NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
STACJA BENZYNOWA
Zdarzyło ci się nie przejechać przez granicę?
Zawsze przejeżdżam. Choć czasem najpierw spędzam dziesięć lat w pace.
Boże.
O, jadą!
Co to ma być? Gdzie Frankie?
Nie wiem, jaka Frankie,
ale Jennifer Nightingale wyczołgała się z auta przed granicą.
- I pozwoliłeś jej na to? - Nie miałem wyboru.
Wzięła deskorolkę Duncana i zwiała.
Serio? Niedawno założyłem czadowe trucki.
Spoko, kupisz sobie nową za swoją działkę z prochów.
Miło się z wami współpracowało. Miłego dnia!
Dzięki za pomoc z prochami!
Toaleta jest niesłychanie czysta.
Dziękuję. Czasem ucinam tam sobie drzemki.
Elsbeth?
- Cześć, Grace. - Co?
Wiem, że to ty. Papier przykleił ci się do buta.
Frankie jest w niebezpieczeństwie.
Została w Meksyku bez paszportu i telefonu.
Nic jej nie jest. Za 20 minut spotkacie się w Tijuana Tony's.
- Po co by tam wróciła? - Po trzy wielkie taco deserowe.
- Dziękuję, Elsbeth, muszę… - Poczekaj.
Mam okropne wieści dla Frankie i miałam nadzieję, że je jej przekażesz.
Chyba nie. Spoliczkowała mnie,
kiedy powiedziałam, że One Direction się rozpada.
Ale to ważne, by dziś się dowiedziała.
Co może być ważniejsze niż znalezienie jej?
Miałam wizję, że za trzy miesiące coś jej się stanie.
- Powiedz jej za trzy miesiące. - Nie mogę. To będzie za późno.
A co, umierasz?
Ja nie, ale jesteś blisko.
Chcesz mi powiedzieć, że Frankie umrze?
To byłoby nieprofesjonalne. Dlatego to ty jej powiesz.
To jakiś absurd. Nie możesz tego wiedzieć.
Masz rację. I tak nie jestem dobrą wróżką.
- Na zdrowie. - Co?
Cholera.
Zaczniemy od sudoku czy krzyżówek?
Od tego, przy czym mogę włączyć telewizor.
- I po co nam krzyżówki? - Żeby ćwiczyć twoją pamięć, zapomniałeś?
Pamiętam, że mi to proponowałeś,
a ja odpowiedziałem w błyskotliwy sposób.
- W błyskotliwy sposób? - Tak jest.
Czyli co powiedziałeś?
Powtórz.
Nie chcę.
Powiedz, co powiedziałeś.
Dobra, nic nie powiedziałem. I pamiętam, że nie miałem riposty.
Czyli z moją pamięcią w porządku.
Nie pamiętasz, że zapomniałeś tekst
„Luck Be a Lady”?
Zapomniałem swojej kwestii.
Każdemu się zdarza, normalna sprawa.
Wsadziłeś kapelusz do lodówki.
Chciałem ponosić zimny kapelusz.
- Zapomniałeś wyłączyć kuchenkę. - Naprawdę chcesz mi przygadywać?
A sam raz wyszedłeś z domu bez spodni.
To były krótkie spodnie. Ludzie je noszą.
Jasne, piłkarze i francuscy wałkonie.
Nie chodzi o mnie.
Zdradzę ci sekret na temat mojego mózgu.
Mam tam katalog rzeczy ważnych i nieistotnych.
Do tego drugiego trafiają sprawy, które nie mają dla mnie znaczenia.
To niepokojące.
Ale nie aż tak jak uważanie wyłączania kuchenki
za coś nieistotnego.
System jest elastyczny i czasem zdarzają się potknięcia.
No dobra.
Więc mogę założyć, że nasza rocznica należy do ważnego katalogu?
Oczywiście.
Pamiętam, że pobraliśmy się w szpitalu o 16.43 w…
Nie rocznica ślubu. Ta druga.
Pierwszego pocałunku.
No tak. Jak najbardziej.
Tylko nie zapamiętałem tego pod tą nazwą,
bo aż takim gejem nie jestem.
To świetnie.
Zawsze ja planuję obchody, w tym roku twoja kolej.
Z przyjemnością.
W jaki dzień chciałbyś świętować?
Niech będzie w dniu rocznicy.
Super. To mamy plany.
O Boże.
Naprawdę tu jesteś.
Znalazłaś mnie.
Trudno cię przegapić.
Dziękuję.
No już, zjedz to.
Po drugiej stronie czeka na nas samochód pełny Bonidy.
Rany, udało się nam.
Stawiam wszystkim kolejkę sosu!
Musimy się zbierać.
Najtrudniejsze już za nami.
Nie uczcimy tego margaritą?
Dobra, ale tylko jedną.
Alfonso!
Si, señora.
Alfonso jest już spoko.
Poproszę terminatora.
Musimy jechać.
- Już późno. - Już późno.
Czemu po mnie powtarzasz?
Myślałam, że to ty powtarzasz po mnie.
Nie powinnyśmy prowadzić.
Ani iść.
Jeśli nie dostarczymy im dzisiaj Bonidy,
to wyślijmy im fotkę,
żeby wiedzieli, że misja się powiodła.
Czekaj.
„Grace już ci powiedziała”, znak zapytania, smutna buźka.
Rozmawiałaś z Elsbeth?
Czy z nią rozmawiałam? Tak, chyba tak.
I co mówiła?
Nie pamiętam, jak się nazywam,
a co dopiero jej słowa sprzed trzech godzin.
- Zadzwonię do niej. - Nie.
Dlaczego nie?
Powiedziała mi coś zwariowanego, czego nie warto słuchać.
Dobrze, że to ty płacisz za moje rozmowy międzynarodowe.
O rany, no dobra.
Odłóż telefon, powiem ci.
Ale pamiętaj, że to głupi, bezpodstawny pomysł,
który nie ma żadnego znaczenia.
Dobra.
Powiedziała, że… To jej zdanie. Że za trzy miesiące umrzesz.
Co jest absurdalne.
Nie powinnaś w to wierzyć. Ja nie wierzę. To wariatka.
Jej słowa spełniły się dziś dwa razy.
Nikt nie jest nieomylny.
A w czym się kiedyś pomyliła?
Chociażby raz.
I nie mów, że z niezaliczonym golem USA w mistrzostwach świata w 2010 roku.
Piłka była w siatce.
No dobra, dobra.
Powiedziała, że zjesz trzy taco deserowe.
Zjadłaś tylko dwa. I co ty na to?
Prawda?
Kucharz przyrządził za dużo taco.
Chcą panie jeszcze?
Rety, naprawdę je chcę.
Byłaś zaskoczona?
Zaręczynami? Nie. Napletkiem? Też nie.
Romantyczna historia, którą będziecie opowiadać dzieciom.
- Coyote, twoje listy. - Dzięki.
Które przychodzą do mnie od pięciu lat.
Jak się wprowadzimy do naszego domu, zmienię adres.
Szkoda. Lubię czytać twoje katalogi.
To coś z urzędu.
- Pewnie zgoda na zawarcie małżeństwa. - Mogę zobaczyć?
Po co? To tylko nudne papiery.
Nie ma tu nic do zobaczenia.
Dla mnie nie są nudne. Pokaż.
Nie. To przyniesie pecha.
Ale ty przeczytałeś.
Ale panna młoda nie może.
- To nieprawda. - Nie ma czegoś takiego.
No dobra, macie rację.
Chciałem zrobić z tym coś specjalnego.
Na przykład wsadzić w ramkę.
Ale właśnie złożyłeś to w kostkę.
No weź, przestań.
Przypomniałem sobie, że ma rację.
Jak panna młoda to przeczyta, to przynosi pecha.
- To ja przeczytam. - Chciałem to wyprostować do ramki.
Coś mi zaszkodziło i muszę udać się do łazienki.
No dobra.
Dlaczego nie możemy wziąć ślubu?
Ty już masz żonę?
Pójdę zobaczyć, co z Allison.
Nie.
- Pomóż mi. - Cześć, co się stało?
Co to jest?
Czarna kawa. Mocno palona? Etiopska?
Nie. Symbol tego, jak mnie robisz w wała.
O czym ty mówisz?
Jak powiedziałaś, że Adam nie może przynieść mi kawy,
skoro tu nie pracuję, sama poszłam
i dali mi tę porażkę.
- Co zamówiłaś? - To co zwykle.
- Czyli co? - Zwykle mówię: „Adam, to co zwykle”.
To dlatego Adam musi być częścią mojej odprawy.
Pomoże mi przywyknąć do cywilnego życia.
Nie chodzi o to, że nie potrafię odebrać prania,
a o to, że nie wiem, gdzie jest pralnia.
I nie chcę tego robić.
Nie wzruszyłaś mnie.
Co ty zresztą wiesz?
Masz czwórkę dzieci, to jak czworo asystentów.
Nie znasz się na rodzicielstwie, co?
Tata dzwoni. Dziwne.
Cześć, ucho taty. Czemu do mnie dzwonisz?
Nie dzwonię.
Tato, odwróć telefon i na niego spójrz.
Gdzie Mallory? Dlaczego ty odebrałaś?
Bo zadzwoniłeś do mnie.
Dzwoniłem do niej.
Czekaj, przełączę cię na nią.
Cześć, tato.
Pomóż mi, wkopałem się.
Nie pamiętam, kiedy pierwszy raz pocałowałem Sola,
a zabije mnie, jak się dowie.
Skoro to takie ważne, to czemu zapomniałeś?
Bo wsadził to do nieważnego katalogu.
Ja tam mam urodziny twoich dzieci.
To nie było w nieważnym katalogu.
Ale jak Sol się dowie, że zapomniałem, to tak pomyśli. Jasne?
- Nie. - Całkowicie.
Mallory, wiemy, że jesteś świetna w pamiętaniu wszystkich ważnych dat.
Nie jestem w tym świetna.
Po prostu staram się… Nie kradnij moich rzeczy.
Musisz utworzyć kalendarz Google
i ustawić przypomnienia ważnych dat, żeby nie zapominać.
Wygodna sprawa.
Sprawdzisz, czy wpisałaś sobie naszą rocznicę pocałunku?
Chyba raczej nie.
Nie świętuję rocznicy dnia, w którym zdradziłeś mamę.
No tak, łapię.
Pamiętasz coś z tamtego dnia?
To był 1995 rok.
Byliśmy w Nowym Jorku na konferencji o prawie rodzinnym.
Przemawiałem na warsztatach.
Mam.
Konferencja odbywała się od szóstego do dziewiątego.
Czyli rocznica jest siódmego albo ósmego.
Wiem, jak to załatwić.
Postaw na pierwszą datę, siódmego.
Zaplanuj coś wyjątkowego, co może się odbyć tylko wtedy.
Jak nie trafisz, to nic się nie stanie.
Powiesz, że musiało być wcześniej z powodu tego wydarzenia.
Idealnie.
Wiedziałam, że po coś tu przyszłam.
Muszę więc tylko coś znaleźć.
W parku Balboa będzie rekonstrukcja wojny o niepodległość.
A może coś, co spodobałoby się Solowi i każdemu innemu?
Jest koncert Arta Garfunkela.
Muzyka?
Lepiej znajdę piersiówkę.
- Kto to jest Missy Pachangas? - Nie wiem.
Jak możesz nie wiedzieć? To twoja żona.
Przepraszam, że tak długo.
Od udawania zrobiło mi się naprawdę niedobrze.
Na pewno istnieje jakieś rozsądne wytłumaczenie.
Coyote, podaj nam rozsądne wytłumaczenie.
Nie mam go. Nie mam pojęcia, kim jest Missy Pachangas.
Znam ją.
Dlaczego mi się oświadczyłeś, skoro jesteś w związku?
Nie jestem w związku, jasne?
Pięć minut temu nie miałem pojęcia, że mam żonę.
Kiedy byłeś w Oxnard?
Nigdy. Poznaliśmy się w Vegas, imprezowaliśmy osobno.
Pamiętam, że byliśmy razem na weselu.
Na waszym weselu?
- To całkiem możliwe. - To co teraz robimy?
Musimy załatwić rozwód.
Tak.
I przejedziemy się do Oxnard.
Zapniesz pasy?
Po co?
Kto by pomyślał, że to moja ostatnia wycieczka do Meksyku?
Ja pomyślałam, że to moja.
Ale żadna z nas nie umrze za trzy miesiące.
Tyle Gor-Chupas mogłabym jeszcze zjeść.
Kto by pomyślał, że umrę tak młodo?
Muszę pozałatwiać moje sprawy.
Musimy zgłosić się do Weird Ala.
- On będzie wiedział, co robić. - Zostaw tego biedaka.
Nie umrzesz i ci to udowodnię.
Nie wiem, co tu robimy.
- I tak kopnę w kalendarz. - Przestań tak gadać.
Za pięć minut mój doktor,
który ma dyplom lekarza, w przeciwieństwie do tamtej,
która zamiast dyplomu ma parę patyków zaplątanych w sieć…
To łapacz snów, raz mnie wyleczył z grypy.
Dobra, rety.
Mój lekarz jest po Harvardzie i Uniwersytecie Johns Hopkins,
a potem wykładał na Harvardzie,
więc jeśli coś ma cię zabić
w przeciągu trzech miesięcy, to on to naprawi.
Jeśli to prawda, to po prostu umrę w inny sposób.
W wypadku samochodowym, na paralotni, w lawinie…
W San Diego nie ma lawin.
- Może gdzieś pojedziemy. - Nie pojedziemy.
A jeśli spadnie na mnie skała?
Skąd?
Nie wiem, może kozioł ją strąci z góry?
Trochę wyobraźni.
Wiesz co, dobra.
Powiedzmy, że wiemy, kiedy kozioł zrzuci na ciebie skałę…
- Wiemy. - Więc możemy jakoś temu zapobiec?
Mogłybyśmy zostać w domu
i owinąć cię folią bąbelkową.
Nagle pozwolisz mi się nią owinąć?
No wiesz…
Przepraszam, że musiały panie czekać.
Obejrzeliśmy wyniki pani badań.
Krótko mówiąc,
nie ma medycznych przesłanek, by niedługo pani umarła.
Co za ulga, prawda?
Chyba tak.
A co z panią?
Podczas pani ostatniej wizyty
radziłem pani ograniczyć alkohol
z powodu wysokiego ciśnienia.
Jeśli jest wysokie, to głównie przez nią.
A na to pomaga tylko alkohol, więc nie.
Opublikowałem artykuł w New England Journal of Medicine
o skutkach picia…
Jasne, doktorku z Harvardu, co tam pan wie.
Chodź, idziemy.
Dobra.
- Pójdziemy na lody? - Po co?
Niektórzy je lubią.
Może.
Pewnie mogę się nacieszyć pozostałymi mi chwilami życia.
Nieważne.
- YOLO. - Tak trzymaj!
Chodźmy po mrożone YOLO.
Nic nie rozumiesz.
Jeśli nie umrę z przyczyn naturalnych i mogę zapobiec wypadkowi,
to oznacza tylko jedno.
Tak, że nie umrzesz.
Nie. Zostanę zamordowana.
Boże. Tylko nie rozrysowuj tego na tablicy.
KTO ZAMORDUJE FRANKIE BERGSTEIN?
Dobra, oto nasi podejrzani.
Sama wiesz, że to szaleństwo.
Robert, Sol, Brianna i Bud nie mają dobrego motywu.
Masz rację.
A Mal by nie potrafiła.
Pominęłaś Coyote.
Tak. Mnie też zdejmij.
Ty jesteś główną podejrzaną.
Jak większość seryjnych morderców zaczęłaś od króliczków.
Gdybym miała cię zamordować, już bym to zrobiła.
- Zabieraj stamtąd moją twarz. - Bo co?
Bo zamordujesz mnie za trzy miesiące? Ciekawe.
Nikt cię nie zamorduje.
Nigdy. Wszyscy cię kochają.
To się zgadza.
Jestem bardzo lubiana.
Dlatego moje zabójstwo jest takie frapujące.
Jeszcze nie miałyśmy takiego przypadku.
To na pewno.
Ej, dlaczego mnie znów przyklejasz?
Masz obsesję na moim punkcie.
Przyłapałam cię, że się na mnie gapisz.
Na przykład teraz.
Bo z tobą rozmawiam?
No to już nie mam pojęcia!
Sama to powiedziałaś. Wszyscy mnie uwielbiają.
Poza…
- Nie chce ze mną rozmawiać. - Skąd wiesz?
Bo odrzuca połączenia.
To, że Jack cię nie lubi, nie znaczy, że jest zabójcą.
Ale jeśli się rozłącza,
to nie chce z tobą rozmawiać.
Muszę z nim porozmawiać.
Muszę go przeprosić za to, co zrobiłam.
Nawet jeśli mnie nie zabije,
niech będzie mu smutno, jak się dowie, że mnie zamordowano.
Niech do nas wpadnie.
Jak mam go zaprosić, skoro zawsze się rozłącza?
Możesz poprosić o zakończenie sprawy.
Ostatnie ruchanko?
Nie jestem w nastroju.
- Powiedzieć mu, że ty chcesz? - Nie.
Powiedz mu, że zostawił tu parę rzeczy
i ma po nie wpaść.
Dobra. Ale na wszelki wypadek załóż coś ładniejszego.
Robert, gdzie jesteś?
Tutaj!
BILETY DO POBRANIA
Voilà.
Czyli nasza rocznica była jednak w ważnym katalogu.
System dobrze działa.
Siadaj.
I wszystkiego najlepszego w dniu rocznicy.
Przepraszam.
Tak.
Pogrzebałam w Internecie
i wiem, kiedy przemawiałeś na konferencji.
Ósmego. Jutro macie rocznicę.
Dziękuję ci.
Sol…
Kiedy mamy rocznicę?
Jak to kiedy? Dzisiaj, siódmego.
Ósmego! Nie dzisiaj. Zapomniałeś.
Tak?
Jezu, naprawdę.
To było ósmego.
Ale dlaczego dzisiaj świętujemy?
Bo ty też zapomniałeś.
Więc to było katalogu nieważnych rzeczy.
Jestem dość odważny, by przyznać jak ty, że tak, zapomniałem.
Ale to nie ma nic wspólnego z ważnością
czy problemami z pamięcią.
Czasem o czymś się zapomni, choćbyś bardzo się starał.
Chyba tak.
Ale jak ci się przypomniało?
Nie przypomniało się.
Mallory zadzwoniła i mi powiedziała.
Odkryła to,
bo pamiętałem, że pocałowaliśmy się w dniu, kiedy przemawiałem.
Sol, nigdy nie będziesz w nieważnym katalogu.
Kochany.
Ale nie pocałowaliśmy się w tamten wieczór.
Nie?
Nie wiem, a tak?
Potem zadzwonię do Mallory. Jedzmy.
Zdrówko.
Tak.
Cześć. Missy?
Znamy się?
Nie do końca.
Ale jestem twoim mężem.
Bez kitu. Pamiętam, że świetnie się bawiłam
z gościem, którego wyłowiłam z fontanny.
Myślałem, że to był basen.
Widocznie tak się dobrze bawiliście, że wzięliście ślub.
O Boże.
Super cię widzieć po tak długim czasie!
Musisz więc tylko podpisać te dokumenty,
a weźmiecie rozwód.
Missy Pachangas,
uczynisz mi ten zaszczyt i rozwiedziesz się ze mną?
Nie.
- Cześć, Jack. - Hej.
Ładnie się zestarzałeś. Jak się trzymasz?
Nieźle, dziękuję.
Daj mi moje rzeczy, a zaraz stąd znikam.
Oczywiście. Wiem, że ja nie chciałabym tego zgubić, więc…
To twoje.
Chyba nie.
Tak. W środku są twoje okulary.
Nie musimy się zgadzać.
Ale oddasz mi moje okulary?
Przyszedłem tu bez powodu?
Nie.
Chcę, żebyś przestał tak strasznie mnie nienawidzić.
Nie nienawidzę cię.
Ale w trakcie naszego związku nie traktowałam cię dobrze.
To się zgadza.
Skoro oboje to przyznajemy, przestań gotować się ze złości.
Nie gotuję się.
W ogóle nie jestem zły. Jest mi całkiem dobrze.
Serio? Nie trafiłeś przeze mnie do psychiatryka?
Nie.
- Brałeś antydepresanty? - Nie, czemu?
Może po to, żeby nie zabić mnie za trzy miesiące?
Ale się objadłem.
Spać mi się chce.
Przyniosę wodę, a ty pościel łóżko.
Dobra.
Po co ja tu przyszedłem?
Po wodę!
A co ja miałem zrobić?
Łóżko!
Jak było na koncercie?
Na jakim koncercie?
Zapewniam, że nie mam zamiaru zabijać cię za trzy miesiące.
Wierzę, ale trochę się zawiodłam.
Jeśli martwisz się, że umrzesz, zanim się pogodzimy,
to wybaczam cię i możesz przestać się gryźć.
Serio? Po wszystkim, co ci zrobiłam?
Porządny z ciebie facet.
I powiem ci, że nie zasłużyłeś na to, jak cię traktowałam.
Ale zasługujesz na to.
Przyszedłeś po swoje rzeczy.
To było dla ciebie.
Chcę, żebyś miał parę.
Dziękuję.
Od razu mi lepiej.
Chcesz to zakończyć uściskiem pożegnalnym?
Nie, dzięki.
Myślałam, że mi wybaczyłeś.
Wybaczyłem. Po prostu cię nie lubię.
Co? Nie. Jak to? Przecież wszyscy mnie lubią.
Ja nie. Jadę do domu.
Co zrobimy, żeby wyjść z tego impasu?
Nic. Musisz jakoś przeżyć to, że cię nie lubię.
Ale masz szczęście, bo zgaduję, że musisz żyć z tym
znacznie dłużej niż trzy miesiące.
Chcesz mnie namówić na randkę?
Bo się zgadzam. Dobra robota.
Żegnaj, Frankie.
Złe wieści. Jack mnie nie zabije.
To wielka szkoda. Co się stało?
Wybaczył mi. Rozstaliśmy się w zgodzie.
To czemu nie tańczysz tańca zgody?
Powiedział, że mnie nie lubi.
Jak może mnie nie lubić?
Jak komuś wybaczasz, to go znów lubisz.
Nie zawsze tak jest.
Przez ten krótki czas, który mi pozostał,
wszyscy powinni mnie ubóstwiać.
Przede wszystkim jesteś niezwykle lubiana.
Jestem skarbem narodowym?
Jasne, skarbem.
Ale bycie nielubianym nie jest takie złe.
- Dużo ludzi nie lubi mnie. - Wiedziałaś o tym?
Tak. Nie przeszkadza mi to.
To, że nie każdy musi cię lubić, przynosi sporą ulgę.
- Nie mamy na to wpływu. - Tak, dokładnie.
Tak samo ze śmiercią.
Przewidywana średnia wieku kobiet to 78 lat.
Już ją minęłyśmy.
Co na to poradzimy?
Każdy kiedyś umrze. Ja po prostu wiem kiedy.
- Tak. - Wiesz, co jest zabawne?
Ty wszystko lubisz mieć pod kontrolą,
a jakoś nie przeraża cię myśl o nieuniknionym.
Grace?
Co ci się stało?
Co się dzieje?
Oddychaj, Grace!
Napisy: Aleksandra Lazić