NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Proszę.
„Najstarsza osoba w historii wystrzelona z armaty w ogromne ciasto bananowe”.
Ładnie brzmi. Nie sądzisz?
REKORDY GUINNESSA 2022 R.
Będę z tobą szczera.
Kiedy wyjaśniałaś, co robimy, nie słuchałam.
Zanim wystrzelimy cokolwiek z armaty,
chyba powinnam wiedzieć, co się dzieje.
To proste. Potrzebuję triumfalnego zakończenia życia.
A rekord świata byłby w sam raz.
Dobrze.
Zobaczmy.
Jest wiele rekordów do pobicia.
Broda z pszczół, ślimaki na twarzy.
Różne dziwne rzeczy na głowie.
A co z dziwnymi rzeczami, które mam w głowie? Coś piszą?
Boże, Grace.
Czy ty jesz?
Potrzebuję czegoś na uspokojenie.
Precle nie pomagają.
Grace odstawiła Valivan. Szuka czegoś, co go zastąpi.
Słyszałam, że heroina jest świetna.
I wiem, że taka jest.
Ile bajgli z makiem będzie się równać heroinie?
Czterysta, ale wcześniej zwymiotujesz.
Chwileczkę. Było takie danie, które przyrządzała moja mama.
Było mi po nim tak cieplutko i błogo.
Ale to było przyjemne.
Pikantne, czerwone, z papryką i kurczakiem.
- Paprykarz z kurczaka? - Niemożliwe.
- To zbyt oczywiste. - Tak.
Paprykarz z kurczaka.
Chcę paprykarz mojej mamy.
Oczywiście. Rozwiązanie było przed samym nosem.
Spędziłam trochę czasu na Węgrzech.
Mają niesamowitą heroinę.
Patrz. Molly podniosła głowę.
Patrz.
Zaczyna napinać mięśnie szyi.
Widzisz?
Tak.
Pokazałeś mi to wskaźnikiem laserowym.
Na nagraniu, na którym wymiotuje.
Powinnaś szanować ten proces naukowy.
Rok temu…
była moim nasieniem.
A teraz wydaje dźwięki.
I to tak głośne, że najlepiej zrobić przerwę od rozmowy o dzieciach.
Dobrze. Rozumiem, czemu tak mówisz.
Żeby zranić moje uczucia.
Przepraszam, ale…
Od czasu tego incydentu niemal wstrzymaliśmy całe nasze życie.
Nie nazywaj narodzin mojej córki „incydentem”.
Po prostu tęsknię za tobą.
Zastanawiam się, czy potrafiłbyś wytrzymać jeden posiłek
bez rozmów o niej, tylko będąc tutaj.
Ze mną.
Oczywiście, że tak.
Świetnie.
Bo miałam straszny dzień.
Przepraszam. Właśnie…
Przypomniało mi się, co się przydarzyło wczoraj w pracy.
Koleżance.
Starszej pani.
Komu?
Jest nowa. Nie znasz jej.
Jest bardzo stara.
- Tak. - Jak ma na imię?
Bellingham.
- Ma na imię Bellingham? - Bellingham.
Jak to miasto.
W Waszyngtonie.
- W stanie. - Wiem, że myślisz o dziecku.
Tak. To było o dziecku.
Wiesz co? Chodźmy w weekend na prawdziwą randkę.
I obiecuję, że skupię się wyłącznie na tobie.
Oto mężczyzna, za którego nie wyjdę.
To ja.
Frankie Bergstein próbuje pobić rekord świata
za najszybszą recytację „Yankee Doodle Dandy”.
Dobra. Trzy, dwa, jeden. Już!
Udało ci się.
Cztery sekundy. To nowy rekord.
Z czego się tak cieszycie?
Pobiłam rekord świata w recytacji „Yankee Doodle Dandy”.
Cztery sekundy.
To był rekord świata w szybkim bełkotaniu.
Żadna z nas nie potrafi ocenić, czy to trzymało się kupy.
Nie trzymało się.
Cholera.
Musi być jakiś rekord dla mnie.
Zanim to zrobisz, spróbujesz tego?
Smakuje jak mojej matki?
Nie mam pojęcia, jak smakował paprykarz twojej matki.
Ale zdecydowanie nie.
To mój piąty przepis, a nawet się nie zbliżyłam
do odpowiedniego smaku.
Na pewno znasz kogoś, kto ma ten przepis.
Mój brat Jeffrey go ma.
Ale nie rozmawialiśmy od kilku dekad.
Nie mogę uwierzyć, że tak długo nie macie kontaktu.
To musi być prawdziwa szuja i to na bank jego wina.
Nie, on jest wspaniały.
Czyli Grace to prawdziwa szuja i to jej wina.
Ale nie pokłóciliśmy się.
Po prostu na jakiś czas przestaliśmy rozmawiać,
potem głupio było nam o tym mówić,
więc teraz czekamy, aż jedno z nas umrze.
To chore.
I mówi to ktoś, kto umrze w przyszły czwartek.
Nie chcesz chyba mieć nierozwiązanych konfliktów z bratem.
Zwłaszcza że wystarczy tylko zadzwonić.
Naprawdę nie rozumiesz protestantów.
Dobrze. Zrobimy tak.
Ja się z nim prześpię…
Chyba się zgodzimy, że ten plan ma swoje zalety,
ale też nie jest całkiem przemyślany.
No dalej. Zadzwoń do brata.
Czego się boisz?
Nie chcę robić z tego wielkiej sprawy.
Chodzi mi tylko o ten paprykarz.
Może zyskasz najpyszniejszy paprykarz na świecie…
miłość.
Zgubiłam wątek.
Nadal mam się z nim przespać?
Jak dobrze, że to ty.
Chyba nigdy mi tego nie powiedziałeś.
Gdzie Robert?
Wyjechał do Palm Springs dzień wcześniej,
żeby przygotować dom i zrobić zapasy.
- Czyli szaleje po sklepach? - Szaleje po sklepach.
Co się stało?
Mam wstępną wersję recenzji Facetów i laleczek z On Stage San Diego.
Porażka.
- Zmasakrował nas. - Co?
Przecież Shushman to napisał.
A Shushman was uwielbia!
Shushman nas wyruchał. I to mocno.
Co napisał o Robercie?
„Zwykle niezawodny Robert Hanson
jest, niestety, cieniem dawnego siebie.
Chociaż wypowiadał właściwe kwestie,
wyglądał, jakby ledwo je sobie przypominał.
Hanson nie kroczy dumnie po scenie
w zawadiackim stylu Skya,
a raczej wlecze się do najbliższego krzesła, by odpocząć”.
To go zniszczy.
Tak.
Jest przewrażliwiony, nawet jak na aktora-geja.
Nie możemy jechać do Palm Springs z taką recenzją.
Więc jedźmy gdzieś, gdzie też są ładne widoki, ale bez Roberta.
- Peter! - Dla mnie to nawet gorsze.
Bo zrobiłem to.
- Co? - To, co zawsze robię.
Tydzień przed premierą
spotykam się z Shushmanem,
śpię z nim i dostajemy świetną recenzję.
Co?
Sypiasz z nim dla pozytywnych recenzji?
Nie ma za co.
O Boże.
Republikanie mają rację.
Show-biznes jest straszny!
Czekaj.
Skoro co roku tak robisz, to czemu teraz nie zadziałało?
Dobra.
Nie poszło mi najlepiej.
Jadłem tajskie jedzenie na obiad.
Powoduje wzdęcia.
Kto by pomyślał, że Shushman jest taki drobiazgowy?
Jest krytykiem.
Na tym polega jego praca!
Musimy jakoś to naprawić.
Zabić Shushmana?
Zbyt ryzykowne.
Pozbędziemy się recenzji, zanim zostanie opublikowana.
Rozumiem.
Muszę się z nim przespać, ale tym razem pokażę mu magię.
Pójdę na siłownię,
zjem lekki lunch. Załatwione.
Nie, to nie łaźnia z lat 80.
Mówię o szantażu.
Super. Jak?
Start!
Cholera.
No cholera!
Co się stało?
To ten pieprzony artretyzm.
Nie pobiję rekordu świata tymi rękoma.
Ledwo trzymam pałeczki.
Masz pobić rekord świata w jedzeniu pierożków.
Weź się w garść, kobieto.
Myślałam, że dam radę.
Ale prawda jest taka,
że jestem zwykłą staruszką z pałeczkami.
To weź widelec.
Nic nie szkodzi.
Jeśli nie mogę jeść pałeczkami, to kim ja jestem?
Nie rozumiesz? Chodzi o moje życie.
Jak ktokolwiek może to zrozumieć?
Myślałam, że żyję pełnią życia.
A okazuje się, że nigdy nie zrobiłam nic wielkiego.
O czym ty mówisz?
Co wieczór używam wibratora, który wymyśliłaś.
W niektóre gorsze poranki też.
Ale nigdy nie zostałam artystką.
Nazwany na moją cześć szczep marihuany to zwykła indica.
A The New York Times odrzucił mój manifest.
Zawsze będziesz rozczarowana, jeśli rozpamiętujesz same porażki.
Ale pod koniec życia zastanawiasz się, kim naprawdę jesteś.
Boję się, że stałam się tym,
czym nigdy nie chciałam być. Zwykłą osobą.
O rety.
Starzy ludzie są niemożliwi.
Boże.
To katastrofa.
Przyjedzie tu.
- Kto? - Mój brat.
Powiedziałam, że chętnie bym się spotkała,
a on nie załapał, że to tak z uprzejmości.
Nie zdążyłam nawet zapytać o przepis.
A ja jestem dla siebie obca. Daj już spokój.
Może to ty daj spokój.
On tu niedługo będzie.
Dobrze. Ogarnę się.
Ale jak skończymy,
zrobisz wszystko, żeby mi pomóc
osiągnąć wieczną chwałę w godzinie mej śmierci.
Dobra, jak chcesz.
Widzisz?
Jak miło.
Witam cię.
Przeprowadziłeś się. Podoba mi się.
A mnie nie.
Ucieszyłem się, że zadzwoniłeś.
I cieszę się, że nie chowasz urazy za niepochlebną recenzję.
Dzień dobry. Kim jesteś?
Kimś, kto chowa urazę za niepochlebną recenzję.
A jeśli uprzesz się, żeby opublikować tę wściekłą krytykę
mojego męża, Skya Mastersona,
powiem twojemu wydawcy
o twoim układzie z Peterem.
Jakim układzie?
Sypiasz z reżyserem dzieł, które recenzujesz.
Słyszałeś o czymś takim jak etyka zawodowa?
Nie w On Stage San Diego.
Należy do Food-n-Things
i jest dodawany za darmo przy zakupie wody gazowanej.
A wydawca wie o moim związku z Peterem.
- Przybił mi piątkę. - Czekaj. Już wie?
Czekaj. Jesteśmy w związku?
Nie w związku. Ale poznałeś moją mamę.
Mieszkasz z nią. Musieliśmy przejść obok niej do sypialni.
Myślałem, że to było coś za coś.
Co? Seks był super, a i tak napisałem krytyczną recenzję.
Chwila. Seks był super?
Grace.
Miło było cię znowu usłyszeć.
Taka zaleta telefonu.
To też jest miłe.
Wyglądasz wspaniale.
Cześć, jestem Frankie.
Jestem jej przyjaciółką.
Musisz być naprawdę wyjątkowa.
Nie przejmuj się nią. Ma kryzys wieku starczego.
Chciałam coś po sobie zostawić.
Ale tylko wyrzeźbiłam swoje inicjały w bryle lodu
w najgorętszy dzień sierpnia.
- Jezu. - Napijesz się czegoś?
Dziękuję, ale już nie piję.
- O rany. - A jesz coś?
Uwielbiam jeść.
Ale przyjechałem nacieszyć się siostrą.
Więc…
Czemu zadzwoniłaś po tylu latach?
Byłam głodna…
kontaktu z tobą.
- Ja też. - Zostawię was samych.
Jeśli mnie gdzieś zauważycie, to tylko podsłuchuję.
Jeszcze godzinę?
Jesteś już godzinę spóźniona.
Jeśli Brianna mnie z nią przyłapie, zabije mnie.
Co? Nie, tylko mnie.
Myślę, że nie zamordowałaby niemowlaka.
Nie chciałem podkreślić słowa „myślę”.
O cholera. Muszę iść.
Idę.
Hej.
No proszę.
Mała drzemeczka.
Ledwo.
Dobrze.
Już dobrze.
Kochanie?
Mam niespodziankę.
Bądź cicho dla wujka, taty czy też najlepszego kumpla Barry’ego,
a może jakoś to przetrwamy.
- Hej. - Cześć.
Pytanko. Gdybyś mógł czegoś sobie zażyczyć, co by to było?
Wehikuł czasu.
Właśnie. Powrotu do prostszych czasów.
Bądźmy szczerzy. Nie jesteśmy rodzicami.
Jesteśmy młodzi.
O Boże.
Grzybki.
Zabawmy się.
Dzisiaj? To chyba zły pomysł…
na mój żołądek.
Właśnie zjadłem śliwki.
Jakoś musisz to przeżyć, bo mam plan.
Wcinamy je od razu i włączamy Karła 2.
Odtworzymy naszą drugą randkę?
Dla przypomnienia ci mojej magii.
Jak mógłbym zapomnieć?
Biegliśmy kawał drogi za samochodem, bo myśleliśmy, że to wielki cukierek.
I znów możemy to przeżyć.
Nie łam się, bo ci to wmuszę, jak ostatnio.
Nie! To znaczy…
Sam to zrobię.
Jak tylko żołądek pozwoli.
To zwykle trwa 60 minut.
Co to, kurwa, jest?
Cholera.
To dla mojej figurki.
To śpiwór. Grałem w Campground Galactica.
To…
Co to za zapach?
To pewnie przez te śliwki.
Nie.
To ona.
Czuję jej zapach.
Chyba żartujesz.
Jest tutaj?
- O Boże. - Niemożliwe!
- Kto? - Gdzie ona jest?
Wiem, że tu jest.
Brianna, przestań.
Bellingham!
Pokaż się!
Wiem, że ciągle gadam o moich wnukach,
ale jak ten mały się do mnie uśmiecha,
serce wypełnia się radością.
Tak.
A wiesz, co mnie wypełnia?
Paprykarz z kurczaka.
Pamiętasz ten, który jedliśmy w dzieciństwie?
- Tak. - No.
Niesamowite, jak potrawy z dzieciństwa przywołują wspomnienia.
Właśnie.
W twoich wspomnieniach był smażony na brąz?
Kiedyś ciągle gotowałem go dla żony. Uwielbiała go.
Chyba nie przyrządzałem go od jej śmierci.
A zalewałeś go wodą czy wywarem?
Kiedy jeszcze żyła.
Przepraszam, że nie byłam na pogrzebie.
- Przykro mi, że jej nie znałeś. - Mnie też.
Moglibyśmy razem zjeść paprykarz mamy i…
dodałbyś wtedy cebulę?
To nie mama gotowała paprykarz. To było danie taty.
Co?
To on to nam gotował?
Myślałem, że chcesz to ugotować, bo za nim tęsknisz.
Nie. Tęsknię za…
kurczakiem.
Nie jadłam go jakiś czas…
i chciałam znaleźć specjalne danie…
na mój powrót do świata kurczaka.
To nie ma nic wspólnego z tatą.
Nie wiedziałam, że to był on.
Możemy pogadać o czymś innym niż tata?
To dlatego tyle lat nie rozmawialiśmy?
Bo boisz się, że będziemy o nim rozmawiać?
Możemy poprzestać na miłej pogawędce?
O przepisach.
Jesteś moją siostrą. Chcę naprawdę pogadać.
Ale ty chcesz gadać tylko o tacie.
Ale nie musimy rozmawiać o tamtym strasznym dniu na plaży.
To przesłania wszystko inne.
Chcę się o nim więcej dowiedzieć. Miałam cztery lata, gdy zmarł.
- Nie pamiętam go. - To masz szczęście.
Nie musiałeś przez to przechodzić. Podziękuj losowi.
Wybacz, jeśli nie cieszę się, że nie znałem swojego ojca.
Nie musiałeś też patrzeć na najbliższą ci osobę
znikającą w wodzie i nigdy się nie wynurzającą!
I mamy przełom!
Skoro podobał ci się seks, to skąd taka niepochlebna recenzja?
Sztuka mi się nie podobała.
Czemu tak trudno to zrozumieć?
Robert był chaotyczny.
Kiedy śpiewał „Luck Be a Lady”, mieliśmy szczęście, że skończył.
Naprawdę ci się nie podobało?
- A to znaczy… - Tak, Peter.
Pozostałe rzeczy mi się podobały.
I to żałosne, ale ty też mi się podobałeś.
Jeśli chciałeś, żebym napisał coś innego,
skoro to takie ważne,
wystarczyło mnie poprosić.
Ale…
teraz już za późno?
No raczej.
- Bo… - Pomyślmy.
Chcieliście mnie szantażować,
a do tego od lat sypiasz ze mną tylko dla korzyści.
- Proszę, nie! - Ale o co chodzi?
Każdemu czasem trafia się zła recenzja.
Ale tym razem jest inaczej.
Robert traci pamięć.
- Ledwo przebrnął przez sztukę. - Co?
Przekonałem go do słuchawki. Podpowiadałem mu tekst zza kulis.
Dlatego musiałeś być za kulisami?
Myślałem, że nie chcesz płacić za bilet.
To ostatnia rola Roberta.
Miałem nadzieję, że uda mi się go ochronić.
Ale…
chyba nie da się chronić przed nieuchronnym.
Co niedzielę grywałem z mamą w karty.
Aż nagle zaczęła…
Najpierw myślałem, że oszukuje.
Szybko zrozumiałem, że po prostu nie pamięta.
Na długo przed nią wiedziałem, że nie może już grać w brydża.
Żałowałem, że nie mogłem jej przed tym uchronić.
Daj mojemu mężowi szansę, by z godnością skończył karierę aktorską.
Zmienię tę recenzję.
Przykro mi, że przez to przechodzisz.
Wyrazy współczucia.
Dziękuję, Simon.
A ty masz przerąbane. Tylko czekaj na recenzję.
Jesteś teraz cholernie seksowny.
Zadzwoń do mnie. Gnojku.
Serio zaczynam go lubić.
Przykro mi z powodu twojego taty.
Wiem, Frankie.
Nie wyobrażam sobie, jak musiało ci być ciężko.
To wiele wyjaśnia.
O twoim strachu przed bliskością i nagłą stratą.
Czemu nie chcesz pływać w oceanie.
Wiesz, czemu nie wchodzę do wody.
Pełno tam rybiej kupy.
Lepiej już pójdę.
Przypominam ci chyba o rzeczach, o których wolisz nie myśleć.
Przepraszam, że zepsułem ci humor.
Odejdziesz tak nawet bez uścisku?
Albo przepisu?
Jeffrey, nie idź.
Oboje możecie dostać to, na czym wam zależy.
Grace chce poznać przepis, a Jeffrey ojca.
Za każdy składnik, który jej podasz,
ona opowie ci trochę o waszym ojcu.
Frankie…
To najbardziej szalony pomysł, jaki…
Jeden poćwiartowany kurczak.
Dobrze.
Kiedy miałeś zapalenie płuc, spał w szpitalu.
Jedna posiekana cebula.
W nocy kładł się przy moim łóżku…
i śpiewał mi piosenki The Mills Brothers.
Dwa ząbki czosnku.
W niedzielne poranki pachniał wanilią,
bo smażył nam naleśniki.
Dwie łyżki węgierskiej papryki.
Świetnie udawał Królika Bugsa.
Potrafisz pokazać?
Gdzie mój składnik?
Szczypta chili.
- Nie, nie potrafię. - Ja chcę spróbować.
Chwileczkę.
Prawie zapomniałem o wywarze z kurczaka
i kwaśnej śmietanie.
A ja prawie zapomniałam,
że nie wychodził z domu bez kapelusza.
Dziękuję.
To ja dziękuję!
Proszę bardzo.
Do usług. Kiedy zechcecie.
Przepraszam.
Mieli ją odebrać przed twoim powrotem. To był nagły wypadek.
Nagły wypadek? Pojechali do Costco w godzinach szczytu.
Lubią tę adrenalinę.
Gdyby nie było im głupio,
nie kupiliby nam szynki serrano.
Świńskiej nogi?
Wolałabym mojego narzeczonego.
Umawialiśmy się, że będę pod telefonem,
dopóki nie ogarną sytuacji.
- To tymczasowe. - Wcale że nie.
To twoje nowe życie.
W zasadzie…
to takiego życia zawsze chciałeś.
Tak, ale z tobą.
Przecież cię nie zdradzam.
To jest gorsze!
Jestem jak piąte koło u wozu we własnym związku.
Nieprawda. Nie.
Jesteśmy nowoczesną rodziną, a ty jesteś dla mnie najważniejsza.
To czemu wrzuciłeś ją na tapetę w telefonie?
Bo to był Dzień Dziecka!
Zamierzałem przywrócić poprzednie!
Po co nam w ogóle Dzień Dziecka?
- Co jest z ludźmi nie tak? - Weź się w garść.
Jestem tu. Kocham cię.
Nic się nie musi zmieniać.
Nadal w to wierzysz?
Ukryłeś przede mną swoje dziecko.
Wiesz, jakie to popieprzone?
Wiesz, co jest popieprzone?
To, że czułem się do tego zmuszony.
Jest naprawdę źle, prawda?
No i grzybki zaczynają działać.
Idealne?
- Najedzona? - Tak.
Świetnie.
To wracamy do mnie.
A co było z tobą?
Potrzebowałam pomocy w osiągnięciu nieśmiertelności,
a ty się entuzjastycznie zgodziłaś.
- Tak? - Tak.
„Dobra, jak chcesz”. Brzmi znajomo?
Dobra, jak chcesz.
Co się z tobą dzieje?
Jestem przeciętna, Grace.
Szokująco zwyczajna.
I tak zostanę zapamiętana.
O ile w ogóle.
- A jak chcesz być zapamiętana? - Nie w ten sposób.
Dziś po raz pierwszy wspominałam ojca.
Ale tak naprawdę.
Nie to, co robił, jak umarł…
czy kim był dla innych.
To, kim był dla mnie.
Podniosło mnie to na duchu w sposób,
którego bym się nie spodziewała.
Szkoda, że nie wiedział, jak dobrze się przy nim czułam.
Nie chciałabyś być zapamiętana w taki sposób?
- Chciałabym. - Tak.
I tak będzie. Zaufaj mi.
Ludzie, którzy cię kochają, nie zapamiętają cię jako zwyczajną.
Dziękuję.
I w pewnym sensie…
doszłaś do tego, bo kazałam ci zadzwonić do brata.
Czyli ratując ciebie,
ocaliłam i siebie.
Dobra, jak chcesz.
Napisy: Aleksandra Lazić