Wiem, co sobie myślisz:
"O nie, Thor w klatce? Jak to możliwe?”.
Czasem trzeba dać się złapać, żeby wydostać z kogoś informacje.
Krótko mówiąc, jest ze mnie niezły kawał bohatera.
Spędziłem trochę czasu na Ziemi,
walczyłem z robotami, ocaliłem parę razy ludzkość.
Przetrząsnąłem kosmos, aby zdobyć kilka Kamieni Nieskończoności.
Nic z tego nie wyszło.
Ale wpadłem na ślad sił knujących totalną zagładę,
a on doprowadził mnie tutaj, do tej klatki.
I tak poznałem ciebie.
Jak myślisz, długo będziemy tu siedzieć?
Thor, syn Odyna.
Surtur, syn... suki.
Wciąż żyjesz?
Myślałem, że mój stary zgładził cię jakieś pół miliona lat temu.
Nie mogę umrzeć.
Muszę wypełnić przeznaczenie
i obrócić w perzynę twój dom.
Skoro o tym mowa,
ostatnio dręczą mnie koszmary.
Asgard, morze płomieni, chaos i ruina,
a ty, Surtur, stoisz za tym wszystkim.
Widziałeś więc Ragnarok, upadek Asgardu.
- Wielka przepowiednia... - Czekaj.
Momencik.
Zaraz do ciebie wracam.
Naprawdę fajnie mi się z tobą gada.
Okej, Ragnarok. Mów dalej. Zamieniam się w słuch.
Nadszedł mój czas.
Gdy ma korona złączy się na powrót z Wiecznym Płomieniem,
odzyskam nareszcie pełnię władzy.
Góry będą mym podnóżkiem
i zatopię miecz w sercu Asgardu!
Chwila. Jeszcze momencik.
Ja się w ogóle nie ruszam, to samo tak się robi.
Przepraszam najmocniej.
Czekaj, żebym nie pokręcił.
Zamierzasz włożyć swoją koronę do Wiecznego Płomienia
i wtedy rury będą twoim pączuszkiem?
Góry, nie rury!
A Wieczny Płomień to ten, nad którym sprawuje pieczę Odyn?
Odyna nie ma już w Asgardzie.
Wyjeżdżając, pozostawiłeś tron na pastwę losu.
A gdzie ona jest? Ta korona?
Mam ją na głowie. To źródło mej mocy.
To jest korona. Myślałem, że krzaczaste brwi.
To korona.
Ale z tego wynika, że aby powstrzymać Ragnarok,
wystarczy zerwać ci to coś z głowy.
Ragnarok już się rozpoczął.
A ty jesteś bezradny.
Przypieczętuję los Asgardu, z twoją pomocą.
Nastał czas cierpienia nastał czas płomieni.
Tak, to fatalnie.
Chciałbym zobaczyć, jak robisz się
strasznie wielki i smażysz planetę jak kotlet.
Ale niestety muszę wybrać inną opcję,
rozerwać te łańcuchy,
zdjąć ci te rogi z głowy i schować je w skarbcu Asgardu.
Nic nie powstrzyma Ragnaroku.
Po co z nim walczyć?
Bo tak robią bohaterowie.
Chwila. Wybacz, pośpieszyłem się.
I akcja!
Popełniłeś wielki błąd, synu Odyna.
Stale popełniam wielkie błędy.
Ale na ogół wszystko jakoś się układa.
Heimdall, tak po starej znajomości, może byś mnie stąd wyciągnął?
Heimdall?
Głupi był ten Heimdall.
Mógł się dorobić na tej robocie.
Fucha nie jest łatwa,
ale ma poważne plusy.
Bifrost daje mi dojście do dosłownie wszystkiego w Dziewięciu Królestwach.
Wszystko na wyciągnięcie ręki.
Podziwiajcie
moje fanty.
Najlepsze są te ślicznotki.
Ściągnąłem je z miejsca w Midgardzie zwanego Teksasem.
Nadałem im nawet imiona. Roz i Wala.
Bo jak się je weźmie razem,
to się rozwala.
Heimdall, pośpiesz się!
Waruj!
Heimdall! Kończą mi się pomysły!
Heimdall?
Skurge?
Czy to coś ważnego?
Pokażę wam coś fajnego.
Dziewczyny!
No proszę, proszę. I kto to się w końcu zjawia.
Nie dość, że zepsułeś mi randkę, to jeszcze upaprałeś wszystko flakami.
Ktoś ty?
Nie pamiętasz? Skurge. Walczyliśmy razem w Vanaheimie.
A, tak. A gdzie Heimdall?
Ten zdrajca? Kto go tam wie. Naraził się królowi.
Jak to zdrajca?
Odyn zarzucił mu niewypełnienie rozkazu,
a Heimdall zwiał przed procesem.
Złap gościa, co widzi cały wszechświat.
Jasne.
Czekaj. Powinienem cię zaanonsować.
Co to jest, do cholery?
Bracie, już po mnie.
Wybiła moja godzina.
Szalony, nie słuchałeś mnie!
Wybacz mi.
Sif, wołaj pomoc!
Pomocy!
Wybacz mi błędy moje.
Trzymaj się.
Wybacz, że chciałem władać Ziemią.
Nie zasłużyli na ciebie.
Wybacz tę historię z Tesseraktem.
- Musiałem spróbować. - Wiem.
Jestem psotny.
Lubisz figle.
Daruj, że zamieniłem cię dla kawału w żabę.
To był świetny żart.
W istocie, doskonały.
Jesteś zbawcą Asgardu.
- Opowiedz, jak było. - Opowiem.
Wystaw mi pomnik.
Wybudujemy ogromną statuę.
W hełmie na głowie. Tym, co ma wielkie rogi.
Opowiem ojcu, czego tu dziś dokonałeś.
Nie dla niego to zrobiłem.
Nie!
I tak oto skonał wielki Loki.
Oddał życie, by nas ocalić.
Pokonał wojska ohydnych elfów
i zapewnił pokój królestwu.
Loki, mój synu,
wiele księżyców temu znalazłem cię na skutym lodem polu bitwy.
Tamtego dnia nie widziałem w tobie jeszcze
zbawcy Asgardu. O nie.
Byłeś jedynie drobnym, błękitnym, żywym sopelkiem,
który stopił serce starego głupca.
Brawo! Brawo! Wspaniale! Brawo!
Ojcze.
Mój syn, Thor, znów wśród nas!
Witaj, mój drogi.
Ładny spektakl. Jaki nosi tytuł?
Tragedia Lokiego z Asgardu. Moi poddani chcieli uczcić jego pamięć.
Nie dziwię się.
Pomnik też jest niezły.
Znacznie przyjemniejszy niż pierwowzór,
trochę mniej oślizgły i fałszywy.
Wiesz może, co to takiego?
To czaszka Surtura. Groźne narzędzie zagłady.
Mam prośbę. Schowaj ją dobrze,
by nie zamieniła się w potwora, który zgładzi planetę.
Dziękuję, złotko.
Wracasz pewnie do Midgardu?
Nie.
Dręczy mnie ostatnio dziwny koszmar.
Co noc śnię, że Asgard leży w gruzach.
To głupie majaki,
wybujała wyobraźnia i tyle.
Może i tak.
Mimo to postanowiłem się trochę rozejrzeć.
I co się okazało? Dziewięć Królestw trwa w chaosie.
Wrogowie Asgardu gromadzą się, planują naszą zgubę,
a w tym czasie ty, Odyn, który masz bronić tych krain,
siedzisz w szlafroczku i zajadasz winogrona.
Należy szanować suwerenność sąsiadów.
Oczywiście. Nawet gdy planują naszą zagładę.
Byłem też ostatnio bardzo zajęty.
Sztuką.
Posiedzenia podkomisji, rady...
- Naprawdę mam to zrobić? - Co?
Wiesz, że nic nie powstrzyma Mjolnira, jeśli wyciągnę po niego rękę.
Nawet twoja twarz.
Postradałeś zmysły. Każę cię za to ściąć.
Spotkamy się na tamtym świecie, braciszku.
Poddaję się!
Oto jest!
Thor...
- Odinson. - Nie.
Miałeś jedno zadanie. Tylko jedno.
Gdzie jest Odyn?
Musiałeś wrócić i się wtrącić? Bez ciebie było tutaj tak miło.
Asgard rozkwitał. Wszystko schrzaniłeś.
- Spytaj ich. - Zabiłeś ojca?
Przecież chciałeś niezależności.
Zgoda. Zaprowadzę cię do niego.
DOM OPIEKI CICHA PRZYSTAŃ
Serio, zostawiłem go tutaj.
Na chodniku, czy w tym budynku, który burzą?
Świetny plan.
Skąd miałem wiedzieć? Nie jestem wróżką.
Nie? Bo tak się ubierasz.
Dlaczego ty w ogóle żyjesz?
Widziałem, jak giniesz. Opłakałem twoją śmierć.
To wzruszające.
Poproś go.
Można selfika z koleżanką?
Jasne.
Wymyśl, gdzie on może być.
Boże.
Słabo, że Jane cię rzuciła.
Wcale mnie nie rzuciła.
Znaczy rzuciła, ale ja ją też.
Co ty kombinujesz?
To nie ja.
Loki.
Thor Odinson.
Bóg Piorunów.
Parasol możesz odstawić.
To na Ziemi są teraz czarodzieje?
Wolę określenie "Mistrz sztuk mistycznych”. Zostaw.
Słuchaj, czarowniku. Coś ty za jeden i co z tego?
Nazywam się doktor Stephen Strange i chcę ci zadać kilka pytań.
Klapnij sobie.
Herbaty?
Nie pijam herbaty.
A co pijasz?
Nie herbatę.
Słuchaj, mam taką listę osób i istot z innych światów,
które zagrażają Ziemi
i twój adoptowany brat, Loki, na niej jest.
Na mojej też by był.
To po co go tu ściągnąłeś?
Szukamy ojca.
Więc, jeśli ci powiem, gdzie jest Odyn,
to wszyscy trzej wrócicie do Asgardu?
Niezwłocznie.
Bomba. To ci pomogę.
Skoro wiesz, gdzie jest, mogłeś zadzwonić.
Życzył sobie, by nikt go nie niepokoił.
Twój ojciec chce pozostać na wygnaniu.
Poza tym nie masz telefonu.
Fakt, nie mam,
ale mogłeś wysłać elektroniczny list. Tak zwany e-mail.
- Masz komputer? - Nie. Po co?
Wygnanie mego ojca dobiegło końca,
więc zdradź mi, gdzie jest, to go stąd zabiorę.
Naturalnie. Odyn jest w Norwegii.
Zerknę tylko, czy to zaklęcie wymaga jakichś asgardzkich modyfikacji.
Nie.
Regału też nie.
Mógłbyś dać z tym spokój?
Konieczny jest jeden twój włos.
Wyjaśnijmy coś sobie. Nie wolno tykać moich włosów.
Nie dało się normalnie?
Ojciec cię oczekuje.
Dobrze.
Nie zapomnij parasola.
Tak.
Sorki.
Nareszcie.
To może brata też zabiorę.
A, tak, brat.
Spadałem pół godziny!
Nie spuszczaj go ze smyczy.
Oczywiście. Serdecznie dziękuję za pomoc.
Powodzenia.
Ze smyczy? A ty to kto?
Masz się za czarownika?
Nie myśl, ty żałosny...
Pa, pa.
Ojcze?
Cóż to za widok! Niezrównany.
Ojcze, to my.
Moi synowie.
Czekałem na was.
Zabierzemy cię do domu.
Do domu, tak.
Wasza matka mnie wzywa.
Czy słyszycie?
Loki, zdejmij zaklęcie.
Trochę trwało, nim się od niego uwolniłem.
Frigga byłaby dumna.
Usiądźcie ze mną. Mam mało czasu.
Zawiedliśmy cię.
Wszystko naprawimy.
To ja zawiodłem was.
Ragnarok nadchodzi.
Nie, zapobiegłem mu. Surtur padł z mojej ręki.
Nie.
To się już zaczęło. Ona jest blisko.
Powstrzymywałem ją, póki mogłem, ale mój czas się kończy.
Dłużej już nie dam jej rady.
Ojcze, o kim mówisz?
O Bogini Śmierci. Heli.
Mojej pierworodnej.
Waszej siostrze.
Jak to?
Jej żądza krwi stała się nie do opanowania.
Nie mogłem jej okiełznać, więc ją uwięziłem.
Hela czerpie siłę z Asgardu
i kiedy tam dotrze, jej moc stanie się nieskończona.
Kimkolwiek jest, razem możemy ją powstrzymać.
Nie.
Moja droga dobiega już końca.
Dalej musicie iść sami.
Kocham was, moi synowie.
Popatrzcie.
Zapamiętajcie to miejsce.
Dom.
Bracie.
To wszystko twoja wina.
Zszedł staruszek?
Szkoda, chciałam przy tym być.
Więc ty jesteś Hela.
Jestem Thor, syn Odyna.
Naprawdę? Nie wyglądasz jak Odyn.
Może moglibyśmy dobić targu?
Ale ty mówisz jak on.
Na kolana.
Słucham?
Na kolana
przed swoją królową.
Nie licz na to.
To niemożliwe.
Kotku, nawet ci się nie śniło, co jest możliwe.
Zabierz nas stąd!
Nie!
Ktoś ty? Co zrobiłaś Thorowi?
Jestem Hela.
Ja tu tylko sprzątam.
Widzę, że masz głowę na karku i instynkt samozachowawczy.
Chciałbyś lepszą robotę?
Idziesz na arenę?
Czy do kotła?
Jestem tylko turystą.
Czyli do kotła.
Na kolana.
Jest mój.
Chwila!
Stop.
On jest mój.
Więc jeśli chcecie go zabrać, uderzacie do mnie.
Ale my już go mamy.
Jak chcecie. W tej sytuacji uderzam ja.
Będzie uczta!
Dziękuję.
Złomiarz 142. Proszę o lądowisko i audiencję u szefa.
Wiozę mu coś ekstra.
Hej! Chcę wiedzieć, dokąd lecimy!
Do ciebie mówię!
Ty!
Jestem Thor, syn Odyna, odwieź mnie do Asgardu!
Wybacz, Wasza Wysokość.
Zdałam sobie sprawę, że nie wiecie, kim jestem.
Jestem Hela, pierworodna Odyna.
Wódz naczelny wszystkich legionów Asgardu,
spadkobierczyni korony, a także Bogini Śmierci.
Mój ojciec nie żyje.
Książęta również. Nie ma za co.
Byliśmy niegdyś absolutnymi władcami kosmosu.
Nasza dominacja nie podlegała kwestii.
Lecz Odyn zdobył tylko Dziewięć Królestw.
Naszym przeznaczeniem jest władać innymi.
Jestem tu, aby przywrócić nam tę władzę.
Klęknijcie przede mną,
a zaliczę was w poczet swojej armii zwycięzców.
Kimkolwiek jesteś,
czegokolwiek dokonałaś, natychmiast się poddaj,
albo nie licz na miłosierdzie.
Kimkolwiek jestem? Pojąłeś choć jedno moje słowo?
To ostatnie ostrzeżenie!
Myślałam, że ucieszy was mój widok.
Jak chcecie.
Do ataku!
Ale mi tego brakowało!
Chociaż w sumie szkoda.
Tylu żołnierzy zginęło na marne
tylko dlatego, że nie znali przyszłości.
Żal.
A ten wciąż dycha.
Zmieniłeś zdanie?
Wracaj do otchłani, z której wypełzłaś,
nikczemna wywłoko!
Chodźmy zwiedzić mój pałac.
Nie lękaj się. Zostałeś odnaleziony.
Jesteś w domu i już go nie opuścisz.
Z tej planety nie ma ucieczki.
A cóż to za planeta?
Odpowiedź brzmi: Sakaar.
Otaczają ją kosmiczne wrota
i leży na granicy między znanym i nieznanym.
To tu trafia wszystko to, co zbędne i niechciane.
Jak ty.
Ale tu, na Sakaar, nie jesteś odpadem.
Jesteś potrzebny.
Jesteś kochany.
Co jest?
Nikt nie kocha cię bardziej od Arcymistrza.
To on był pierwszy. Pierwszy zaginął i się odnalazł.
On stworzył Sakaar
oraz Igrzyska Czempionów.
Kiedyś byłeś niczym, teraz jesteś czymś.
Jesteś własnością Arcymistrza.
Gratulacje.
Za pięć sekund staniesz przed obliczem Arcymistrza.
Przygotuj się.
Właśnie stajesz przed obliczem Arcymistrza.
Jest wspaniały. To rodzaj męski?
Zdecydowanie.
Tak.
Uwielbiam, jak wpadasz, 142.
Dostarczasz najlepszy towar.
Topaz, kiedy tylko jest mowa o pani Złomiarz 142,
co zawsze mówię? "Jest naj...” i teraz słowo kluczowe...
Zdzira.
Nie. Nie zdzira.
Dlaczego akurat tak? Nie ma słowa "najzdzira”.
Moczygęba.
"Najlepsza”, to miałem na myśli.
Jesteś najlepsza.
To od niej mam mistrzunia.
Stale to powtarzasz.
Ale co my tu mamy?
Pretendenta.
Co?
Chcę obejrzeć dokładnie.
Mogę prosić o zbliżenie? Dziękuję.
Zapłać pani.
Chwileczkę.
Nie jestem na sprzedaż.
Ale waleczny.
Chcę dziesięć baniek.
Chyba śni.
O rany. Rób ten przelew.
Zapłacisz mi za to.
Nie, to mnie zapłacili.
Mam pytanko.
Kim jesteś?
Jestem Bogiem Piorunów!
Piorun to raczej nie, ale fajne iskierki poleciały.
Znalazł się twój kuzyn.
Dobrze.
Chodźmy. To będzie super.
Tutaj jest.
Hej, kuzynku.
Już straciłem nadzieję. Co ty, chowasz się?
Cześć.
To co?
Proszę.
Wybacz mi.
Tak.
Carlo,
rozgrzeszam cię.
Dziękuję.
Oraz uwalniam cię. Od życia.
Pomóż mi.
O Boże!
Wdepnąłem w niego. Stoję w nim. Patrz.
Co za smród!
Jaki?
Zupa z trupa.
Gdzie moje maniery?
Nie przedstawiłem się.
Zapraszam. Pozwól za mną.
Mówią na mnie Arcymistrz.
Mam tu małą imprezę rozrywkową zwaną Igrzyskami Czempionów.
Walczą w nich najróżniejsze istoty czy chcą, czy nie.
A ty możesz się znaleźć w kolejnej edycji.
Co powiesz?
Mam gdzieś twoje imprezy.
Wracam do Asgardu.
Asgard?
I raz, dwa, trzy, cztery.
Otworzył się tunel czasoprzestrzenny.
No i co zrobiłem? Skok w bok.
Loki?
Loki! Loki!
Chodź tutaj! Do mnie!
- Przepraszam. - Loki!
- Co? - Żyjesz?
- Jasne. - Czemu tu siedzisz?
Nie mogę wstać z głupiego fotela.
- A gdzie twój? - Nie mam.
- Uwolnij mnie. - Nie.
- Nie mogę. - Czemu?
Kumpluję się z Arcymistrzem.
- To świr! - Lubi mnie.
Jestem tu kilka tygodni.
- Co? - Tak.
Ja chwilę.
O czym szepczą?
U nas czas płynie inaczej.
Na każdej innej planecie miałbym miliony lat.
Ale tu, na Sakaar...
Zresztą nieważne. Znasz tego...
Pana Piorunów?
Boga Piorunów. Powiedz mu.
Pierwszy raz go widzę.
- To mój brat! - Adoptowany.
Radzi sobie w walce?
Uwolnij mnie, to się dowiesz.
Słuchajcie, grozi mi.
Te, Iskierka, dil jest taki.
Chcesz zobaczyć ten swój Asfalt...
Asgard.
Każdy zawodnik, który zwycięży mojego mistrzunia,
odzyska wolność.
Spoko. Pokaż mi frajera, któremu mam skopać tyłek.
Ależ ognisty ten pretendencik!
Na razie pokażę ci kwaterę, Panie.
Spokojnie, misiek.
Tu jestem.
Mówi do ciebie kupa gruzu.
Tak się składa, że żyję. Istota taka.
Przedstawię się. Korg. Robię tu jakby za kierownika.
Jestem z kamienia, jak widzisz, ale nie ma się mnie co bać.
To nic, że na mnie trafiłeś, chyba że jesteś kosą.
Jak w przysłowiu, że trafiła kosa...
To jest mój sympatyczny kolega, Miek.
Jest owadem i ma ostrza zamiast rąk.
Jesteś Kronaninem?
- Ano jestem. - Jak tu trafiłeś?
Szykowałem rewolucję, ale wydrukowałem za mało ulotek,
więc mało kto się zjawił poza moją starą i jej wstrętnym facetem.
W ramach kary zesłali mnie tutaj i wyszkolili na gladiatora.
Finansowo słabo to wyszło.
Ale tu też mam zamiar zrobić rewolucję.
Może chciałbyś wziąć udział?
Interesują cię takie historie?
Jak ty...
A, tak. To wszystko idzie w kółko.
Ale nie takie normalne. To takie pokręcone kółko.
- To jest bez sensu. - Tutaj to norma.
Nic się nie zgadza, co do tego jesteśmy zgodni.
Ktoś z was walczył już z tym sławnym mistrzem?
Jasne, Doug.
Doug!
Pech, Doug nie żyje.
Racja.
Ci, co walczyli z pupilem Arcymistrza, gryzą piach.
A ty? Jesteś z kamienia.
Bardziej z gruzu. Widzisz? Sypię się.
Nie, mnie dają tylko na cieniasów, żeby rozgrzać publikę.
Ale ty z nim nie walczysz?
Walczę.
Muszę walczyć, wygrać i wynosić się stąd w diabły.
Normalnie jakbym słyszał Douga.
Na razie, Doug Dwa.
Więc nikt mnie nie pamięta?
Nikt z was nie zna naszej historii?
Spójrz na te kłamstwa.
Kielichy i pikniki?
Traktaty pokojowe?
Odyn.
Był dumny z tego, co miał,
lecz nie, jak to zdobył.
Byliśmy niezwyciężeni.
Ja byłam jego mieczem. Tą, która zbudowała imperium Asgardu.
Zdobywaliśmy światy jeden po drugim.
A potem moje ambicje go przerosły,
więc wygnał mnie, zniewolił, zamknął jak zwierzę.
Dawniej naszych wojowników czczono.
Grzebano ich jak bohaterów w kryptach pod tym pałacem.
- Trofea Odyna... - Fałszywe.
Prawie wszystko tutaj to podróbki.
Bez mocy.
Myślałam, że będzie większa.
To całkiem niezłe.
Za to on...
Wieczny Płomień.
Pokazać ci prawdziwą potęgę?
Fenris, mój kochany, co oni z tobą zrobili?
Mocą Wiecznego Płomienia przywracam was do życia!
Stęskniłam się.
Za wami wszystkimi.
Odynie,
obyś zasiadł na uczcie w salach Valhalli,
gdzie odważni żyją po wsze czasy.
Nie ze smutkiem, lecz z radością
wspominamy tych, co odeszli w chwale.
Trudna chwila?
Prawda boli?
Wmówili ci, że jesteś kimś, a okazuje się, że to wszystko fikcja.
Nie sądziłeś chyba, że zejdę tu osobiście?
Cuchnie tu jak w chlewie.
To znaczy, że nie chcesz pomocy?
Nie mogłem narażać swojej pozycji.
Arcymistrz to wariat, ale można się z nim dogadać.
Zmierzam do tego, że mogę ci załatwić miejsce w jego świcie.
A potem, kto wie, facet może ulec nieszczęśliwemu wypadkowi i wtedy...
Chyba nie masz serio zamiaru tam wrócić?
Nasza siostra zgniotła twój młot, jakby był ze szkła.
Jest silniejsza od nas obu,
nie miałbyś szans!
Czy do ciebie coś dociera?
Jak chcesz.
Wygląda na to, że znów zostanę sam.
Jak zwykle.
Może coś powiesz?
Odezwij się!
A co ja mam powiedzieć?
Upozorowałeś swoją śmierć,
ukradłeś koronę, pozbawiłeś Odyna mocy,
porzuciłeś go na pewną śmierć i uwolniłeś Boginię Śmierci.
Wyliczać dalej czy twoje dokonania z dwóch dni wystarczą?
Nie widziałem pupila Arcymistrza, o którym wciąż gada,
ale jest podobno wyjątkowo krwiożerczy.
Postawiłem sporą sumę, że jutro polegniesz.
Nie zawiedź mnie.
Wal się, duchu!
Zniknął, kurde.
Fu!
Tu wciąż są czyjeś włosy i krew.
Czy możecie po walce czyścić broń?
Co za fleje.
Thor.
Chcesz takie drewniane widły?
Nie.
Mało praktyczne,
chyba że chciałbyś zaciukać trzy przytulone wampiry.
Szkoda, że nie mam młota.
Młota?
Unikat. Zrobiony ze specjalnego metalu z serca gasnącej gwiazdy.
Jak się nim szybko zakręciło, to nawet można było latać.
- Latasz na młocie? - Nie latałem na nim.
On latał na tobie?
Nie. Trzeba było szybko pokręcić, a on wtedy wyrywał mnie z...
W mordę, młotek cię wyrywał?
Unosił! Porywał, ciągnął w przestworza i się leciało.
A jak go odrzuciłem, to zawsze do mnie wracał.
Widzę, że z młotkiem łączyła cię zażyła relacja,
i gdy go straciłeś, to tak jakbyś stracił kogoś bliskiego.
Ładnie powiedziane.
Nie rusz, to moje!
Widzisz ją? To ona mnie tu wpakowała.
Złomiarz 142.
Uważaj na tych z Asgardu, misiek.
Ciężko ich wykorkować.
Jest z Asgardu?
Tylko nie kop mnie tym znowu. Chcę pogadać.
Asgard jest zagrożony.
Jesteś Walkirią!
Chciałem do was należeć.
Nie wiedziałem, że to tylko dla kobiet.
Nie mam nic do kobiet. Lubię je.
Czasem aż za bardzo.
Nie żeby jakaś perwersja, podziwiam je i szanuję.
Płeć piękna zdecydowanie powinna formować elitarne jednostki wojskowe.
Czas najwyższy.
Skończyłeś?
Grzmot, jazda.
Pomóż mi.
Pa.
A więc jesteś zdrajcą albo tchórzem,
bo Walkirie przysięgały bronić władcy.
Posłuchaj, panie władco. To jest Sakaar, nie Asgard,
a ja jestem złomiarą, nie Walkirią.
Dobra, na obróbkę go!
Zresztą nie można zwiać z tej planety. Zdechniesz tu tak czy owak.
Nie wierć się.
Ręka trochę mi lata. Wiek robi swoje.
Na brodę mego ojca, nie waż się tknąć mych włosów.
Inaczej zaznasz gniewu potężnego Thora.
Proszę, niech mi pan nie ścina włosów.
Proszę. Nie!
Nie!
Ale tu narodu.
Co za show, co za wieczór!
Bawicie się?
Jako gospodarz
proszę o rzęsiste brawa dla uczestników pierwszej rundy,
którzy skonali w męczarniach.
Ładnie z ich strony.
Co za show! Co za wieczór!
Za chwilę to, na co wszyscy, łącznie ze mną, czekamy.
A więc, proszę szanownych państwa,
czas na gwóźdź programu.
Pierwszy raz przed wami nader obiecujący debiutant
z baterią asów w rękawie.
Więcej nie zdradzę, oceńcie sami.
Panie i panowie, oto
Pan Piorunów!
Mała ciekawostka, z palców lecą mu iskry.
Już czas.
Zgotujmy mu gorące powitanie. Zaraz tu będzie.
Niezły z niego stwór.
Cóż można o nim powiedzieć?
Jest wyjątkowy. Jest jedyny.
Łączy mnie z nim szczególna więź.
Jest niepokonany.
Jest nieujarzmiony.
Obrońca tytułu.
Drodzy państwo,
na scenę wkracza
nasz niesamowity...
Hulk!
Tak!
To ja już będę spadał.
Czekaj, a ty dokąd?
My się znamy!
To kolega z pracy!
Gdzieś ty był?
Wszyscy myśleli, że zginąłeś!
U mnie sporo się działo.
Straciłem młot.
Wczoraj. Trochę dziwnie się czuję.
Loki też żyje. Niezła historia.
Siedzi tam gdzieś.
Loki! Zobacz, kto przyszedł!
Banner, nie jestem zbyt wylewny,
ale superowo cię widzieć.
Hulk! Hulk! Hulk!
Banner.
Ej, Banner!
Nie Banner. Tylko Hulk!
Co robisz?
To ja! Thor!
Jesteśmy kumplami.
Nie chcę cię lać.
Nareszcie jakieś konkrety.
Co?
Cześć, maleńki.
Słonko już zachodzi.
Tak. Słonko zachodzi.
Więcej cię nie skrzywdzę.
Ani ja, ani nikt.
Tak!
Teraz wiesz, jak to jest!
Bardzo wciągająca dyscyplina.
Dobra. Chrzanić to.
Wiem, że tam jesteś, Banner. Wyciągnę cię!
Co z tobą? Wyjdę na głupka!
Mówiłem, że się znamy!
Piorun! Piorun! Piorun!
Kolejny dzień, kolejny Doug.
Co to za wrzaski?
Twoi poddani są trochę niezadowoleni.
Członkowie ruchu oporu szturmują bramy pałacu.
Opowiedz mi o sobie, Skurge.
Mój tata był kamieniarzem, a mama...
Zanim się rozpędzisz, chodzi mi raczej o to,
jakie masz ambicje?
Chcę tylko dowieść swojej wartości.
Pragniesz uznania?
Za moich czasów
każdy szanujący się władca zatrudniał kata.
Nie chodziło tylko o egzekucje ludu,
lecz również o egzekwowanie królewskiej woli.
Choć egzekucje przede wszystkim.
Tak czy owak, to był zaszczyt.
Ja pełniłam urząd kata u Odyna.
Zaś u mnie właśnie objąłeś go ty.
Zacznijmy więc podbój.
Skurge, gdzie jest miecz?
Bez niego nie możemy otworzyć Bifrostu.
Coś mówiłeś o poddanych niezadowolonych z moich rządów.
Zgonić na plac.
Przepraszam.
Nie było rady. Pełno tu tego paskudztwa.
Chodźmy.
Tu będziecie bezpieczni.
Z nami okej?
Hulk w wannie.
Długo to już trwa?
Co?
Że jesteś taki. Wielki, zielony i głupi.
Hulk zawsze Hulk.
Jak tu trafiłeś?
Zwyciężyłem.
Bo kantowałeś.
Twoi rywale mieli takie?
Jak tu trafiłeś?
Quinjet.
Świetnie. A gdzie on teraz jest?
Goły Hulk.
Bardzo goły.
No i siedzi mi w głowie.
Quinjet.
Tak.
Wyciągnę nas stąd.
Z tego strasznego, ohydnego miejsca.
Spodoba ci się w Asgardzie. Jest wielki, złoty, świecący.
Hulk zostać.
Nie. Muszę pomóc mojemu ludowi w Asgardzie.
Musimy powstrzymać Ragnarok.
Ragnarok?
Prorokowana zagłada mojej planety. Koniec dziejów.
Jeśli pomożesz mi wrócić do Asgardu,
ja pomogę tobie wrócić na Ziemię.
Nie chcą Hulka.
Ludzie cię kochają!
Byłeś Avengerem, byłem twoim kolegą.
A koledzy sobie pomagają.
Ty Bannera kolega.
Jakiego Bannera? Ja twój kolega.
Bannera!
Nie lubię go.
Tylko by liczył te swoje kwanty.
Thor lecieć. Hulk zostać.
Jasne.
Zostań.
Debilna planeta. A jaka ohydna.
Wszystko czerwone albo białe. Rzygać się chce.
Dostałeś.
Na pewno nie od ciebie. Ja wygrałem.
- Dostałeś. - Akurat.
- Bijesz się jak dzidzia. - Co?
Dzidzia.
Kretyn! Wielki bachor.
Thor idź!
Idę.
Thor znowu idź.
Thor dom.
Hulk trening.
Świetna myśl. Przyda ci się.
- Hej, maleńki. - Cześć, paskuda!
Co porabiasz?
Wygrywam.
Heimdall, wiem, że mnie widzisz.
Pomóż mi.
Daj mi zobaczyć.
Widzę cię, ale jesteś bardzo daleko.
Co się tu dzieje?
Sam zobacz.
Daję schronienie ludziom w starożytnej fortecy,
ale jeśli garnizon się podda, będę musiał otworzyć Bifrost.
Chcesz ewakuować Asgard?
Inaczej nie mamy szans.
Hela czerpie moc z Asgardu. Jest coraz silniejsza.
Biegiem!
Jest nienasycona.
Pochłonie Dziewięć Królestw, a potem cały kosmos.
Musisz wrócić.
Staram się, ale nie wiem, gdzie jestem.
Na planecie otoczonej wrotami.
- Które wybrać? - Największe.
Thor smutny.
Zamknij się.
Thor smutny.
Nie smutny, ty ciole.
Tylko wkurzony!
Jestem wściekły! Straciłem ojca!
Straciłem młot!
- Płacze jak dzidzia. - W ogóle nie słuchasz!
Nie kop!
Jesteś świnia, nie kumpel!
Ty świnia!
Wiesz, jaką masz ksywę?
Najgłupszy Avenger.
A ty najmniejszy Avenger!
Odbiło ci?
Tak.
I wiesz co? Ludzie serio cię nie znoszą.
Nie.
Przepraszam, że tak powiedziałem.
Nie jesteś najgłupszy Avenger. Nikt tak na ciebie nie mówi.
Dobra jest.
Ale nie możesz rzucać w ludzi czym popadnie.
Wiem. Przepraszam, ale ja się ciągle tak wkurzam.
Hulk zawsze wściekły.
W sumie jesteśmy tacy sami.
Dwóch zapalczywych frajerów.
Tacy sami. Hulk jak ogień. Thor jak woda.
Raczej obaj jak ogień.
Ale Hulk jak prawdziwy ogień.
Hulk jak ogień w wulkanie.
A Thor jak zimne ognie.
Mam małą prośbę.
Cześć, paskuda.
Co z tobą? Co jest?
Rusz tą pustą banią i zrozum,
że zwiałam na koniec świata, żeby mieć spokój.
- Musimy pogadać. - Nie. To ty chcesz pogadać.
Niech zostanie.
Zostać?
Stop.
Zostać.
- Proszę. - Proszę.
Zgoda.
Układ jest taki.
Będę cię słuchać,
póki jej nie opróżnię.
Asgard jest zagrożony. Giną niewinni.
Musimy wracać. Bez pomocy...
Pusta. Pa.
Odyn nie żyje.
Hela, Bogini Śmierci, najechała nasz świat.
Skoro wróciła, Asgardowi nic nie pomoże.
Ja ją zatrzymam.
- Sam? - Nie.
Właśnie montuję ekipę.
Będę w niej ja, ty i ten przystojniak.
Nie, nie ekipa. Hulk zostaje.
To ja i ty.
Raczej tylko ty.
Zaczekaj. Walkirie to żywa legenda.
Elitarna gwardia królewska.
Mam gdzieś wasze rodzinne awantury.
- Mówisz o...? - Twojej siostrze.
Jej moc pochodzi z Asgardu.
Przerosła Odyna, zabiła wszystkich w pałacu,
chciała przejąć władzę.
Wygnał ją, a gdy chciała wrócić,
wysłał wszystkie Walkirie do boju.
Nie zginęłam tylko dlatego, że...
Raz się już z nią zmierzyłam jako wierny żołnierz króla.
Zapłaciłam za to.
To jest problem Asgardu.
Wasza władza, sekrety, kłamstwa.
Masz rację.
Łapy przy sobie.
Masz rację.
Dlatego nie objąłem tronu,
ale tutaj nie chodzi o władzę, tylko o zwykłych ludzi,
którzy giną. To twoi rodacy.
Zapomnij.
Tak jak ja.
- Zgoda. - Zgoda.
- Dobrze. - Świetnie.
Dziękuję.
- Za co? - Za to.
Nie zauważyłaś.
I pstryk. Jak przyjemnie.
Dobra, rób, jak chcesz.
Zostań tutaj, bądź sobie handlarą niewolników u tego szaleńca.
Chlaj na umór.
Ale ja...
Ja wolę stawić czoło moim upiorom, niż uciekać przed nimi.
Bo tak...
Bo tak robią bohaterowie.
Kolega zostać!
Tak!
Dobra.
Witaj. Wymagana identyfikacja głosowa.
Thor.
Odmowa dostępu.
Thor, syn Odyna.
Odmowa dostępu.
Bóg Piorunów.
Odmowa dostępu.
Najsilniejszy.
Odmowa dostępu.
Najsilniejszy Avenger.
Odmowa dostępu.
Niech cię, Stark.
Blond Młot.
Witaj, Blond Młocie.
Kolega zostać!
Nie, nie!
Stój!
Zostać!
Uważaj, bo zepsujesz!
Nie leć!
Brawo, maleńki.
Nie wiemy, gdzie jest Ultron, a ty lecisz bardzo szybko,
więc proszę, zawróć.
Nie możemy cię na razie namierzyć,
więc trochę mi pomóż. Okej?
Więc trochę mi...
Nie! Nie Banner!
O matko.
Banner.
Wszystko gra, Banner?
Słonko już zaszło.
Tak. Wydech.
Nie skrzywdzę cię.
Słonko już zaszło.
- Thor. - To ja.
Zmieniłeś fryzurę?
Jakiś dziad mnie opitolił.
- Ładnie ci. - Dzięki.
Gdzie jesteśmy? Jak Natasza?
- Na pewno dobrze. - W porządku?
- A co z Sokowią? - Sokowią?
Tak. Ocalała w końcu?
- Banner. - Co?
Sokowia. Ultron. To było dwa lata temu.
Co ty gadasz?
Jak to?
Byłem Hulkiem dwa lata?
Obawiam się, że tak.
Jak to się stało?
Muszę ci coś wyjaśnić.
- Identyfikacja głosowa. - Banner.
- Witaj, najsilniejszy Avengerze. - Co?
Zapis lotu.
Thor? Co to za miejsce?
Właśnie.
Mieszkańcy Sakaar! Proszę o uwagę! Mam niepokojące wieści.
Mój wspaniały, kochany mistrzunio gdzieś przepadł.
Wyjdźcie na ulice. Dajcie wyraz swojej miłości.
Kto to?
Rządzi tą planetą.
Mieszkałeś u niego.
- Serio? - Tak.
Sporo się działo. Biliśmy się.
- Zlałem cię? - Nie. Wygrałem.
- Dziwne. - Ale prawdziwe.
Wygląda na to, że ten niegodziwy Pan Piorunów ukradł mistrzunia.
Niegodziwy Bóg Piorunów! Zabierajmy się.
O nie.
Niedobrze.
Nie jest dobrze.
Thor, zaczynam panikować.
Nie.
Nie panikuj. Ubierz się.
Ciuchy Tony'ego.
- Tak. - On tu jest?
Nie. Tylko spokojnie.
Słoneczko jest już nisko. Słonko już zachodzi.
Jestem zły.
Jestem bardzo zły.
Lubię to, bo mogę kogoś obwinić.
I teraz właśnie to mi chodzi po głowie. Wiecie, kogo obwiniam?
- Arcymistrzu... - Ej!
Nie przerywaj.
Trzymaj.
Po co mi pała topiąca?
Przerwał i tyle.
Zaraz kara śmierci?
Co to ja chciałem...?
Mój mistrzunio ulubiony. Gdzieś go wcięło.
To przez tego Pana Piorunów. To wszystko jego sprawka.
Twojego brata.
Szczegóły nieważne. Adoptowany, skomplikowany.
Bez znaczenia.
I twojego pretendenta.
Przyjacielu,
daj mi 12 godzin, a dostarczę ci ich obu żywych.
Ja znajdę ich w dwie.
To ja w jedną.
Wystarczy.
Rano pomyślałem, że dawno nie mieliśmy tu publicznej egzekucji.
Ale zadowolę się waszym słodkim "kto go dorwie pierwszy?”.
Więc wiecie, zegar tyka.
- I co narobiłaś? - Nic ci do tego, lokaj.
Loki.
Odpowiesz przed Arcymistrzem.
Czemu pomogłaś mojemu bratu porwać zielonego cioła?
Ja nie pomagam nikomu.
Jesteś Walkirią.
Myślałem, że wszystkie zdechłyście.
Ostrożniej dobierać słowa.
Wybacz. To musi być bardzo bolesne wspomnienie.
Słonko zachodzi. Jest coraz niżej.
- Słonko zachodzi. Słonko zachodzi. - O kurka.
- Słonko jest już nisko. - Przestań.
Zachowaj spokój.
Jestem na innej planecie!
Byłeś już kiedyś na planecie.
Na jednej.
Poznasz drugą. Ciesz się.
To nowa przygoda.
Mózg mi się gotuje, neurony dostarczają o wiele za dużo informacji.
Jeszcze nigdy tak nie miałem.
Dotąd uważałem, że Hulk i ja mamy wspólną kierownicę.
Teraz to on prowadził, a ja byłem zamknięty w bagażniku!
Ale uciekłeś, to się liczy.
Wcale nie.
Zmierzam do tego, że jeśli znów się zmienię,
Banner może nie wrócić,
a tkwię na planecie, gdzie wszystko doprowadza mnie do szału.
Zaraz coś wymyślę i wrócimy do domu.
Dziękuję.
Tylko nie do twojego. Do Asgardu.
Jak to?
Moim poddanym grozi zagłada.
Musimy pokonać pewne potężne bóstwo,
nawiasem mówiąc, moją siostrę.
To jest jakieś dziwne.
Nie chcę walczyć z twoją siostrą.
Ona jest bardzo zła.
Nieważne, jaka jest.
Nie będę już z nikim walczyć. Nie ma mowy.
- Co? - Mówię.
Mogę zamienić się w Hulka na zawsze.
Masz to gdzieś!
Nie! Montuję nową ekipę.
Hulk jest jak ogień!
Chodzi ci tylko o Hulka.
- Co? - To okropne.
Nie zależy ci na mnie.
Nawet nie lubię Hulka.
Tylko by rozwalał.
Wolę ciebie.
Dzięki.
Bądźmy jednak sprawiedliwi, w walce ze straszliwą boginią
jego siła się przyda.
Banner też bywa przydatny i silny.
Ale czy aż tak?
Ile tytułów naukowych ma Hulk? Zero.
A ile ma Banner? Siedem.
Nie chcesz walczyć, to nie walcz,
ale spadajmy stąd.
Po co ci to?
Przebranie.
- Też chcę przebranie. - Masz.
- Przebiorę się za Starka. - Co?
Stark i Cyganka.
Nie jesteś Tony, tylko Bruce Banner.
Dałeś mi ciuchy Starka.
Bo byłeś goły.
Racja.
Co robisz?
Za ciasne te gatki.
Dość.
- Coś ty taki nerwowy? - Kto wie?
Może jak się uwięzi faceta na dwa lata
wewnątrz potwora, to mu nerwy trochę puszczają?
Hej. Już dobrze.
Spokojnie. Chodźmy. Chodź.
Polecimy do Asgardu
i będziesz mógł zapomnieć o Hulku.
Zgoda.
Niedobrze.
Banner! Banner!
- Cześć. - Cześć.
Miałem to zrobić.
Byłam pierwsza.
Nieźle. Skąd się tu wzięłaś?
A ty? Nie wyjechałeś?
Miałem sprawę.
A szmata to...?
Przebranie.
Widać ci twarz.
Mogę zrobić tak.
Ładna fryzura. Inaczej się uczesałaś czy umyłaś włosy?
Co ona ma na twarzy? Pamiątki po zabitych wrogach?
Taka piękna, silna...
Kto to?
- Kolega. - Ja?
Skądś cię znam.
Ja ciebie jakby też.
Przez lata próbowałam zapomnieć o przeszłości.
Sakaar to świetne miejsce, żeby zachlać, zapomnieć i zdechnąć.
Też miałem wrażenie, że za dużo pijesz i że ci to zaszkodzi.
Pić będę dalej,
ale nie chcę zapomnieć.
Dłużej nie będę uciekać,
więc skoro muszę zginąć,
wolę zginąć, walcząc przeciw tej krwiożerczej jędzy.
- Świetnie. - Tak.
Krótko mówiąc, dołączam do waszej ekipy.
Nazywa się jakoś?
Tak, nazywa się Rewanżersi.
Rewanżersi?
Jak zemsta, rewanż. Ty też chcesz się zemścić.
Ty chcesz się zemścić?
Jeszcze nie wiem.
Mam coś w rodzaju wpisowego.
Niespodzianka.
Tak dla pewności.
Witaj, Bruce.
Gdy cię ostatnio widziałem, chciałeś zniszczyć ludzkość.
- Jakie masz plany na dziś? - To się okaże.
To jest Smoczy Kieł?
Tak.
O bogowie.
Okryty sławą miecz Walkirii!
Sakaar i Asgard leżą na dwóch krańcach kosmosu.
Tuż pod miastem jest tunel czasoprzestrzenny.
Tankuję na Xandarze i lądujemy na Asgardzie za jakieś 18 miesięcy.
Odpada. Myślę, że lepiej lecieć tędy.
Przez Odbyt Szatana?
Odbyt?
Czyj odbyt?
Nie znałem tej nazwy.
To kolaps gwiazdy neutronowej wewnątrz mostu Einsteina-Rosena.
Potrzebny nam statek. Z mojego zostałaby miazga.
Musi wytrzymać przejście przez horyzont zdarzeń.
I mieć ręczne sterowanie,
bo komputery pokładowe na pewno padną.
I uchwyty na drinki, żeby nie ginąć na trzeźwo.
Mam wrażenie, że cię znam.
Ja ciebie też. Dziwne.
I co ty na to?
Skok przez niestabilne wrota kosmiczne.
Jest przygoda?
Jak będzie statek.
Są może dwa takie. Supernowoczesne...
Wybaczcie, ale...
Arcymistrz ma całą flotę
i kto wie czy nie wpadł mi w ręce kod dostępu do jego systemu.
I nagle zapragnąłeś zrobić coś dobrego?
Boże uchowaj.
Naraziłem się Arcymistrzowi, więc oferuję kody i statek,
a w zamian proszę o szybki przelot przez Odbyt.
Twierdzisz, że możesz wejść do garażu,
nie włączając alarmu?
Tak, bracie, mogę.
Szybka narada załogi.
Rozmawiałem z nim.
Tylko czeka, żeby nas skasować.
Mnie już próbował.
Mnie też, wiele razy.
Kiedyś, w dzieciństwie,
zmienił się w węża, bo wie, że uwielbiam węże.
Wziąłem go w ręce, żeby go obejrzeć,
a wtedy wrócił do swojej postaci, krzyknął: "To ja!”.
i dźgnął mnie w brzuch. Mieliśmy wtedy osiem lat.
Aby zwinąć statek, trzeba odciągnąć strażników.
Lepiej uwolnić bestię.
Stul dziób.
Macie bestię?
Nie ma żadnej bestii. Wygłupia się.
Wywołamy rewolucję.
- Co? - Potem wyjaśnię.
- Kto to jest? - Potem wyjaśnię.
To jakaś protoplazma, to co z ciebie wypływa,
czy to jaja?
Wygląda na jaja.
Który z was to Korg?
Kto pyta?
Znaczy wiem, że ty,
ale czy ktoś jeszcze?
Pozdrowienia od Pana Piorunów.
Oto początek rewolucji.
Rewolucja? Jak to możliwe?
Nie wiem.
Komputer nadzorujący czipy kontrolne został wyłączony,
a niewolnicy zdobyli broń palną.
Nie lubię tego słowa.
Komputer?
Nie. Co mnie obchodzą komputery?
Nie, na "N”.
Pracownicy bezetatowi zdobyli broń palną.
Tak może być.
Chyba powinniśmy pogadać.
Nie sądzę.
Szczera wymiana myśli nie sprawdza się w rodzinie.
Coś w tym jest.
Po ostatniej długo dochodziłem do siebie.
Czołem.
Cześć.
Odyn związał nasze losy.
Skoro go już nie ma, możemy śmiało się rozstać.
Właściwie nic nas nie łączy.
Dwóch synów króla, dwie drogi życia.
Podobno nie chcesz gadać.
Do rzeczy.
Chyba powinienem zostać tutaj.
Ja też tak myślę.
Przyznałeś mi rację?
To miejsce dla ciebie.
Dzicz, chaos, anarchia.
Będziesz jak ryba w wodzie.
Takie masz o mnie zdanie?
Kiedyś miałem całkiem inne.
Myślałem, że będziemy walczyć ramię w ramię,
ale fakty są takie, że każdy z nas musi być sobą.
Nie wiem, może nie jesteś całkiem zły,
ale bądźmy szczerzy, od dawna każdy z nas idzie inną drogą.
Lepiej będzie, jak się już nie spotkamy.
Tego zawsze chciałeś.
Zrobimy "Na pomoc”.
- Co? - "Na pomoc”.
Nie.
- Lubisz to. - Nie.
- To działa. - Jest poniżające.
Masz inny plan?
To jazda.
Nie robimy "Na pomoc”.
Na pomoc! Proszę!
Brat umiera!
Na pomoc! Pomocy!
Klasyka.
Dno.
- To poniżające. - Nie dla mnie.
To który statek w końcu chciała?
Komandora.
Dobrze.
Choć obawiam się, że to niewiele zmieni.
Loki.
Zdradziłem cię nie raz, ale teraz to nic osobistego.
Nagroda za twoją głowę ustawi mnie na lata.
Uczucia to nie twoja bajka.
Niewygodny bagaż.
Racja.
To musi boleć.
Drogi bracie, robisz się przewidywalny.
Ja ci ufam, ty mnie zdradzasz
i tak w kółko jak na karuzeli.
W życiu ważny jest rozwój,
ewolucja,
lecz ty wciąż jesteś dokładnie taki sam.
Chodzi mi o to,
że oczywiście zawsze będziesz Bogiem Psot,
ale mógłbyś być kimś więcej.
Pilota kładę ci pod ręką.
Wracam do swoich zajęć. To co, powodzenia.
Dobra, rozgryzę to.
W końcu statek to statek.
Wierni Sakaarianie...
Pan Piorunów ukradł mi statek i ulubionego mistrzunia.
Wzbijcie się w niebo. Zestrzelcie go.
Nie może opuścić tej planety.
- Masz cela. - Dzięki.
Otwórz właz.
Okej.
Obyś był twardszy, niż wyglądasz.
Czemu?
Nie mógłbyś też postrzelać?
Tak, pewnie.
Gdzie tu są działa?
Nie ma dział!
- To statek cywilny. - Co?
Używał go do celów rozrywkowych. Orgie, te sprawy.
To znaczy, że Arcymistrz odbywał tu orgie?
Tak.
Niczego nie dotykaj.
Nie!
- Nie! - Nie!
Wskakuj.
Za moment.
Idę jej pomóc. Przejmij stery.
Nie umiem tym latać!
Masz siedem tytułów.
Żaden nie jest z latania statkami kosmicznymi!
No, dawaj.
Musi tu być coś, co strzela.
Może to.
Mam urodziny! Mam urodziny!
Zaraz wchodzimy w Odbyt Szatana!
Oto on.
Teraz się stąd wyrwiemy.
A to co?
Dziękuję.
Chcemy przetestować tę kosmiczną gablotę.
Lecisz?
Widać, że desperacko potrzebujecie przywódcy.
Dzięki, misiek.
Będzie się działo.
Asgardczycy!
Jakiś szaleniec
ukradł miecz otwierający Bifrost.
Powiedzcie, gdzie go ukrył.
Inaczej wyciągniemy konsekwencje.
Dotkliwe.
Słucham.
Ty.
Na co czekasz?
Kacie?
Stać!
Czekaj!
Wiem, gdzie jest.
Nie sądziłam, że jeszcze tu wrócę.
Myślałem, że będzie ładniej.
Nie, że jest nieładnie, ale wszystko się pali.
Tu, na zboczu.
Termolokator wychwycił grupę ludzi. Hela do nich idzie.
Wysadź mnie. Odciągnę ją.
Dając się zabić?
Liczą się uwięzieni tam ludzie.
Zajmę się Helą, a wy ewakuujcie mieszkańców.
Niby jak mamy to zrobić?
Jest ktoś, kto wam pomoże.
Asgardczycy.
Już tu jest.
I statek uzbrojony.
Resztę zostaw mnie.
Znalazłem takie coś w zbrojowni.
Powodzenia.
Wasza Wysokość,
nie umieraj.
Wiesz, o co mi chodzi.
Nie zatrzymujcie się!
Uciekajcie na Bifrost!
Siostro.
To ty jeszcze żyjesz?
Rewelacyjny jest ten wystrój. Urządzasz pałac na nowo.
W przeciwieństwie do ojca, który problemy próbował tylko pacykować.
Albo wypędzać.
Powiedział ci, że jesteś godna? Też to od niego słyszałem.
Widzisz?
Nie znasz prawdy o nim.
Nie wiesz wszystkiego.
Odyn i ja utopiliśmy całe cywilizacje we krwi i łzach.
Jak myślisz, skąd pochodzi to złoto?
A potem, pewnego dnia,
zachciało mu się zostać dobrodusznym władcą,
krzewić pokój, chronić życie,
spłodzić syna.
Nie dziwię się, że jesteś zła,
a jako moja siostra teoretycznie możesz ubiegać się o tron.
Chętnie oddałbym komuś władzę,
ale nie tobie.
Bo jesteś... najgorsza.
Dobra, wstawaj.
To moje miejsce.
Wiesz, ojciec mi powiedział,
że mądry król nigdy nie szuka wojny.
Ale musi być zawsze do niej gotowy.
Cofnąć się!
Szybko!
Szczerze mówiąc, jestem zawiedziona.
Heimdall!
Oddaj miecz!
Wiesz, co nas różni?
Ja jestem pierworodną Odyna,
dziedziczką tronu, wybawczynią Asgardu.
A ty jesteś zerem.
To oczywiste. Nawet ślepy zauważy różnicę.
Teraz przypominasz tatę.
Kundel nie chce zdechnąć!
Wszystko będzie dobrze. Zajmę się tym.
Chciałaś wiedzieć, kim jestem?
O czym ty mówisz?
Zobaczysz.
Patrz. Nikt mi stąd nie ucieknie.
Dostanę ten miecz.
Choćbym miała wyrżnąć wszystkich w pień.
Cześć, misiek.
Jestem Korg. A to Miek.
Zaraz wbijamy na ten statek i spadamy stąd. Lecisz?
Nadciąga wasz zbawca!
Tęskniliście?
Wszyscy na statek!
Witaj w domu. Widziałem, że wracasz.
No jasne.
Dzielnie walczyłeś, ale nie miałeś szans.
Bo widzisz,
nie jestem królową ani potworem.
Jestem Boginią Śmierci.
A czego ty byłeś bogiem?
Nawet patrząc dwojgiem oczu,
widziałeś jedną stronę medalu.
Ona jest za silna. Bez młota nie dam rady.
Ty jesteś Thor, Bóg Młotków?
Młot tylko pomagał kontrolować twoją moc.
Jej źródło leży gdzie indziej.
Jest za późno. Hela zajęła cały Asgard.
Asgard to nie tylko miejsce. To coś więcej.
Tu może być Asgard.
Jest tam, gdzie żyje nasz lud.
I w tej chwili, właśnie teraz, ten lud liczy na twoją pomoc.
Nie jestem tak silny jak ty.
Nie.
Jesteś silniejszy.
Powiedz, braciszku,
czego ty właściwie byłeś bogiem?
- Spóźniłeś się. - A ty nie masz oka.
To jeszcze nie koniec.
Rozwiązuję Rewanżersów.
- Dowal jej z pioruna. - Dostała największym w historii.
I nic.
Musimy ją zatrzymać, dopóki wszyscy nie wsiądą.
To nie wystarczy.
Im dłużej jest w Asgardzie, tym potężniejsza się staje.
Odszuka nas.
Skończymy z nią tu i teraz.
To co robimy?
Nie numer z "Na pomoc”.
Asgard to nie miejsce, tylko ludzie.
Nie chodziło o powstrzymanie Ragnaroku.
Chodziło o to, by go wywołać.
Korona Surtura. Skarbiec.
To jedyne wyjście.
Zaimponowałeś mi.
A to niełatwe.
Gotowa?
Pan przodem.
To szaleństwo.
Startuj! Uciekajcie!
Za Asgard.
Hela!
Mocą Wiecznego Płomienia przywracam ci życie.
Hela, dosyć!
Chciałaś Asgardu? Jest twój!
Nie wiem, jaki podstęp szykujesz, ale to na nic.
Nie zdołasz mnie pokonać.
Ja nie.
Ale może on.
Nie!
Drżyjcie przede mną, Asgardczycy!
Nadchodzi czas zapłaty!
Wszyscy są bezpieczni.
To najważniejsze.
Wypełniamy proroctwo.
Nie cierpię go.
Ja też, ale nie mamy wyjścia.
Surtur zniszczy Asgard
i zgładzi Helę, a nasz lud przetrwa.
Musimy mu na to pozwolić, bo inaczej...
Nie!
Hulk, opanuj się, matole!
Hulk, przestań!
Czy możesz chociaż raz sobie odpuścić?
Wielki potwór!
Spadamy stąd!
Dobra.
Niosę zagładę Asgardowi!
Uszkodzenia nie są poważne.
Jeśli fundamenty ocalały,
wszystko da się odbudować.
Możemy razem stworzyć tu azyl
dla wszystkich zagubionych mieszkańców wszechświata.
Fundamenty szlag trafił. Nic z tego.
Co ja zrobiłem?
Ocaliłeś nas wszystkich.
Asgard to nie miejsce,
tylko ludzie.
Do twarzy ci.
Może jednak wcale nie jesteś taki zły, bracie.
Może nie.
Dziękuję.
Gdybyś tu był, chyba bym cię uściskał.
Jestem tu.
Twój tron.
A więc, królu Asgardu...
Jaki kurs?
Czy ja wiem?
Jakieś propozycje?
Miek, skąd pochodzisz?
Miek zszedł.
Tak, niechcący rozdeptałem go na moście.
Miałem takie wyrzuty, że wziąłem go i noszę.
Miek, jednak żyjesz!
Już mu lepiej. O co pytałeś, misiek?
Kurs na Ziemię.
To taki świetny pomysł, żeby wracać na Ziemię?
Pewnie. Ziemianie mnie kochają, mam tam fanów.
Może ujmę to inaczej.
Czy to taki świetny pomysł, żebym ja wracał na Ziemię?
Pewnie nie, szczerze mówiąc.
Nie przejmuj się. Czuję, że wszystko się jakoś ułoży.
O rany.
Przyznam, że jestem z was dumny.
Wasza rewolucja odniosła wielki sukces. Hura dla nas!
Klepnijmy się w ramię. Proszę, wszyscy.
Dalej. Nie?
Ja też. Bo stanowię jej część.
Nie ma rewolucji bez kogoś, kogo można obalić.
Czyli nie ma za co.
No i mamy remis.
THOR POWRÓCI.