Т'ибам.
Јас сум!
Има некој?
О, срање.
Здраво.
Еј.
Да, кажи им.
Кажи им, ебате, Ели.
Добро.
Здраво.
Ти си толку силна.
Те држам, во ред е.
Да. Во ред е.
Ана?
О, Боже.
Не е твоја вина.
Не' задржаа кога излегувавме од зоната. Јас...
Таа е гладна.
Треба да се нахрани, а јас...
Не сакав да ја дојам.
Ја пресеков пред да ме гризнат.
Пред.
Сакам да ја земеш со тебе во Бостон.
Најди некој да ја израсне и погрижи се да биде безбедна.
Не можам да го сторам тоа.
И сакам да ѝ го дадеш ова.
Нејзиното име е Ели.
Не можам.
Колку време се познаваме?
Цел живот.
Па, земи ја веднаш,
а потоа убиј ме.
Не можам да те убијам.
- Те молам, те молам, те молам. - Не.
Те молам!
Марлин!
Еве.
Држи ѝ ја главата.
Ете така.
Земи го ова.
Покриј ѝ ги ушите.
Ели.
Ме слушна?
Не. Што?
Го најдов ова таму.
Бифарони, Шеф Бојарди.
Кул.
Си играла некогаш со ова?
Богл? Игра со зборови е.
Ако сакаш да ме победиш во нешто, тоа би било ова.
Па, во ред.
Се доближуваме.
Болницата е натаму.
Можеби онаа што ја бараме.
Разбрав.
Земи го ова за мене.
Фала.
Имаа гитара во онаа камп приколка.
Целата беше раскршена, но ме замисли...
Можеби треба да најдам некоја. Не сум свирел цела вечност.
Всушност, мислев, можеби можам да те научам.
Сигурно би била одлична во тоа.
Сакаш да научиш да свириш гитара?
Ели?
О, да.
Тоа би било одлично.
Добро, еве што мислам...
Да скратиме низ зградана да го избегнеме она,
да се качиме на облакодер и да разгледаме.
Всушност, овојпат мислев да се пробиеме низ оние урнатини.
Најдов малку динамит во камп приколката.
Навистина?
Не. Ќе скратиме низ онаа зграда,
ќе се качиме на облакодер и ќе разгледаме.
Но, те прелажав, нели?
Погледни го местово.
Е, ова ти е лоша среќа.
Војската фрла бомби,
ниту една од нив не ја погодува зградата што се обидуваш да ја урнеш.
Нема пат за нагоре.
Ако те качам горе, можеш да ја спуштиш онаа скала.
Може да поминеме натаму.
Ајде. Ќе те подигнам.
Добро ли си?
Да, добро сум.
Само, некако многу си тивка денес. Па...
- Извини. - Не, во ред е.
- Слушна ли што... - Да, ќе ме подигнеш.
Разбрав.
Еден, два, горе!
- Се качи? - Да.
Добро.
Проклетство! Ели!
Срање.
Само остани таму!
Мораш да го видиш ова!
Ели?
Тука горе!
- Ели! - Ајде!
- Ели. - Ајде!
Само почекај. Да му се сневиди.
Не плаши ја.
Нема.
Што правиш?
Во ред е.
Дојди овде, побрзај.
Ајде.
Еј, здраво.
Многу е кул, ебате.
Каде оди таа?
Ајде. Ајде, ајде, ајде!
Добро.
Па...
дали е се' на што се надеваше?
Си има добри и лоши страни.
Не можеш да го порекнеш погледот.
Види, не знам точно каде е оваа болница.
Да, ќе ја најдеме.
Секако. Само...
Можеби нема ништо лошо таму,
но досега, секогаш имаше нешто лошо таму.
Сепак, се' уште сме тука.
Знам.
Само велам дека постои ризик.
Не мораш да го правиш ова.
Само сакам да го знаеш тоа.
Како мислиш? Што друго да правиме?
Ништо. Да се вратиме кај Томи.
Да заборавиме на целата проклета работа.
По се' што поминавме...
Се' што направив.
Не може да биде за џабе.
Знам дека имаш добри намери.
Знам дека сакаш да ме заштитиш.
Ме заштитуваш.
И кога ќе завршиме, ќе одиме каде сакаш.
Кај Томи, на ранч со овци, Месечината.
Ќе те следам каде и да одиш.
Но нема половично во ова.
Ќе завршиме што почнавме.
ФЕДРА го направила ова?
Не.
Армијата.
Тие ги поставија овие места насекаде
првите денови по епидемијата.
Медицински кампови за итни случаи.
Очигледно не потрајаа.
Бев во еден ваков.
Со Сара?
Не, таа веќе беше мртва.
Па, што ти беше?
Бев за ова.
Типот кој пукал и промашил.
Мислев дека тоа се случило подоцна.
Не.
Вториот ден.
Морам да ги пофалам луѓето од армијата.
Многу подобро те зашиле од мене.
Јас бев.
Типот кој пукаше и промаши.
Нема приказна.
Сара почина
и не ја гледав смислата повеќе.
Толку едноставно.
И не бев ни исплашен.
Бев подготвен.
Не можев да бидам поподготвен.
Но, кога...
Кога јас...
го повлеков чкрапалото, се сепнав.
Се' уште не знам зошто.
Како и да е, ти го кажувам сето ова...
Знам зошто ми го кажуваш ова.
Да, мислам дека знаеш.
Времето ги лечи сите рани, претпоставувам.
Не го направи времето тоа.
Мило ми е што...
што тоа не успеало.
И мене.
- Веројатно треба да тргнеме. - Да.
Знаеш за што сум расположен?
Што?
Заебани досетки.
„Луѓето кажуваат апокалиптични шеги како да ќе нема утре.“
- Прерано? - Не, актуелна е.
Ја сакам оваа.
„Карпите од Месечината се повкусни од оние на Земјата, зошто?“
„Оти се ме(сес)теори“.
- Таа е ужасна... - Еби се. Всушност беше добра.
- Нула од десет. - Во ред, во ред.
„Што му рече зеленото грозје на црното?“
„Диши, идиоту.“
Таа е три од десет.
- Седум, минимум. - Ќе ѝ дадам пет.
- Пет од десет. - Пет?
Џоел?
- Ели. - Џоел!
Ели!
Добре дојде кај Светулките.
Полека.
Силно беше погоден.
Патролата не знаела кои сте.
- Каде е Ели? - Не беше повредена.
Ниту гребнатинка.
Главно е загрижена за тебе.
Каде е таа?
Изгубивме половина од тимот поминувајќи ја земјата.
Имав пет мажи чија работа беше да ме заштитат,
сепак за малку ќе ме убиеја.
Како го направи тоа?
Се' направи таа.
Се бореше лавовски за да стигне.
Таа ќе беше мртва првиот ден.
Ти си единствениот кому никогаш не сакав да му должам.
Но, ти должам.
- Сите ти должиме. - Само одведи ме кај неа.
Не можам.
Ја подготвуваат за операција.
Каква операција?
Нашиот доктор...
Мисли дека кордицепсот во Ели пораснал со неа од раѓање.
Зошто е на операција?
Тој произведува некаков хемиски преносник.
Прави нормалниот кордицепс да мисли дека таа е кордицепс.
Затоа е имуна.
Ќе го отстрани од неа, ќе ги размножи клетките во лабораторија,
ќе ги произведе тие хемиски преносници
и потоа можеме да им го дадеме на сите.
Мисли дека може да биде лек, Џоел.
Лек.
Кордицепсот расте во мозокот.
Да.
- Најди некој друг. - Нема никој друг.
Не ѝ кажавме. Не ја исплашивме.
- Нема да има болка. - Не.
Не, однеси ме кај неа. Однеси ме веднаш!
Те молам. Не разбираш.
Разбирам.
Бев таму кога таа се роди, Џоел.
Ѝ ветив на мајка ѝ дека ќе ѝ го спасам детето.
Ветив.
Па, разбирам.
Јас сум единствената која разбира.
Жал ми е.
Немам друг избор.
Јас имам.
Испратете го до автопатот, оставете го таму со ранецот.
Дај му го ова.
Ако се обиде нешто...
застрелајте го.
Никој не рече да застанеш.
Во кој правец?
Долу по скалите.
Што правиш, т'ибам? Продолжи да одиш.
Реков продолжи да оди...
- Т'ибам! - Каде е таа?
Еби се.
Немам време за ова.
Истрели! Истрели!
ПЕДИЈАТРИСКА ХИРУРГИЈА
Имаме ли доволно струја?
Подготвена е.
Откачете ја.
- Како влезе овде? - Реков, откачете ја.
Не ти дозволам да ја земеш.
Откачете ја.
Мрднете!
Само... О, Боже.
Покриј ѝ ја раката. Брзо.
Добро.
Свртете се.
Не можеш да ја штитиш засекогаш.
Колку и да се трудиш,
без разлика колку луѓе ќе убиеш,
таа ќе порасне, Џоел.
И потоа ти ќе умреш, или таа ќе замине.
Тогаш што?
За колку време ќе биде растргната од инфицирани или убиена од ограбувачи?
Бидејќи живее во пропаднат свет кој ти можеше да го спасиш.
Можеби.
Но, не е твое да одлучиш.
Или твое.
Па, што би одлучила таа?
Мислам дека би го направила тоа што е исправно.
И ти го знаеш тоа.
Не е предоцна.
Дури и сега.
Дури и по она што го направи,
уште можеме да најдеме начин.
- Што? - Во ред е. Со мене си.
Само полека.
Лековите уште дејствуваат.
Бев со Светулките, а потоа...
Какви лекови?
Ти правеа некакви тестови.
И на некои други.
Излезе дека има уште многу како тебе.
Луѓе кои се имуни.
Дузина од нив.
На докторите не им успеало ништо.
Тие всушност...
Престанаа да бараат лек.
Каде ми е облеката?
Ограбувачи ја нападнаа болницата. Едвај те извлеков оттаму.
Ќе ти најдеме нова попатно.
Имаше повредени луѓе?
Да.
Добро ли е Марлин?
Не' носам дома.
Жал ми е.
Боже!
Не. Чекај, чекај.
Те молам...
Остави ме.
Само ќе дојдеш по неа.
ДОБРЕ ДОЈДОВТЕ ВО ВАЈОМИНГ
Па, не' донесе доволно близу.
Остатокот од патот треба да пешачиме.
Веројатно е пешачење од околу 5 часа.
Но, ќе можеме ние.
Се сеќаваш?
Да.
Знаеш, Сара и јас постојано пешачевме вака.
Не би рекол дека ѝ беше омилено.
Не беше обожавателка на комарците и слично.
Но, беше голем планинар.
Или потскокнување.
Веројатно тоа е вистинскиот збор.
Таа девојка ќе видeшe голема карпа,
и само...
Ти ќе ѝ се допаднеше.
Не велам дека сте исти.
Дефинитивно различни деца.
Како?
Па, таа беше многу повеќе...
Би рекол повеќе девојченце, не велам дека ти не си...
Не сум.
Да, не си.
Па, тоа.
Таа беше повисока.
Имаше прекрасна насмевка.
Пак, не велам дека ти немаш.
Знаеш зошто мислам дека ќе ѝ се допаднеше?
Зошто?
Бидејќи си забавна.
Мислам дека ќе ја засмеваше.
Сигурно и таа ќе ти се допаднеше.
Да, сигурно.
Ете.
Нема уште многу.
Еј, чекај.
Т'ибам.
Во Канзас Сити, ме праша за првиот пат кога убив некого.
Кога ме гризнаа во трговскиот центар, не бев сама.
Најдобрата другарка беше таму.
И неа ја гризнаа.
Не знаевме што да правиме и таа рече:
„Можеме само да почекаме.
Да бидеме поетични и да полудиме заедно.“
И потоа таа полуде.
И јас морав да...
Нејзиното име беше Рајли.
И таа беше првата што умре.
И потоа беше Тес.
- И потоа Сем. - Не си ти виновна за тоа.
- Знам, но... - Некогаш работите не излегуваат
како што се надеваме.
Може се чувствуваш...
Како да си дошла до крај
и не знаеш што да правиш следно.
Но, ако продолжиш...
ќе најдеш нешто ново за кое ќе се бориш.
- Можеби тоа не е... - Заколни ми се.
Заколни ми се дека се' што кажа за Светулките е вистина.
Се колнам.
Добро.
Преведено од: Елена Самандова