Kurwa!
To ja!
Jesteście?
Cholera!
Cześć.
Witaj.
Tak, powiedz im.
Kurwa, powiedz im, Ellie.
Dobrze.
Cześć.
Jesteś taka dzielna.
Już wszystko dobrze.
Tak, dobrze.
Anna?
Boże!
To nie twoja wina.
Za późno wyszliśmy ze strefy.
Jest głodna.
Trzeba ją nakarmić.
Ja nie chciałam.
Przecięłam przed ugryzieniem.
Przed.
Chcę, żebyś zabrała ją do Bostonu,
zapewniła jej miejsce do życia i bezpieczeństwo.
Nie mogę tego zrobić.
I dała jej to.
Ma na imię Ellie.
Nie mogę.
Jak długo się znamy?
Całe życie.
Dlatego weź ją, teraz,
a potem mnie zabij.
Nie mogę cię zabić.
- Proszę! - Nie.
Proszę!
Marlene!
Masz.
Przytrzymaj główkę.
Dobrze.
Weź.
Zakryj jej uszy.
Ellie.
Słyszałaś mnie?
Nie. Co?
Znalazłem to tam.
Beefaroni, Chef Boyardee.
Super.
Grałaś w to kiedyś?
Boggle. Układasz słówka.
W tym masz szansę mnie pokonać.
Dobra.
Zbliżamy się.
Szpital jest tam.
Może nawet ten, którego szukamy.
Kapuję.
Potrzymaj.
Dzięki.
Mieli w kamperze gitarę.
Rozwaloną, ale pomyślałem,
że znajdę sobie inną. Wieki nie grałem.
Mógłbym cię nawet nauczyć.
Na pewno byłabyś świetna.
Chcesz się nauczyć grać?
Ellie?
A, tak.
Byłoby super.
Dobra, robimy tak...
Omijamy przez budynek,
szukamy wieżowca i się rozglądamy.
W sumie tym razem myślałem, żeby się przebić przez gruzy.
Znalazłem w kamperze trochę dynamitu.
Serio?
Nie. Omijamy przez budynek,
znajdujemy wieżowiec i się rozglądamy.
Dałaś się nabrać, co?
Widzisz?
To się nazywa pech.
Wojsko zrzuca bomby
i żadna nie trafia w budynek, który próbują zburzyć.
Nie wejdziemy.
Podsadzę cię i spuścisz drabinę.
Może przejdziemy.
Dam ci nóżkę.
Wszystko gra?
Tak, w porządku.
Jesteś dziś wyjątkowo cicha.
- Przepraszam. - W porządku.
- Słyszałaś? - Tak. Nóżka.
Jasne.
Jeden, dwa, w górę!
- Trzymasz się? - Tak.
Dobrze.
Cholera, Ellie!
W mordę!
Zostań tam!
Musisz to zobaczyć!
Ellie?
Tutaj!
- Ellie! - Chodź!
- Ellie. - Chodź!
Zaczekaj. Niech to szlag!
Nie wystrasz.
Spokojnie.
Co robisz?
Wszystko gra.
Chodź.
Masz.
Cześć.
Zajefajne.
Dokąd idzie?
Szybko!
Dobra.
I jak?
Na coś takiego liczyłaś?
Ma plusy i minusy,
ale widok niezapomniany.
Nie wiem, gdzie jest ten szpital.
Znajdziemy.
Jasne, ale...
Może nie będzie źle,
ale jak dotąd zawsze było.
A jednak dotarliśmy.
Wiem.
Ale ryzyko istnieje.
Nie musisz tego robić.
Chcę tylko, żebyś wiedziała.
A co innego nam zostało?
Możemy wrócić do Tommy'ego
i o wszystkim zapomnieć.
Po wszystkim, co przeszliśmy,
wszystkim, co zrobiłam,
to nie może pójść na marne.
Wiem, że chcesz dobrze,
że próbujesz mnie chronić
i chronisz.
Po wszystkim pójdziemy, gdzie chcesz.
Do Tommy'ego, na ranczo z owcami, na Księżyc.
Pójdę za tobą wszędzie.
Ale żadnych półśrodków.
Kończymy, co zaczęliśmy.
To robota Fedry?
Nie.
Armii.
Organizowali takie miejsca
w pierwszych dniach epidemii.
Obozy ratownictwa medycznego.
Długo nie przetrwały.
Wylądowałem w takim.
Z Sarą?
Jej już wtedy nie było.
Co ci dolegało?
To.
Ktoś strzelił i chybił.
Myślałam, że to było później.
Nie.
Drugiego dnia.
Trzeba przyznać, że żołdacy
pozszywali cię lepiej niż ja.
To byłem ja.
Ja strzeliłem i chybiłem.
Nie ma o czym mówić.
Sarah zmarła
i moje życie straciło sens.
Po prostu.
Nie chodziło o strach.
Byłem gotowy.
Nigdy nie będę bardziej.
Ale wtedy,
gdy...
Naciskając spust, drgnąłem.
Wciąż nie wiem czemu.
A mówię ci to wszystko...
Wiem, dlaczego to mówisz.
Tak, pewnie tak.
Czyli czas leczy rany?
To nie zasługa czasu.
Cieszę się,
że ci wtedy nie wyszło.
Ja też.
- Chyba powinniśmy iść. - Tak.
Wiesz, na co mnie naszło?
Wal.
Gówniane dowcipy.
„Ludzie żartują z apokalipsy, jakby nie było jutra”.
- Za wcześnie? - Na czasie.
Świetny!
„Czemu imprezy księżycowe są gorsze niż ziemskie?
Bo nie mają atmosfery”.
- To straszne. - Całkiem dobre.
- Zero na dziesięć. - Dobra.
„Co mówi zielone winogrono do fioletowego?
Oddychaj, idioto”.
Trzy na dziesięć.
- Minimum siedem. - Daję pięć.
- Na dziesięć. - Pięć?
Joel?
Ellie.
Ellie!
Witamy w Świetlikach.
Spokojnie.
Mocno oberwałeś.
Patrol was nie znał.
- Gdzie Ellie? - Cała.
Ani zadrapania.
Pyta o ciebie.
Gdzie jest?
Straciliśmy połowę ekipy, żeby tu dotrzeć.
Pięciu ludzi chroniło tylko mnie,
a i tak prawie zginęłam.
Jak to zrobiłeś?
To ona.
Walczyła, żeby tu dotrzeć.
Sama zginęłaby pierwszego dnia.
U ciebie jednego nigdy nie chciałam mieć długu.
A mam.
- Wszyscy mamy. - Zabierz mnie do niej.
Nie mogę.
Szykują ją do operacji.
Jakiej?
Nasz lekarz uważa,
że kordyceps rośnie w niej od urodzenia.
Czemu operacja?
Wytwarza jakiś przekaźnik chemiczny
i inny kordyceps bierze ją za swoją.
Dlatego jest odporna.
Chirurg go z niej usunie, rozmnoży w laboratorium,
wyprodukuje te chemiczne przekaźniki,
a my damy je wszystkim.
On myśli, że to lekarstwo.
Lekarstwo.
Kordyceps rośnie w mózgu.
Zgadza się.
- Znajdź kogoś innego. - Nie ma innego.
Nie mówiliśmy jej, nie straszyliśmy.
Nie będzie cierpieć.
Natychmiast mnie do niej zabierz!
Proszę. Nie rozumiesz.
Rozumiem.
Byłam przy jej narodzinach, Joel.
Obiecałam jej matce, że ocalę dziecko.
Obiecałam!
Dlatego rozumiem.
Ja jedna rozumiem.
Przykro mi.
Nie mam innego wyjścia.
Ja mam.
Wyprowadźcie go na autostradę i zostawcie.
Dajcie mu to.
Jeśli czegoś spróbuje,
zastrzelcie.
Nie było komendy: „Stać”.
Którędy?
Schodami na dół.
Co robisz? Rusz się.
Mówię...
- Kurwa! - Gdzie ona jest?
Pierdol się.
Nie mam na to czasu.
Padły strzały!
CHIRURGIA DZIECIĘCA
Wystarczy energii?
Jest gotowa.
Odłączcie ją.
- Jak tu wszedłeś? - Powiedziałem.
Nie pozwolę jej zabrać.
Odłączcie ją.
Już!
Boże!
Zaklej rękę. Szybko.
Dobrze.
Odwróć się.
Nie możesz jej obronić.
Nieważne, jak się postarasz,
ile osób zabijesz,
ona dorośnie.
A potem ty umrzesz albo ona odejdzie.
I co wtedy?
Kiedy dopadną ją zainfekowani albo łupieżcy?
Bo żyje w zepsutym świecie, który mogłeś uratować.
Może.
Ale to nie twój wybór.
Ani nie twój.
Co ona by wybrała?
Ja myślę, że to, co słuszne.
Wiesz o tym.
Nie jest za późno.
Nawet teraz.
Nawet po tym, co zrobiłeś,
wciąż możemy znaleźć sposób.
- Co? - Spokojnie. Jesteś ze mną.
Powoli.
Leki jeszcze działają.
Byłam ze Świetlikami, a potem...
Jakie leki?
Przeprowadzali na tobie testy.
I na innych.
Okazuje się, że jest was więcej.
Odpornych.
Dziesiątki.
Lekarze nie mogli sprawić, żeby to działało.
Właściwie. . .
przestali szukać lekarstwa.
Gdzie moje ubrania?
Łupieżcy zaatakowali szpital. Ledwo cię wyciągnąłem.
Po drodze znajdziemy nowe.
Zginęli ludzie?
Tak.
A Marlene?
Zabieram nas do domu.
Przykro mi.
Boże!
Nie. Czekaj!
Proszę...
Pozwól mi odejść.
Ścigałabyś ją.
WITAJCIE W WYOMING
W sumie dowiózł nas blisko.
Resztę drogi przejdziemy.
To jakieś pięć godzin marszu.
Ale damy radę.
Pamiętasz?
Tak.
Sarah i ja ciągle chodziliśmy.
Wolała inne rozrywki,
bez komarów i takich tam,
ale świetnie się wspinała.
I truchtała.
To chyba dobre słowo.
Wystarczyło, że zobaczyła skałę,
i już gnała.
Polubiłaby cię.
Choć wcale jej nie przypominasz.
Zdecydowanie.
Jak to?
Była bardziej dziewczęca,
co wcale nie znaczy, że ty nie jesteś.
Nie jestem.
Fakt.
To jedno.
Była też wyższa.
Miała zabójczy uśmiech.
Nie mówię, że ty nie masz.
Wiesz, czemu by cię lubiła?
Czemu?
Bo jesteś zabawna.
Rozśmieszałabyś ją.
Ty też byś ją polubiła.
Pewnie tak.
I proszę.
Już niedaleko.
Zaczekaj.
Kurwa mać.
W Kansas City spytałeś mnie, czy już kogoś zabiłam.
Gdy zostałam ugryziona, nie byłam sama,
tylko z najlepszą kumpelą.
Też została ugryziona.
Nie wiedziałyśmy, co robić, a ona:
„Możemy po prostu zaczekać.
I poetycko razem stracić rozum”.
A potem to zrobiła.
I musiałam...
Miała na imię Riley.
I umarła pierwsza.
Potem Tess.
- A potem Sam. - Nie przez ciebie.
- Wiem... - Nie zawsze idzie,
jak chcemy.
Czasem czujesz,
że to koniec,
i nie wiesz co dalej,
ale jeśli pójdziesz dalej,
znajdziesz coś, o co można walczyć.
- Może... - Przysięgnij.
Że wszystko, co powiedziałeś o Świetlikach, to prawda.
Przysięgam.
Dobrze.
Napisy: Wojtek Stybliński