Solomon!
JOHANNESBURG, RPA 13 CZERWCA 1977 R.
Dokąd to jedziemy?
I co macie w tej walizce?
To tylko bagaż.
Proszę wstać.
Proszę usiąść.
Milordzie, prokuratura oskarża obecnego tu
Solomona Kalushiego Mahlangu,
21-letniego mężczyznę południowoafrykańskiego pochodzenia,
zamieszkałego pod adresem: 2445 Block C2, Mamelodi w Pretorii,
o...
podwójne zabójstwo,
dwukrotne usiłowanie zabójstwa, przemoc publiczną
oraz niszczenie mienia.
Młody człowieku,
państwo oskarża cię o podwójne zabójstwo,
dwukrotne usiłowanie zabójstwa,
przemoc publiczną
oraz niszczenie mienia.
Oraz, co najważniejsze,
o czyn współdziałania.
Czyn działania we wspólnym celu,
w interesie innej osoby,
Mondy'ego Motlounga, nieobecnego na sali.
Dziękuję, milordzie.
Panie Mailer, rozumiem, że omówił pan zarzuty z klientem?
Tak, milordzie.
Czy przyznaje się do winy?
Do podwójnego zabójstwa i usiłowania zabójstwa
nie przyznaje się.
Do innych zarzutów...
nie przyznaje się.
Wyznaczam datę procesu na 13 lutego.
Proszę o przewiezienie oskarżonego do więzienia w Johannesburgu,
gdzie pozostanie do końca procesu.
Proszę wstać.
To moja rodzina.
Moja matka Martha
i mój brat Lucas,
strażnik więzienny
i czasem mój ojciec.
Chcieli dla mnie tego, co najlepsze,
i przygotowali na bycie mężczyzną,
co dogłębnie przyszło mi zrozumieć
podczas rytuału przejścia w Transwalu Wschodnim,
kiedy siłą usunięto nas z naszej ziemi
i sprowadzono na nas biedę.
Ojca zostawiliśmy pochowanego na jałowej ziemi.
Razem jakoś sobie radzimy i pomagamy sobie, jak możemy.
Bieda nas zniewoliła.
Moje wykształcenie miało być wyzwoleniem rodziny.
To było szóstego kwietnia...
1652 roku.
Dube, dalej stawiasz kloca?
Mahlangu, kurwa, zjeżdżaj stąd.
Miles Davis powiedział kiedyś:
„Jazz jest starszym bratem rewolucji. Rewolucja trzyma się blisko niego”.
- Jak tam, Solly? - OK.
Czyli sporo dziś zarobiłeś.
Shukr Alhamdulillah.
Wydawaj to u mnie, a Allach ci pobłogosławi.
- Do widzenia. - Cześć.
Gnój jebany!
As pik!
Stary, zakład za dwa randy.
As pik.
- Mondy. - Dawaj, skarbie.
Jak zgadniesz, kupię ci żel do zaczesywania włosów.
- Mondy. - Co?
- Nie było cię w szkole. - Cicho, kombinuję.
No weź, stary.
Gliny! Spadajmy stąd!
Stać!
Brenda Riviera.
Nie żyje w tym samym świecie.
Spóźniliście się.
Jest w nim z własnego wyboru.
Jest inteligentna,
piękna.
- Przepraszam. - I moja.
Brenda.
Co z twoją dziewczyną?
Wiecie co?
Jak zamierzacie się uczyć w więzieniu?
Brenda, Mandela jest w więzieniu, co nie?
I się uczy.
Nasi przywódcy są wykształceni.
A ty co? Nie chcesz się uczyć.
A masz na sobie mundurek. Co to jest?
Mamy sprawdzian z historii, a ty się nie uczyłeś.
Nie mów mi o ich historiach.
Opowiem ci o naszych. Zaczekaj chwilę.
Co było w 1652 po przybyciu van Riebeecka?
Zalał wszystko Koloredami!
Potem Vasco da Gama zrzucił na nas wszystkie przyprawy.
Teraz wszystko jest za ostre.
Znacie Zulusa Czakę? No właśnie.
A królową Modjadji? Królową Deszczu.
Nie. Może chociaż Hlatshwaya?
Raczej Cetshwaya.
Właśnie. Jego.
A wiecie, kto zabił króla Hintsę?
Harry Smith. Tak.
I nie mówcie, że ględzę. Powiem tyle: jebać tych Burów!
Jebać edukację Bantu!
- Pierdolić... - Halo!
Nie widzisz tu ludzi?
Mamy wszyscy umrzeć przez twoje ględzenie?
Opanuj się, pełno tu donosicieli.
Odpowiedz. Jaki był ich cel?
Ich celem były...
Gwałty i grabieże.
Mój Mondy!
- Brenda. Jak się masz? - Dobrze.
Tata wie, że tu jesteś?
Solly Mahlangu.
Co tu masz?
„Miles Davis”.
Chryste.
Wiesz, co to jest?
Coś na czasie.
Ale tego was nie nauczą.
Powiedzą, że chcieli założyć punkt handlowy
na południowym, niecywilizowanym końcu Afryki.
Nazywa się Thomas Masuku.
Ale dla nas to Tommy Londyn.
Miejscowy działacz z Mamelodi i bohater walki o wolność.
Rekrutował uczniów do ANC
w celu przeciwstawienia się reżimowi.
Nie wiedziałem, co o nim myśleć,
ale był intrygujący.
Londyn gangsterem nie był, ale był niebezpieczny.
I perfekcyjnie mówił po angielsku.
Tommy Londyn.
Tak.
Rekrutujemy ludzi, żeby walczyć z systemem.
Pojutrze będzie marsz.
16 czerwca w Soweto.
- Dobra. - Załatwiam autokary.
Chcę, żebyście pojechali z nami.
I może namówili innych na okazanie wsparcia.
Pewnie, Bra-T. Będę tam.
- Ja też jadę. - Nie jedziemy.
- Mówię, że jadę. - Nie.
Solly, edukacja Bantu to jakiś żart.
Robią ci wodę z mózgu.
Dbają o to, żebyś rozumiał ich polecenia.
„Tak, szefie. Nie, szefie. Przepraszam, szefie”.
Zaczekaj. Mam coś dla ciebie.
Ej, mały.
Zjeżdżaj.
Wujku, chcę się pobawić.
No już. Dorośli muszą coś załatwić.
Szybciutko.
Kupię ci coś słodkiego.
Weźcie po kilka.
Rozdajcie.
„Precz z afrikaans”.
To widzimy się na przystanku. Za dworcem.
- 16 czerwca. - Dobra, Bra-T.
Oddasz mi płytę?
Album dostaniesz 16 czerwca.
W Soweto.
- Chodźmy. - Spokojnie. Chodź.
Chodźmy.
- Spoko, Milesie Davisie. - Dzięki, Tommy.
Dobra, mały. Baw się dalej.
Opiekuj się moim autem.
„Boks jest jak jazz.
Im lepszy, tym mniej doceniany”.
George Foreman.
Bracie.
Jak się masz?
Dobrze.
Spoko?
Tak.
Wszystko OK.
Sto lat.
Nie zapomniałeś.
Jak mógłbym zapomnieć?
Co?
Waga ciężka.
A płyta?
Możesz sobie włączyć.
Fajnie.
Moja matka...
Pracuje jako pomoc domowa, zajmując się inną rodziną
na przedmieściach Pretorii.
- Cześć, mamo. - Cześć, dziecko.
Wyrosłeś na mężczyznę. Wykapany ojciec.
Serio, mamo?
Jak ci minął dzień?
Dobrze, ale Burowie traktują nas jak niewolników.
Bracie, jak tam praca?
Praca to praca, Solly. Wykonuję ją i mi płacą. Co tu gadać?
A u ciebie?
- Dobrze, ale ta policja... - Wykonuje swoją pracę.
I jak ci z byciem mężczyzną? Parcie na rozporek?
Bracie, nie wiem...
- Jesteś pedałem? - Lucas...
Praca czeka. Muszę lecieć.
Dziewczyny będą się o ciebie bić. Poszukaj jakiejś.
Bracie...
Uważaj, świecie, oto mój przystojny syn.
Oj, mamo.
- Dokąd to? - Do Marabastad.
- Kup mi tabakę. Ta się prawie skończyła. - Dobrze.
- Kupisz? - Tak.
Dziękuję, synku. Weź przepustkę.
Mamo.
- Uważaj na siebie. - OK.
Sol, stary. Jak tam?
- Hej, Mondy. - Hej.
Kto tam jest?
Pewnie, Miles Davis.
Marsz 16-ego. Będziesz?
- Mondy, nie mogę. - Możesz.
- Pracuję. - Jesteś sprzedawcą ulicznym.
Utrzymuję matkę i brata.
Brata? Dość zarabia na pracy dla wroga.
Hej. Nie pieprz.
Ja pieprzę? Pieprzenie to handel uliczny, sprzedawczyku.
Tak? Co ty powiedziałeś?
- Co? - Solly...
- Ej. - Cholera.
Zapomniałeś chyba, kto się tobą zajął na inicjacji.
A ty, Bra-T...
Gdzie moja płyta?
A co z ludźmi? Co?
Którymi ludźmi?
Mfana, to tchórze tacy jak ty
pozwalają tym białym nami rządzić.
Nie, Bra-T.
Tchórz zabija swojego czarnego brata.
Spider był bezużytecznym zdrajcą.
Gdyby tu się teraz pojawił, znów bym go zabił.
Czyli do śmierci wystarczy łatka zdrajcy?
Dawaj. Mondy nazwał mnie donosicielem.
Pieprzysz, chłopcze.
Czyżby?
Tak. Uważaj.
- Mondy, jedziemy. - Spierdalaj.
Co tak milczysz?
- Powiedz coś. - Dobra. OK.
Czego uczyli na inicjacji?
Brenda, co się dzieje na inicjacji, zostaje tam.
- Ale czemu? Powiedz. - Męskie gadki.
A komu ja powiem?
- No męskie gadki. - Ale komu powiem?
Męskie gadki.
Chodź do mnie.
Jeśli nie otworzysz ust i mi nie powiesz,
ja też czegoś ci nie dam.
- Kotku, nie. - Nie dam.
Dobra, myślisz, że jesteś lepszy niż ci, których codziennie łapią?
Brenda...
Słuchaj, Burowie zabrali mi ojca. Są bez serca.
Sam tego doświadczyłem. Nie chcę o tym rozmawiać.
Myślałam, że się nie boisz.
Brenda, niczego się nie boję.
Ja jadę na marsz. Z tobą czy bez ciebie.
Kochać kogoś...
kochać ciebie...
to urzeczywistnienie największej ambicji mojego życia.
FOTOGRAF
16 CZERWCA 1976 R.
OK.
Cebula, pomidory, jabłka...
i banany.
Solly, brakuje ci dwóch randów.
Nie. Jesteście mi winni za zeszły tydzień.
Uttran!
- Jesteśmy mu winni dwa randy? - Tak.
- Na razie. - Ej, Solly!
TYLKO DLA BIAŁYCH
- Mam cię, szatanie! - Oj!
Mamy cię.
Nie, stary. Odpieprz się!
Odwal się!
Myślałeś, że uciekniesz?
Tak myślałeś? Bliksem!
A ile przebiegniesz z pełnym żołądkiem?
Chodź tu. Podnieś go. Już.
Teraz to pobiegniesz.
- Proszę... - Nie. Jedz.
Jedz!
Jedz.
Zjedz to.
Proszę...
Jedz. Już. Zjedz to.
- Dobrze. - Jedz!
Zjedz wszystko.
Tak? I proszę.
- Jedz! - Już nie mogę.
Nie? Dlaczego?
Proszę, nie mogę.
Może zrobimy mu miejsce?
W Soweto była rzeź.
Chryste.
Solly...
Za dwa dni wyjeżdżamy.
Jesteś z nami? Lucky z nami jedzie.
Tak.
I co ty na to, Davis?
Wchodzisz w to?
Solly, proszę cię, nie jedź z nimi.
Chodźmy.
Solly, przepraszam.
Powinnam cię była posłuchać.
Proszę, wybacz mi, że tego nie zrobiłam.
Nie, Brendo. To ja jestem tchórzem.
Nie mów tak.
Pozwoliłem ci jechać samej.
A ja zostałem w domu.
Jaki mężczyzna tak robi?
Przepraszam.
Zabili niewinne dzieci.
Były psy...
gaz łzawiący.
Kamienie rzucane... wszędzie.
Było tak bardzo głośno.
Potem wystrzały.
A potem cisza.
Cisza.
To było przerażające.
Jakbym słyszała skórę oddzieraną od ich ciał.
Słychać było, jak z ciał uchodzi im dech.
A potem wystrzał za wystrzałem. Nawet teraz... wciąż je słyszę.
Wystrzały. Dzieci upadające na ziemię.
Wystrzały. Dzieci upadające na ziemię. Wystrzały.
Nigdy nie widziałam tyle krwi.
Dlaczego ci Burowie tak nas nienawidzą? Co my im zrobiliśmy?
Czemu nie okażą nam litości? Co my zrobiliśmy?
Skoro nie było cię tam 16-ego czerwca, dlaczego udałeś się na wygnanie?
Zmęczyłem się.
Byłem wściekły.
Moją rodzinę siłą usunięto z ziemi przodków.
Zabiło to mojego ojca. Musiałem pomóc matce.
Moje męstwo zostało pogwałcone. Nie mogłem już tego znieść.
A pan co by zrobił?
A poza tym...
znaliśmy was dobrze.
- Kogo? - Rasistowski reżim Afrykanerów.
Zabijacie demonstrujących uczniów.
- Chuliganów. Przestępców. - Dzieci.
Maszerujące dla wolności.
Widzi pan, Soweto nas rozwścieczyło.
Rozwścieczyło mnie.
A nawet mnie tam nie było.
Policja zabijająca dzieci.
Mieliśmy dość rzucania kamieniami, podczas gdy wy strzelacie do nas kulami.
Na ogień chcieliśmy odpowiedzieć ogniem.
Dlaczego nie jesz?
Nie jestem głodny, mamo.
Solomon...
To żadne życie.
Bóg nie może tego dla nas chcieć.
Kalushi...
nie kwestionuj woli boskiej.
Bóg ma swoje sposoby.
A jakie to są sposoby?
Spójrz na moją twarz.
Jaki Bóg pozwala na to, żeby dzieci bito i do nich strzelano?
Nasza ziemia odebrana... i ojciec.
Nie mieszaj w to ojca.
Wiem, że jeśli tata by żył,
nie żylibyśmy w ten sposób.
Solomon.
Nie mów tak do matki.
Lucasie, Solomonie, Jezus żyje. Nie traćcie wiary.
A teraz jedz, dziecko.
Mamo...
wciąż czekasz na Jezusa?
Żeby wrócił i rozwiązał nasze problemy?
Jezus nigdy nie wróci.
On nie żyje.
Na inicjacji mówili...
że martwi już nie wracają.
Lucas! Zabijesz mi syna!
Co... Co to za pomysły?
Kiedyś pożałujesz, że coś takiego mówiłeś.
Zostaw go, mamo.
Gdzie Solly?
Szybko. Wsiadaj.
Co to za waliza? Co ze sobą wziąłeś?
Co tak wolno?
Mamo.
- Mamo! - Co?
- Solomon wyjechał. - Co? Dokąd?
Zostawił liścik.
„Bracie, mój bracie.
Wyjechałem. Proszę, nie szukaj mnie”.
Wyjechał, mamo!
Odkąd to zostawia liściki przed podróżą pociągiem?
Dziś wielki dzień w kościele, spóźnię się.
Mamo, Solomon wyjechał!
To znajdź go.
Jak wrócę z kościoła, obaj macie tu być.
Zwariuję przez te moje dzieci.
Wykończysz nas.
Co się tu dzieje?
Tommy, samochód padł.
To jakaś jebana głusza.
Wiesz, ilu policjantów szuka takich jak my?
Może to woda?
Stary, nie mam czasu na bzdury.
Davis, kolego.
Twoja płyta.
Bierzcie rzeczy.
Szybciej, stary. Chodźmy.
Tommy, może gdyby spróbować go naprawić...
Nie mamy na to czasu. Zjebałeś sprawę.
Jak wyjechał pan z kraju?
Zieloną granicą do Mozambiku.
Maszerujemy i maszerujemy, a Burowie do nas strzelają.
- W tę i we w tę. - Aha.
Myślałem, że dołączysz do nas na marszu.
Że zmienisz zdanie, Solly.
Davis, powiedz nam. Co się działo?
Byłeś z inną dziewczyną? Bo Brenda była z nami.
Pojechaliśmy tam walczyć o wolność ludu, o twoją wolność.
Nawet nie dołączyłeś.
A teraz nie powiesz, co się działo?
Londyn... nie prosiłem cię o walkę.
Daj spokój.
- Chcemy wiedzieć. - Stary.
Ej, Solly...
Zostaw go. Walizka pewnie pełna owoców.
Bra-T, długo już tak idziemy. Gdzie to jest?
Już prawie, Mondy.
Musimy iść tym szlakiem aż do rzeki.
Jak dojdziemy do skał...
- będziemy na miejscu. - Cholera!
Chryste! To koszula za 50 randów!
Myślałem, że stało się coś złego.
Bra-T, to markowa koszula.
Markowa, kurde. Kupisz sobie nową w Mozambiku.
W Mozambiku? To edycja limitowana.
Na pewno nie ma tu krokodyli?
Na pewno. Idź dalej.
Uwaga na kamienie.
Szybciej!
- Są tu węże? - Nie, chodźmy.
Chodźcie. Już prawie.
Tak!
Bracia...
witam w Mozambiku.
Vorster, ty skurwysynu!
Wrócimy tu.
Hej!
Ręce do góry!
- Na ziemię! - Nie strzelać.
- Nie strzelajcie. - Tu jest Mozambik.
Wiemy. Jesteśmy z ANC, towarzysze.
- Dlaczego zabierają torby? - Hej.
- Co? - Jesteśmy z ANC. ANC, towarzysze.
Na ziemię!
Gleba!
- Calado! Ilu? - Quatro. Czterech.
- Ilu? - Jest nas czterech.
Zamknąć się!
Cześć.
OBÓZ DLA UCHODŹCÓW XAI-XAI MOZAMBIK
20 CZERWCA 1976 R.
Cześć.
Mondy...
Mondy.
Mondy, obudź się.
Wypij to.
Właśnie. Dobrze.
Gdzie my jesteśmy?
W Mozambiku.
Londyn i Lucky są tam.
Udało nam się.
Tak, udało.
Mondy.
Wydobrzejesz.
- Davis. - Cześć, Lucky.
Ci z Szangana cię zabiją. To nie Pretoria.
Aj tam.
Dziękuję bardzo.
Dzięki, mamo.
Kto się za tobą włóczy?
Nie wiem.
Hej.
Jak się nazywasz?
Dobra.
Mondy.
Tak? Lucky.
I Tommy Londyn.
A ja jestem Solomon.
OK?
Powiedz „Solomon”.
Solomon.
Dobrze. A tobie jak na imię?
Nie mam imienia.
On kłamie, stary.
Każdy ma imię.
Nie, Bra-T. Myślę, że mówi prawdę.
To proste. Wymyślmy mu imię.
Hmm...
- Coca-Cola. - Coca-Cola?
- Tak, Coca-Cola. - Nie, stary.
- Coca-Cola? - Nie.
Żartujesz sobie.
Nazwijmy go Fanta, stary.
- Nie! - O wiele lepiej.
Tak, stary. Dodajmy trochę koloru biedaczkowi.
Widzisz, jaki jest ciemny? To obcokrajowiec.
Jak w Czarny jak ja.
Wielka butla.
Coca-Cola.
- Widzicie? - Podoba ci się to imię?
- Dobra, chodź tutaj. - Coca-Cola.
Ola, Coca-Cola.
Coca-Cola.
Solomon.
Coca-Cola.
Coca-Cola...
Tak, stary. Chryste.
Raz.
- Dwa. - Dwa.
- Trzy. - Trzy.
Cztery.
Pięć.
Pięść?
Słyszeliście, nie?
Dobra, kochani... jesteśmy tu wiele miesięcy.
Albo zaplanujmy ucieczkę,
albo wykupmy przepustkę.
To nasze jedyne możliwości.
Popieram, Bra-T.
Jedzenie jest tu do bani,
kible cuchną.
Patrz na ten chleb. Mógłby służyć za piłkę.
I dość mam walenia konia.
Mondy, bądź poważny, proszę.
Jestem poważny.
Odezwijmy się do Lusaki. Żeby nas zabrali.
Mam plan.
Ile mamy pieniędzy?
Solly, szefie...
Miles Davis. Zawsze seven steps to heaven, mos, co?
Plan B.
Bra-T.
Tylko już nie nawal,
żeby nie było powtórki z tego.
Trochę angielskiego i myślisz, że masz jaja?
Cholera.
Masz, Cola. Leć.
Leć!
Z pomocą Coca-Coli
zdobyliśmy przemycony papier
i zaczęliśmy kampanię pisania listów do ANC w Maputo.
Żeby odezwali się do Lusaki.
Co tydzień przemycaliśmy nowy list
z prośbą o ratunek.
Po sześciu miesiącach w Xai-Xai
Mozambik dawał nam się we znaki.
Ale nie mogliśmy się poddać.
Dobra. Teraz spójrz tutaj...
OK?
Dobra. Oj, niegrzeczny chłopak.
Bra-T.
Już sześć miesięcy siedzimy, kurwa, w tym zasranym kraju.
Po to nas tu przyprowadziłeś? Co?
Ten portugalski, FRELIMO, dzieciaki imieniem Coca-Cola,
gryzące nas komary, płaczące dzieci, wiecznie padający deszcz.
Bra-T...
zrób coś.
Skończyłeś?
Co się gapisz?
To mi wygląda na moją koszulę.
Odpowiedz!
Mondy, oszalałeś?
To dziecko! Pogięło cię?
Spieprzaj, zjebie.
Idź ochłonąć.
Hej, Cola.
Nie przejmuj się nim, OK?
Muszę znaleźć Mondy'ego.
To jest rzeka
w okresie powodzi.
Mama kiedyś...
mnie tu myła.
Przypomina mi o niej.
To było przed wojną.
Brakuje ci jej?
Tak.
- Ilu? - Czterech.
- Prowadźcie. - Tak jest.
Jesteście z RPA?
Mówię do was!
- Tak. - Tak.
Spakujcie się.
- Co? - Mówi, żebyśmy się pakowali.
Chłopaki, ANC odpowiedziało na list.
Chodźmy!
- Żegnaj, dziwaczne jedzenie. - Chodźmy.
A ten ogon?
Może zostać. To sierota.
Nieprawda.
Nie. On jest ze mną.
Halo.
Pierwsza zasada przetrwania to dbanie o numer jeden.
Jak chcesz przeżyć, lepiej mnie posłuchaj.
Chodźmy.
Siostro, popełnia siostra błąd.
- On zostaje. - On jest ze mną!
Nie!
- On jest ze mną. - Nie! Solomon!
- Solomon! - Halo! On jest ze mną!
- Nie zostawiaj mnie! Solomon! - Coca-Cola!
- Solomon! - Coca-Cola!
Solomon! Nie zostawiaj mnie!
Solomon!
OKOLICE LUANDY, ANGOLA 27 KWIETNIA 1977 R.
Za mną.
Wsiadać.
To bez związku z wami.
Zdrajcy z UNITA.
To pomiędzy MPLA i UNITA.
Za mną.
Przez następne parę miesięcy to będzie wasz dom.
Rozgośćcie się.
Towarzysze.
To obóz inżynierski. Szkolenie rozpoczniemy wkrótce.
Widzicie, jak tu jest.
Zachowajmy ostrożność.
Uważajmy na siebie.
I na siebie nawzajem.
Towarzysze, przejdziemy teraz do walki i operacji wojskowych.
- Viva, ANC, viva! - Viva!
- Niech żyje Karta Wolności! - Niech żyje!
- Władza! - Jest nasza!
- Nasza! - Jest władza!
Właśnie się dowiedziałem,
że nasz dowódca, generał O.R. Tambo,
ma dla nas wiadomość.
Podejdźcie, towarzysze.
Do wszystkich dowódców, kadrowych i komisarzy w Angoli: viva.
- Viva! - Viva!
- Do wszystkich w Mozambiku: viva. - Viva!
- Do naszych rodaków w Angoli: viva. - Viva!
- Viva Umkhonto we Sizwe, viva. - Viva!
W karabinku AK mamy trzy ustawienia ognia.
Zabezpieczenie. Ehlisa, na sam dół.
Półautomatyczny – pojedynczy.
Na środku – karabin maszynowy.
W pełni zautomatyzowany, nieprzerwany, szybki ostrzał.
- Tak? - Panie dowódco...
Kiedy każdy z nas dostanie kałasznikowa?
Niebawem, towarzyszu.
Wkrótce dostaniecie broń.
- Tak? - A kiedy wrócimy?
Kiedy zaczniemy walczyć?
Towarzysze, pamiętajcie, że to niezbędne szkolenie.
Niebezpiecznie jest wziąć broń bez umiejętności.
Nie jesteście najemnikami, a bojownikami o wolność.
- Jasne? - Tak jest.
- Czy to jasne? - Tak jest!
...walka z reżimem białej mniejszości Vorstera,
by pomścić krew ponad tysiąca niewinnych uczniów,
którzy powiedzieli tylko „dość afrikaans”.
Ognia!
Towarzysze, my nie jesteśmy zabójcami, a rewolucjonistami.
Niech żyje rewolucja.
- Władza! - Jest nasza!
- Nasza! - Jest władza!
- Boicie się ich? - Nie boimy się! Czekamy na nich!
- Władza! - Jest nasza!
- Nasza! - Jest władza!
- Władza! - Jest nasza!
- Nasza! - Jest władza!
Wystarczy, towarzysze.
Zimna ta papka z mielie.
Ej, to język ciemiężycieli.
Jak wiecie, towarzysze,
edukacja Bantu to instrument wykorzystywany przez Verwoerda i Vorstera,
aby zapewnić im niewyczerpaną niewykształconą siłę roboczą.
Służy temu, żeby być bastionem Burów. Dość!
Zgadzam się...
Reżim jest wrogiem afrykańskiej ludności, tożsamości,
ale myślę, że stanie się też wrogiem ludności białej.
Zgadzam się.
Czyż wszyscy nie rodzimy się wolni?
Stary.
Znów wyskakujesz z tym afrikaans.
Odpieprz się.
SZTUKA WOJENNA SUN ZI
Towarzysze.
Karta każe chronić każdego mieszkańca RPA. Czarnego, białego, Hindusa, Koloreda.
Nieważne, kto cię urodził.
Liczy się bycie częścią rozwiązania, które zniesie imperializm.
Wtedy należysz do wspólnoty.
„Umkhonto we Sizwe”. Co to dla was znaczy? Co mamy osiągnąć?
Na czym polega nasza walka?
Cóż...
Jesteśmy włócznią narodu.
Naszym celem jest walka z wrogiem.
Tak, ale... nie jesteśmy tylko wojownikami.
Jesteśmy kochankami.
Che Guevara powiedział, że rewolucja to największy akt miłości.
Miłości do swojego ludu. Do swojego kraju.
Tym właśnie jest MK.
To nasza misja. Miłość.
Solomonie.
Gdzie w Angoli przeszedłeś szkolenie?
W obozie inżynierskim pod Luandą.
I proszę, powiedz sądowi...
czy w trakcie szkolenia kazano wam unikać
wszelkich ofiar cywilnych?
Tak.
Wiecznie nam powtarzano, żebyśmy unikali ofiar cywilnych.
Zarządzam krótką przerwę.
Uwaga...
Ognia!
Wstrzymać ogień! Towarzyszu!
Przestań strzelać!
Co jest, zjebie?
Masz jakiś problem?
Jaki masz, kurwa, problem?
Masz małego fiutka? Dlatego tak strzelasz?
Jak ktoś znowu zrobi coś tak głupiego, stanie przed plutonem egzekucyjnym.
- Jasne? - Tak jest.
Rozumiesz?
Tak jest.
Ty zjebie.
Spocznij!
Towarzyszu?
Ma towarzysz chwilę?
Przykro mi z powodu Coca-Coli.
Ale uda mu się przeżyć.
Ja sama byłam kiedyś Coca-Colą.
Ale twój przyjaciel Mondy jest nieobliczalny.
Musisz go obserwować.
Tak to jest, kiedy...
tak mocno się w coś wierzy.
A ty w co wierzysz?
Wierzę w zmianę.
Krzyczymy o nią, tęsknimy do niej... Bez skutku.
Pora coś zrobić.
Podoba mi się ta pasja.
Ale pamiętaj,
że rewolucjoniści gotowi są zabijać lub zostać zabici.
Zabiłeś kiedyś kogoś?
Nie.
To za bardzo się do tego nie śpiesz.
Nie chcesz patrzeć, jak z czyichś oczu uchodzi życie.
Widzisz, jak jego dusza odpływa...
i wiesz, że to ty ją zabrałeś.
Nie chcesz mieć tego na sumieniu.
Odejdź.
Tak jest.
Panie dowódco.
Możemy porozmawiać?
- A może to poczekać, towarzyszu? - Wolałbym nie.
Chodzi o naszą misję w kraju.
Rozumiem, jak ważna ta misja jest dla naszego ruchu.
A więc...
- wolałbym nie iść na nią z niektórymi... - Te decyzje zapadły na górze.
Kwestie praktyczne. Idziesz z ludźmi z twojej okolicy.
- Rozumiem, ale... - To rozkaz.
Kontynuujmy odprawę.
Towarzysze, zostaliście przeszkoleni w sabotażu. Zgadza się?
Tak jest.
Potraficie wytwarzać ładunki wybuchowe z produktów komercyjnych.
- Działania wojenne. Tak? - Tak jest.
Wszystkie cele rządowe. Unikać ofiar cywilnych.
Wstrzymujcie podstawowe usługi, jak pocztę...
Policję.
I wszystkie źródła prądu.
W ciągu następnych trzech tygodni otrzymacie dalsze instrukcje.
Nie rzucajcie się w oczy.
Towarzysze, pamiętajcie: nigdy nie panikujcie.
Należycie teraz do Machiny Miejskiej MK w Transwalu.
Panowie, pamiętajcie, że jesteście na linii frontu.
Towarzysze, miejcie ze sobą krótkofalówkę.
Nie zgubcie jej.
Jeśli coś się stanie, to klucz do waszego przetrwania.
SUAZI 10 CZERWCA 1977 R.
To szlak, którym macie iść.
Powodzenia.
- Spoko. - Spoko.
Ej, towarzysze! To nasza martwa skrzynka.
Chodźcie.
Towarzysz Mondy.
Towarzysz Lucky.
Jest tu jeszcze coś.
Kurwa! Kryć się!
Bra-T. Co z tobą?
- Nic nie widzę! - Już dobrze.
Chodź.
Towarzysze, weźcie wszystko.
Dla naszego bezpieczeństwa przy skrzynce był ładunek-pułapka.
Coś, o czym towarzysz Londyn zapomniał.
Widzicie kogoś? Czy ktoś tam jest?
Kira! Przestań!
Tak? Słucham?
Szukamy jabłek.
Ilu?
Czterech. I potem jeszcze jednego.
Chryste, Londyn.
Czekam na was od wczoraj.
- Wchodźcie. - Towarzyszu, szybko!
Szybko, towarzysze.
Chryste, gdzie byliście?
Dokumenty gotowe od wczoraj.
Wybacz, towarzyszu. Opóźnienie.
Towarzysze!
Londyn stracił dużo krwi. Musi tu zostać.
Dam radę ich przeprawić.
Słuchaj, to tylko draśnięcie.
Od lat opatruję już kadrowych.
Do szpitala w Manzini pięć godzin.
Ja ich tu przyprowadziłem.
- Odpowiadam za nich. - Nie.
Towarzysz Dawood ma rację. W takim stanie nie pojedziesz.
A przed nami długa droga.
Bra-T. Nie zostawimy cię tutaj.
Właśnie. Mondy ma rację.
Właśnie, panowie. Przeprawię was...
Towarzyszu...
Towarzysz Dawood poinformował cię, że nie możesz podróżować.
Więc radzę go posłuchać.
To Lusaka.
Powiedziałem o wypadku i naszej sytuacji.
Skrzynki muszą być bezpieczniejsze, to nie pierwszy raz.
Towarzysz Londyn ma zostać i wydobrzeć.
O nie.
A co z misją?
Zostanie wykonana.
I tak mamy dzień opóźnienia. A ja znam Transwal Wschodni.
Urodziłem się tam.
Mieliśmy tam inicjację.
- Mogę poprowadzić. - Dobrze.
Poinformuję dowództwo, że towarzysz Kalushi jest nowym dowódcą.
Że co?
Masz z tym problem?
Właśnie że mam. Takiś wyjątkowy?
- Mam tam rodzinę. - I co? Dlaczego ty?
- I mam lepsze predyspozycje... - Ty masz?
Towarzyszu!
- Nie masz dyscypliny... - Jakiej?
- Spokój! - Hej!
Hola.
Koniec dyskusji.
Kalushi przeprowadzi was przez granicę.
Jasne?
Jak mówiłem Londynowi, dokumenty podróżne gotowe.
Potrzebuję tylko zdjęć.
W porządku.
Następny!
STRAŻ GRANICZNA
KRÓLESTWO SUAZI
Pamiętajcie, że policja w Suazi jest drobiazgowa.
Nie dawajcie im powodów do podejrzeń.
Powodzenia.
To 1000 randów.
Oraz instrukcje do następnej skrzynki.
Wiesz, co robić.
Walka trwa, towarzyszu.
Dzięki, towarzyszu.
TYLKO DLA CZARNYCH MĘŻCZYZN
BIURO IMIGRACYJNE
- A pan to kto? - Byron Sikhosana.
- Co? - Byron Sikhosana.
Cel wizyty w RPA?
Odwiedzam rodzinę.
POSZUKIWANI
I jak pan myśli?
Wygląda mi na terrorystę.
- Witamy w RPA. - Dziękuję.
- Godność? - Jabulani Sikhosana.
Ponieważ już za cztery dni rocznica 16 czerwca
policja i armia intensyfikują przygotowania.
Główne szlaki do Soweto są monitorowane.
W gotowości mają być dwa bataliony w pobliskich bazach.
Solly, mamy plan.
Jaki znowu plan?
Wyjazd do Soweto.
Misja jest w Tembisie.
A kto jest w Tembisie?
Misja nie jest w Soweto.
Słyszałeś komunikat? Potrzebują nas w Soweto.
Może dowódcy tam też coś robią?
Jebać dowódców!
Phineus. To ja, Mahlangu. Otwórz.
Kto to się dobija jak policja?
Czego?
Kuzynie, kopę lat. Jak tam?
Spoko, Phineus.
Spoko.
Mondy. Ostatnio widziałem cię na inicjacji. Nie skończyłeś, psie!
Nie zaczynaj pieprzyć.
A coście wszyscy tacy poważni?
Kto to?
A tak. Lucky, Phineus. Phineus, Lucky.
Spoko.
Wejdźcie, pijemy właśnie.
Coś taki wściekły?
Zimno na dworze.
Siedzicie tak sobie i pijecie.
Phineus,
tak wygląda męstwo?
Tak się tylko relaksujemy.
Panowie,
siedzenie i narzekanie na uciemiężenie na własnej ziemi
nic nie pomoże.
Pora odpowiedzieć na atak.
Pora się dokształcić.
Zdyscyplinować.
Pora, żebyśmy z nimi walczyli. Zabili te psy.
Nie. Zabijanie niczego nie rozwiąże.
Ale dyscyplina tak.
Ej, chłopaki...
wy tak na poważnie?
Phineus.
Nasza wolność to poważna sprawa.
Hej!
Pociąg odjeżdża za godzinę. Chodźmy.
Co to ma być?
Pojechaliśmy do Tembisy na rekonesans.
Hej.
Sam zobacz.
W Tembisie nic się nie dzieje.
Dobra. To co chcecie robić w Soweto?
Przeszkolono nas, stary.
Co? Śliczniutki.
Dajmy ludziom nadzieję.
Mondy i Lucky mieli trochę racji.
Byliśmy teraz żołnierzami.
Nasze miejsce było na froncie.
Wycofajmy się.
Chodźmy.
Soweto...
Jabłka, banany.
Banany.
Dube.
Dube?
- Orlando? - Ta do Orlando.
Jeszcze dwie osoby?
Hej...
Spokojnie. Już prawie. Jeszcze jedna osoba.
Dokąd to jedziemy?
Do Orlando.
I co macie w tej walizce?
To tylko bagaż.
Cholera!
Solly!
Widzimy się w umówionym miejscu!
Dobra, spoko. Mondy!
Mondy...
- Szybciej, stary! - Kurwa!
Mondy!
Szybciej, stary.
- Hej! - Puszczaj!
Hej!
Puść go. Puść!
- Słowo, że go zabiję. - Nie ruszaj się.
Nie strzelajcie!
Zesrasz się w gacie, dupku!
Mondy... Nie, Mondy!
Solly, wstawaj!
Uciekaj, Solly!
Mondy!
Biegnij, Solly!
Solomon!
Gdzie on jest?
Gdzie Solomon?
Spieprzaj, stary...
To atak terrorystyczny.
Kogo by tu do tego przydzielić?
Premier osobiście poprosił, żebym przyjechał tu aż z Pretorii,
żebyśmy...
Szybko!
- żeby pan zrobił to, jak należy. - Morda!
Szybko!
Czas przez was, kurwa, tracę!
Podnieść to!
Solomon...
Potrzebujemy kogoś inteligentnego. Opanowanego.
Panie ministrze, przedstawiam...
generalnego inspektora Erica van Heerdena.
- Już! - Ruchy.
Zamknij mordę!
Zajmie się tą sprawą.
Panie van Heerden, nie chcemy żadnych problemów.
Zajmie się pan tą sprawą z oddaniem i wydajnością.
Rozumiemy się?
Tak, idealnie.
Dobrego dnia, panowie.
Gotowy, żeby gadać?
Taki jesteś bystry?
Kim jest Solomon?
Podoba ci się to, Jabulani?
Mamy przestać?
Powiedz: kim jest Solomon?
Byron mówił, żebym cię spytał.
Nie chcesz gadać, co?
Spytam jeszcze raz.
Kim... jest... Solomon?
Ty bezużyteczny jebany Kafrze!
- Witam. - Co się tu dzieje?
Jak to?
Usiłuję przygotować sprawę.
Wy ich bijecie, kiedy ja próbuję przesłuchiwać.
Zmiękczamy Kafrów na przesłuchanie.
Solomon Kalushi Mahlangu.
Gdzie chodziłeś do szkoły?
Złożyłem już zeznanie.
Mam zawołać z powrotem tamtych?
No dobrze.
Lucas Mahlangu pracuje jako strażnik więzienny.
Mieszka z Marthą. Mamelodi.
To twoja rodzina.
I jeszcze ta...
Koloredka.
Brenda.
Dziewczyna?
Moja rodzina nie ma z tym nic wspólnego.
Tak tylko pytam.
Gdzie się uczyłeś?
O niczym nie wiedzą.
„Bracie, mój bracie.
Wyjechałem. Proszę, nie szukaj mnie”.
Po tym, jak napisałeś ten list do Lucasa...
dokąd pojechałeś?
Uciekłem z domu.
Czyżby?
To jak wylądowałeś z bronią wojskową na ul. Gocha,
gdzie zginęły dwie niewinne osoby?
Dobrze.
Gdzie się uczyłeś?
W liceum w Mamelodi.
Mamelodi.
Phineusie.
Phineusie!
Gotów, żeby gadać?
Chodź.
Idź.
Panowie, muszę wracać do sądu. Szybko.
Przesadziłeś z przesłuchiwaniem Motlounga.
Z całym szacunkiem, panie ministrze, w takim stanie go zastałem.
Ale jakie będą tego skutki?
Drugiego można sądzić? Jak mu tam?
- Mahlangu. - Tak. Można sądzić Mahlangu?
Tak, panie ministrze,
ale większość świadków wskazuje na Motlounga...
Motloung, Mahlangu... Nazwiska Kafrów.
W dupie mam twoich świadków. Ktoś za to zawiśnie czy nie?
- Panie ministrze... - Jaki komunikat wysyłamy?
Nie żyje dwóch białych. Morderstwo z zimną krwią.
Dlatego pies Mahlangu powinien zawisnąć.
A jeśli nie udowodnimy, że Mahlangu...
Kurwa, van Heerden.
Był jednym z jebanych Kafrów biegających po Johannesburgu,
strzelających z karabinów i rzucających granaty?
Dwie białe osoby zginęły czy nie?
Tak.
Nie lekceważ długiego ramienia sprawiedliwości.
Chodź.
Witaj w więzieniu o zaostrzonym rygorze w Pretorii.
Wyjdziesz stąd... dopiero w trumnie.
Dobrze.
Chcę to zrozumieć.
Uciekłeś.
Dlaczego wróciłeś?
Usłyszałem strzały.
I Mondy wołał o pomoc.
Wiedziałem, że coś poszło nie tak.
Miałeś okazję uciec. To twoje życie, Solomonie. A ty wróciłeś.
Nie mogłem go zostawić.
- Chodź... - Solomon, ratunku!
Drań!
- Solomon... - Hej!
Odłóż to, stary! Odkładaj!
- Strzelał do nas. - Mam to gdzieś. Do tyłu.
- Solomon... - Cofnąć się!
Mondy. Coś ty narobił? Mondy.
WARSZTAT
Brać ich!
- Solomon... - Rzuć broń!
Rzuć jebaną broń!
Przepraszam...
Zabrać ich.
I...
zabrali nas do Johna Vorstera.
Tak było.
Postaramy się.
Cały czas będzie pod górę.
Ale będziemy walczyć.
Pracuję w magazynie Johna Orra, w warsztacie.
Jestem mechanikiem.
Piliśmy herbatę w gabinecie pana Kassnera...
Ja, pan Kassner, pan Wolfendale i pan Hartog.
Ten Ted to zwykły idiota, nie?
Gość jest dof.
Naprawdę.
Tak czy owak, będę oglądał.
Piliśmy herbatę w moim gabinecie i młody Bantu pojawił się w drzwiach.
Kto? Oskarżony?
Nie, ten drugi.
Drugi? Motloung?
Motloung.
Zidentyfikował go pan teraz, wcześniej i podczas okazania.
Motloung.
Tak. Motloung.
Na serio. Gość jest dof.
Tak czy owak, będę oglądał.
Sol!
- Cukier? - Solomon!
Dziękuję.
Gdzie on jest?
Motloung staje w drzwiach. Proszę powiedzieć co dalej.
Mówi: „Gdzie on jest?”.
„Gdzie on jest?”.
Gdzie Solomon?
Nie wiedzieliśmy, o co mu chodzi.
„Gdzie on jest?”
Nic więcej?
Tylko tyle.
Proszę zrozumieć. Przywykliśmy do Bantu szukających pracy
lub po prostu lekko nas irytujących.
I my ich los.
Ale ten oke...
- Gdzie on jest? - Kto?
- Gdzie Solomon? - Co?
staje w drzwiach...
wyjmuje karabin maszynowy i zaczyna strzelać.
- Cholera! - Karabin się zatrzymał. Zaciął.
Pan Kassner i pan Wolfendale leżeli na podłodze martwi.
Kiedy zaczął strzelać, padłem na ziemię i zacząłem się czołgać.
Kula drasnęła mi ramię i upadłem pod stół.
Widziałem, że broń się zacięła, i powiedziałem: „Kenny, bierzmy go”.
Kenny, szybko! Broń się zacięła. Bierzmy go!
Szukałem...
i znalazłem...
metalową rurę.
I...
Była na szafce.
Solomon!
I potem...
podszedłem do niego i...
uderzyłem go.
Solomon!
Solomon...
Oskarżony wyszedł z tyłów magazynu.
Solomon...
Ale, milordzie...
Nie wiem, dlaczego on jest sądzony...
On nic nie zrobił. Nie strzelił do nas ani nic.
Wystarczy, jest pan wolny.
Proszę wstać!
OK. Dziś poszło nam dobrze.
Kluczowy świadek oskarżenia powiedział, że nie było cię tam, kiedy strzelano.
To sukces.
Widział cię dopiero po strzałach.
- Dokładnie. - Dobrze, nie zagalopowujmy się.
Słuchaj.
Odpocznij trochę.
Jak stopa?
A, dobrze.
Lepiej.
Widzimy się jutro.
Panie Mailer...
Siostro Priscillo...
Dziękuję.
Dziękuję wam obojgu.
Phineusie?
Phineusie.
Czy mieszkasz pod adresem 1112 Msolozi Street w Middelburgu?
Tak, to mój dom, milordzie.
A czy znasz oskarżonego, Solomona Mahlangu?
- Tak, milordzie. To mój kuzyn. - Tak.
A czy pamiętasz,
co zdarzyło się wieczorem
dnia 11 czerwca 1977 roku
u ciebie w domu?
Milordzie, Solomon przyszedł do mnie
razem z Mondym Motloungiem i Luckym.
Pamiętasz, czy mieli coś ze sobą?
Phineusie, mieli coś?
Mieli torby,
walizki i zakupy spożywcze, milordzie.
Milordzie, mowa tu o dowodach od A1 do A10.
To są rzeczone torby.
A to zakupy spożywcze.
Broń.
Naboje.
Granaty.
Którymi zamierzali terroryzować ludność Republiki Południowej Afryki.
Czy poznajesz to, Phineusie?
Tak. To płyta, milordzie.
Wiem, że to płyta. Do kogo należy?
Milordzie, Solomon zostawił ją u mnie.
Co dowodzi, że był tam tego dnia.
Phineusie...
czy Solomon
coś ci mówił?
Phineusie, czy coś ci mówił?
Milordzie, proszę o pomoc.
Proszę świadka o odpowiedź.
- Młody człowieku, mów. - Słyszałem!
Milordzie,
wygłosił przemowę.
Rozumiem...
I co w tej przemowie powiedział?
Milordzie,
powiedział, że powinniśmy dołączyć do ANC, żeby zabić Burów.
Dołączyć do ANC...
żeby zabić
białych.
To ostatnie, co powiedział?
Nie mam więcej pytań.
Pan Mailer?
Nie mam pytań do świadka.
Świadek jest wolny.
Skończyli z tobą. Jesteś wolny.
Prosimy o to w imię Ojca i Syna, i Ducha...
Boli go, że Phineus go sprzedał.
Nasza własna krew.
Nie mówili, że to Mondy strzelał?
Mówili, mamo.
Ale zgodnie z zasadą wspólnego celu
Solomon też jest winny, nawet jak do nich nie strzelał.
To ich prawo.
Bracie.
Brenda.
Jak mama?
Już nie wytrzymuje.
Wszystkim nam jest ciężko.
Dlatego nie przyszła.
Mama...
kazała ci to dać.
Podziękuj jej ode mnie. Będzie mi ciepło.
No to...
przepraszam, że cię wtedy zostawiłem.
Nie przejmuj się. To już przeszłość.
W domu wszystko dobrze?
Tak.
Kocham cię, Brenda.
Z całego serca. Zawsze.
Boję się.
Nie bój się.
Myśląc o mnie,
spójrz w górę,
w niebo...
Będę z gwiazdami.
Wydostaniemy cię stąd.
Znam tu większość strażników.
O czym ty mówisz?
O ucieczce.
Jak wrócę do Mamelodi, porozmawiam z Bra Frankiem.
Przez okna w tych celach można wyjść.
Bra Frank będzie na ciebie czekał.
- Bracie. - Brenda.
Bracie,
już dość przysporzyłem naszej rodzinie zmartwień.
Możemy cię wydostać.
Na tym koniec.
Pogodziłem się z tym.
Tobie radziłbym to samo.
Kocham was wszystkich.
Już czas.
Muszę już iść.
Zostawiliśmy swoje domy i udaliśmy się na wygnanie
w poszukiwaniu wolności.
Ale wolność jest w nas.
MK przygotowało nas na wojnę, ale tutaj...
nie było broni,
żadnych granatów ani towarzyszy.
Mahlangu.
- Sąd gotowy. - Były łańcuchy, ściany i stal.
Na to nikt nikogo nie przygotuje.
KARTA WOLNOŚCI
To było ostatnie pole bitwy,
ostatni punkt oporu.
Proszę oskarżonego o powstanie.
Podczas ostatnich tygodni
wysłuchałem argumentów prokuratury w sprawie przeciwko Solomonowi Mahlangu.
Nie zamierzam wymieniać dowodów, odczytując wyrok.
Chcę się skupić na sprawie wspólnego celu.
Chcę nadmienić,
że kiedy oskarżony miał możliwość uciec
z Luckym dnia 13 czerwca na postoju taksówek,
nie uciekł.
Chciałbym przypomnieć, że oskarżony wyjechał z kraju,
bo zdecydował się przejść szkolenie wojskowe.
Wrócił z niego
z dwoma towarzyszami
i nie ma żadnych wątpliwości, że działali we wspólnym celu.
Tak jak miało to miejsce wcześniej, realizowali wspólne zamiary.
Gdyby oskarżony miał zamiar zostawić broń
lub zdystansować się od Mondy'ego Motlounga,
uciekłby,
kiedy był w składzie butelek.
W tych okolicznościach pociągnięcie za spust,
które spowodowało śmierć dwóch niewinnych mężczyzn,
jest w takim samym stopniu pociągnięciem za spust przez oskarżonego,
ponieważ osoby te miały wspólne zamiary i działały we wspólnym celu.
W tych okolicznościach konieczna jest konkluzja,
że nie ma tu żadnych okoliczności łagodzących.
Został pan uznany za winnego wszystkich czynów.
Czy chce pan coś powiedzieć sądowi przed ogłoszeniem kary?
My chcemy tylko wolności.
Nic więcej.
Wolności.
Wolności...
uczenia się dla dzieci.
Wolności pracy dla mężczyzn,
miłości dla matek,
rozwoju dla narodu. To...
wszystko, czego chcemy.
Równości.
Dla wszystkich.
Widzi pan...
Ja jestem tylko jednym z wielu.
Zwykłym żołnierzem.
Po mnie przyjdą kolejni i kolejni.
A więc...
żaden sąd,
żadna policja...
żadna armia
nie zatrzyma fali rewolucji.
Żadna kara wyznaczona w tym sądzie,
żadne prawo uchwalone przez wasz rząd
nie zabije woli ludu.
Bo będziemy walczyć.
Będziemy kontynuować walkę,
aż cały nasz lud będzie wolny.
A może nawet
uwolnimy was
od was samych.
Możecie więc nas nienawidzić,
poniżać,
torturować
i zabijać.
Ale my będziemy walczyć.
I będziemy wolni.
Nadejdzie dzień,
kiedy będziemy wolni.
Władza!
Jest nasza!
Solomonie Kalushi Mahlangu...
niniejszym skazuję cię na śmierć.
W wyznaczonym dniu zostaniesz przewieziony do więzienia w Pretorii,
gdzie zostaniesz powieszony za szyję,
aż umrzesz.
I wreszcie
Miles Davis powiedział:
„Gdyby ktoś mi powiedział, że mam tylko godzinę życia,
spędziłbym ją, dusząc białego człowieka.
Robiłbym to powolutku”.
Ale w moją ostatnią godzinę
ja mówię to:
„Moja krew zasili drzewo, które zrodzi owoce wolności.
Powiedzcie bliskim, że ich kocham
i że muszą walczyć dalej.
Walka trwa”.
„MOJA KREW ZASILI DRZEWO, KTÓRE ZRODZI OWOCE WOLNOŚCI.
POWIEDZCIE BLISKIM, ŻE ICH KOCHAM I ŻE MUSZĄ WALCZYĆ DALEJ.
WALKA TRWA!”
SOLOMON KALUSHI MAHLANGU 6 KWIETNIA 1979 R.
PO EGZEKUCJI SOLOMONA KALUSHIEGO
RZĄD RPA PRZEPROWADZIŁ EGZEKUCJE PRAWIE 2800 OSÓB
W RAMACH DOKTRYNY WSPÓLNEGO CELU,
ŚREDNIO 233 EGZEKUCJE NA ROK OD 1979 DO 1989 R.
KARĘ ŚMIERCI ZNIESIONO 6 CZERWCA 1995 R.
Z DNIEM PREMIERY FILMU DOKTRYNA WSPÓLNEGO CELU WCIĄŻ OBOWIĄZUJE
Napisy: Katarzyna Puścian