Ik wilde altijd al een personage spelen
dat anders was dan ik gewend was.
Bij deze horrorthriller gaat het niet per se om de lijken,
maar meer om het opbouwen van spanning
en dat vond ik interessant,
omdat dat op beeld veel mooier kan worden uitgevoerd.
Voor mij als regisseur was het een uitdaging
om die spanning in beeld te brengen.
Intruders gaat over een jong meisje en haar vader,
die verhuizen
en opnieuw beginnen. Het is een nieuw begin.
Er gebeuren rare dingen in het huis, die alleen zij opmerkt.
NICHOLAS TABARROK PRODUCENT
Er verdwijnen dingen en het licht gaat aan en uit
en deuren gaan open en dicht.
Haar vader gelooft haar niet. Niemand gelooft haar.
Ze denken dat ze het zich inbeeldt.
Kijk.
Ik begrijp het niet. Eerder was het makkelijker te lezen.
Maar hier staan de R en de A.
Hier staat de W.
Zie je het?
"Rachel was hier."
Ik zie het eerlijk gezegd niet.
Ze probeert tijdens de hele film te bewijzen dat ze niet gek is,
niet alleen aan de rest van de wereld, maar ook aan zichzelf.
Er zijn momenten waarop ze denkt
dat ze echt doordraait en dat de rest gelijk heeft.
Hebben zij gelijk? Of zij?
Alle dingen die ik zo leuk vind aan dit soort films
zitten hierin en daar ben ik erg blij mee.
Ik hou van films als Rosemary's Baby,
waar veel in het hoofd van de hoofdpersoon gebeurt.
JASON JURAVIC SCHRIJVER
Je vraagt je af of ze wel goed snik is.
Je ziet de film door haar ogen,
maar er zijn dingen waar zij op reageert,
die wĳ samen met haar zien,
maar waarvan we ook bijvoorbeeld het perspectief van Rose' vader zien.
En hij ziet de dingen heel anders.
Neem je je medicijnen?
Ja.
Ik denk dat we dr. Turner moeten bellen
voor een verwijzing naar iemand hier.
Ik heb geen psychiater nodig.
Daar blijf je constant mee bezig.
Gebeurt het echt of is het zo dat...
Komt hier haar psychische stoornis naar boven?
Ik vond het interessant
dat je niet wist hoe het zat.
Dat vind ik het engst.
Als je niet weet wat nou echt is en wat niet
en je niet weet wat je kunt vertrouwen.
Je weet niet of je echt gek bent.
Dat is op zichzelf al ongelofelijk eng.
Ze is bijna bang voor zichzelf.
Wat wil je eigenlijk?
Zoals ik zei, we zijn net hierheen verhuisd.
Hoe kun je in dat huis wonen?
Er zijn veel valse sporen en dergelijke,
als het gaat om welk personage betrokken is
bij de geschiedenis van het huis,
de dingen die er gebeurden met het meisje dat er vroeger woonde.
Het was leuk om daarmee te spelen,
met andere personages die daarmee te maken konden hebben.
Sorry dat ik te laat ben. Heb je mijn sms'je gehad?
Nee, ik kon mijn telefoon niet vinden.
Echt waar? Heb je hier de hele tijd gestaan?
Het spijt me zo. Ik moest mijn moeder helpen.
Ze liet me niet gaan.
Je woonde toch bij je vader?
Ja. Ik ben bij mijn moeder gaan eten.
Ik hou niet van voorspelbare films
en wat betreft Noah
wist ik niet of hij goed of slecht was.
Ik kon die reis dus gedurende de hele film aangaan met Rose.
Ik las het script eerst alsof ik in het publiek zat.
Daarna las ik het voor de tweede keer
en kroop wat meer in de huid van mijn personage.
En dat vond ik erg leuk.
Het is een goed script. Heel mooi.
Maar de acteurs maken het verhaal pas echt goed.
Deze rol lĳkt helemaal niks te zĳn.
Alleen een slimme acteur ziet hier wat in.
Hij zit in veel scènes, maar ik ben erg stil. Ik zeg niets.
Misschien is hij een slechterik.
Misschien ben ik de slechterik.
En...
En laten we...
Iedereen kan slecht zijn.
Dit zijn allemaal geïsoleerde individuen,
sommigen lichamelĳk en sommigen emotioneel.
Rose voelt zich erg vervreemd van haar vader sinds haar moeder overleed.
ADAM MASSEY REGISSEUR
De vader is afgesneden van zijn gevoelens en stort zich op zijn werk.
Alle personages zijn erg gebroken
en er is constant strijd als je kijkt naar hoe ze met elkaar omgaan
en proberen bij elkaar emotionele voldoening te vinden.
Het dorp waar we filmen is gebaseerd op waar ik ben opgegroeid.
De oude huizen, veel geschiedenis.
Ik had vrienden die als enig kind in een huis woonden met drie verdiepingen
en zes slaapkamers op één verdieping.
Er was dus een hele geschiedenis.
Wie had daar vroeger gewoond? Wat is er met dat huis?
Dan ging je op onderzoek uit
en bedacht je verhalen over de geschiedenis van dat huis.
Het is gaaf om dat personage te spelen
dat echt probeert uit te zoeken
wat er met het personage van Rachel Winacott is gebeurd.
Dat heeft me best geïnspireerd.
In mijn eigen leven wil ik nu vaker op onderzoek uitgaan.
In een zaak duiken en helpen het uit te vogelen.
Het was leuk om iemand te schrijven die dat doet
en die echt iets te onderzoeken heeft.
Als kind ben je haast teleurgesteld.
"Ik wou dat er hier iets vreemds gebeurde dat ik kan uitzoeken."
En hier krijgt ze die kans.
Natuurlijk niet op de meest ideale manier.
Het huis waar we filmen, voelt heel raar.
Ik hoop dat het publiek dat ook voelt,
want het is anders als je echt ergens bent
waar het voelt alsof het er spookt.
Het huis is een personage in de film.
Dat cliché hebben we al zo vaak gehoord,
maar in dit geval is het echt zo.
We brengen zoveel tĳd door in het huis
dat het er geweldig uit moet zien.
De straat waar 't huis staat... Het is een van de enige huizen...
Het is het enige huis in de straat waar veel ruimte is tussen de huizen.
De huizen ernaast staan best ver weg.
Dat geeft een griezelig gevoel, alsof je helemaal alleen bent.
Alsof je niet makkelijk wegkomt uit dat huis.
De goden stonden aan onze kant,
ELISA SAUVÉ PRODUCTIEONTWERPER
want we hebben veel huizen bekeken
en toen we dit huis vonden, leek het te mooi om waar te zijn.
Het is een enorm groot huis.
Er zijn twee trappen...
Nee, sorry, drie trappen.
Vier etages, van kelder tot zolder. Vier verschillende etages.
En overal en nergens kamers.
Er moest zo veel georganiseerd worden
toen we de locatie hadden gevonden.
Toen we het huis eenmaal hadden, moest ik de blauwdrukken
en foto's van elke kamer bekijken,
zodat we de actie konden gaan plannen.
Het is makkelijk om je een huis in te beelden,
als ze een kamer uitgaat, naar beneden rent en dan...
Maar zodra je een echt huis hebt, verandert dat allemaal,
zodat de productie kan zeggen: "Dat klopt. Hier rent ze naar beneden."
Onze eerste filmweek
zat ik eigenlijk in m'n eentje in het huis.
We deden vrijwel alle scènes waar ik in m'n eentje was.
Dat hielp, omdat het zo eng was.
Er waren vrĳwel geen andere acteurs op de set
en er was de eerste filmweek geen grote crew aanwezig.
Ik voelde me erg geïsoleerd en kon zo goed in mijn rol komen.
En ik had niet zoveel tekst.
Je ziet mij gewoon door het huis dwalen.
We filmden de meeste scènes 's nachts, tot een uur of een.
Ja, dat was behoorlijk eng.
Ik heb echt het idee dat er daar iets ergs is gebeurd.
Er hangt een foute sfeer.
Het meubilair stond er al en dat meubilair was super griezelig.
Er staat een kaptafel in het huis die echt ontzettend eng is.
Zo raar.
Het behang van het huis
is het behang dat we ook in de film gebruiken.
Het geeft een gotisch, eng, griezelig gevoel.
Er zit een aantal brandplekken op de muren.
Ik weet niet of ze dat speciaal voor de film hebben gedaan.
Dat de filmcrew dacht: "Mooi. Dat gaan we uitbreiden."
Of dat die plekken er al zaten.
En waarom dan?
We hebben heel vies behang, het ziet er beschimmeld en goor uit.
Dat hebben we beschilderd en ouder gemaakt.
Als men denkt: "Wat hebben jullie gedaan?"
Dan is dat juist goed.
Ja, daar zit een groot stuk waterschade
en waar Noah werkt gebruiken we veel vieze elementen.
Soms was het moeilijk,
maar we hebben het er goed van af gebracht.
Dit zijn de originele tekeningen.
Dit huis werd in 1912 gebouwd.
Het was heel leuk dat we het huis helemaal moesten tekenen.
Dat moest sowieso gebeuren,
maar daarna heeft iemand het met de hand getekend,
omdat het huis in 1912 is gebouwd.
De tekeningen en blauwdrukken
zijn dus met de hand getekend om bij het script, het huis en het verhaal te passen.
Het was geweldig om zoiets moois te doen.
We wilden in de zomer filmen,
maar al met al werd het toch winter.
Dat wintergevoel voegt echt iets toe aan het gevoel van isolement
en eenzaamheid.
Als kind wilde je altijd buiten gaan spelen.
Maar dan bleek er niemand op straat te zijn,
omdat het zo koud was en iedereen binnen zat.
Dat gevoel krijg je bij Rose.
Ze zit binnen en wil graag naar buiten.
Maar geografie is ook een factor
die haar gevoel van isolement bespeelt.
Het ijskoude weer geeft je het gevoel dat je vastzit,
alsof je vastzit in het huis.
Je kunt niet zo veel doen als het zo koud is.
Buiten is het koud en guur,
maar wel prachtig,
want de sneeuw is fantastisch.
Dit was de perfecte situatie
waardoor ze zich opgesloten voelt.
Meestal werkt het andersom.
Uitstel tot de winter roept meestal tegenstand op.
Maar nu was het eigenlijk een hele goede keuze.
Ik dacht niet eens na over het weer toen ik het script las.
Maar toen ik hoorde dat ze een sneeuwlandschap
en temperaturen ver onder nul wilden,
leek dat me een goede toevoeging aan de film.
Ik ben blij dat we het in de kou hebben gedaan.
Zelfs beelden van het huis van ver weg genomen,
zelfs scènes waarin ik naar huis loop,
worden er veel mooier van.
Ik hou erg van zacht winterlicht. Grappig...
BRENDAN STEACY HOOFD CAMERA
Het is vandaag de veertiende dag, toch?
Ik geloof dat we twee dagen zon hebben gehad
en net op die dagen filmden we buiten.
We dachten dat het bewolkt zou zijn
en ik had al die tijd de binnenscènes beschermd.
"Als we naar buiten gaan, is het vast bewolkt."
En toen bleek het zonnig te zijn. De enige twee zonnige dagen.
Esthetisch gezien een prachtig seizoen, maar vreselĳk om buiten te zĳn.
Echt vreselijk, maar ik ben blij dat het er zo mooi uitziet.
Het deed me denken aan mijn favoriete horrorthriller:
Ghost Story.
Die is ook helemaal in de winter gefilmd.
De grimmigheid en de kou
en het contrast van het zwart met de sneeuw
gaven die film een heel mooie textuur.
Toen we nog dachten dat we in de zomer zouden filmen,
dacht ik: "Dat mooie loop ik nu dus mis."
En kijk nu, we filmen in januari en het is min veertig.
Nu heb ik die look dus wel.
Maar ik ben ook bevroren. Dus helaas.
Dit soort films zijn leuk om te doen,
omdat je met schaduwen en duisternis mag spelen.
Er fluistert niemand in je oor:
"Lichter, ik kan haar gezicht niet zien."
Het is leuk om te spelen
met de onderste tonen van de cameragevoeligheid.
En dat werkt hier heel goed.
Niet alleen omdat het qua thema bij het verhaal past,
maar ook omdat het huis een flinke opknapbeurt nodig heeft.
Het is een donker, oud huis dat licht heel erg nodig heeft.
Licht dringt steeds ergens door in het huis
of kruipt het huis binnen.
Meestal een zachter soort licht,
afkomstig van praktische lichtbronnen
en het voelt altijd alsof het licht ergens vanaf valt.
Als er een kier in het gordijn zit,
komt het licht dus binnen...
Het is een contrast.
Je krijgt het gevoel dat je vastzit in het huis
als je het licht van buiten kunt zien of voelen.
Ik ben niet bepaald bang in het donker of bang...
Ik heb eerder pleinvrees dan claustrofobie.
Ik hou wel van kleine, krappe, donkere, stoffige plekjes.
Ik hou hier wel van.
Ik voel me wel op mijn gemak in dit huis.
Als je helemaal alleen bent, gaat je hoofd je parten spelen
en ga je allerlei rare dingen denken.
Bij elk geluidje denk je er iets ergs is.
Dat heeft Rose ook vaak in deze film,
omdat ze zo veel alleen is in dit nieuwe huis.
Dat heeft iedereen.
Zelfs als je het mis hebt, heeft iedereen...
Als je 's nachts alleen bent, word je bang.
Dan denk je dat er allerlei rare dingen gebeuren.
Je weet hoe een geluidje in je huis klinkt.
Hoe eng het kan zijn om alleen thuis te zijn en een bons te horen.
Dan denk je: "Wat was dat? Moet ik op onderzoek uitgaan?"
Dat wil je niet, maar je moet wel.
Als je dit personage ziet dat dat in deze film steeds moet doen
en de wetenschap dat er iets groters aan de hand is,
creëert een mooi soort spanning.
Eigenlijk denk ik steeds als ik een enge film kijk:
"Wie is dat?
"Niemand is echt zo moedig."
Als ik thuis plotseling een geluid hoorde,
zou ik naar buiten rennen en op de stoep wachten.
Of ik zou de straat op rennen
en mijn moeder of de politie bellen.
Ik zou echt nooit zelf op onderzoek uitgaan.
Dat is zo leuk aan de rol van Rose,
want zij is zo moedig en sterk.
Het is leuk om dat te doen in de film,
want in m'n eigen leven zou ik doodsbang zijn.
Als ikzelf het hoofdpersonage van de film was geweest,
Miranda, ik dus,
dan had de film 30 seconden geduurd.