- Jazda! - Ruchy, szybko!
Idziemy!
Niezły kocioł.
Działamy dopiero na znak burmistrza.
Hej. Ej, mała.
Stój. Czekaj!
Leżeć!
Czego chcesz, dzidzia?
Złoić wam dupska.
Brawo.
Kim... kim pan jest?
Frank Drebin. Brygada Specjalna.
W nowej odsłonie.
Cholera.
NAGA BROŃ
Nazywam się sierżant Frank Drebin, detektyw, porucznik Brygady Specjalnej,
wyjątkowej jednostki policji Los Angeles.
Dzień po napadzie na bank zaczął się zwyczajnie.
Obudziłem się w pustym policyjnym mieszkaniu,
spojrzałem na zdjęcie swojej zmarłej policyjnej żony
i łyknąłem policyjne łzy.
Poranek idealny? Jasne.
Nie przypuszczałem, co to miasto dla mnie szykuje.
Matko, co jest?!
- Oto i on! - Brawo, Frank!
GRATULACJE 1000 ZŁAPANYCH BANDYTÓW
Dzięki. Piękne dzięki.
Co to ma być? Żadnych oklasków.
Wy dwaj. Do mnie. Już!
BRYGADA SPECJALNA UMOCZYŁA
Dwie godziny musiałam się płaszczyć przed burmistrzem.
Paru z tych drani z banku, których wysłałeś na OIOM,
zamierza pozwać miasto.
Idiotyzm. To kryminaliści.
Mają prawo.
A od kiedy to gliny przestrzegają prawa?
- Od zawsze. - Serio?
I kto mnie aresztuje? Inne gliny?
- Tak. - Poważnie mówi?
A on?
On? Nie.
Powiem jasno.
Przez ciebie chcą nam zamknąć Brygadę Specjalną.
Masz szczęście, że cię nie wywaliłam po tamtej akcji w McDonaldzie.
Nie chcieli mi sprzedać fryteczek.
- Aresztowałeś cały personel. - Poniosło mnie.
Byłem wkurzony za nagi cyc Janet Jackson na Super Bowl.
To było 20 lat temu.
Nie dla mnie.
Rozumiemy. Ma pani rację.
Świetnie.
Odsuwam cię od sprawy banku.
- Co? - Idziesz do drogówki.
W Malibu był wypadek.
Tak jest. Dziękujemy.
I pamiętaj, że masz na sobie kamerki. Włączaj je.
Tak jest. Kamerki zostaną włączone.
Drebin!
To jest twoja ostatnia szansa!
Wszystko tak się tu szybko zmienia.
Z ratuszem raczej nie wygramy.
Słabo, z cegły jest.
To był prawdziwy gość.
PORUCZNIK FRANK DREBIN
Nie ma już takich facetów jak twój stary.
Dobrze, że nie widzi, co się wyprawia w tej brygadzie.
Dasz mi chwilę?
Oczywiście.
Cześć, tatku. To ja, Frank junior.
Chciałem być taki, jak ty...
i przy okazji zupełnie inny i oryginalny.
Jeśli jesteś ze mnie dumny,
daj, proszę, znak, typu...
Nie wiem, wyślij jakąś sowę czy coś.
Hej, tato.
KAPITAN ED HOCKEN
To ja, Ed.
Strasznie za tobą tęsknię.
Cześć, tatuńku.
Ruszyliśmy z Edem do Malibu koło 14.00, zerknąć na ten wypadek.
Nic niezwykłego.
Ale w tym mieście zwykłe bywa niezwykłe... zazwyczaj.
Co jest?
Jak tam wczorajsza randka?
Nie miałem siły.
- Odwołałeś? - Nie.
Byłoby jej przykro.
Poprosiłem Barnes, żeby jej przekazała, że mnie zadźgali.
Romantyk z ciebie. Ale babki dobrze robią,
zwłaszcza wdowcom.
Nie jestem jeszcze gotowy na miłość.
Nie ruszali wraku, żebyście mogli zerknąć.
Wypadek był koło czwartej rano.
Żadnych śladów na szosie.
Widocznie nie hamował.
Pijany?
Odrobinę. Żebym nie zasnął.
Niezły wózek.
Z tych nowych elektryków EdenTech.
Elektryków?
Kiedyś elektryczne to były węgorze i krzesła...
Elektryzowała też Catherine Zeta-Jones w Chicago.
Puste pojemniki po lekach.
Kim był ten gość?
Simon Davenport, 53 lata.
Żony i dzieci brak.
Ma siostrę w Hancock Park,
ale znamy właściwie tylko jej imię i nazwisko.
Beth Davenport.
Rozwiedziona, 167 cm, 58 kg.
Ognisty temperament, zadeklarowana czekoladoholiczka.
Chętnie spędza czas na powietrzu, ale lubi też dobrą książkę.
Dobra. Wystarczy. Napisz, że samobójstwo.
Już można!
Dawać dźwig!
BRYGADA SPECJALNA
- Już jest! - Dostałam się?
- Mam rolę! - Gratulacje.
- O nie! - Nawet śpiewać nie umie.
- Poruczniku? - Co tam, Barnes?
Nie pracuje pan nad sprawą banku, ale pomoże mi pan?
- Jasne. - Dziwne to wszystko.
Bandyci się nie znali i nie wiedzieli, dla kogo robią.
Genialne. Jak nic nie wiedzą, to się nie wysypią.
Ewidentnie stoi za tym bystry typ.
Lepiej. Ponoć mogli zachować forsę.
Kto rabuje bank i nie chce mamony?
Widać chodziło o coś innego.
A przyprowadź mi któregoś. Utniemy sobie pogawędkę.
Super. Dzięki.
Uważaj, Frank. Masz gościa.
Prosiłem, żeby czekała na zewnątrz, ale się wprosiła.
Mam się jej pozbyć?
Nie.
Już ja się nią zajmę.
Tutaj, poruczniku.
Po śmierci żony nie ciągnęło mnie do kobiet.
Ale ta tu miała wszystko niczego sobie i na miejscu.
Twarz, głowa, ramiona, kolana, palce.
Kolana... palce...
I kuperek taki, że niejeden sedes błagałby o brąz.
Liczę, że długo pani nie czekała.
W czym mogę pomóc?
Myli się pan co do Simona Davenporta. On by się nie zabił.
Simon Davenport.
- Sztywniak z Malibu? - Ten sztywniak był moim bratem.
Nie był nawet taki sztywny.
Za wcześnie. Bardziej spuchnięty i sflaczały.
W sensie, że ogromnie mi przykro.
Proszę, może krzesło?
Dziękuję. Mam w domu sporo.
A więc pani...
Davenport.
Panna Beth Davenport.
- Panie...? - Drebin.
Panno...
Detektyw Frank Drebin.
Myślę, że ktoś zamordował Simona.
Tak? A dlaczego?
Dzwonił do mnie wieczorem. Mówił, że ma kłopoty.
Mieliśmy się rano spotkać.
Czy tak zachowałby się ktoś, kto chce się zabić?
Zdecydowanie nie.
Dlaczego ktoś mu to zrobił?
Prawda jest taka:
zawsze znajdzie się powód, żeby zabić.
Miał irytujący śmiech?
Nie.
Przepraszam, nie jestem sobą.
Nie szkodzi, też panią nie jestem.
No dobrze,
czym brat się zajmował?
Komputerami.
Był programistą u Richarda Cane'a.
Tego geniusza, co to zbawi świat elektrykami.
Musi pan z nim pogadać.
Może ma dane z auta Simona, sprawdziłby pan...
Powoli.
- Słucham? - To ja jestem od policyjnej roboty.
Rozumiem.
Wszyscy jesteście tacy sami.
Czyli?
Uparte dziady, które wiedzą lepiej.
Jest pani poirytowana, rozumiem, ale to moja praca.
Jeśli ktoś załatwił pani brata – znajdę go.
Wielkie dzięki, ale Simon był dla mnie wszystkim.
Nie będę siedzieć i czekać, aż pan kiwnie palcem.
A ja do tego właśnie panią zachęcam.
Jak coś znajdę, dam znać.
W tym tygodniu mam spotkania autorskie. Tam mnie pan znajdzie.
USZMINKOWANY ZABÓJCA
Autorskie?
Piszę kryminały oparte na faktach, które zmyślam.
No dobrze.
Pani o tym pisze, dla mnie to codzienność.
Proszę wybaczyć, obchodzimy urodziny,
a ja tu najlepiej śpiewam.
Przemyślałam sprawę. Jednak wezmę krzesło.
Nie pamiętam, kiedy ostatnio ktoś się tak do mnie odnosił.
Inni za takie traktowanie słono płacą w obskurnych piwnicach.
Miała biodra, na które z rozkoszą zarzuciłbyś hula hoop i puścił w ruch.
Które sprawiały, że...
Panowie? Błagam.
Nie byłem pewien, czy Simon Davenport został zamordowany.
Ale ta sprawa zaczynała mnie swędzieć. A kiedy już zacznę drapać,
nie przestanę, aż dotknę żywego mięsa, a lekarz zaleci nosić rękawiczki.
Dzięki.
20 LAT EDENTECH
MĘDRZEC PODPIERA PODBRÓDEK
- Można płaszcz? - Szampana?
NAPIWKI
INSPIRACJA
OBROŃCA
Richard Cane zbił fortunę na mikroprocesorach,
potem stworzył wielką sieć sprzedaży detalicznej w Internecie
i zielone, technologiczne imperium.
DYNIE
I nagle, niedźwiedź pędzi na mnie.
Ja szykuję nóż,
a ten skacze nade mną do gniazda nad naszym namiotem.
Cały czas tam wisiało, a ja nie zauważyłem.
Dotarł pan.
Porucznik Drebin.
- Ja też. - Jestem Richar...
Richard Cane.
Przejdźmy się.
Proszę opowiedzieć o panu Davenporcie.
Genialny inżynier. Jeden z najlepszych.
Nie wiedziałem, że cierpi na głęboką depresję.
Straszna rzecz. Samobójstwo.
- Tego jeszcze nie wiemy. - O kurczę, jakieś teorie?
Nie, kurczaka bym w to nie mieszał.
- Ale niczego nie wykluczam. - Rozumiem.
Czy to jeden z projektów Simona?
Nie, to terapia czerwonym światłem.
Znacząco podnosi poziom testosteronu.
Wie pan, że dramatycznie spadła jakość nasienia
- na całej Ziemi? - Fascynujące.
Ja swojego nie deponuję na ziemię.
Mam od tego stary T-shirt Bon Joviego.
Być może zabrzmi to trochę dziwnie,
ale jestem pańskim fanem.
- Doprawdy? - Tak.
Czytałem, jak pan załatwił tych z banku. Pański gatunek wymiera.
- Gatunek? - Tak, ludzie czynu,
co nie pytają o zgodę. Sami naprawiają, co trzeba.
I pan to mówi? Ciekawe.
Pan, który wszędzie ma te swoje gadżety.
A pan nie ceni sobie współczesnych wynalazków?
Bez urazy, ale kiedyś świat był lepszy.
Zgadzam się, ale proszę nikomu nie mówić.
Cygaro?
Na to wygląda.
A zapali pan?
Palenie w budynku?
Dostanę mandacik?
Te zapałki.
Widziałem już takie.
Bengal.
Mój klub dżentelmenów, dla tutejszej elity.
U mnie mężczyźni mogą poczuć się sobą, napić się i...
jak śpiewali Black Eyed Peas: „cofnąć w rozwoju”.
Wolno tak mówić?
W moim klubie, tak.
Uwielbiam Black Eyed Peas.
- A kto nie? - Znam takich paru.
- Durnie. - Owszem.
- will.i.am. - apl.de.ap.
Taboo.
- Nie zapominajmy o Fergie. - O Fergie nigdy.
Księżna.
Gdyby pan czegoś potrzebował,
spokojnie proszę dzwonić.
Dziękuję. Będziemy w kontakcie.
- Tamtędy. - Oczywiście.
Zróbmy jutro panu Drebinowi mały prezent.
Eden-Vox-1.
Pierwszy w pełni automatyczny, samoprowadzący się
elektryczny radiowóz. Prezent od Richarda Cane'a.
Musiałeś zrobić na nim wczoraj wrażenie.
Na to wygląda.
- Kawy? - Tak, dzięki.
Nie krępujcie się, chodźcie zobaczyć.
Przytulnie.
Wszystko elektryczne.
Od zera do setki w 3,1 sekundy.
To chyba nieźle.
To uważaj.
Samochód? Otwórz drzwi.
Fajna sztuczka.
Spróbuj.
Samochód.
Proszę. Zamknij drzwi.
- Hej! - No niezły ubaw.
Czekaj, samochód...
Jedź 10 metrów do przodu.
- Jak gładko. - Fajno.
Robi wrażenie.
Ej! Halo!
- Stać! - Nie...
Mówię ci, to miasto schodzi na psy.
Mam masę świadków, którzy cię widzieli.
Wiemy, że byłeś w banku!
A ja mówię, że nie byłem.
Dzięki, Park.
Niezła kartoteczka, panie raperze.
Napisali, że siedziałeś 20 lat za morde...
Aż tak szpetny to nie jesteś.
Chyba morderstwo.
No nic.
Wiemy, że twój szef nie chciał kapuchy.
To po co ten napad? Czego gość chciał?
Mnie! Tam! Nie! Było!
Taki jesteś bystry?
A moja kamerka widziała co innego.
Ed?
Te dzisiejsze technologie...
W Brygadzie wszyscy mamy być „transparentni”.
Centrala, tu Drebin. 10-7.
To rozumiem. Chilli-dog.
Śniadanie mistrzów.
Łyk czarnej kawy.
Można trochę przewinąć.
Prawko i dowód rejestracyjny.
Nie moja.
Przepraszam.
O matulu. Wie pan,
porządny z pana gość.
Daję ostrzeżenie i puszczam. Miłego dnia.
To było dużo później. Przewińmy.
Doczekasz się, cierpliwości.
Muszę do łazienki. Boże.
No już, szybciej.
Skup się, Frank.
Wytrzymasz.
Może jeszcze do przodu.
Kolejny garniak do wyrzucenia.
Barnes.
Wybacz.
Policja!
TOALETA
Facet, kolejka jest.
Wynocha!
Idiota, jesteś obrzydliwy.
Karmiony cycem do 13 roku życia.
Nie staje ci, jak ci mleczko na brodę nie skapnie.
Nie waż się.
Człowieku! Nie jedz tego!
- Boże. - Frank.
Potem zjadłem jeszcze pięć.
Lepiej ci? Żebyś wiedział.
Tak jest!
To ty w banku. Jak bum-cyk-cyk.
No dobra.
To zlecenie było totalnie pojechane.
Mieliśmy się tylko dobrać do jakiejś skrytki.
Do skrytki?
Jest. Skrytka 595.
- Ed? Sprawdź czyja. - Jasne.
Trzymaj się, bo padniesz.
Simon Davenport.
Czyli się okazuje,
że te dwie sprawy
to jedna sprawa.
Panowie, kiedy startowaliśmy z EdenTech, mieliśmy jeden cel.
Ocalić świat.
Stworzyliśmy tu technologie godne bogów.
A czy świat stał się lepszy?
Nie. Wręcz przeciwnie.
Kiedy ojcowie założyciele tworzyli ten kraj,
siedzieli w takiej sali jak ta, wśród takich jak my
i wydali na świat imperium.
USA.
O tym mówię.
Ale mijały lata
i do sali chcieli dostać się inni.
Ludzie ryby.
- Co? - Ryboludy.
Ze skrzelami na szyi.
Takie syreny albo syrenowie.
- Osoby syrenne. - Jasne.
Nie, żadnych ryboludów.
Niewdzięcznicy.
Którzy nie zasłużyli na miejsce przy stole.
Nie tacy jak my tutaj.
Krabowe paluszki.
Krabowe paluszki zamiast paluszków.
Dość. Wiem, co chcę powiedzieć i chcę to powiedzieć.
- Patrzcie, gościu ma krabowe. - Znam go.
Odłóż telefon.
Czas uświadomić sobie, że droga, którą obraliśmy, była błędna.
Ten system nie działa.
A co się robi, kiedy system pada?
Odłączasz sprzęt.
A potem...
podłączasz raz jeszcze.
To Aktywizator Czynności Jakżeż Atawistycznych.
Pokażę wam, co to cudo potrafi.
W zeszłym roku zamontowaliśmy kamery w domu kultury, aby...
zrobić mały eksperyment.
Pytanie brzmi:
Co by się stało z ludźmi,
gdyby zresetować ich mózgi do stanu pierwotnego?
A.K.C.J.A. AKTYWNY
Po aktywacji urządzenie wysyła falę,
która ogranicza mózg do zwierzęcych instynktów.
Tutaj użyliśmy delikatnej fali.
Następnym razem wyemituje ją każde inteligentne urządzenie
i w efekcie obejmie ona cały świat.
My natomiast, po detonacji
ukryjemy się w jednym z moich superbunkrów.
Będzie dość jedzenia, wody
oraz najlepsze rozrywki tego świata.
Heja, ohydni miliarderzy!
Ale ekstra, że mogę gadać na żywo,
ile tylko się da, w tym Rozbestwionym Bunkierku Zagłady,
czwarty kwartał, stan Arizona.
Do zobaczycha!
„Raj Amiszów”.
A kiedy pył z perzyny opadnie,
ten, kto przeżyje, zasłuży na miejsce u naszego boku.
Powrócimy na łono świata
i zapiszemy dziewiczą kartę historii
jako ojcowie założyciele nowego Edenu.
Panowie, pani...
w prezencie noworocznym pragnę wam dać:
Projekt Inferno!
Okazało się, że klub Cane'a był niecały kilometr
od miejsca wypadku Simona Davenporta.
Naszła mnie myśl. A jeśli był tam tej nocy, której zginął?
Wskoczyłem w swoje elektro-cudo i kazałem się wieźć do Malibu.
Uwaga: przejmij prowadzenie.
Obiekt na drodze. Przejmij prowadzenie.
Sio! Gdzie łazisz?
- Co jest? Powariowali? - Obiekt na drodze.
Co się z tym miastem porobiło?
Co podać?
Bardziej liczyłem na pomoc.
Szukam przyjaciela, zdaje się, że tu bywał.
Nie znam.
- Nie spojrzał pan. - Widziałem, ile trzeba.
Nie pamięta mnie pan, co?
A powinienem?
Postrzelił mi pan brata. „W imię sprawiedliwości”.
- Takich to były tysiące. - Trafił go pan w plecy.
- Setki. - Nieuzbrojony.
- 50. - Biały.
Jest pan bratem Tony'ego Roilanda.
Właśnie.
- Co u Tony'ego? - Serio?
Marnie.
No tak.
Może widziałem pańskiego kumpla.
A może nie.
Nie pamiętam.
- Nie pamiętasz? - Nie.
Może to ci odświeży pamięć.
Lepiej. Teraz pamiętasz?
Tak, pamiętam. Siedział w kącie. Pił drinka.
Tyle wiem.
Gdzie nagrania z monitoringu?
Tam, na zapleczu.
Ale nawet ja nie mam tam wstępu.
Dziękuję.
I znowu ona.
Nie da się ukryć, była piękna.
To ciało, które podtrzymywało tę głowę i tyłeczek szepczący...
„Jestem tyłeczkiem, który szepcze”.
Elegancka? O tak.
Ale niczym ten wierny pies na polu rzepy,
nie pragnąłem kolejnego rzepa na ogonie.
Witam, poruczniku.
Co pani tu robi?
To samo, co pan.
- Ostrzegałam, że nie będę stać z boku. - To życie. Nie książka.
Przeciętna obywatelka nie rozwikła zagadki zbrodni.
Czytał pan moją książkę.
I co pan myśli?
Czysta fikcja.
Kobieta wkłada perukę, okulary i nagle staje się zabójczynią.
Podobała się panu?
Miała niezłe fragmenty.
Porucznik Drebin?
Wie, że jest pani siostrą Simona?
- Nie. - I niech tak zostanie.
Wspaniała niespodzianka.
Dobrze, dziękuję.
Niezwykłe miejsce.
Nie zalatuje martwą zwierzyną.
Dziękuję.
Czego się pan napije?
Wody. Bez fajerwerków.
A kim jest ta niezwykła istota?
Chyba się nie znamy.
- Jestem... - To panna...
Wisienka...
Roosevelt...
Grubasso Zassau Spaghetti.
- Intrygujące nazwisko. - O tak.
Dziękuję.
Co pana do nas sprowadza?
Pozwoli mi pan przejrzeć nagrania z monitoringu?
Mogę spytać w jakim celu?
Proszę pytać.
Niestety nie mogę ich panu pokazać.
Zapewniamy członkom klubu pełną dyskrecję i prywatność.
Rozumie pan.
Powoli zaczynam.
Bardzo dziękuję za drinka.
Już późno, będziemy się zbierać.
Tak szybko?
Ale panna Spaghetti zostanie?
- Ja... - Nie, wychodzi.
Rano pędzi do Disneylandu. Jest jedną z tych psycho-fanek.
Kompletna obsesja. Całe łóżko w maskotkach.
Proszę zostać choć na drinka.
Nie ma pan nic przeciwko?
Proszę, śmiało.
Cudownie. Zajmę nam stolik.
Ja go będę zabawiać, pan zdobędzie nagrania.
Wykluczone!
Dziękuję.
Tu jest naprawdę cudownie.
Dziękuję.
Czy mogę mówić poufale?
Wolę po angielsku.
Jest pani o wiele zbyt wyrafinowana dla takiego Drebina.
Ależ nie jesteśmy razem.
A to wspaniałe wieści.
Zdrowie.
Z piwniczki Billa Cosby'ego.
Zabolało.
Cholercia.
Mamuś? To średni moment.
Dobra, mamo, oddzwonię.
Muszę kończyć. Kończę.
To nad czym...
pan teraz pracuje?
Po co o pracy? Pogadajmy o przyjemnościach.
Lubi pani jazz?
Czy lubię?
- Uwielbiam. - Ja też.
Szefie?
Mamy problem.
- To... - Nie teraz.
Tak jest.
Dla mojego elektrycznego przyjaciela,
Richarda Cane'a.
Miętowa kokoszka, w D.
Chłopaki, wypiekamy na chrupko.
Zawsze mówię, że bitka jest jak jazz.
Improwizowany skat,
daj upust wyobraźni, niech zapanuje nad ciałem.
Wszystko gra.
OBSŁUGIWANY NUMER 39, 40, 41, 42
Tak jest!
BAZA DANYCH
Kocham w życiu dwie rzeczy: moją niepracującą dziewczynę
- i Gorilla Nut. - Dawaj.
Mega supel dla twardzieli.
POMIŃ REKLAMĘ
Olej badziewne treningi i diety. Chcesz mieć mięśnie?
Zainwestuj w Mięśnio-Maź. Rozsmaruj...
No proszę.
Kim jesteś, dyskretny podsłuchiwaczu?
„Douglas O'Reilly, dziennikarz śledczy,
L.A. Chronicle”.
Kurka.
WYJŚCIE AWARYJNE UŻYCIE URUCHOMI ALARM
Wygląda na to, że ten Drebin może sprawiać problemy.
Masz go mieć na oku.
Pilnuj, żeby więcej nie mieszał.
Tak jest.
Lepiej, żeby to było mocne.
Co zrobił?
Dawać mi go! Natychmiast!
Przepraszam, ale musi mnie pani wysłuchać.
To jest jakaś grubsza afera.
Obudzisz męża, to przysięgam...
- Przepraszam. - Coś ty sobie myślał?
Richard Cane to potężny biznesmen.
Hojnie wspiera nasze miasto.
I niby od kogo masz ten swój wóz?
Facet nie gra czysto.
Jest zamieszany w zabójstwo Davenporta.
- I w tę akcję w banku też. - Odebrałam ci tę sprawę.
Dość. Zawieszam cię.
Co takiego?
Jak mi obudzisz Ronalda...
Ma jutro w korpo prezentację.
Jeżeli Morimoto nie klepnie jego modelu integracji pionowej,
to Bill Cantor go wysiuda. Trzeci rok z rzędu.
- Ale Ronald go szkolił. - No właśnie.
Nie mam wyboru.
Zawieszam cię. Na dwa tygodnie. Od zaraz.
Wynocha.
Ronald, wszyscy trzymamy kciuki.
Dokop im jutro.
Ciężka noc?
A... to pani.
Co pan zobaczył na tym nagraniu?
Ja naprawdę pani współczuję.
Ale musiałem dzisiaj stłuc masę facetów.
- Pewnie mają córki. - Nic by pan nie zobaczył, gdyby nie ja.
Serio? A to dobre.
Proszę wybaczyć, jestem zmęczony i głodny.
Dobranoc, panno Davenport.
A może zjemy razem kolację?
Chętnie bym coś...
schrupała.
Wolnego. Ten indyk spali się w 230.
- A na ile nastawiłam? - Z tysiąc.
Indyk woli chłodniej i wolniej.
Chyba że ma być różowy w środeczku.
Uwielbiam różowe w środeczku.
I nie boi się pan, że surowe mięso zepsuje nadzienie?
O ile pani nie przeszkadza, że złapię salmonellę.
Uwielbiam ją.
Lubię chorych chłopczyków.
Nie przestanie pani naciskać, prawda?
Ani na chwilę.
Dziękuję.
Proszę wybaczyć bałagan.
Jakoś...
nie mam serca do sprzątania
od śmierci żony.
Współczuję. Rak? Przerzuty?
Nigdy nie przerzucała. Miała idealnego cela.
A potem umarła.
Już nie przejdzie na zawodowstwo. Najsłodsza kobieta świata.
- Święta. - Na co dzień też.
W zawodach zawsze srebro albo złoto.
Brąz ją trochę brzydził.
Coś niesamowitego.
Uwielbiam to miasto. Te perspektywy, widoki.
Na przyszłość?
Nie, przez okno. Przyszłości ode mnie nie widać.
Nie mam tu za wiele.
Chociaż...
Ta gadka o indyku wprawiła mnie w dziękczynny nastrój.
Mam tu gdzieś całego indyka.
Ale piekarnika dawno nie myłem.
Nie szkodzi. Lubię brudne ptaki.
Miałeś rację. Ohydny ten piekarnik.
Fajnie sobie pożartować o brudnych ptaszkach,
ale to by było niehigieniczne.
Gorąca solanka to podstawa.
Prawda?
Jest i Buster.
Pewnie wyczuł, co się święci.
Głuptasie, to nie dla ciebie.
Ale silny.
Zostaw.
To co? Podrapiemy psa?
O tak.
Mało smaczne.
Twoje włosy... Mogę?
Oczywiście.
Tak lepiej.
Szaleństwo, co?
Minęło sporo czasu.
Nie wiem, czy pamiętam, jak się całuje.
Ale pięknie.
Po odprężającym weekendzie z Beth...
Znowu?!
...musiałem wrócić do sprawy.
Zadzwoniłem do L.A. Chronicle, żeby złapać tego Douglasa O'Reilly,
ale okazało się, że nie dotarł do pracy.
Poszedłem do jego mieszkania.
Douglas O'Reilly?
Porucznik Frank Drebin. Brygada Specjalna.
Halo?
Jest tu ktoś?
O nie.
Halo? Wdepnąłem w jakąś czerwoną breję.
Ma pan papierowy ręcznik czy coś?
Bo panu upaprzę lokum.
Podniosłem pański nóż.
Gdzie położyć?
„Nagraj imię i nazwisko, i powiedz: »Ja to zrobiłem«”.
Porucznik Frank Drebin. Ja to zrobiłem.
O'Reilly? To pan?
O'Reilly?
I wtedy mnie tknęło.
Jak ostatni idiota poszedłem po sznurku. Zostałem wrobiony.
Musiałem posprzątać. Nie ma ciała – nie ma zbrodni.
Ukrycie ciała już nie wchodziło w grę.
Stój!
To nie to, co myślicie!
Ucieka!
Samochód. Ruszaj.
Dzięki, samochód.
Co jest?
Samochód. Stój.
Stój, mówię!
Witaj, Drebin. Pozwoli pan, że poprowadzę?
Cane? Co się dzieje?
To, że teraz to ja prowadzę.
Taka sztuczka. Kiedy muszę naprawić błędy.
Czyli tak zginął Davenport.
Nie zjechał z klifu. Pan go zrzucił.
Nareszcie zaczyna pan myśleć.
Ale zdążył wyjawić dziennikarzynie pańskie sekrety.
Tego też pan załatwił?
Nie ja. Pan.
Szalony glina zadźgał dziennikarza, a potem wjechał do oceanu.
Cały ja.
Nie ucieknie pan.
Żałuję trochę, że nie zobaczy pan, jaką bombę przygotowałem na Nowy Rok.
Przyjemnej podróży życzę.
Cześć, Susan.
ZMIENIAM TRASĘ
OCEAN
Z drogi! Uciekaj!
Pszczoły?
Nie, nie!
A sio! Zmiatać stąd!
Chyba potrzebujesz pomocy.
Co? Otwórz drzwi!
Się robi.
Frank? Żyjesz? Gdzie jesteś?
Nieważne. Wiem, jak zginął Simon Davenport.
To Richard Cane. On go zrzucił z klifu.
Jesteś poszukiwany.
Bo zabiłeś dziennikarza. Powiedz, że to nieprawda.
Jasne, że nieprawda.
Jeszcze jedno. Burmistrz się o wszystkim dowiedział
- i cofnął nam finansowanie. - Co?
Brygada Specjalna zlikwidowana.
Wszystko moja wina. Naprawię to.
- Błagam, nie wychylaj się. - Słowo.
Dzięki, stary.
Mógłbym skorzystać z telefonu?
Dziękuję.
Zadzwoniłem do Beth i streściłem jej sytuację.
Nie było lekko, ale wiedziała, na czym stoimy.
Dziękuję.
Nie no, człowieku.
Frank.
Dziękuję.
- Jesteś ranny? - To nic.
Nie wygłupiaj się. Wejdź.
Nic więcej nie mam.
Może szczypać.
Dawaj.
Wytrzymam. Lej.
Cane wspomniał, że planuje na jutro jakąś bombę.
Założę się, że to właśnie przed tym Simon chciał nas ostrzec.
Ale co to za bomba?
Bo ja wiem?
To może być coś poważnego.
Rozumiem.
Muszę ci coś wyznać.
Kiedy mój brat zadzwonił, powiedział mi parę rzeczy.
Mów.
Że pracuje nad jakimś terapeutycznym sprzętem.
Uspokajającym czy coś.
I że ktoś mógłby go wykorzystać w odwrotnym celu.
- Odspokoić ludzi? - Nie wiem.
Mówił, że jeśli coś mu się stanie,
mam zrobić wszystko, żeby zniszczyć ten sprzęt.
To były jego ostatnie słowa.
To dlatego tak się wtrącałaś do sprawy.
- Na początku tak. - Dlatego przyszłaś do klubu.
Tak.
- I udawałaś, że mnie kochasz. - Nie!
Frank.
Jak możesz tak mówić?
A ja w końcu otworzyłem się na miłość.
Napisałem nawet piosenkę. Wynająłem studio nagrań!
Proszę, nie odchodź.
Proszę cię.
Spójrz na mnie.
Co to ma być?
Co?
To.
To nagrywarka, którą ci pożyczyłem,
żebyś mogła obejrzeć pierwszy sezon Buffy.
I zacząć łapać moje aluzje.
Przecież wiem.
Prosiłem chyba, żebyś nie podłączała jej do sieci.
To jest kabel ethernetowy, idzie od nagrywarki do twojego routera,
a tam siedzi internet.
- Chciałam podłączyć do prądu. - I wszystko skasowałaś.
Nie ma nic!
Nie ma odcinka muzycznego.
Przepadł Xander, Spike, Cordelia Chase.
I Daniel „Oz” Osbourne.
I odcinek, kiedy Willow spotyka sobowtóra. Zero!
Nie wiedziałam, że są takie waż...
Przecież prowadzimy istotną rozmo...
Stój i milcz.
Przepadły.
- Spokojnie, stacjonarny. - Odbiorę.
Halo.
Tu Ed. Coś mam.
Dobra.
Zaraz jestem.
Ed przejrzał nagrania kamer z banku
i rozpoznał faceta, który wymknął się od tyłu.
Szef ochrony Cane'a i jego prawa ręka.
Z całą pewnością wiedział, co planował Cane.
Musieliśmy go dopaść i przycisnąć.
Ale trzeba to było zrobić po naszemu.
- Nieoficjalnie. - Jedziemy.
Normalnie mam innego kierowcę.
I normalnie inny samochód.
I normalnie inny gaz.
I normalnie tak nie zasypiam.
Panie doktorze? Budzi się.
- Który dzisiaj? - Drugi stycznia.
Spędził pan tu trzy dni.
Trzy?
Co jest...
RICHARD CANE ARESZTOWANY
Może pani podgłośnić?
To nie będzie konieczne.
Witam, panie Gustafson.
To pan!
Zaskoczony?
Ten wasz plan ciut nie wypalił.
Powstrzymaliśmy was. Dobrzy wygrali.
Cane siedzi.
I teraz złe wieści. Zaczął śpiewać.
Mówi, że to pan zabił Davenporta i dziennikarza.
A za to grozi nawet krzesełko.
- Kłamie pan. - Czyżby?
To słucham, jak było naprawdę.
Jasne.
Twardziel, co?
Wie pan, co robią z takimi barczystymi pięknisiami w San Quentin?
Padną z zachwytu.
Co pan chrzani?
Widziałem to setki razy.
Takie masywne ciacho? Będzie pan popularny.
Pierwszego dnia pańska więzienna fotka wycieknie do sieci.
Seksowny ptaszek.
- Gratki. Sława i chwała. - Jasne.
Któregoś dnia armia pańskich prawników znajdzie lukę w prawie
i bach – jest pan wolny, z powrotem na mieście.
- Chyba nieźle. - Tyle że miasto pamięta.
Seksowny ptaszek.
Pożegnaj się pan z węglami, niech żyje post przerywany.
Lubi pan ramen? To teraz wsuwasz sam bulion!
A w pierdlu siedzi nowy sexi ptaszek.
I on kocha swoje ciało.
Wsuwa burgery na więziennym Instagramie,
- a pan umiera z głodu. - Nie.
Ale pan promuje fit-ciałka. Jak się powiedziało A...
I wtedy pan z tym kończy.
Bang! Kulka w łeb!
- Wątpię. - Chybia pan.
Zostaje resztka mózgu odpowiedzialna za pierdy.
I mamy nowy mem: „stary pierdziel”. Tego pan chce?
- Zostać pierdzielem? - Nie.
- No, pierdzielu, a może jednak? - Nie!
- Kto jest pierdzielem?! - Dość! To był pomysł Cane'a, nie mój.
Konkretnie.
Podkręcić częstotliwość,
żeby pomieszać ludziom w głowach i zrobić z nich bestie.
- Gdzie? - W siedzibie WWFC.
- Centrum. O północy. - Gdzie miał umieścić urządzenie?
W wielkich bombkach.
Bomba w bombkach.
Dokąd pan idzie?
Chcę prawnika!
Przepraszam, że pana wrobiliśmy!
- Macie to? - Co do słowa.
Nie mamy za wiele czasu.
Nowy rok za 90 minut.
- Co się dzieje? - Takie zeznanie jest legalne?
Czasem trzeba złamać prawo, żeby do czegoś dojść.
Non stop to robię.
- Mamy to? - Mamy.
Wydział wewnętrzny.
Aresztuję pana za nielegalne zatrzymanie Gustafsona.
- Nie! - Wrobiłaś mnie. No nieźle.
Jedno pytanie.
Jak udało wam się tak szybko zbudować plan?
Powiedziałam paru deweloperom, że inaczej stracą kontrakt.
- Słyszeliście? - Głośno i wyraźnie.
Hector Gutierrez. Departament BHP.
Jest pani aresztowana.
ARENA SZWINDEL.COM
I pięć minut minęło. To oznacza koniec pierwszej rundy.
Jon, publiczność nie jest zadowolona.
Ale ekscytujemy się teraz tym, że dołączył do nas
jeden z najtwardszych zabijaków pierwszego sezonu WWFC,
Dan „Cholerny Wdoworób” Daly. Witaj, Dan.
Dziwne.
Zostawiłem żonę w domu, umalowała się.
Mówiła, że nie ma planów.
Coś może być na rzeczy?
- Nie wiem. - Ja też nie.
A nie byłoby nas tutaj, gdyby nie nasz sponsor,
Richard Cane z EdenTech.
Nasi z labu pożyczyli mi słuchawki.
Blokują cyfrowe częstotliwości.
Jeśli bomba wybuchnie, nic nam nie będzie.
Dobra robota.
- Gdzie Cane? - Za szybką.
- Wsparcie? - Zero wsparcia.
- Co? - Jesteś oskarżony o zabójstwo.
Gustafson się przyznał.
Bo go zmusiliśmy. Nie kojarzysz artykułu Mirandy?
A to nie Carrie była dziennikarką?
Miranda była prawnikiem.
Charlotte marszandem, a Samantha suką.
Co jest?
Próbuję się dodzwonić do Beth, ale nie odbiera.
Oby nic jej się nie stało.
Na żywo
z mrocznego serca Los Angeles,
przed wami wielka gwiazda wieczoru!
No.
- Szefie? - Tak?
Zapraszam.
W czym mogę pomóc?
Pamięta mnie pan?
Witam, panno Wisienko Roosevelt Grubasso Zassau Spaghetti.
- Cudowna zmiana image'u. - Dziękuję.
Proszę ze mną.
Panie i panowie!
Gotowi?
Jedziemy!
Odbiór. Idę namierzyć bombki.
Luzik, wszystko działa.
Przyjąłem pozycję. Mamy 25 minut.
Piwko poproszę.
Zamknięte.
Człowieku, jedno piwko cię nie zbawi.
Daj jedno.
- I spadaj. - Ile?
Za darmo. Tylko się wynoś.
- Ed, słyszysz? - Słyszę, Frank.
- Widzę jednego z goryli Cane'a. - Ed, zgłoś się.
- Frank, słyszysz? - Odbiór.
Ktoś jest na górze. Słyszysz mnie?
Co mówisz?
Już nic.
Omówiliśmy zasady.
Macie walczyć czysto, ostro i fair.
Napięcie jest wręcz namacalne. Przed nami chwila prawdy.
Poczta głosowa. Pewnie jest z Garym.
Daj telefon. Nie zna twojego numeru.
Gotowi? Dajecie!
Tak jest! Pięknie!
Coś wspaniałego.
Bić się!
Czytała pani ostatnio coś ciekawego, panno Spaghetti?
A może raczej Davenport?
Podobał mi się ten fragment, w którym cwana kura domowa
zamienia się w szukającą zemsty zabójczynię
i ukrywa...
pistolecik...
za pasem do pończoch.
A drugi...
na plecach.
I...
strzelbę
w swojej pięknej
brąz peruce.
Związać ją.
Dobra, mam bombki.
Poszukam urządzenia.
Dobra robota.
Dajecie piwo za friko?
Nie jest za fri...
O masz.
Musi tu gdzieś być.
Ed, zgłoś się.
Brać i spadać.
Frank? Słyszysz mnie?
Kolanem w klatę. Coker ostro atakuje.
Chyba mam.
Zdaje się, że mamy jakieś problemy techniczne
z noworoczną dekoracją.
Nie mogę sięgnąć.
Patrzcie!
Gacie mu ściągnęło!
Co tam się dzieje?
Stacje telewizyjne zapewne ocenzurowały państwu obraz.
Spróbuję więc w miarę wiernie odmalować, co widzę.
Nogi są mlecznoblade, przyprószone miękkim, cynamonowym puszkiem.
Skupmy się teraz na tym, co pośrodku.
A znajduje się tam prawdziwy klejnot.
Delikates wieczoru.
Olbrzymi bratwurst
godzien uczty u samego Kajzera.
Lub też niedopieczona chałka w peruce afro.
Ed, mam to!
Dobra, wychodzę.
Drebin.
Dawać tam ochronę! Natychmiast!
Nie ma na co patrzeć.
Prowadzę śledztwo. Kontynuujcie.
Dobra, facet. Idziemy.
Posłuchajcie teraz.
Jestem Frank Drebin. Brygada Specjalna.
Drebin!
Kończymy tę imprezę.
Proszę natychmiast opuścić budynek. Już!
Koniec zabawy. Mikrofon.
- Nawet nie podchodź. - Starczy tego.
Ależ cios!
Lubicie patrzeć, jak się biją chłopaki?
Frank! Spadaj stamtąd! Masz towarzystwo!
To tyle. Dzięki za uwagę.
Miłego wieczoru.
Ty i ty. Ze mną.
Niech wszyscy włożą zatyczki. Ona też.
Żeby nam nie zaczęła świrować.
- Co widzisz? - Jakieś światełka.
I dziurki. Urządzenie waży z...
dwa i pół chilli-doga.
I licznik. Odmierza czas do północy.
Witam, detektywie.
Proszę mi to oddać.
Ani kroku.
- Nie radzę. - Jeden fałszywy ruch
i rozbabrzę ten komputerowy mózg po całej podłodze.
Niech pan pomyśli. Robię to dla takich jak my.
- Jak my? - Tak.
Potężnych i sprawiedliwych. Którym nie jest wszystko jedno.
Frank...
Sam pan powiedział, że świat był kiedyś lepszy.
Co pan zrobił?
Won! Cicho!
„Cztery kółka porwą ciało, dwa – ruszą duszę”.
- Super. - Słynny cytat z cytaty.com.
- Szefie? - Ta?
A co z nią?
Zostaw. Nie dożyje rana.
- Wiemy, jak to się robi? - Jasne!
Chwila.
Jedziesz. O nie.
Patrzcie.
Cofnąć się. Nie chcę was skrzywdzić.
Panowie, do bunkra!
No dawaj.
Tatuś?
Pomóż mi. Co mam robić?
Szybciej! „Weird Al” Yankovic już czeka!
Jak za starych, dobrych.
Jazda!
Tego na początek.
Trafiony. Dobra, teraz ten z prawej.
Dobra, tatuś. Koniec zabawy.
Super, dzięki.
To ten. Niżej, proszę.
No to co?
Masz czysty strzał.
Dajesz.
Ale rozbryzg. Prosto w machę. Ty to masz cela, tatku.
Dzięki, tatuś!
I co pan narobił?
Możemy jeszcze powstrzymać to szaleństwo.
To nie żadne szaleństwo!
- To rozwój! - Rozwój?
Nie można przedkładać potrzeb garstki nad potrzeby większości.
Kiedyś o tym wiedziałeś.
Oto, do czego doszło.
Kulminacja naszej podróży.
Te wszystkie rzeczy, które się wydarzyły
między nami.
Dzięki, już jestem.
Wybacz, trochę pomieszałem tekst.
Gdzie tam, było super.
- Do niedzieli? - Tak jest.
Dobra, Cane.
Nie! Przestańcie!
Nawet nie gram w tym filmie!
Ratunku!
Niech pan patrzy. Coś pięknego.
Takimi stworzyła nas natura.
Dwa brunatne niedźwiedzie naprzeciw siebie
w epickim zwarciu o dominację.
Chce pan się bić? W porządku.
W brzuszek! W ten miękki kawałek brzuszka!
Oszalał pan?
A pan się w ogóle kiedyś bił?
Jasne, że tak.
Boże, chyba zwymiotuję.
To normalne?
To kontynuujemy?
Co? W życiu.
Matko, jak mnie boli brzusio!
W takim razie pana aresztuję.
Nie może pan. Bo mnie pan nie złapał.
- Nie zbiegnie mi pan. - I nie zbiegam.
Odlatuję.
Richardzie Cane...
jest pan aresztowany.
Nikogo już nie skrzywdzi.
To koniec.
Niestety nie dla mnie.
Nie. Proszę.
Zastanów się.
To niczego nie zmieni.
Czemu mam mu darować?
- To ci nie zwróci Simona. - Tego nie wiesz.
To prawda. Wszystko jest możliwe.
Pozwól, że zajmie się nim wymiar sprawiedliwości.
I ty to mówisz? Zabawne.
Prawda jest taka:
jeśli zabijesz z zemsty, nie będzie powrotu.
Zostanie to z tobą na zawsze, będzie ci towarzyszyć jak cień.
Ten głos w głowie wciąż będzie powtarzał...
„Matko, jakie to było cudowne”.
Odłóż broń.
Jeśli nie dla mnie... to dla nas.
I naszej wspólnej przyszłości.
Kocham cię, Beth.
Nie odrzucaj tego dla paru sekund...
najpiękniejszego odlotu w swoim życiu.
Tak jest.
Zrób to.
ODSPOKÓJ LUDZI
- Kocham cię. - A ja ciebie.
Ronald, obudź się.
Dostałeś awans.
Chodźcie tu.
Nieźle, mój ty uparty staruszku.
Starsi panowie są jednak najtwardsi,
najbystrzejsi, najzdolniejsi i zdecydowanie najbardziej seksowni.
Frank,
jestem przy tobie taka szczęśliwa.
Ja też.
W wyniku heroicznej akcji porucznika
Franka Drebina na noworocznej imprezie,
z radością ogłaszam,
że Brygada Specjalna wraca do gry,
żeby służyć obywatelom i dbać o sprawiedliwość.
Dlatego też nie zapominamy
o wątpliwej natury wybrykach porucznika Drebina
z okresu prowadzenia śledztwa.
Zachowanie Franka Drebina
jest przedmiotem szczegółowego i dogłębnego wewnętrznego śledztwa.
Dziękuję.
Kochana,
- nasze zdrowie. - Nasze.
- Co jest grane? - Właśnie.
Dziwnie trochę.
Chodźmy.
Taylor?
W porządku?
Co tu się dzieje? Boję się.
Bez obaw. Rozgryziemy to.
Obudź się, szmato jedna!
Opanuj się.
Czekaj, a to co?
- Słyszysz muzykę? - Tak.
A co to za ludzie?
Od dawna nas podglądacie?
Widzieliście mnie w gaciach?
Cofnij się, skarbie.
Ten utwór dedykuję pewnej wyjątkowej kobiecie.
Beth
Jesteś życia mego sensem
Uczcijmy to małżeństwem
Słodka Beth
Otworzyłaś moje serce
Na miłość...
Twoja sprawka.
A wiesz, że nigdy nie byłem
w takim profesjonalnym studio nagraniowym?
Do czego to?
Hej, fajne.
Nieźle zabrzmiało.
Nie, nie muszę tego ruszać, dzięki.
Beth
Pierwsza klasa
I kozacki mózg
I kozaki, co rzuciły mi się na mózg
Pierwsza dziesiątka
Kozackich kozaków
I ten cacy mózg, co je kupił
Ach te piersi
Słodkiej Beth
Odkąd zobaczyłem cię Pierwszy raz w gabinecie
Wciąż myślałem o twoim ciele
Bo nie sądziłem Że oleju tyle w głowie masz
Więc nie olewaj mnie
Słodka Beth
Fajne te instrumenty.
Mogę spróbować na gitarze?
Zawsze się chciałem nauczyć grać.
Jak miło.
Zaskakująco proste.
Tylko ciut bolą palce.
O tym nikt nie wspomina.
Słodka Beth
Dziękuję, kochana, że otworzyłaś moje serce
na miłość.
Nie mogłem się powstrzymać.
Napisy: Barbara Eyman-Stranc
A teraz wielkie brawa, bo przed nami ostatni żyjący komik,
„Weird Al” Yankovic!
ROZBESTWIONY BUNKIEREK ZAGŁADY
Jak się macie, ocaleńcy?
Halo?
Jest tu kto?
Cane?
Ohydni miliarderzy?
Krabowe paluszki?
No bez jaj!