Hej, Nat!
Jesteśmy do góry nogami.
I na pewno wywalisz się pierwsza.
Właśnie, że ty.
Już długo nie wytrzymasz.
Mówiłam, że się wywalisz.
Mówiłam! Mówiłam!
Wiedziałam!
Mamo!
Co się stało?
- Rozbiła sobie kolano. - Boli kolanko?
Damy buziaka. I zaraz przestanie.
No już, krasnalku.
Wstawaj, nic ci nie jest.
Chodź. Zuch dziewczynka.
Ból tylko nas wzmacnia.
- Dobrze mówię? - Tak.
- Tak? - Patrz!
Leśne gwiazdki.
A wiesz co?
Tak naprawdę to owady, takie chrząszcze.
A to światło, które widzicie,
bierze się z reakcji chemicznej zwanej
bioluminescencją.
Chodźcie, obiad już czeka.
Biomulinesencjo?
Biomulinesencjo, właśnie tak.
Obiad!
No, chodź już!
Chcę makaron z serem.
Makaron z serem? To ja w takim razie bym chciała...
kawior i szampana!
Idź po serwetki.
Ty weźmiesz to, dziękuję.
Zgarnij sos dla taty po drodze.
Okej.
Najbardziej lubię fasolkę.
Tata wrócił!
Cześć, tato.
Cześć, słonko.
Wszystko w porządku?
A wam jak minął dzień?
Mama opowiadała o robaczkach.
I skaleczyłam się w kolano,
ale już mnie nie boli.
I jeszcze widziałyśmy świetliki w ogródku.
Nie.
Ile mamy czasu?
Nie wiem, pewnie z godzinę.
Nie chcę wracać.
Nie mów tak.
Dziewczynki,
pamiętacie, jak wam obiecałem wspaniałą przygodę?
- No i nadszedł ten dzień. - Hura!
No dobrze, raz-dwa.
Przykro mi.
Musimy się śpieszyć!
Nie mam butów.
To nic, nie potrzebujesz.
- Ale ja jestem głodna. - A wiesz co?
Mam w aucie cukierki.
Zostaw, tego nie bierz. Leć do auta.
Masz ją?
- To jedyna kopia? - Reszta właśnie płonie.
Dokąd jedziemy?
Do domu.
Mamo, no co ty?
Dom jest w drugą stronę.
Chcę moją piosenkę.
Szybciutko, Jelenka, raz-raz.
Biegiem, Nat, ruszaj się.
Wsiadamy. Już, szybko.
Biegnij do mamy.
- Nat, szybciej! - Idę!
Zapnijcie pasy.
Dlaczego tata nie wsiadł?
Za chwilę przyjdzie.
T.A.R.C.Z.A.
Mamo?
Mamo!
Przejdź do przodu.
Jestem.
Pociągnij w prawo.
Masz wszędzie krew!
Będzie dobrze, skarbie.
Teraz przepustnica.
Jedź prosto.
Ster do siebie, jak będzie 55 węzłów.
Liczymy razem.
45, 50...
Już, dasz radę!
Ciągnij z całej siły!
KUBA
Mamo, wstawaj.
Ból tylko nas wzmacnia, pamiętasz?
Red Guardian powraca.
Powraca zwycięski.
Błagam, nigdy więcej konspiracji.
Chcę akcji, chcę mój strój.
Chcę wrócić.
Generale Drejkow, to już trzy lata.
Mamo, przepraszam.
Boję się.
Nie daj się pozbawić serca.
Zdobyłeś wszystko?
A Instytut Północny?
Zgliszcza.
Nic jej nie będzie.
Jak tam Melina?
Przeżyje, jest silna.
Mamusiu?
Tato!
Zajmę się tym.
- Tato! - Jelena!
Odwal się od niej!
Nie dotykaj jej!
Będę strzelać!
Nie rusz jej!
Pozabijam was wszystkich!
Będę strzelać!
Zostawcie ją!
Żabko.
Oddaj pistolet.
Nie chcę tam wracać.
Chcę zostać w Ohio.
Nie możecie jej zabrać.
Nie możecie.
Ma tylko sześć lat.
Ty byłaś jeszcze młodsza.
Już dobrze.
Chodź do mnie.
Będzie dobrze.
A wiesz, skąd to wiem?
Stąd, że moje dziewczynki to najtwardsze zawodniczki na świecie.
Zawsze będziecie sobie pomagać.
I wtedy wszystko się ułoży.
Ta mała ma charakterek.
Jak ma na imię?
Natasza.
Natasza...
CZARNA WDOWA
Nie!
Zabrać wadliwe sztuki.
Tamta.
Ta też.
Nie!
Jelena!
Weź to! Nie!
Nie!
Czerwona Sala jest teraz waszym domem.
Puszczajcie! Nie chcę!
Głęboko zakonspirowani agenci w naszym sąsiedztwie.
Fałszywa tożsamość, a nawet rodzina...
21 LAT PÓŹNIEJ
Wyjścia obstawione.
Wszyscy w gotowości.
Wysyłam oddział alfa.
Natasza Romanow jest winna złamania Protokołu z Sokovii
i napaści na króla Wakandy.
Teraz za to odpowie.
Tak?
Daruj sobie.
Słucham?
Wycofaj ludzi.
Tylko się zbłaźnisz.
Myślałem, że może chcesz się dogadać.
Bo moim zdaniem to ta twoja ucieczka
jest błazenadą.
A moim zdaniem przydałoby ci się sanatorium.
Drugi potrójny bypass?
O mnie się nie martw.
Mamy Bartona, Wilsona, i jeszcze tego,
co się zmniejsza na zawołanie.
Rogers się ulotnił. Nikt ci już nie został.
Dokąd chcesz uciec?
Miałam już niejedną tożsamość, Ross.
Szkoda twojego wysiłku. Znikam.
Romanow?
Panie sekretarzu, kryjówka pusta.
Znaleźliśmy tylko nadajnik.
MAROKO
Cel w zasięgu, czekam.
Widzę drugi cel.
Strzelamy na trzy.
Pięć, cztery...
Widzi nas. Użyła zasłony dymnej.
Ucieka z przesyłką. Odetnę jej drogę.
Oksana.
O nie...
Co ja zrobiłam?
Uwolnij resztę.
Jelena, raport.
Jelena, czekamy na raport.
Cały oddział do dowódcy.
Generale Drejkow, mamy dezerterkę.
Możemy aktywować Protokół Taskmaster?
Uśmiech.
NORWEGIA
Po podpisaniu Protokołu z Sokovii trwa obława na pozostałych Avengersów.
Steve Rogers i Natasza Romanow nadal są na wolności.
Wypad z mojego łóżka.
Nawet się nie przykryłem.
Masz wszystko?
Lewe paszporty, kilka wiz wjazdowych, parę miejscowych praw jazdy.
Jak pokombinujesz, wyjdzie ze 20 tożsamości.
Zadia Kuper?
- No co? - Masz 12 lat?
Jest takie nazwisko.
Mamy też generator na zewnątrz,
napędzany benzyną, i trzeba będzie wybrać szambo,
ale wezwę kogoś do tego.
Śmieci wyrzucasz w mieście, to tylko 20 minut.
Pod schodami znajdziesz swój sprzęt.
Fajnie.
Wszystko gra?
A co?
Coś tam się słyszy. Że Avengersi się poprztykali.
Przeżyję.
Nawet wolę być sama.
Na pewno?
Tak.
Możesz pogadać ze mną.
Od tego ma się przyjaciół.
Tak, wiem. Mam sporo przyjaciół.
Jak ktoś ma przyjaciół, nie dzwoni do mnie.
Nie płacę ci, żebyś się martwił.
A te śmieci?
Poczta i graty z kryjówki w Budapeście.
Budapeszcie?
Tak. Budapeście.
Znaczy "Budapeszcie".
Budapeście.
- Peszcie. - Przestaniesz?
Wiedziałem, że nie wrócisz. Upchnąłem tam kogoś innego.
Mogłeś to spokojnie wyrzucić.
Jak nie chcesz, to wywal.
Nieładnie, panie Bond.
Dlaczego pan się tak obszedł
z moim pytonem?
Odkryłem, że ma do mnie słabość.
Moonraker 1...
No super.
Start za 2 minuty.
Odłączyć rękaw...
Ross nie ma tu żadnej władzy!
A ja celniej strzelam, jak się dobrze wkurzę.
ANALIZA TAKTYCZNA
CEL NADRZĘDNY: AMPUŁKI
AMPUŁKI ZDOBYTE
Tobie nie chodzi o mnie.
Cholera.
BUDAPESZT
Wiem, że tam jesteś.
Wiem, że wiesz.
To co się czaisz jak na polu minowym?
Bo nie wiem, czy mogę ci zaufać.
Zabawne, miałam powiedzieć to samo.
Pogadamy jak dorośli?
A jesteśmy dorosłe?
Odłóż broń albo cię zmuszę.
Najpierw ty odłóż.
Nie przewróć się.
Nie wstawaj.
Zostań.
Wystarczy.
Rozejm.
Urosłaś.
Powaga?
Ciągnęło cię do Budapesztu?
Nie sądziłam, że wpadnę na ciebie.
Ale skoro już jesteś, po jakich to kulach?
Nie kulach. Strzałach.
Jasne.
Po co mi to przysłałaś?
Przywiozłaś je z powrotem?
Nie musimy się przyjaźnić. Powiedz mi tylko, co to jest.
Syntetyczny gaz.
Niweluje manipulacje psychochemiczne.
Zabezpiecza neurony przed wpływem zewnętrznym.
A przetłumaczysz na nasze?
Antidotum na kontrolę umysłu.
Bardzo dojrzałe.
Zanieś to tym swoim supernaukowcom.
Wyjaśnią ci lepiej.
Tony Stark, na przykład?
Nie rozmawiamy za bardzo, więc...
Super. Akurat teraz.
Gdzie jest Avenger, jak go potrzeba?
Nie pchałam się tutaj.
Jestem ścigana, mogli mnie zabić.
Co miałam zrobić? Nie znam żadnych innych superbohaterów.
Inaczej bym ci nie zawracała głowy.
Gdy włączam wiadomości,
zawsze liczę, że pokażą, jak Kapitan Ameryka rozwala Czerwoną Salę.
Co?
Czerwoną Salę? Co ty wygadujesz?
Sala nie działa od lat.
Drejkow nie żyje.
Sama go zabiłam.
Nie mów, że kupiłaś tę ściemę.
A jednak kupiłaś.
Drejkow nie żyje.
Prawie zniszczyłam miasto, by go dopaść.
Powiedz mi, jak to było.
Ze szczegółami.
Podłożyliśmy bomby.
- Ty i kto? - Clint Barton.
Taki był warunek, żeby mnie wzięli do T.A.R.C.Z.Y.
Tak po prostu?
Nic nie było proste.
Wysadzić pięciopiętrowy budynek,
strzelanina z Węgierskimi Oddziałami Specjalnymi...
Kiblowaliśmy tu 10 dni, zanim udało nam się prysnąć.
Zbadałaś ciało?
Potwierdziłaś zgon?
Nic z niego nie zostało.
Zapominasz o córce Drejkowa.
Dokąd?!
Do motoru! Wschodnia ściana!
Idą na dach.
Przyjęłam.
Trzymam cię!
Nie!
Nie ruszaj się. Jesteś ranna.
Pomogę ci.
ZLIKWIDOWAĆ
Nie panuję nad tym.
- Co ty wyprawiasz? - On mnie zmusza.
Teraz mi wierzysz?
Dużo ich jeszcze ma?
Za dużo.
Który jest twój?
Czarny, brązowa skóra.
Gdzie moje kluczyki?
Suka.
Streszczaj się.
Wszystko dobrze?
Fantastycznie.
Nie możesz mu zwinąć fury.
Mam go teraz dogonić i oddać?
- Streszczaj się. - Przymknij dziób.
Jest jakiś plan?
Czy mam się zwinąć się w kulkę?
Gaz do dechy i jazda.
Gówniany plan.
Nie ma za co.
Cholera, znowu on.
Zapnij pas.
Tak jest, mamo.
Natasza, nie.
Jestem ranna.
Nie! Nie teraz, zaufaj mi.
Żyjesz tam?
Tak, super plan.
Najlepsze było, jak się prawie wykrwawiłam.
Przyjemne miejsce.
Siedzieliśmy tu z Bartonem bite 2 dni.
Balanga na całego.
Kto to jest, do cholery?
Flagowy projekt Drejkowa.
Umie skopiować każdy styl walki.
To jak walczyć ze sobą.
Drejkow posyła go na najważniejsze misje.
To się nie trzyma kupy.
Prawda rzadko się trzyma kupy, jak opuścisz ważne szczegóły.
Co to ma znaczyć?
Nie wspomniałaś o córce Drejkowa.
Zabiłaś ją.
Musiałam.
Bez niej bym go nie znalazła.
Trzeba potwierdzić, że Drejkow jest w środku.
Samochód podjeżdża.
To była poboczna ofiara.
Ale musiałam mieć pewność.
Natasza, działamy?
Działamy.
Ale teraz już nie jesteś taka pewna.
Musiałam uciekać.
Więc gdzie jest Sala?
Nie mam pojęcia.
Wciąż ją przenosi.
A na czas przeprowadzki usypiają wszystkie wdowy.
I przez tyle lat nie natknęłam się na nich?
Jak się ukrywasz, to nie będziesz podskakiwać Avengersom.
Tak to chyba działa.
Gdyby Drejkow cię sprzątnął,
zaraz by się zjawił po niego jakiś szefu.
Co za "szefu"?
Wątpię, czy wasz bóg z kosmosu leci po ibuprofen po walce.
Nie zastanawiałaś się, co u mnie?
Myślałam, że uciekłaś i żyjesz normalnym życiem.
Nie chciałaś sprawdzić?
Myślałam, że nie chcesz mnie widzieć.
Pieprzenie.
Nie chcesz, żeby ci się siostra plątała,
jak ratujesz świat z własną paczką.
Siostra na niby.
Avengersi to też rodzina na niby.
- Czemu zawsze tak robisz? - Jak?
Kiedy walczysz.
Jakoś... Coś w stylu...
No to coś,
w walce, że tak odrzucasz włosy.
I ta noga, i jeszcze ręka. Coś jakby poza bojowa.
To poza, bo jesteś pozerką.
Nie jestem.
Same pozy są spoko,
tylko wygląda to, jakbyś się popisywała.
Cały czas.
Przez te lata popisów próbowałam zrobić coś dobrego.
Wynagrodzić światu cierpienie, które zadałam innym.
Być kimś więcej niż zabójczynią.
To mam dla ciebie przykre wieści.
Ludzie będą cierpieć i tak, a my wciąż jesteśmy zabójczyniami.
Tylko mnie nie dają na okładki pisemek.
I nie jestem bożyszczem małych dziewczynek.
Ten gaz...
Antidotum...
Opracowała je w tajemnicy jedna starsza wdowa z pokolenia Meliny.
Drejkow kazał mi je zdobyć, ona mi tym psiknęła w twarz...
Czyli zabiłam swoją wyzwolicielkę.
A miałaś wybór?
Ty przeszłaś tylko warunkowanie psychologiczne.
A tu mówimy o chemicznych modyfikacjach w mózgu.
To kompletnie inna para kaloszy.
Niby jesteś świadoma, ale mają nad tobą kontrolę.
Ja nadal się w tym gubię.
Tylko tyle zostało?
To jedyny sposób na Drejkowa i jego wdowy.
Codziennie zgarnia kolejne.
Dzieciaki, których nie ma kto bronić.
Jak my, w młodości.
Trening przeżyje może jedna na dwadzieścia.
Resztę zabija.
Dla niego jesteśmy bronią.
Przedmiotami, które można wyrzucić, gdy się zużyją.
Bo zawsze można je bez trudu zastąpić.
A teraz nikt go nie szuka, dzięki tobie i Aleksiejowi.
Aleksiejowi?
"Tacie".
Szukałaś kiedyś swoich rodziców? Prawdziwych?
Matka porzuciła mnie na ulicy jak worek śmieci.
A co z tobą?
Zniszczyli mój akt urodzenia, więc wymyśliłam wszystko od zera.
Moi starzy wciąż żyją w Ohio.
Siostra przeniosła się na zachód.
Serio?
Uczysz w szkole fizyki.
Ale tylko na pół etatu, bo musisz zajmować się synkiem.
Twój mąż ma firmę remontową.
Ale wymyśliłaś.
A co byś wolała?
Nie bywam sama na tyle długo, żeby móc to przemyśleć.
A chciałabyś mieć dzieci?
Ja bym chciała psa.
Gdzie zamieszkasz?
Jeszcze nie wiem.
W sumie to nie mam dokąd wracać, więc chyba gdziekolwiek.
- Nie próbuj. - Czego?
Chcesz mi wyjechać z superbohaterską gadką.
Przemowy to nie mój styl.
To bardziej zaproszenie.
Żeby znaleźć Salę i zabić Drejkowa?
Tak.
Choć Czerwona Sala to miejsce-widmo, a Drejkow zawsze się jakoś wyślizgnie?
Tak.
To brzmi jak cholernie gruba robota.
Tak.
Ale może być fajnie.
Tak.
Widziałam, gdzie ma kluczyki.
Zielona szafka, górna szuflada.
Wiesz, że to pierwszy ciuch, jaki sobie sama kupiłam?
To?
Nie podoba ci się?
A to jest...
z jakiegoś demobilu, czy...
Wiem, ma dużo kieszeni.
Ale używam ich bez przerwy i zrobiłam kilka własnych ulepszeń.
- Tak? - A idź.
Spadaj. Chodzi o to, że nigdy...
nie miałam kontroli nad własnym życiem, a teraz mam.
I chcę coś z nim zrobić.
Kamizelka jest okej.
Wiedziałam. Totalny wypas, nie?
Tak, wypas.
I można do niej naładować tyle rzeczy. Nawet nie poczujesz.
Ale nie wiem, gdzie jest Czerwona Sala.
To nic.
Znam kogoś, kto może wiedzieć.
Poważnie? Kogo?
Potrzebny nam odrzutowiec.
Zamawiałam odrzutowiec.
Wiesz, czego mi nie dałaś? Czasu.
I kasy. Nie rosną na drzewach.
A słyszałam, że jesteś najlepszy.
Przepraszam królewnę.
Darmowe mieszkanko z kisielem gratis nie przypadło do gustu?
Nie daj się podpuścić.
Nie lubię, jak się podważa moje kompetencje.
Jak o tym mowa, twój generator wykrzaczył się po 6 godzinach.
Ty też? Zmowa.
Ale z niego słodziak. Już wiem, dlaczego go trzymasz.
Gdzie reszta?
Voilà.
To leżało dobre 5 lat.
I jak?
Suchutkie. Naprawdę suche.
Kończy ci się zdolność kredytowa.
Pal licho sprzęt, ale jak wokół mnie węszą,
dostawcy podnoszą ceny.
O czym ty mówisz?
Twój ziom, sekretarz Ross, tak mi patrzy na ręce,
że aż kontrahenci się wycofują.
Jestem prywatnym przedsiębiorcą.
Faktycznie jesteś słodki.
A ty wybitnie wkurzająca.
Wynagrodzę ci to.
Za każdym razem tak mówisz.
No więc dorwałem kod atomowy,
a wtem zjawia się on.
Kapitan Ameryka!
Nareszcie nadszedł czas Red Guardiana!
Więc ja go chaps za tarczę,
i teraz jeden na jednego. Zobaczmy, kto jest mocniejszy!
O nie!
Myślał gamoń, że wygra.
Właśnie, ta tarcza, co z nią wszędzie łazi
jak babcia z parasolem.
A ja to wykorzystam, więc łapię
i fru go za okno!
I dalej chodu stamtąd.
W którym to było roku?
Nie wiem. Osiemdziesiątym trzecim, czwartym.
Mniej więcej.
Kapitan Ameryka jeszcze był wtedy mrożonką.
Czy ty mnie nazywasz kłamcą, Ursa?
Aleksiej Szostakow! Poczta!
O nie.
Aleksiej Szostakow! Poczta!
Biedny niedźwiadek.
Będziesz płakać, dziewczynko?
Nasz słynny krasnoarmiejec.
Napisz wielbicielom, żeby dawali więcej masła.
Bierz!
No już!
Naprzód! Do boju trąbka gra!
Dziś jest twój szczęśliwy dzień.
Południowe wyjście.
Co z tobą?
Czytać nie umiesz?
Leć w lewo.
Nie odstaw cyrku.
Krasnoarmiejec ucieka!
Odstawiłeś cyrk, prawda?
I co teraz?!
Teraz cię zgarniamy.
Na górny poziom.
Jazda, superżołnierzu.
Nie da rady.
Podleć bliżej.
Masz lepszy pomysł?
Natasza.
Pozerka.
Serio?!
Sorki.
Co jest?! Jaja sobie robisz?!
Wypad stąd!
Ty też super ogarniasz temat!
Nie!
Okej, pogadamy inaczej.
To jest czadowy sposób na śmierć.
Powiedz mi, że to nam ułatwi sprawę!
Rusz tyłek!
Wyciągnij nas stąd, już!
Czekaj!
Tak!
Niech ktoś mi tutaj pomoże!
Narazka, śmierdziele!
Ale emocje.
Jestem z was taki dumny.
A, nie słyszycie, tak?
Okej.
Skąd ta agresja?
To ten czas w miesiącu?
Nie dostaję okresu, dupku. Nawet nie mam macicy.
Ani jajników.
W Czerwonej Sali robią przymusową histerektomię.
Po prostu tam sobie włażą i wyrywają wszystkie narządy rozrodcze.
Pakują tam łapy i ciap-ciap, wszystko precz.
- Żeby się nie dało rodzić dzieci. - Okej, dobra!
Po co tyle niesympatycznych szczegółów?
Chciałam jeszcze opowiedzieć o jajowodach.
Nie.
To wiele znaczy, że po mnie wróciłyście.
Powiesz nam, jak znaleźć Czerwoną Salę.
Od razu do interesów, co?
Przyjemność to to nie jest.
Biedna Nataszka, namącili ci w głowie na tym zgniłym Zachodzie.
Przeniosłam się, by dołączyć do Avengersów.
Traktowali mnie jak rodzinę.
Naprawdę?
No i gdzie oni są teraz?
Gdzie ta twoja cudowna rodzina?
Jak znaleźć Czerwoną Salę?
Nie mam bladego pojęcia.
Jasne?
- Ty i Drejkow byliście jak... - Drejkow?
Generał Drejkow. Mój przyjaciel, tak?
Obiecał mi chwałę.
Pierwszy i jedyny superżołnierz ZSRR.
Mogłem być sławniejszy niż Kapitan Ameryka.
I nagle wysyła mnie do Ohio na tę dziadowską misję!
Trzy lata!
Myślałem, że się w tej dziurze zanudzę na śmierć.
Bez urazy.
A potem do pierdla na dożywocie. I czemu?
Wiesz czemu?
Może chciałem z nim pogadać o zaniku państwa.
A może skrytykowałem jego zaczeskę.
A może chciałem, żeby partia była bardziej jak partia,
a nie jakieś kółko wzajemnej adoracji.
Ale nie, gdzie tam.
Pakuje mnie za kratki na resztę życia.
A sam ucieka i się gdzieś chowa.
A to przecież nie ja, no wiesz...
Nie ja mu sprzątnąłem córkę.
Można go wywalić przez okno?
Zaczekajmy, aż będziemy wyżej.
Dobra.
Czemu Meliny nie zapytacie?
Znaczy mamy?
A ona nie zginęła?
Taką zwinną lisiczkę niełatwo dorwać.
- Fuj. - No co?
Ona była naukowcem, głównym strategiem. A ja siłą roboczą.
Pracowała dla Drejkowa znacznie dłużej.
Czyli Melina nadal pracuje dla Czerwonej Sali?
Zdalnie, mieszka pod Petersburgiem.
Wątpię, czy styknie paliwa na taki lot.
Spokojnie dolecimy.
Dobra.
Trzeba było wziąć odrzutowiec Avengersów.
Serio, jeszcze raz się odezwie,
to mu zasunę kopa w zęby.
Natasza.
Chodź tutaj, chciałem cię o coś zapytać.
- Chodź, to ważne. - No co?
Coś o mnie wspominał?
Co?
Czy coś o mnie wspominał? Jakieś opowieści z frontu?
O kim ty mówisz?
O Kapitanie Ameryce.
Moim największym przeciwniku w tym starciu atomowych tytanów.
Może nie tyle wrogu, co raczej adwersarzu, że tak to ujmę, rywalu.
Zawsze się wzajemnie szanowaliśmy.
Nie widziałeś nas od 20 lat
i chcesz gadać o sobie?
Co wy tak na mnie wsiadacie?
Zrobiłem coś nie tak?
Pytasz poważnie?
Zawsze was kochałem jak córki.
Robiłem wszystko, żeby wam pomóc,
żebyście osiągnęły sukces, no i się udało.
Udało się?
Tak. Zdecydowanie!
Nasze zadanie w Ohio wykonane.
Jelenka została najlepszym małym zabójcą, jakiego widział świat.
Taka skuteczna, taka bezlitosna...
A Nataszka...
Nie dość, że szpieg, nie dość, że obalasz reżimy,
niszczysz od środka całe imperia,
to jeszcze Avenger!
Obie zabiłyście
taką masę ludzi.
W aktach pewnie macie czerwono, aż oczy bolą.
Jestem z was taki dumny!
No dobrze. Możesz...
Puszczaj.
Okropnie od ciebie wali.
Daleko jeszcze?
Poznasz, jak będzie blisko.
Lekko w prawo...
Teraz prosto...
W prawo...
Lekko w prawo...
No ślicznie, kochany.
Tak, bardzo dobrze.
Tak, dobra świnka.
Do domu, gdzie bezpiecznie! No już. Biegiem.
Skarbie, tęskniłaś?
Chodźcie, dziewczynki.
Witajcie w moich skromnych progach.
Czujcie się jak u siebie.
Napijmy się.
Tylko żadnych numerów.
Odkładam broń.
Jest ryzyko, że wpadniemy tu w jakąś pułapkę?
Nie tak was wychowałam.
W ogóle nas nie wychowałaś.
Może i tak.
Ale jeżeli zmiękłaś, to na pewno nie z mojej winy.
To ja poleję.
Wciąż jak ulał.
Boże jedyny.
Ani razu nie wyprałam.
Chodź, napij się.
Powstań, powstań, ludu ziemi...
Rodzinka.
Znów w komplecie.
Biorąc pod uwagę, że ta komórka społeczna
była tylko mistyfikacją, trwającą raptem 3 lata,
nie wiem, czy możemy nadal używać tego określenia.
Słusznie, a teraz powiem ci, jak będzie.
Okej. Więc spotkanie po latach.
I...
To może zacznijmy od tego.
Nie postarzałaś się nic a nic.
Jesteś równie piękna i gibka jak w dniu, kiedy sfingowali nasz ślub.
A ty się spasłeś.
Nawet ci z tym dobrze.
Właśnie wyszedłem z więzienia.
Rozpiera mnie energia.
Nie przy jedzeniu.
Powiem ci, jak będzie.
Natasza, nie garb się.
- Nie garbię się. - Ależ owszem.
Kręgosłup sobie zepsujesz.
Słuchaj mamy.
Plecki proste.
Przestańcie! Wszyscy!
Ja nic nie mówiłam.
- Słuchaj. - Nie jestem głodna.
Zjedz chociaż odrobinę!
Gdzie jest Czerwona Sala, gadaj!
Przypomniało mi się, jak im powiedziałeś, że zaczaicie się na Świętego Mikołaja.
Było fajnie, niby włazi przez komin.
Uwaga, gdzie on jest? Czekaliśmy, a jak ciasteczka zniknęły,
to wiedzieliśmy, że już był.
Nie, nie. No co?
Chciałem, żeby miały odwagę marzyć.
Sięgajcie gwiazd, dziewczyny.
Drejkow to nie bajka. Zapłaci za wszystko.
Nie pokonacie go, ma zdalnie sterowaną armię.
Ameryka to był początek. Nie widziałaś, jak to się rozwinęło.
Ty też nie.
Skup się na celu i uwierz w siebie.
Zapraszam.
Czy ta świnia właśnie otworzyła drzwi?
Tak.
Brawo, Aleksiej, dobra świnka.
Nazwałaś świnię po mnie?
Nie widzisz podobieństwa?
Umie siedzieć jak pies.
A teraz patrzcie.
Trochę dziwne.
Przestań oddychać.
Przeniknęliśmy do Instytutu Północnego w Ohio.
Był przykrywką dla T.A.R.C.Z.Y.
W zasadzie to Hydry, w tamtym czasie.
Przy projekcie Zimowy Żołnierz
zdołali rozebrać ludzki mózg na czynniki pierwsze
i jako jedyni zmapować zwoje podstawne na poziomie komórkowym.
Centrum funkcji poznawczych.
Aktywności ruchowej, pamięci proceduralnej.
Nie ukradliśmy im broni ani technologii.
Ukradliśmy klucz do wolnej woli.
Co ty robisz?
Tylko demonstruję, jak doskonałe efekty dziś osiągamy.
Obiekt dostaje zakaz oddychania
i nie ma wyboru, musi słuchać.
Dobra, wystarczy.
Spokojnie, Aleksiej mógłby przeżyć
jeszcze całe 11 sekund bez tlenu.
Dobra świnka. Do domu, gdzie bezpiecznie.
Wracaj tam, gdzie bezpiecznie.
Grzeczny Aleksiej.
Pod kontrolą świat funkcjonuje sprawniej.
A Drejkow ma zdalnie sterowane agentki w każdym zakątku świata.
Wiesz, na kim to testują?
Nie, nie ja o tym decyduję.
No już, no już.
- Nie kłam. - Nie kłamię.
Jesteś jego architektką.
A kim ty byłeś? Jego wspólnikiem!
- W interesach. - Byłem kozłem ofiarnym!
Wciskał mi swoją ideologię.
Odpuść tę politykę.
Zamknij się! Jesteś idiotą.
A ty tchórzem.
Jesteś tchórzem.
Nigdy nie byliśmy prawdziwą rodziną, więc nie ma czego ratować.
Czas się z tym pogodzić.
Nie byliśmy?
W głębi serca jestem prostym facetem.
I myślę, że jak na agentów pod przykrywką,
nieźle się spisaliśmy jako rodzice.
Włożyliśmy w te role duszę i serce.
Co za różnica? To była ściema.
- Co? - Ściema. Kogo to obchodzi?
Nie mów tak.
Proszę, nie mów tak. To nie była ściema.
Dla mnie to była prawda. Jesteś moją matką.
Byłaś dla mnie matką.
Jedyną, jaką kiedykolwiek miałam.
Najlepsza część mojego życia była kłamstwem
i nikt mi nie raczył powiedzieć.
Te agentki, które chemicznie programowałaś na całym świecie...
Jestem jedną z nich.
A ty? Zwiałaś.
Drejkow zadbał, żeby nikt już nie uciekł.
Na to też masz jakąś odpowiedź?
Nie.
Nie dotykaj mnie.
Jelena.
Nie.
- Nie miałam pojęcia. - To nic, to nic.
Ja to z nią załatwię.
Przyszłam tu, bo nie chciałam rozmawiać.
Dobrze.
To posiedzimy.
Pomilczymy.
A ty dokąd?
- Załatwię to sama. - Zabiją cię.
Chciałabym wierzyć, że cię to obchodzi.
Ale jesteś kolejną matką, która mnie porzuciła.
Nikt cię nie porzucił, mylisz się.
Zostałaś wybrana w programie oceny potencjału genetycznego niemowląt.
Porwali mnie?
Właściwie to bardziej kupili. Zapłacili za ciebie rodzinie.
Ale twoja matka nie przestała cię szukać.
Była taka jak ty.
Nieustępliwa.
I co się z nią stało?
Drejkow kazał ją zabić.
Nie mogli ryzykować, że zdemaskuje Czerwoną Salę.
Normalnie nie podjęto by tak drastycznych kroków,
ale, jak mówiłam, była nieustępliwa.
Myślałam o niej codziennie, od kiedy pamiętam.
Nawet jeśli nie chciałam tego przyznać.
Przeszłość najlepiej zostawić w spokoju.
Więc czemu to zachowałaś?
Pamiętam ten dzień.
Zdjęcia na Gwiazdkę, Dziękczynienie, Wielkanoc i wakacje, hurtem.
Na różnych tłach.
Wiedziałam, że pudełka są puste, ale miałam to w nosie.
Chciałam wszystkie otworzyć
i zapomnieć, że to tylko iluzja.
Nie wracajmy do tego.
Dlaczego to robisz?
A dlaczego mysz urodzona w klatce biega w kołowrotku?
Wiesz, że zanim się urodziłaś, przeszłam już 4 razy przez Czerwoną Salę?
Nie znam innego życia.
Nikt mi nigdy nie dał wyboru.
Ale nie jesteś myszą.
Urodziłaś się w klatce, ale to nie twoja wina.
Powiedz, skąd w tobie nadal tyle dobra?
Ból nas tylko wzmacnia.
Ciągle to powtarzałaś.
I te słowa mnie utrzymały przy życiu.
Wybacz, już zawiadomiłam Salę.
Będą tu lada chwila.
Więc jestem tam z ojcem.
Łowimy razem w przerębli. Mróz straszny, nawet jak na Rosję.
"Trzymaj wódkę przy ogniu", powtarzał mi ojciec.
Przestań ględzić.
Proszę, nie chcę z tobą gadać.
Czekaj, daj dokończyć.
Nie opowiadam tego bez powodu, zaufaj mi.
Pochylam się, żeby wyciągnąć rybę.
Tracę równowagę.
Chlup! Mam całe ręce mokre.
W taką pogodę - murowane odmrożenie.
I wtedy mój ojciec zrobił siku na moje ręce.
Boże.
Mocz ma 35 stopni Celsjusza, więc tak zapobiegł odmrożeniu!
A co to ma do rzeczy?
No wiesz.
Ojcowie.
Nie. Nie.
Do tej pory opowiadałeś mi tylko, jaki to byłeś znudzony.
Że byłam dla ciebie udręką, przykrym obowiązkiem.
A ty dla mnie?
Ty byłeś dla mnie całym światem.
No właśnie, masz to w nosie. Masz to gdzieś.
Najchętniej byś ględził w kółko,
jak byłeś tą debilną Krasną Petardą. Nikt tego nie słucha.
Red Guardianem.
Idź stąd.
Wynocha!
Kryj się.
Myślą, że...
Przepraszam.
Nie każmy mu czekać.
Proszę o zezwolenie na lądowanie.
Przyjąłem, możecie lądować na piątce.
Melina?
Lądujemy za minutę.
To czemu się ciągle wznosimy?
Zaraz zrozumiesz, jak Drejkow się ukrywał.
CZERWONA SALA
Boże.
Świetnie wyglądasz.
No a...
jak tam rodzinne spotkanko?
Fatalne.
Łzawe, rzewne, ckliwe.
Jak za dawnych czasów, co?
Jelena Biełowa.
Co tam się dzieje dokładnie?
Tylko ona dostała dawkę, tak?
Z tego co wiem, to tak.
Ten ich gaz, to całe antidotum...
Wrzód na tyłku.
Zostaniesz, aż znajdziesz rozwiązanie.
Mam 9 świnek, potrzebują opieki.
Mam głęboko w dupie twoje świnki.
Otwórz jej czaszkę.
Znajdź mi źródło problemu.
To mniej czadowy sposób na śmierć.
Aleksiej!
A co z Romanow?
Jest zdrajczynią.
Odwróciła się od swoich przyjaciół. Od własnej rodziny.
Przedtem była nikim.
Ja dałem jej dom. Dałem jej miłość.
Nafaszeruj ją tym, co wszystkie inne.
Tą chemią.
Zmień ją w jedną ze swoich świń.
Wyobrażasz sobie, co mógłbym osiągnąć z prawdziwą Avengerką?
Nie chciałbyś z nią najpierw porozmawiać?
Kiedy człowiek patrzy w oczy dziecka, które sam wychował,
żadna maska na świecie go nie oszuka.
Witaj w domu.
Nie tak prędko.
Chcesz zepsuć moją nową zabawkę?
Natasza.
Nie mogę nas uratować.
Chcę powiedzieć, jak mi przykro.
Całe życie walczyłem za ideały.
Myślałem, że jestem odważny.
Najodważniejszy.
Ale to wcale nie tak.
Byłem tchórzem.
Na Kubie,
kiedy mi was znienacka zabrali...
Żadne ideały nie są tego warte.
Wolno poświęcać siebie tylko...
dla czegoś, w co...
Jak to zrobiłaś?
Sama projektowałam te cele.
Co?
Że jak?
Ja tu obnażam duszę, a to byłaś ty?
Niestety tak. Ale czekaj, mam tu Jelenę na linii.
Jelena? Tu mama.
Masz pięciocentymetrowe ostrze ukryte za paskiem.
Co?
Co ze mną chcecie zrobić?
Prawe udo.
Ma być przytomna do trepanacji.
- Nie mogłaś wcześniej powiedzieć? - Nie rób scen.
Nie było czasu.
Słabo was słyszę,
ale Natasza, muszę ci powiedzieć coś ważnego.
Chcę, żebyś wiedziała, jak mi przykro. Dość wymówek, zgoda?
Walczyłem za ideały. Myślałem, że jestem odważny.
Nie masz słuchawki.
Co?
Natasza cię nie słyszy.
- Nie masz słuchawki. - Bo?
Bo nie taki był plan.
A jaki jest ten plan?
Aktywuję w środku nadajnik
i Ross przyleci.
Ale ciebie pierwszą wpakuje za kratki.
Posadzisz tę fortecę na ziemi?
Powiedz im, żeby nas zamknęli na poziomie zero.
Jak się wydostanę, aktywuję protokół lądowania
i zejdziemy w godzinę.
Problem.
Niestety mam tylko jedną słuchawkę.
Oddam ją Jelenie.
Gdzie te fiolki?
Obstawiam, że w lodówce.
Drejkow wciąż ma kontrolę nad wdowami,
więc musisz im podać antidotum.
Jasne. Łatwizna.
Jaki masz plan?
Zabić cię.
Nadal żyję.
I co teraz?
Jak się nazywała moja matka?
Tam, gdzie ją zakopaliśmy,
rosło drzewo.
Obsypane kwieciem.
Przepiękne.
I stał tam nagrobek.
A na grobie imię.
Co oni tam napisali?
"Nieznana".
Nie masz żadnych uczuć?
Poczułeś coś, gdy zabiłam twoją córkę?
I właśnie to cię prześladuje po nocach?
Serio?
Jestem ci wdzięczny, Natasza.
Dałaś mi moją największą broń.
Przywitaj się.
Kiedy bomba wybuchła,
prawie zabiła moją Antonię.
Musiałem jej wszczepić czip u podstawy czaszki.
W kręgosłup.
Spójrz na nią.
Trudno ci na nią patrzeć.
Mnie też.
Ale ona obserwuje każdego.
I imituje.
Każdy ruch, który zobaczy.
Walczy jak wszyscy twoi kumple razem wzięci.
Czy ona mnie słyszy?
A co?
Chcesz jej powiedzieć coś miłego?
Zwierzyć się, jak strasznie ci przykro?
Trzeba było o tym pomyśleć, zanim zmasakrowałaś jej twarz.
Ale dosyć już tego pieprzenia.
Robota czeka.
Mamy szczury w piwnicy, idź.
No leć.
I to był twój błąd.
Czyżby?
A kto mnie powstrzyma przed wpakowaniem ci kulki?
Spróbuj.
Śmiało.
Jest odbezpieczony?
Nie.
Spróbuj nożem.
Masz problem.
Jak mnie kontrolujesz?
Nie kontroluję cię, Natasza.
Przynajmniej na razie.
Ale stworzyłem blokadę feromonową.
Dopóki czujesz mój zapach, nie podniesiesz na mnie ręki.
Bardzo się zawiodłem na Melinie.
Szkoda, że muszę ją zabić.
Będziemy tylko wciskać przyciski i hakować komputery.
Nie mam tu
nic do roboty.
A ja bym chciał coś wreszcie rozwalić.
Tak?
To w takim razie masz.
Melina, chciałbym ci powiedzieć...
Szlag by to.
Ale żenada.
Okej.
PROCEDURA LĄDOWANIA
AKTYWNA
Tak to sobie wymyśliłyście?
Melina miała wylądować Czerwoną Salą i wydać mnie prosto w ręce władz.
No nie.
PROCEDURA PRZERWANA
SYSTEMY AKTYWNE
Będę kolejną marionetką w twoim żałosnym teatrzyku?
Żałosnym?
A jak byś go określił?
Kiedy ostatnio
rozmawiałeś z kimś, kto nie musiał rozmawiać z tobą?
Uciekłaś, żeby walczyć w niewłaściwej wojnie.
Prawdziwa wojna odbywa się tutaj, pod osłoną cienia.
Nie walczyłeś w cieniu.
Kryłeś się w mroku.
Prawdziwa władza to sztuka dyskretnej manipulacji.
Skoro nikt nie wie, to po co to robisz?
Jesteś zerem.
Zostałeś z niczym.
Tylko 50 osób na planecie...
Przestań.
Nie waż się mówić mi, kiedy mam przestać!
To skąd będziesz wiedział, kiedy się zamknąć?
Błagam.
Tylko na tyle cię stać?
- Rany, ale ty jesteś słaby. - Słaby?
Przy bezbronnych dziewczynkach niezły z ciebie twardziel.
Wystarczy.
Byłabyś mniej bezczelna,
gdybyś miała cień pojęcia, na jaką skalę ja tutaj działam.
Ja rządzę tym światem. Ja.
Próbujesz mi zaimponować?
Nie muszę.
Nie muszę imponować nikomu.
Światowi przywódcy, wszystkie wielkie szychy
tańczą, jak im zagram. Ja i moje wdowy.
PRZYZNANO DOSTĘP
Dobrze się przyjrzyj.
Te dziewczęta były śmieciami.
Wylądowały na ulicy jak śmieci.
A ja te śmieci przetwarzam.
Daję im sens istnienia.
Daję im życie.
Melina, znalazłam fiolki.
Mam tu małe opóźnienie.
Musisz znaleźć wdowy.
Wielka sieć wdów pomaga mi wpływać na bieg wydarzeń.
Jeden rozkaz i cały światowy rynek się wali.
Jeden rozkaz i ćwierć planety umiera z głodu.
Moje wdowy mogą wywoływać i kończyć wojny.
Wynosić na tron i obalać królów.
Sterujesz tym wszystkim stąd?
A dzięki tobie,
mając pod kontrolą prawdziwą Avengerkę,
wreszcie będę mógł wyjść z cienia.
Wykorzystując jedyne zasoby naturalne, których mamy na tej planecie za dużo.
Takie jak ty.
To wszystko z tej maleńkiej konsoli?
Tak.
Więc to cię bawi, tak?
Dlaczego się uśmiechasz?
Nie bierz tego do siebie.
Dziękuję ci za współpracę.
Nawet jeśli znajdziesz bazę danych i jeśli pokaże ci klucz,
nie będziesz mu go w stanie zabrać.
Przez lata Drejkow zaszczepiał blokadę feromonową
wszystkim wdowom, nawet mnie.
Więc dopóki czujemy jego zapach, nie jesteśmy w stanie go skrzywdzić.
Wstrzymam oddech.
To nie wystarczy.
Podstawy anatomii.
Żeby dezaktywować receptory w ośrodku węchowym,
trzeba uszkodzić nerw.
Dam sobie z tym radę.
Ponieważ ty byłeś za słaby, to...
będę musiała dokończyć sama.
A co niby chcesz zrobić?
Uszkodzić nerw.
Ma broń!
Melina!
Zatrzymaj się!
Na ziemię!
Dzięki za radę.
Jelena, zmiana planów.
Rozwaliłam silnik, rozpoczynamy lądowanie awaryjne.
No to super.
Właśnie biegnę do wdów.
O nie.
Musimy spadać.
A taki byłeś rozmowny.
Zabrałeś mi dzieciństwo.
Wolną wolę. Chciałeś mnie złamać.
Już nigdy nikogo nie skrzywdzisz.
WYLOGOWYWANIE
Żadna mi stąd nie wyjdzie, dopóki ona żyje.
A przedtem niech cierpi.
Nie chcę was skrzywdzić.
I wy mnie też nie.
Jesteś cała?
Wiem, boli.
Dobra. Na trzy, gotowa?
Przepraszam.
I co teraz?
Uciekajcie jak najdalej stąd.
Teraz same decydujecie.
Zmywamy się.
- Najpierw Drejkow. Idziesz? - Leć, dogonię cię.
Stać! Muszę wrócić!
LOGOWANIE
TRANSFER DANYCH ZAKOŃCZONY
Tak!
Widzisz dziewczyny?
Nie!
Musimy zawrócić.
Straciliśmy sterowność!
Antonia.
Nie!
Za chwilę otworzę drzwi.
Wiem, że się na mnie rzucisz.
To nic. Nie szkodzi.
Wiem, że wciąż tam jesteś.
I nie zostawię cię na śmierć.
Jelena!
Stoi na skrzydle!
Jazda! Na co czekacie?!
Przestań!
Fajnie się było spotkać!
Nie!
No dobra.
Zakończmy to.
Wystarczy.
Przepraszam.
Wybacz mi.
On zginął?
Tak.
Jelena!
Jelena?
Jesteśmy do góry nogami.
Wybacz mi, siostrzyczko.
Wybacz, że nie wróciłam.
Nie musisz tak mówić. Jest dobrze.
Dla mnie to też była prawda.
Dziękuję.
Wszyscy są cali?
Chyba widać, że jestem ranna.
Masz coś do powiedzenia?
Znowu bym zaczął bredzić.
Kawaleria przyjechała.
Zbliżamy się do celu.
To jaki jest plan?
Wy uciekacie, ja zostaję.
Szaleństwo. Walczymy razem.
Zatrzymam ich tutaj.
- Nie rozdzielimy się. - Nie ma mowy.
Znikajcie.
Jeśli nasza czwórka się dogadała, to może...
dla Avengersów też jest nadzieja.
Taka tycia.
Skoro wracasz do Stanów, lepiej weź to.
Wiem, że ci wpadła w oko.
O rany.
Mnóstwo kieszeni.
Praktyczna rzecz.
Wdowy są rozsiane po całym świecie.
Melina wytworzy tego więcej,
ale ty im powiesz.
Wróciłyście po nas.
Przecież was nie zostawimy.
Dziękuję.
Dbaj o siebie, zgoda?
Dam radę.
Wiem.
Nie martw się. Leci z nami.
No chodźcie, zbieramy się.
2 TYGODNIE PÓŹNIEJ
Co ty masz z tym spaniem?
Zaliczyłem dla ciebie sześć stref czasowych w trzy dni.
Dla mnie?
Szukałeś części po złomowiskach?
Co masz dla mnie tym razem, jakąś przerobioną kosiarkę?
Widzisz, co skołuję, jak mam czas i kasę?
No już, chcę to usłyszeć.
To by mi poprawiło humor, serio.
Jestem pod wrażeniem.
Drobiazg.
Zawsze byłeś dobrym przyjacielem.
Właśnie to chce usłyszeć każdy facet.
Dokąd teraz?
Przez całe życie myślałam, że nie mam rodziny.
Okazuje się, że mam dwie.
Tylko jedna w rozsypce.
Wyciągnę kilka osób z więzienia,
może nawet przeproszę kogo trzeba.
Idziemy, Zadia.
CÓRKA - SIOSTRA
AVENGERKA
NATASZA ROMANOW
Przepraszam.
Mam alergię na te wiejskie klimaty.
To, czego dokonała ta kobieta...
Niesamowite, aż trudno uwierzyć.
Musisz mi zepsuć urlop, Valentina?
Zepsuć urlop? A skąd. Przyjechałam, żeby oddać jej hołd.
Musisz być w pilnej potrzebie.
Dobra.
Chcę podwyżkę.
A myślisz, że ja bym nie chciała?
Ale wierz mi, zapracujesz na nią.
Znam już twój następny cel.
Chciałam dać ci akta osobiście.
Może chciałabyś się dobrać do gościa, który odpowiada za śmierć twojej siostry.
Niezłe z niego ciacho, co nie?
Tekst - Marcin Bartkiewicz