จาการ์ตา ประเทศอินโดนีเซีย วันที่ 24 กันยายน ปี 2003
ขอโทษที่รบกวนมื้อเที่ยงนะครับ
ไม่เป็นไรหรอกค่ะ
ฉันกินเสร็จพอดี
แต่ขอโทษนะคะ
นี่ฉันทำผิดอะไรหรือเปล่า
เปล่า ไม่ใช่เรื่องแบบนั้น
คุณมารับตัวถูกคนแล้วเหรอคะ
คุณรัตนาใช่มั้ยครับ
ศาสตราจารย์ด้านเห็ดราวิทยา
มหาวิทยาลัยอินโดนีเซีย
เรามารับถูกคนแล้วครับ
คุณรัตนา ช่วยตรวจสอบตัวอย่าง ที่เตรียมไว้หน่อยสิครับ
คุณอาจสังเกตเห็นว่า...
ให้เธอดูเองเถอะ
นี่คือเชื้อราโอฟิโอคอร์ดีเซปส์
ทำไมถึงใช้คลอราโซลเตรียมสไลด์ล่ะคะ
เพราะเป็นการเตรียมตัวอย่าง ที่เก็บมาจากมนุษย์ครับ
เชื้อคอร์ดีเซปอยู่ในร่างกายมนุษย์ไม่ได้
ถ้ารู้สึกผิดปกติ
ให้รีบออกมาเลยนะครับ
ขาซ้ายด้านล่างครับ
นี่เป็นรอยกัดของมนุษย์หรือคะ
เรื่องนี้เกิดขึ้นเมื่อไหร่คะ
ประมาณ 30 ชั่วโมงก่อนครับ
ที่ไหน
โรงงานแป้งและธัญพืช ทางตะวันตกของเมือง
เป็นอาหารเลี้ยงเชื้อที่สมบูรณ์แบบ
แล้วยังไงต่อคะ
เธอเป็นผู้หญิงธรรมดา แต่จู่ๆ ก็ทำตัวเกรี้ยวกราด
ทำร้ายเพื่อนร่วมงานไปสี่คน ที่โดนกัดก็สามคน
พวกเขาจึงขังเธอไว้ในห้องน้ำ
พอตำรวจมา เธอก็พยายามทำร้ายพวกเขา
พวกเขาเลยยิงเธอ
เกิดอะไรขึ้นกับคนที่โดนเธอกัดคะ
พวกเขาถูกนำตัวส่งไปสังเกตอาการ
ในไม่กี่ชั่วโมงต่อมา...
ตามกระบวนการ เราจำเป็น...
ต้องประหารพวกเขา
แล้วใครกัดเธอมาคะ
เราไม่รู้ครับ
งั้นคนพวกนั้นก็ยังมีชีวิตอยู่
มีคนงานคนอื่นหายตัวไปมั้ยคะ
สิบสี่คนครับ
คุณรัตนา
ที่เราเชิญคุณมาเพื่อให้ช่วยเรา เรื่องควบคุมการแพร่ของเชื่อ
เราต้องการวัคซีน
หรือยารักษา
ฉันใช้เวลาทั้งชีวิตศึกษาเรื่องพวกนี้
ดังนั้นช่วยตั้งใจฟังให้ดี
เชื้อนี้ไม่มียารักษา
ไม่มีวัคซีนป้องกัน
งั้นเราต้องทำยังไงครับ
ระเบิด
เริ่มทิ้งระเบิดได้เลย
ระเบิดเมืองนี้
รวมถึงทุกคนในเมืองนี้ด้วย
ขอโทษนะคะ
มีใครไปส่งฉันที่บ้านได้บ้างมั้ยคะ
ฉันอยากใช้เวลาอยู่กับครอบครัว
อรุณสวัสดิ์
ฉันดูเหมือนคนติดเชื้อเหรอ
ขอดูแขนหน่อย
นี่ไง สภาพไม่ได้แย่ลงใช่มั้ย
ถ้าเราออกมากลางเมืองแบบนี้ ทำไมเรายังไม่ถูกรุมทึ้งอีก
- ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นหรอก - แต่ฉันห่วง
มาร์ลีต้องการอะไรจากเด็กติดเชื้อนี่
ฉันไม่ได้ติดเชื้อ
เธอเจอฉันหลังจากโดนกัดไปแล้ว
- แล้วมาร์ลีนก็ไม่ได้ยิงเธอ - ก็เห็น ๆ กันอยู่
เธอขังฉันไว้ แล้วให้คนมาทดสอบ การติดเชื้อทุกวันดูว่าฉันมีอาการมั้ย
ทดสอบยังไง
- ฉันปวดฉี่ - ทดสอบยังไง
พวกเขาให้ฉันนับหนึ่งถึงสิบ แล้วยื่นมือออกมา ทำแขนให้นิ่ง
แต่เรื่องที่พวกเขาประทับใจสุด ๆ คือความจริงที่ว่า
ฉันไม่กลายเป็น สัตว์ประหลาดบ้าพวกนั้น
คราวนี้ขอตัวนะ
ตามสบาย
ด้านหลังนั่น ตรงไหนก็เอาเลย
แล้วก็นี่
ฉีกไปสักสองสามหน้า
ข้างในนี้คงไม่มีอะไรแย่ ๆ ใช่มั้ย
- ก็แค่เธอ - ขำตายละ
หักแน่เลย
อาจแค่ร้าว ๆ
เดี๋ยวก็หาย
- เธอรอดมาได้หนึ่งคืนแล้วนะ โจล - ไม่สำคัญหรอก
ไม่ช้าก็เร็ว ยังไงก็ต้องเกิดขึ้น
โอเค เรายังอยู่ใกล้กำแพง เราแอบพาเธอกลับไปในคิวซี
เรื่องแบตเตอรี่ก็หาวิธีอื่นเอา
นี่เป็นโอกาสที่ดีที่สุดของเรา
ถ้าส่งตัวเธอกลับคิวซี เดี๋ยวต้องมีคนเห็นแผลที่แขนเธอ
พวกเขาจะสแกนเธอ แล้วก็ฆ่าเธอ
ก็ดีกว่าเราตายเอง
เธอต้องเลิกพูดถึงเด็กคนนี้ เหมือนว่าหล่อนมีอนาคตสดใสรออยู่
เธอหิวมั้ย
- แบ่งของกินเราไปก็ได้นะ - ขอบคุณ
มาร์ลีนให้ฉันพกของกินมาอยู่แล้ว
นั่นไก่เหรอ
ใช่
มาร์ลีนบอกว่า ได้มาจากพวกลอบขนของ
คงไม่ใช่พวกคุณสินะ
- เดี๋ยวก่อน นี่ - ทำไม
ทำไมเธอถึงสำคัญกับมาร์ลีนนัก
และอย่าโกหกฉัน
ไม่งั้นเราจะพาเธอกลับไป
ถ้าพาฉันกลับไป คุณก็ไม่ได้แบตเตอรี่
ได้ยินด้วยเหรอ
งั้นคงได้ยินด้วยว่าเขาอยากยิงเธอ
ฉันจะพูดกับเธอ เหมือนเธอเป็นผู้ใหญ่ โอเคมั้ย
โจลกับฉันไม่ใช่คนดี
เราทำงานนี้เพื่อตัวเอง
เพราะเห็นชัดว่า เธอมีมูลค่าพอสมควร
แต่เราไม่รู้ว่าเธอมีมูลค่าแค่ไหน ถ้าเราไม่รู้ว่าเธอเป็นใคร
เพราะงั้นก็ตอบคำถามฉันมา
เธอห้ามไม่ให้ฉันบอกใคร
แล้วฉันก็กำลังจะบอก กับคนกลุ่มแรกที่...
มีฐานของพวกไฟร์ฟลาย อยู่ทางตะวันตก
มีพวกหมอด้วย
พวกเขาหาทางรักษาเชื้อนี่อยู่
ฉันเคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อน
และอะไรก็ตามที่เกิดขึ้นกับฉัน
- คือกุญแจสำคัญในการ... - คือกุญแจสำคัญในการคิดค้นวัคซีน
สรุปคือเรื่องนี้สินะ
เราได้ยินมาเป็นล้านครั้งแล้ว
วัคซีน ยาวิเศษ ไม่มีอะไรได้ผลเลยสักครั้ง
ไปตายซะเหอะ ฉันก็ไม่ได้อยากทำแบบนี้
ฉันก็เหมือนกัน
เรื่องนี้จบไม่สวยแน่ เทส เราต้องกลับไป
ทำงานนี้ให้จบกันเถอะ
ไฟร์ฟลายจะบอกว่าเธอเป็นอะไร นั้นไม่สำคัญหรอก
ขอแค่พวกเขาเชื่อแบบนั้น เราก็จะได้ในสิ่งที่เราต้องการ
ถ้าเธอกระตุกแม้แต่นิดเดียว...
อย่า
ก็ได้ โอเค
โอเคมั้ย
โอเค ๆ
เก็บของซะ
ฉันขอปืนได้มั้ย
- ไม่ได้เด็ดขาด - ไม่ได้
โอเค ก็ได้ ตามนั้น ถ้าเจอพวกมันก็แค่ปาแซนด์วิชใส่
ทางสะดวก
ใช่
พอเห็นตอนกลางวันนี่ ต่างกันเลยเนอะ
เราควรไปกันได้แล้ว
เหมือนดวงจันทร์ที่เละตุ้มเป๊ะ
นี่เหรอจุดที่พวกเขาทิ้งระเบิด
ใช่
พวกเขาทิ้งระเบิด ใส่เมืองใหญ่แบบนี้แทบทุกเมือง
พวกเขาต้องชะลอการแพร่ระบาด
ที่นี่อาจได้ผล แต่ส่วนใหญ่ก็ไม่ได้ผล
ข้ามตรงนี้ไปก็ถึงอาคารรัฐสภา ถ้าเดินตรงเลยก็แค่สิบนาที
- งั้น... - ทางไกลหรือทางใกล้
มีแต่ทางไกลและทาง "เราตายแน่"
ฉันขอโหวตทางไกล จากข้อมูลที่มีอยู่อย่างจำกัด
เราต้องเริ่มสำรวจ จากฝั่งโรงแรมก่อน
โอเค
พวกนั้นหายไปไหนหมดแล้วเนี่ย
พอพวกมันมาใกล้ ๆ ก็รู้เอง
แต่ล่าสุดคือฉันไม่รู้ตัว
เธอไปโดนกัดมาได้ไง
รู้จักห้างเก่าในคิวซีมั้ย
ห้างที่ถูกปิดตายแบบแน่นหนา และห้ามใครเข้าไปเด็ดขาดน่ะเหรอ
ห้างนั้นเหรอ
ห้างไหนก็ช่าง แต่ฉันแอบเข้าไป
ฉันอยากรู้ว่าข้างในเป็นไง
คิดว่าในนั้นจะไม่มีอะไร แล้วจู่ ๆ ก็มีไอ้ตัวหนึ่งพุ่งมาหาฉัน
คิดว่าไม่โดนแล้ว แต่ก็...
เธอเข้าไปในนั้นคนเดียวเหรอ
ใช่
เธออายุเท่าไรเนี่ย
สิบสี่ปี
เธอกล้าบ้าบิ่นสุด ๆ น้องสาว
ขอบคุณค่ะ
จะไม่มีใครตามหาตัวเธอใช่มั้ย
อย่างแม่ พ่อ แฟน
ฉันเป็นเด็กกำพร้า ข้างหลังไม่มี
ทุกคนบอกว่าเมืองเปิดคือบ้าสุด ๆ
ฝูงผู้ติดเชื้อจะวิ่งพล่านไปทั่ว
ก็ไม่ใช่แบบนั้นซะทีเดียว
คนเราชอบเล่าเรื่องไปทั่ว
งั้นก็ไม่มีผู้ติดเชื้อตัวแก่ ที่ระเบิดสปอร์เชื้อราใส่คุณใช่มั้ย
ก็หวังว่าจะไม่มี
หรือไอ้ตัวที่หัวแบะ แล้วมองเห็น ในที่มืดเหมือนค้างคาวน่ะ
เสียงอะไรน่ะ
ไปต่อกันเถอะ
ล้อกันเล่นใช่มั้ยเนี่ย
พวกคุณเคยพักในที่แบบนี้มั้ย
ไม่ เกินระดับพวกเราไปหน่อย
- ทำไมถึงรู้จักที่แบบนี้ - รู้จักคำว่าหนังสือมั้ยคะ
เดี๋ยวนะ เราจะลุยลงไปในนั้นเหรอ
ใช่ ต้องข้ามไปขึ้นบันไดอีกฝั่ง
คือ ฉัน... ฉันว่ายน้ำไม่เป็น
ถามจริง
คิดว่าในคิวซีมีสระว่ายน้ำหรือไง
ไม่ ยัยเด็กปากดี
คือแบบ...
แล้วฉันจะไปรู้ได้ยังไงล่ะ
น่าขยะแขยงชะมัด
โห ดูนี่สิ
ติ๊ง ๆ
"ใช่ค่ะ ฉันขอห้องสวีท ที่ดีที่สุดของคุณ"
"ครับ คุณผู้หญิง ผมถือกระเป๋าให้มั้ยครับ"
"ค่ะ คุณผู้หญิง ทางนี้เลย คุณผู้หญิง"
- เธอเป็นเด็กประหลาด - คุณสิประหลาด
โอ๊ย บ้าจริง
ขอโทษที
เธอโอเคใช่มั้ย
ค่ะ โอเคสุด ๆ เลย
บ้าจริง ให้ตายเหอะ
ไม่เอาน่า ก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้น
ลองสลับเข่ากัน แล้วขึ้นตึก 10 ชั้นดู เดี๋ยวก็รู้เอง
สภาพเป็นแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่
บานนั้นหรือเปล่า
ไม่ใช่
โอเค งั้นฉันอาจปีนขึ้นไปบนนั้นได้นะ
พยายามหาทาง แล้วเปิดจากข้างใน
ไม่ ฉันตัวเล็กที่สุด
ฉันคงซอกแซกเข้าไปง่ายกว่า
ถ้าเธอตาย เราจะไม่ได้อะไรเลย อยู่ตรงนี้แหละ
มาช่วยฉันหน่อยได้มั้ย
โอเค
- ข้างบนเรียบร้อยดีนะ - ก็โอเค
แต่เละเทะหน่อย ขอเวลาสองสามนาที
มีดสวยนะ
ไปหัดมาจากไหน
คณะละครสัตว์
คุณมาจากแถวไหน
เท็กซัส
- แล้วเทสล่ะ - ดีทรอยต์ อยู่รัฐมิชิแกน
ฉันเข้าโรงเรียน รู้น่าว่าดีทรอยต์อยู่ไหน
แล้วคุณสองคนเป็น...
ขอผ่าน
- คุณมาอยู่ที่บอสตันได้ยังไง - ขอผ่าน
ห้ามถามอะไรเกี่ยวกับฉันอีก
ผู้ติดเชื้อมีอายุขัยนานแค่ไหน
- ไหนบอกว่าเรียนมา - โรงเรียนห่วย ๆ ไง
บางตัวอยู่ได้ประมาณเดือนสองเดือน
แต่ก็มีบางตัวที่เดินอยู่แถวนี้ มาราว 20 ปีแล้ว
- คุณเคยฆ่าสักตัวมั้ย - เคย ฉันฆ่าไปเยอะเลย
ทำใจยากมั้ย
ที่รู้ว่าพวกนี้เคยเป็นมนุษย์มาก่อน
บางครั้ง
แล้วผู้ชายคนเมื่อคืนล่ะ
ลดปืนลง โจล
แล้วยังไงต่อ
อยู่กันเพียบเลย
ครั้งล่าสุดที่เรามา พวกนี้ยังอยู่ลึกเข้าไปในตึก
แต่เดาว่าคงมีคนจำนวนหนึ่ง พยายามตามหาเขตกักกัน
พวกเขาเข้าไปในตึก หาที่หลบพัก
ในเมืองถึงได้มีพวกนี้มากขึ้น
เพิ่มทีละนิดหน่อยมาตลอดหลายปี
พวกมันเชื่อมโยงกัน
มากกว่าที่เธอรู้
เชื้อรานี่เติบโตใต้ดินด้วย
มีเส้นใยยาว ๆ เหมือนสายไฟ บางเส้นยืดยาวกว่าหนึ่งไมล์
แค่ไปเหยียบ แผ่นเชื้อคอร์ดีเซปส์สักจุด
เราอาจไปปลุกผู้ติดเชื้อหลายสิบคน จากจุดอื่น
แล้วพอพวกมันรู้ว่าเราอยู่ไหน พวกมันก็จะมา
เธอไม่ได้มีภูมิคุ้มกัน จากการถูกฉีกทึ้งเป็นชิ้น ๆ
เข้าใจแล้วใช่มั้ย
เรื่องนี้สำคัญ
ฉันพยายามรักษาชีวิตเธอไว้
งั้นเราคงไม่ไปทางนั้น
ใช่
แล้วทำไงต่อ
ทางใกล้เหรอ
พิพิธภัณฑ์
ต้องล้อกันเล่นแน่ ๆ
มีทางไปต่ออยู่ชั้นบนสุด
- งั้นคงไม่เป็นไรมั้ง - เราใช้ทางนี้กันประจำ
- โอเค สุดยอด - ใช่ ไม่เป็นไรหรอก
แห้งสนิทเลย
อาจแปลว่าพวกมันในนั้น แห้งตายหมดแล้ว
เอาแล้วไง
มาร์ลีนให้ของแบบนี้มาด้วยมั้ย หรือแค่แซนด์วิช
มี
โอเค มีกฎพื้นฐานอีกข้อ
เราจะไปกันช้า ๆ
ถ้าเราเจออุปสรรคอะไร
ให้มาหลบหลังเรา ตามเราไว้ โอเคมั้ย
ได้ค่ะ
ยังว่างอีกมือนะ
ดีใจด้วย
"กิฟต์ช็อป เปิด ยินดีต้อนรับ"
ใช่ สุกสนิท
ในที่สุดเราก็โชคดีบ้าง
เราน่าจะเลือกทางนี้ตั้งแต่แรก
บ้าเอ๊ย
ตัวอะไรทำน่ะ
บางที...
เขาอาจถูกเล่นงานจากข้างนอก แล้วคลานผ่านประตูเข้ามา
เพราะประตูเปิดอ้าอยู่
เขาอาจเป็นคนเปิด
- ฉันไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย - จะได้ยินเสียงใครเหรอ
ฉันถามว่าจะได้ยินเสียงใคร
คุณจะบอกว่าเป็นฝีมือผู้ติดเชื้อเหรอ
เพราะฉันเคยถูกผู้ติดเชื้อโจมตี และมันไม่ใช่แบบนี้
โอเค จากนี้ไปเราจะไร้เสียง
ไม่ใช่เงียบ ต้องไร้เสียง
- ทำไม - ห้ามถาม
ทำไปเถอะ
หนีไป
หนีไป เร็ว
- ไม่เป็นไรใช่มั้ย - แค่ข้อเท้าแพลง แต่...
โอเค
- เธอไม่เป็นไรใช่มั้ย - ฉันไม่ได้อึราด นั่นแหละ
นี่ล้อเล่นกันใช่มั้ย
แต่ถ้าจะต้องมีใครถูกกัด...
นี่ ไปจากที่นี่กันเถอะ
บ้าเอ๊ย
- เอานี่พันแขนไว้ - ขอบคุณ
- ฝั่งนั้นเหรอ - ใช่ ฉันรู้ว่ามันดูน่ากลัว
เมื่อกี้สิน่ากลัว นี่แค่แผ่นไม้
รอตรงนั้นแหละ ขอเวลาแป๊บนึง
ข้างหน้าคงมีอีกเยอะ
ก็ค่อยจัดการไปแล้วกัน
มานี่ ฉันทำเอง
แล้วเด็กนี่ล่ะ
โดนกัดครั้งแรกอาจรอด แต่ครั้งที่สองล่ะ
แค่มองเป็นเรื่องดีก็พอมั้ย
นายทำได้มั้ย
ที่คิดสักครั้งว่า เราอาจมีทางชนะจริง ๆ
ไปเถอะ ไปดูเธอหน่อย
เป็นอย่างที่หวังไว้มั้ย
ก็ยังไม่รู้หรอก
แต่ให้ตายเถอะ นี่เป็นวิวที่งดงามจริง ๆ
มาเถอะ รีบไปให้ถึงก่อนมืดกัน
พวกเขาอยู่ไหนกันเนี่ย
อยู่ตรงนั้นไปก่อน
โจล
เกิดบ้าอะไรขึ้นเนี่ย
ฉันก็ไม่รู้
พวกเขาเข้าไปข้างใน
- มาเร็ว มาเถอะ - เทส
เทส
บ้าไปแล้ว
พระเจ้าช่วย
โอเค
แถวนี้ต้องมีวิทยุ หรืออะไรสักอย่างสิ ใช่มั้ย
ใครฆ่าพวกเขา เฟดราเหรอ
ไม่ใช่
มีคนหนึ่งโดนกัด
เมื่อพวกคนแข็งแรงสู้กับคนติดเชื้อ ทุกคนแพ้
เทส เธอทำอะไรน่ะ
มาร์ลีนบอกว่าพวกนี้จะพาเธอไปไหน
- เอลลี่ - ไม่รู้สิ ไปทางตะวันตก
ไปทางตะวันตก บ้าเอ๊ย
โอเค งั้นสักคนในนี้ต้องมีแผนที่แน่
- ใช่มั้ย โจล ช่วยฉันหน่อยได้มั้ย - ไม่
เทส เรื่องนี้มันจบแล้ว
- เราจะกลับบ้านกัน - มันไม่ใช่บ้านฉัน
ฉันจะอยู่ที่นี่
สักวันโชคของเราก็ต้องหมดไป ไม่ช้าก็เร็ว
บ้าจริง
เธอติดเชื้อ
เอาให้ฉันดู
โจล
เป๊ะเลยใช่มั้ย
ถอดผ้าพันแผลออก
ดูสิ
โจล
นี่ของจริง
โจล เรื่องเธอเป็นความจริง
ฉันอยากให้นายพาเธอ ไปหาบิลกับแฟรงก์
- ไม่ - พวกเขาจะรับช่วงต่อเธอ
- พวกเขาจะจัดการต่อเอง - ไม่ ๆ ฉันทำไม่ได้
- พวกเขาไม่ยอมรับเธอแน่ - ต้องยอมสิ
- ไม่หรอก - ต้องยอมสิ
เพราะนายโน้มน้าวพวกเขาได้ ใช่ นายทำได้
ฉันไม่เคยขออะไรนายเลย
- ไม่เคยขอให้คิดเหมือนฉัน - ไม่
หุบปากได้มั้ย เพราะฉันไม่มีเวลาแล้ว
นี่คือโอกาสของนาย
พาเธอไปที่นั่นซะ
และอย่าให้เธอตาย
และได้ไถ่บาปทุกอย่าง
ทุกเรื่องที่เราทำมา
ช่วยตกลงเถอะนะ โจล ได้โปรด
บ้าเอ๊ย
- เยอะมั้ย - ทั้งหมดเลย อาจถึงในหนึ่งนาที
- คุณจะทำอะไรน่ะ - จัดการไม่ให้พวกมันตามเธอไป
โจล
ช่วยคนที่นายช่วยได้
ไม่ เราจะไม่ทิ้งเธอ
ปล่อยฉันนะ ไอ้บ้าเอ๊ย
ฉันไม่ไปกับคุณหรอกนะ