Musimy to robić co godzinę?
Benzyna się rozkłada.
To już prawie woda.
Kiedyś na baku można było jechać 12 godzin.
- Dokądkolwiek. - I gdzie jeździłeś?
W sumie nigdzie.
Nieźle! Jak to działa?
To lewar.
Płyn porusza się
wbrew grawitacji, bo ciśnienie...
- Nie wiesz. - Wiem, że działa.
Nie szwendaj się.
Dobra.
Sam chciałeś.
„Nie ma znaczenia, jak mocno ciśniesz papeterię,
i tak się nie wykopertnie”.
„Żarty żartami: część 2”. Will Livingston.
Druga. Kapujesz?
- Tak zapisana. - Jezu!
„Co mówi syrenka na matmie?
Algibrak!”
Brakuje alg!
- „Całą noc...” - Nie.
„...kombinowałem, gdzie słońce,
i wtedy mnie olśniło”.
Poczekaj w wozie.
Dobra, ale wiedz, że nie uciekniesz przed Livingstonem.
On wróci.
A ty go nie powstrzymasz.
To musiał być duży wóz.
Mocowali na nich pługi
i oczyszczali drogi dla czołgów.
Chcę zobaczyć czołg.
Zobaczysz.
Czołgi, śmigłowce, wszystkie te rzeczy.
Do walki z całkiem innym wrogiem.
Teraz niszczeją porzucone.
Patrz, co mam.
Masz. Tęsknisz za tymi czasami?
To jeszcze wcześniejsze.
- Jasne. - Ale niech leci.
O, nie.
Mam coś innego.
Tekstu mało,
ale zdjęcia całkiem ciekawe.
Nie. Odłóż. To nie dla dzieci.
Jak z czymś takim chodzić?!
- Proszę. - Wyluzuj!
Zerknę, o co tyle zamieszania.
Czemu te strony są sklejone?
Robię sobie jaja!
Nara, koleś!
Dobra. Na dziś wystarczy.
- Zwolnij. - Jem wolno.
Co to w ogóle jest?
20-letnie ravioli z puszki.
Całkiem dobre.
Pełna zgoda.
Długo tu będziemy?
Prześpię noc,
potem dzień i noc będę jechał.
Kolejny ranek zastanie nas w Wyoming.
Rozpalimy ogień? Zamarzam.
Naprawdę muszę tłumaczyć?
Zarażeni zobaczą dym?
Grzyb nie jest taki mądry.
A na odludziu nie ma zarażonych.
Inni ludzie?
Co zrobią, okradną nas?
I dużo, dużo więcej.
Dobra.
Całkiem ładnie pachnie.
Czyli to Franka.
Joel?
Joel!
Co?
- Mogę cię o coś spytać? - Tak.
Za co nagrodzono stracha na wróble?
Wyróżniał się na swoim polu.
Ty fiucie!
- Czytałeś? - Nie.
Idź spać.
Ci ludzie, o których mówiłeś,
nie wiedzą, że tu jesteśmy, prawda?
Nikt nas tu nie znajdzie?
Nikt nas tu nie znajdzie.
Dobra.
Co to, kurwa, jest?!
Nie lubisz kawy?
To paskudztwo sprzedawali w Starbucksie w strefie?
Mieli świeższą kawę niż Bill,
ale tak, to.
Cuchnie spalonym gównem.
Patrz w mapę.
76. na zachód, a potem...
70., w nieskończoność.
Gdzie niby jest twój brat?
Kontaktował się przez wieżę radiową niedaleko Cody.
Cody...
- To całkiem daleko. - Wiem.
A jeśli go nie będzie?
To będzie koło jakiejś osady,
pewnie miasta. W Wyoming nie ma ich wielu.
Chee-yen.
- Cheyenne. - Naprawdę?
Cheyenne.
Laramie, Casper.
Jak ma na imię?
- Kto? - Brat.
- Tommy. - Starszy?
- Młodszy. - Czemu nie jest z tobą?
- Długa historia. - Dłuższa niż 25 godzin?
Mniej więcej tyle mamy.
Tommy zawsze wszędzie dołącza.
Marzył, że zostanie bohaterem,
dlatego po szkole zaciągnął się do wojska.
I od razu wysłali go na Pustynną Burzę.
To taka wojna. W każdym razie
w wojsku wcale nie czuł się jak bohater.
12 lat później wybuchła epidemia
i namówił mnie, żebyśmy dołączyli do grupy idącej do Bostonu.
Zgodziłem się, żeby go pilnować.
Tam poznaliśmy Tess.
I cała nasza ekipa...
W każdym razie się udało.
Potem Tommy poznał Marlene.
Namówiła go, żeby dołączył do Świetlików.
Drugi raz popełnił ten sam błąd.
Chcą ocalić świat.
Łudzą się. On, Świetliki, wszyscy.
To mrzonki.
Ze Świetlików też podobno odszedł.
I teraz jest sam.
Muszę go znaleźć.
Skoro nie ma nadziei, to po co się męczyć?
Trzeba próbować, tak?
Nie znasz świata.
Robisz to dla rodziny.
- I tyle. - Jestem rodziną?
Nie.
Ładunkiem.
Ale obiecałem Tess,
a ona była rodziną.
- Znajdziesz go? - Tak.
- Skąd wiesz? - Jestem wytrwały.
Wcześnie wstałaś. Zdrzemnij się.
Nawet nie jestem zmęczona.
Zostań.
- Gdzie jesteśmy? - W Kansas City.
Ile trzeba wrócić, żeby objechać?
Chrzanić to.
Co robisz?
Objedziemy tunel
i następnym wjazdem
wrócimy na trasę. Może minuta górką.
Gdzie ta autostrada?
Nie mam pojęcia. Zgubiłam się.
Nie patrz na mapę, tylko plan.
Też nic mi nie mówi!
To mój drugi dzień w tym jebanym wozie!
Chyba jedziemy na północ.
Na pewno w prawo.
Kurwa.
Stój!
To strefa kwarantanny?
A gdzie Fedra?
Pomóż!
Zapnij pasy.
- Nie pomożemy? - Nie.
Kurwa mać!
- Dawaj! - Joel!
Kurwa!
- W porządku? - Tak.
- Nie jesteś ranna? - Chyba.
Odepnij się!
Pokaż się, skurwielu!
Daj, co masz, to przeżyjesz!
Słowo!
Widzisz tę dziurę?
Przeciśniesz się?
Ostatnia szansa!
Na mój znak czołgasz się tam, wciskasz
i nie wychodzisz, dopóki nie powiem.
Nie trafią cię. Spójrz na mnie!
Nie trafią.
Wejdź tam i siedź cicho.
Dobra.
Już!
Ty skurwielu!
Teraz, kurwa, zapłacisz!
Wiesz, co zrobiłeś?!
Sam się, kurwa, zabiłeś!
Nie! Wszystko gra!
To koniec. Nie będziemy walczyć.
Pójdę do domu. Powiem, że jest git.
Nie wiem, co robić!
Moje nogi nie działają!
Tu jest moja mama. Zaprowadzisz mnie?
Możemy z wami handlować.
Możemy być przyjaciółmi.
Jestem Bryan.
Bryan. A ty?
Czekaj!
Weź.
To dobry nóż.
Wróć za ścianę.
Nie! Przepraszam! Proszę!
Pogadajmy. Przepraszam!
Proszę, nie! Proszę! Przepraszam!
Proszę!
Nie musisz! Daruj!
Proszę, nie! Porozmawiajmy!
Mamo! Mamo!
Muszę wejść, Ellie, ale się nie zmieszczę.
- Coś blokuje drzwi. - Odsuniesz?
- Szybko! - Dobra.
Wszystko gra.
Serio.
Mam trochę jedzenia i twoją latarkę.
Co teraz?
- W górę. - Rozejrzeć się?
Poszukamy drogi ucieczki.
Trzymaj się blisko.
Jasne.
Bryan!
Ciało!
Załatwili Bryana!
Mówiłem, że byłem sam.
Od tamtej nocy ich nie widziałem.
Co jeszcze mam powiedzieć?
Może prawdę?
Kathleen...
Bergquistowie?
Nie?
Mark Anthony Halpin?
Carrie Schreiber? Nie widziałeś ich?
Chanowie?
Henry Burrell?
Dobra.
Wiesz, gdzie jest Henry.
„Prawnik,
PRAWA WIĘŹNIÓW
pomoc medyczna,
wizyta członka rodziny”.
Ciekawe, czy to w tej celi
mój brat został zatłuczony na śmierć.
Skrzywdzono was.
I przepraszam.
Ale to zaszło za daleko.
Trzeba z tym skończyć.
Teraz trzeba skończyć?
Kiedy to ty jesteś w celi?
Wcześniej umierający ci nie przeszkadzali.
Gdy byłeś bezpieczny i donosiłeś Fedrze na sąsiadów.
Grozili mi bronią.
Proszę.
Zapewniłam ci warunki do rozmowy?
Na miłość boską!
Odebrałem cię.
Nosiłem na rękach.
Słowa nie powiedziałem o twoim bracie.
Henry powiedział.
A my wiemy, że wciąż jest w mieście.
Ty też to wiesz.
Gdzie on jest?
Myślisz, że tego nie zrobię?
Jestem twoim lekarzem.
- Kto to zrobił? - Ktoś z zewnątrz.
Znaleźliśmy pickupa.
Nie Fedry, ale z pełnym zaopatrzeniem.
Pewnie najemników.
Jeśli Henry ma radio,
mógł kogoś wynająć.
Może ich ściągnął?
Przeżyje?
A gdybym miała lekarza?
Żadnych szans.
Przykro mi.
Otwórz.
To robota Henry'ego.
Rozumiecie?
Nie przestanie, dopóki go nie powstrzymamy.
Znajdźcie tych, którzy to zrobili.
Znajdźcie wszystkich kolaborantów
i zabijcie.
MY, NARÓD
UCIEKAJ
To nie Fedra ani Świetliki, czyli kto?
Ludzie.
Nic nam tu nie grozi?
Chwilowo.
Chyba zaczęli od budynków mieszkalnych.
Ale niedługo przyjdą i tutaj.
Cztery przecznice stąd jest wielki budynek.
Widziałem.
Idziemy tam?
Gdy tylko przestaniemy słyszeć silniki.
Jak najszybciej.
Wszystko gra?
U mnie tak.
A u ciebie?
Też.
Nie słyszałem, że się zbliża.
Dlatego musiałaś...
Wiesz.
Nie cieszysz się?
Jesteś tylko dzieckiem.
Nie powinnaś wiedzieć...
Nie zabiłaś go,
ale
strzelanie i...
Wiem, jak to jest.
Skrzywdzić kogoś pierwszy raz.
W ten sposób.
Jeśli...
Ja...
Daję ciała.
- Faktycznie. - To moja wina,
że musiałaś to zrobić.
Przepraszam.
To nie był mój pierwszy raz.
Pokaż chwyt.
Palec ze spustu.
Kto cię tego nauczył?
- Fedra. - Wiadomo.
Kciuk nad kciukiem.
Lewa ręka
zaciska się na prawej.
Już?
Właśnie.
Patrz.
Jasne?
Do plecaka.
Odstrzelisz sobie dupę.
Poradzimy sobie.
Wiem.
Ani śladu. Znalazłeś?
Tak.
Zabrakło im jedzenia.
Henry nie pozwoli Samowi głodować.
Podwój straże wokół zapasów.
Czuję, że jest blisko.
Jasne.
Co?
Kurwa mać.
Kurwa!
Kiedy powiemy reszcie?
Nie teraz.
Skupmy się na tym, co nas czeka.
To później.
- Kathleen... - Później!
Na razie zabezpiecz budynek.
Dobrze?
Tak.
Stopa tutaj.
Jeden, dwa...
- Cholera! - W górę. Trzymam.
- Jestem. - Najpierw się rozejrzyj.
Ellie.
Cholera!
I gdzie byś był beze mnie?
Pewnie w Wyoming.
Sama się prosiłam.
BRAK WYJŚCIA NA DACH
Idziemy na górę.
Rano rozejrzę się i poszukam drogi ucieczki.
Wejdziemy 42 piętra po schodach?
45.
Ale nie.
- Nie aż tyle. - A ile?
Ile dam radę.
Ten typ mówił, że jest ranny.
Jak wypatrzyłeś zasadzkę?
Robiłem takie rzeczy.
Dawno temu próbowaliśmy tak przeżyć.
Ty i Tess?
I ludzie, z którymi byliśmy.
W tym mój brat.
Zabijałeś niewinnych?
Chodź.
W mordę!
Właśnie.
33 piętra wystarczą?
Muszą.
Chodź.
Daj mi chwilę.
Rusz to leniwe dupsko.
Leniwe dupsko?
Mam 56 lat, gówniaro.
Joel?
Joel!
- Co? - Co robisz?
Nie chcę, żeby ktoś nas zaskoczył we śnie.
Kapuję.
Zgrzytu, zgrzytu.
Na pewno usłyszysz?
Jasne. Dlatego to robię.
Spoko.
To dobranoc.
Dobranoc.
Hej!
Tak?
Rozmawialiśmy o krzywdzeniu ludzi.
Naprawdę już to robiłaś?
Nie chcę o tym mówić.
W porządku.
Nie musisz.
Wiedz tylko,
że to nie fair, że w twoim wieku
trzeba robić takie rzeczy.
Dorosłym jest łatwiej?
Nie bardzo.
Ale mimo wszystko.
Pytałam, czy usłyszysz szkło,
bo zauważyłam, że źle słyszysz na prawe ucho.
To od postrzału?
Raczej od strzelania.
Czyli jeśli chcesz słyszeć, trzymaj się noża.
Joel?
Wiesz, że sraczka to paradoks?
Co?
Tak.
Niby rzadko, a często.
Jezu!
To jest potwornie głupie!
- Śmiałeś się. - Wcale nie.
Tak!
Odbija mi.
I to jeszcze jak!
Idź spać.
Sam idź.
Joel!
Napisy: Wojtek Stybliński