się nie bzykałem!
„Pewnej nocy pająk ukąsił dziewczynę w policzek”.
Ja byłem pająko-ludziem!
„Dziewczynę”?
Jest o Ruth.
- O twojej siostrze. - Ruthie?
Bądźcie na scenie za 20 minut.
Trzeba coś z tym zrobić, kochanie.
Nie ta łazienka.
Na piętrze!
Suńcie się!
Jezu, Ruth!
Ratunku! Pomocy!
Wyluzuj, Ruth. Pomogę ci.
Zgoń je ze mnie!
Spokojnie, Ruth.
Odejdź!
Już dobrze.
Wołajcie pomocy!
- Nic ci nie jest. - Zabierz je!
- Zabierz! - Już ich nie ma.
Zgoniłem je. Już dobrze.
Zabierz je!
Ciężka rzecz. Oby była cała.
Widziałam ją.
Sarah nad wszystkim panowała.
Moja siostra odpadła.
Teraz my.
Znalazłeś?
Louise Baptiste.
Lou Lou?
Goldshire Road 220.
Znowu miałem ten chory sen.
Stoję w czerwonej sali, a ta...
gruba blada baba szepcze do mnie:
„To złe miejsce. Zmykaj stąd, póki możesz”.
Boję się, że wiedźma to wykorzysta.
- Dzień dobry. - Czy mieszka tu Lou Lou Baptiste?
Wolę uniknąć bomb, jeśli tylko mogę...
„Cwany Dicky” to kiepski tytuł dla prezydenta.
Mamo, ktoś do ciebie!
Słyszysz nas, Lou Lou?
Możesz być następna.
Dlaczego?
Jak w piosence.
Gdy orszak mija cię, nie waż się śmiać
Ponieważ możesz być nas-tę-pna
Sarah ją uwielbiała.
Mamy jej książkę.
Macie ją? Pokażcie.
Była ode mnie.
Żałowałam tej dziewczyny, bo siedziała po ciemku...
całkiem sama.
Pani mama czegoś jej uczyła?
Uczyła?
Czarnej magii.
Nie, dziecko, nie ma żadnej magii.
Jedynie gniew.
To jak wciąż pisze opowieści?
Opowieści ranią...
oraz leczą.
- Wiecie, co zrobiliście? - Co?
Nie powinniście jej brać.
To ją rozzłościło.
Robaki wpełzają, wypełzają...
- Czasami tak ma. - Muszę wiedzieć.
- Kiedy indziej, jak się uspokoi. - Nie! Muszę się dowiedzieć!
Powiedziała już wszystko, gdy tamta powiesiła się w szpitalu.
Każdy mówił, że zabiła się w domu.
Nie było was tam! Mama była!
- Szpitale prowadzą akta. - Sary też?
To co tak stoimy? Jazda!
To dzień wyborczy, więc sprawcie, by was usłyszano.
Nie dla wojny! Nie dla Wietnamu!
Nie dla posyłania dzieci na śmierć.
Przepraszamy.
Chcemy zobaczyć akta dawnej pacjentki.
Nie ujawniamy akt.
Tamta pani zmarła dobre sto lat temu.
Ani ona, ani nikt bliski raczej się nie... pogniewa.
A co was to interesuje?
Piszemy wypracowanie o...
badaniu ludzkiej psychiki.
Właśnie.
Chyba są w czerwonym bloku.
Czerwonym...?
To zajmie najwyżej sześć tygodni.
Długopis?
Tyle w temacie.
Chodź! No chodź!
- Nie idziemy do czerwonego! - Właśnie że idziemy!
Ja nie. Zapomnij.
Mówiłem, co mi się śni. Nie chcę tam iść.
To tylko nazwa. Spoko.
CZERWONY BLOK — KARTOTEKA
Nazwa wystarczy! To nie musi być dosłowne!
Ja odpadam.
Dobra, czekaj tu.
Luz, zaraz wrócimy.
Nie wpadnij.
Nie zabłądziłeś?
Boziu, Boziu, Boziu...
Ty, tam. Wstęp wzbroniony.
Ej, stój!
To tu.
Daty przyjęć, badania psychologiczne, jadłospis...
Tu jest wszystko.
Oddała ją tu własna rodzina.
ZAKŁAD ZAMKNIĘTY PENNHURST
Tu piszą, że cierpiała na achromazję, czyli na albinizm.
Dlatego trzymali ją w piwnicy.
Jej kartę prowadził...
doktor Ephraim Bellows.
Rodzony brat?
Jezu, torturowali ją.
Patrz. Elektrowstrząsy, terapia izolacyjna, diatermia boków głowy...
A to?
Co to jest?
Już taki widziałem.
To wałek do fonografu.
Używano ich, nim nadeszły płyty.
Czyli usłyszymy głos Sary?
Tam pobiegł! Włączyć alarm!
Powiesz mi teraz prawdę, zgadza się, Saro?
Nie zrobiłam... dzieciom krzywdy.
Mówię ci, że nie.
- Ephraim... - To nie jest prawda.
- Przyznaj. - Nic nie zrobiłam.
Nic im nie...
Powiedz prawdę.
- Jestem twoją siostrą... - Otrułaś te dzieci.
Nie. Wcale nie.
Chciałam... je ratować.
Ale nikt nie słuchał.
Nie chciałam, by cierpiały, ale mnie nie wypuszczaliście.
Powiedz prawdę.
Nie wie, co zrobiła.
- To od wody. - Mówiliśmy już o tym.
Z wodą wszystko w porządku.
- Dlatego tu jesteś. - Papiernia.
To przez rtęć z papierni. Zatruliście wodę...
Była niewinna. To jej rodzina.
Saro? Słyszysz mnie jeszcze?
Powiem.
Powiem, co chcesz usłyszeć.
Mianowicie?
Charliemu śniła się czerwona sala.
- Charliemu? - Czerwona sala.
Jakiemu Charliemu?
Chuck!
Śniła mu się kobieta o bladej twarzy,
czarnych oczach i długich czarnych włosach.
Wślizgnęła się do jego pokoju...
nachyliła się i wyszeptała:
„To złe miejsce.
Zmykaj stąd, póki możesz”.
- Niedobrze. - Chuck!
Pomocy!
Niech ktoś pomoże!
Ratunku, błagam!
Niech mi ktoś pomoże!
Chuck, gdzie jesteś?!
- Gdzie on jest? - Powinien być tu.
A gdzie wasz koleżka?
Kontynuujemy sprawozdanie z wieczoru wyborczego...
- Stella? - Tato.
Gdzie jesteś?
Ja chyba umrę, tato.
Nie mów tak, kochanie. Powiedz, jak mogę pomóc.
Nic nie poradzisz.
Ja też nie dam rady.
Nie... Powiedzże coś, kochanie.
Mów, gdzie jesteś, to zaraz przyjadę. Wszystko jedno, co się dzieje.
- Jeśli zaginę... - Zaginiesz?
- Jeśli mnie nie znajdziesz... - Ale gdzie?
Nie myśl, że uciekłam. Nie zrobiłabym ci tego.
Nic nie rozumiem, Stello. Po co byś uciekała? Ktoś tam z tobą jest?
Posłuchaj mnie, kochanie.
To nie przez ciebie.
Nie przez ciebie odeszła.
Wszyscy mówili, że przeze mnie.
Proszę, posłuchaj.
To nie twoja wina.
Nigdy nie chodziło o ciebie. Tylko o nią.
Chyba w głębi duszy po prostu...
czuła się jak w potrzasku. Nie wiem.
Chciałbym ci to wyjaśnić lepiej, ale nie potrafię. Przepraszam.
Kocham cię, tato. Muszę kończyć.
To nie twoja wina. Nie rozłączaj się.
Przepraszam, lecę.
I co? Tata po ciebie przyjedzie?
Co jest grane, Stello?
Masz mi powiedzieć, i to już, rozumiesz?
Nixon prowadzi z 43 punktami, Humphrey ma 35, a Wallace...
A mój telefon?
Kto nie chce iść w kamasze, nie ma praw.
Myślałeś, że się nie dowiem, Ramonie Moralesie?
Tak czy inaczej przysłużysz się państwu.
Powiedz, gdzie są wasi koledzy, to ci pomogę.
- Wszystko powiedzieliśmy. - No jasne.
O książce Sary Bellows.
O opowieściach, które piszą się same i dzieją się na jawie.
- Nie ma żadnych zwłok. - Wiem.
Niewiarygodne.
Uratowaliśmy Ruth w szkole. Chociaż ona nie zginęła.
Masz na myśli Ruth Steinberg?
Nikogo nie uratowaliście. Spędzi resztę życia u czubków.
Zmykaj stąd. Jesteś wolna.
Nie zadawaj się z dezerterem.
Co na to twój tata?
Nie wyjdę.
Do woja nie pójdziesz, ale może noc za kratkami rozwiąże ci język.
Chodź, Hobbs.
Weź jutro tę dychę, bo będziesz mi wisiał, jak wygra Nixon.
Ja pozamykam. Dobranoc, gołąbeczki.
Mogłem powiedzieć.
- Pewnie masz mnie za tchórza. - Nigdy w życiu.
Dwa miesiące temu mój brat wrócił z Wietnamu...
w kawałkach.
Tak mi przykro.
Gdy tydzień temu przyszło wezwanie...
Nie mogłem. Posyłają tylko ludzi na śmierć.
Jeśli książka mnie wybierze... boję się, co napisze.
Masz, piesku.
Smaczne, co?
„Ja związ ciastny chodzi”?
Kto wymyślił ten chory bełkot?
Ty, Stello?
Nie my je piszemy.
Cyngiel...?
Jest nowa historyjka?
Niech nas pan wypuści! To może dopaść każde z nas!
- Co się dzieje? - Niech pan czyta!
Niech pan posłucha, bo zginiemy!
Moja kolej.
Co się dzieje w historyjce?
Niech pan chociaż poda imię!
Ramon.
Słyszałem to przy ognisku. Umierałem ze strachu.
To chrupiący człowiek. Idzie po mnie.
- Co się dzieje? - Bo go słyszałem!
Ja związ ciastny chodzi!
Jaja se robicie?
Niech nas pan wypuści!
Ja związ ciastny chodzi...
Jezu, Ramon.
Co to jest?!
Ratunku! Czy ktoś mnie słyszy?!
- Klucze. - Prędko!
Tchórzu!
Mam klucze!
Szybko...
Tchórzu!
Szybko! W nogi!
- Co tak stoisz?! - Leć do domu.
Powiedz jej prawdę. On pójdzie za mną.
- Ale każdy tekst się ziści! - To się pośpiesz.
Zatrzymaj ją, to nas ocalisz.
Zdrajca!
Saro, słyszysz mnie?!
Przestań opowiadać te historyjki! Nic ci nie zrobiliśmy!
Pomożemy ci! Wiemy, że jesteś niewinna!
Wiemy, że nie zatrułaś dzieci! Ale błagam, przestań opowiadać!
Stella! Gdzie jesteś?
NAWIEDZONY DOM
Nie...
- Znowu wyszła z pokoju. - Chłopcy, Sarah wyszła!
Znaleźć ją!
Ja ją znajdę, Haroldzie.
Gdzie jesteś?
Słyszę ją.
Tu jest!
Jest tutaj!
Gdzie jesteś?!
Lou Lou...
- Widziałaś Sarę? - Nie.
Kłamie.
Okłamałabyś mnie, Lou Lou?
Nie. Nie widziałam Sary. Nie, pani Bellows, proszę!
Nie ukryjesz się.
Mam cię!
Nie! Ratunku! Pomocy!
- Rozpowiada o wodzie! - Co z nią zrobimy?
Zamknij gębę, bo my ci ją zamkniemy.
Ratunku!
Wracaj na swoje miejsce!
Milcz, bo wiesz, co cię czeka.
Błagam! Nie jestem Sarą!
Błagam, puśćcie mnie!
Nie zamykajcie mnie.
Jeszcze raz i idziesz do zakładu.
Było zostać w pokoju.
Błagam! Nic nie zrobiłam!
- I siedź teraz po ciemku. - Nie!
Mówię wam, że nie jestem Sarą!
Proszę!
Napisałam historyjkę... tylko dla ciebie.
Stello.
Jeśli mnie słyszysz, gdziekolwiek jesteś...
powiedz jej prawdę.
Nie.
Teraz ty posłuchasz historyjki.
Byłaś ofiarą.
Ale zmieniłaś się w potwora.
Mieli co do ciebie rację.
Odebrałaś mi przyjaciół.
Dwie najbliższe mi osoby.
Jego też zabierzesz?!
Twoja rodzina skrzywdziła cię swoimi czynami i słowami.
Ale twoje czyny...
są tylko twoje.
Tylko twoje.
Opowiem o tobie.
Powiem o tobie prawdę.
Ale ten szał... musi się skończyć, Saro.
Napisz to krwią.
„Sarah Bellows była niewinna. Znała prawdę.
Chciała ich zatrzymać, ale ją obwiniono.
Została skrzywdzona i zgnębiona przez jej własnych krewnych.
Cierpiała przez ich chciwość, kłamstwa i grzechy”.
Opowiem o tobie.
Możesz odpuścić.
Odpuść, Saro.
Opowieści krzywdzą... i leczą.
Powtarzane dość często stają się prawdą.
Mają aż taką moc.
Czynią nas tymi, kim jesteśmy.
Jak dobrze, że jesteś cała.
Nauczyłam się od Sary jednego.
By się nie poddawać.
Opowiedziałam jej historię zgodnie z obietnicą.
Napisałam o bladej, samotnej dziewczynie piszącej po ciemku.
O tym, jak własna rodzina zmieniła ją w potwora.
Część mi uwierzyła. Większość — nie.
Bo tak jak Sarah, też byłam samotną dziewczyną
opowiadającą straszne historie.
Będziesz pisać?
Codziennie.
Na razie.
- Godność? - Ramon Morales.
Opowieści uczą nas troski.
Dają nam odwagę, by przyznać, że się potrzebujemy.
Dom, do którego możemy wrócić.
„Wracaj szybko”. — twoja Stella
Chuck i Augie nadal nie wrócili.
Ale wiem, że książka skrywa sekret tego, jak sprowadzić ich z powrotem.
I nie spoczniemy...
póki ich nie znajdziemy.
MROCZNE OPOWIEŚCI PO ZMROKU
Wersja polska: Kino Świat Tekst: Piotr Kacprzak