NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
UPAMIĘTNIENIE ŻYCIA FRANKIE B.
Tak, dzwonię w sprawie rzeźby z lodu na mój pogrzeb.
Rozumiem, że zostawił ją pan przed drzwiami, ale nie widzę.
Joan-Margaret, widziałaś coś na zewnątrz?
Nie, tylko duże wiadro z wodą.
Nie, nie widziałyśmy, ale będziemy szukać.
- Na razie. - Tak?
Cholera.
Mountain Dew nie chce sponsorować twojego pogrzebu.
- A Mr. Pibb? - Jesteśmy w kontakcie.
Frankie, odkurz swoją toaletową pelerynę. Wracamy do gry.
Odezwali się z Toidy-toi Toilets?
I nawet umówili się z nami na spotkanie jutro o 15.00.
Nie damy rady. Mam wtedy pogrzeb.
To ostatnia szansa. Prezes wraca jutro do Tokio.
Ty też nie możesz, będziesz moją druhną.
To jest coś ważnego, a tamto to wariactwo.
Powinnyśmy odwołać wariactwo.
Ale w czwartek umieram.
- Nie umierasz w czwartek. - Umieram!
A jeśli w to nie wierzysz, możesz choć poudawać,
bo jestem twoją przyjaciółką.
Już dość długo udawałam.
Przez trzy miesiące ci ustępowałam,
byłam z tobą u lekarza, nawet szukałam twojego mordercy.
I nie udało ci się.
- Wciąż jest na wolności. - To po prostu śmieszne.
Nie opuszczę spotkania z największą szychą w świecie toalet
dla popieprzonego pogrzebu.
Jak możesz nie przyjść na mój popieprzony pogrzeb?
Przyjdę na ten prawdziwy, ale zamierzam iść na spotkanie. Sama.
Nie możesz iść sama.
Kto ci zapewni zabawne efekty dźwiękowe?
Oby nikt, skoro to spotkanie w interesach.
Bez ciebie będzie nawet lepiej.
Pogrzeb to nie miejsce dla takiej sztywniaczki.
Gazela może tylko patrzeć, jak lwy i hieny
łączą siły, by zabić jej młode.
Dobry Boże.
Gotowy?
- Na co? - Na wizytę u lekarza.
Chyba nie zapomniałeś?
- Nie mam żadnej wizyty. - Pewnie, że masz.
Poprosiłeś, żebym umówił cię na badanie ciśnienia,
pamięci, cholesterolu.
Myślałeś, że się nabiorę?
Że na co się nabierzesz? Ja mówię zupełnie poważnie.
Prawie ci się udało. Ale nie jadę.
Popełniłeś błąd.
Po cholerę miałbym sprawdzać cholesterol,
skoro wiadomo, że jest tragiczny?
To strasznie dziwne!
Bo myślałem…
Dziwne.
Próbujesz zmanipulować kogoś, kto o manipulacji wie wszystko.
Jak mogłem o tym zapomnieć?
Może powinieneś sprawdzić swoją pamięć.
Przepraszam, ale musisz przyznać, że twoja się pogorszyła.
Nie zamierzam.
Nie chcę, żebyś postawił się w kłopotliwej sytuacji na pogrzebie.
To mnie ma być głupio na pogrzebie
kobiety, która nawet nie umiera?
Dobre sobie.
Przy okazji, wiesz kto tam się zjawi.
Nie!
Tak.
Imprezowy Robert!
Myślałem, że on odszedł w 1987 roku.
Wraca, żeby udowodnić, że wciąż jestem w formie.
Będę brylować dzięki starym historyjkom, tak jak podczas pobytu w Irlandii,
kiedy narodził się Imprezowy Robert.
Wcale nie musisz nim być.
Możesz być Zwykłym Robertem.
Albo nawet Cichym Robertem.
- Dzisiaj rządzi Imprezowy! - Ale to dopiero jutro.
Nie poprawiaj Imprezowego Roberta.
Powinieneś zabrać wypiekacz do chleba.
Za dużo bolesnych wspomnień.
Na pewno?
Choć uwielbiam zapach świeżego pieczywa.
I chcę, żeby towarzyszył ci w nowym życiu.
- Dziękuję. - Jasne.
Korzystaliśmy z niego w ogóle?
Tak mi przykro. Jak się trzymasz?
W porządku, tylko…
Wiedz, że będę cię wspierać.
Dziękuję.
To wiele dla mnie znaczy.
Twoje wsparcie jest bezcenne.
- Idę spakować Lego. - Jasne.
Nie rozmawiałam z nim, odkąd zerwaliście.
Chciałam sprawdzić, jak się trzyma.
Wybierać między tobą a swoją córką? No weź.
To on się wycofał z naszej umowy.
Nie zrozum mnie źle. Jestem po twojej stronie.
Dziękuję.
Tylko szkoda, że tyle czasu był w związku,
który nie był dla niego dobry.
I dla ciebie też!
Wiesz, co będzie do tego pasowało? Srebrna zastawa.
Chcesz ją? Wiem, jak lubisz błyskotki.
Jesteś pewna? Mam wrażenie, że cię naciągam.
Dajesz mi tyle drogich rzeczy…
To dla mnie bardzo ważne,
żebyśmy się nie kłócili o rzeczy.
- Co nie? - No raczej.
Przyniosę go.
Dzięki.
- Barry? Chodź. - Tak?
Słuchaj. Brianna straszliwie robi cię w konia.
Daje ci wszystkie drogie rzeczy, których nikt nie używa,
a ona zatrzyma sobie te praktyczne.
To nie może być prawda.
Patrz, jakie świetne urządzenie do sufletów mi dała.
Kiedy ostatnio robiłeś suflet?
- Masz rację, kantuje mnie. - Tak.
Zrobię ci listę potrzebnych rzeczy.
- Ale zostawisz mi rakietnicę do sushi? - Jezu.
Ciężko się rozstać.
Mamo?
- Nic ci nie jest? - Nie.
Tylko się trochę naćpałam.
Mieliśmy przyjść?
Musimy poważnie pogadać.
Siadajcie.
Jak wiecie, w czwartek umieram.
- Czyli to wciąż aktualne? - Tak.
Musicie obiecać, że jak mnie zabraknie,
zawsze będziecie o siebie dbać.
Oczywiście.
Możemy przestać mówić o śmierci?
Nie. I pora omówić wasz spadek.
Bud, zostawiam ci…
zgodę.
Słucham?
Zostawiam ci zgodę.
Na sprzedaż mojej połowy domku na plaży?
Nie, on będzie należał do Grace.
Psujesz moment, więc powiem po raz trzeci.
Zostawiam ci…
zgodę.
Dobra.
Dzięki.
A tobie, Coyote, zostawiam cały mój doczesny majątek.
- Co? - Zapisałaś wszystko jemu?
Nie wszystko. Tobie zostawiam…
Zgodę. Tak, wiem, słyszałem.
Obaj możecie korzystać ze spadku w sposób, jaki uznacie za słuszny.
Ja na pewno.
Mój to tylko słowo.
Tak jest.
Zgoda.
Pani Hanson?
- Youko, asystentka pana Fujibayashi. - Miło mi.
Cieszy się na spotkanie z panią i panią Bergstein.
- Frankie nie mogła przyjść. - Zachorowała?
Zdrowa to ona nie jest.
- To może być problem. - Dlaczego?
Spodobała się panu Fujibayashiemu w Shark Tank.
Docenia pani głowę do interesów,
ale interesuje go spotkanie z waszym duetem.
Przełożę spotkanie.
Proszę się nie martwić. Wróci na wiosnę.
Nie, musimy to załatwić teraz.
Prawda jest taka...
że ja też jestem nią.
- Też? - To ja piszę materiał.
Jak Simon & Garfunkel.
Simon tworzył, a Garfunkel to nikt.
Ma anielski głos. „Bridge Over Troubled Water”?
Tak, ale chodzi o to, że pan Fujibayashi nie zawiedzie się,
gdy spotka się ze mną.
Tu jestem.
Witam żałobników. Smacznego!
Najpierw się napiję.
Przyszłaś na trzeźwo? Amatorka.
Przywiozą jedzenie z Del Taco,
mamy też mrożony jogurt z dodatkami.
Nie wierzę, że Frankie nas do tego zmusza.
Nie można źle mówić o zmarłych, kiedy stoją koło nas.
Frankie, tak mi przykro z powodu twojej śmierci.
To nic. Wrócę.
Jeśli jakaś krowa będzie na ciebie dziwnie muczeć, przywitaj się.
Świetnie wyglądasz.
Bo jestem dziś Imprezowym Robertem.
Super. Ktoś musi rozruszać tych sztywniaków.
Jakby nigdy wcześniej nie byli na pogrzebie.
Hej.
- Dobra. - Słyszałem o wszystkim.
Nie mogę sobie wyobrazić, jakie to musi być trudne dla Barry'ego.
Słucham?
Bez przerwy myślę o tym dzieciaku.
Facet ma ze dwa metry.
Jego serce na pewno jest wielkie.
Nie mam przy sobie telefonu z powodów niezależnych ode mnie,
ale jak go zobaczysz,
dasz mu ten numer i powiesz, żeby do mnie zadzwonił?
Dziękuję.
- Cześć. - O nie.
Coyote mi powiedział. Czy Barry ma dobrego terapeutę?
Mój jest świetny, choć trochę drogi.
Byłoby ładnie z twojej strony, gdybyś ty zapłaciła za terapię.
Słucham?
Jak coś zepsujesz, to powinnaś za to zapłacić.
Jeszcze do mnie mówisz?
- Rozmawiacie o Barrym? - Martwię się o dzieciaka.
Hej.
Hej!
Ja też jestem dzieciakiem.
Wy…
gnoje!
Muszę się z tym pogodzić.
To pierwszy z moich ostatnich posiłków. Z kategorii „smaki Azji”.
Przestań się męczyć, kochana.
Żadnego widelca. W życiu.
Nie będę obrażać Chińczyków i makaronu.
Jest jedna dobra strona w umieraniu za młodu.
Nigdy nie stanę się żałosną staruszką,
która je chiński makaron widelcem!
Rozkręćmy tę stypę.
Wszyscy do ogrodu!
Ciekawy akcent.
A po co ta muszla?
Pewnie nie było tu dość irytująco.
Witajcie na pogrzebie Frankie.
I pamiętajcie, kochani,
że żaden pogrzeb nie obejdzie się bez świetnej zabawy.
Zanim pójdziemy na plażę,
pamiętajcie, że wszyscy macie wygłosić mowy pożegnalne.
Co?
Nie chcę wywierać presji, ale to będą ostatnie słowa, jakie usłyszę.
Więc niech będzie wzruszająco, zabawnie, prosto z serca i urzekająco.
Niewygórowane wymagania.
Każdy dostanie 12 minut.
Możecie je przekroczyć, ale zabronione jest skracanie przemów.
- Mogę nie brać udziału? - Nie.
Ja tak właściwie pani dobrze nie znam.
Postaraj się.
Ale super!
Podsumowując, uważamy, że połączenie naszego pomysłu
z państwa technologią umożliwi powstanie
nowej ery w świecie toalet dla seniorów.
Czy są jakieś pytania?
Fenomenalnie, proszę pani.
Liczby robią wrażenie. No i to…
Dziękuję.
Proszę podejść.
Pani produkt pasuje do naszej marki.
Pani i pani Bergstein byłyby bardzo cenne dla naszych interesów w Stanach,
a być może na świecie.
Czyli jesteśmy partnerami?
Pomyślna współpraca
powstaje na silnych fundamentach.
Na zaufaniu.
Zna pani japońską tradycję nomikai?
Oczywiście.
Wzniesienie toastu z przyjaciółmi, pracownikami, potencjalnymi partnerami…
Dołączy do nas pani na łyka sake?
Jeśli przez „łyka sake” ma pan na myśli „rzekę sake”.
Jest pani fajniejsza, niż się wydaje.
To nie było oczywiste po tym…?
Jestem ciekaw, jaką pani wybierze piosenkę na karaoke.
Proszę teraz wybaczyć.
On chyba żartuje z tym karaoke?
Mówi poważnie. To jego ulubiona rozrywka.
No tak.
Całe sake w San Diego nie wypchnie mnie na scenę.
Nawet pod prysznicem nie śpiewam.
Dla pana Fujibashiego karaoke jest bardzo ważne.
Dla niego oznacza poddanie się ocenie zespołu.
Nie chcę nic mówić, ale ja się jej i bez tego chętnie poddam.
Może po prostu wypiję więcej?
Obawiam się, że odbierze to jako wywyższanie się nad innych.
- A to niedobrze? - To źle.
Ja pieprzę.
Nie mamy całego dnia.
Ona jutro umiera.
Trudno napisać mowę, kiedy tak stoisz
i mnie popędzasz.
Też mi komik.
Może ty wygłosisz wszystkie przemowy?
Dostaniesz wszystko. Mowy też powinieneś wziąć.
Rozumiem. Jesteś na mnie zły z powodu spadku.
Tata zawsze mówił: „To sprawiedliwe, choć nierówne”.
Zainwestował też w coś o nazwie Betamax,
więc sam, kurwa, oceń.
To okropne dyskutować o tym w dniu śmierci mamy.
Mama dziś nie umiera. To jutro.
Co ty tam wiesz.
Pięknie ci idzie.
Tego nie mów.
Czemu to w ogóle robimy? Grace powinna przemawiać.
Czemu jej tu nie ma? To dziwne.
Mamo, gdzie jest Grace?
Gdzie indziej, oczywiście. Chyba jej to nie obchodziło.
Wracajcie do pisania miłych rzeczy o mnie, do cholery!
Tego nie mów.
Tu Frankie. Oddzwonię, chyba że minął czwartek.
W takim przypadku spójrz w gwiazdy i czekaj na znak.
Odbierz wreszcie ten cholerny telefon!
Wiesz, że bez ciebie nie mogę zaśpiewać!
Mamy szansę na umowę. O ile tylko szybko tu przyjedziesz.
Próbowałam zyskać na czasie.
Stoję przed barem i myślą, że się zgubiłam.
Wiem, że zepsułam twoją maszynę do karaoke, ale…
Cholera, przecież zwaliłam to na wnuka.
Obiecuję, że kupię ci nową,
ale musisz tu przyjechać…
- O, to tutaj. - Tak.
Wnuk zepsuł mój GPS.
- Ale zadziałał! - Tak.
- Chodźmy na karaoke. - Już idę.
Musimy wejść tam razem.
Hej. Innych już nie było.
- Co tu robisz? - Zaprosiłaś mnie.
Z czystej uprzejmości.
- Dobra, to idę. - Teraz już nie możesz.
Wyjdę na zdzirę, która kazała ci iść.
- No bo kazałaś. - A teraz każę ci zostać.
Właściwie to zrób coś dla mnie.
Przekonaj wszystkich, że od zerwania świetnie się trzymasz.
Dlaczego?
Bo nikt nie pyta mnie o moje samopoczucie, to jakaś masakra.
Jak powiesz, że się trzymasz, to może skapnie mi trochę współczucia.
Dobra. Ale zabieram zwykłe talerze.
Dobra.
- Zanieść to do kuchni? - Tak.
Drodzy zgromadzeni, Frankie nie umrze, dopóki żyje w naszych sercach.
I na tej plaży. Tam jest.
Próbowała przedłużyć zielone światło,
żeby starsi ludzie mieli czas przejść przez ulicę.
Ale była bliska porażki, aż zjawiła się Grace.
Ja właściwie lepiej znam Grace niż Frankie.
Całe szczęście, że ona jeszcze żyje.
Ona żyje, nie?
Chryste.
Frankie wymyśliła wspaniały pomysł na wibrator…
Cholera, to była Grace.
Pieprz się.
Frankie.
Wszyscy chyba zrozumieliśmy dziś coś o tej wspaniałej kobiecie.
Nie można o niej myśleć, nie myśląc równocześnie o mamie.
Spróbuj, kurwa!
Dobrze!
Dobra.
Pamiętam, jak kiedyś przyszły…
One?
Już, złaź stąd.
Frankie!
Nie zauważyliście, że to mój pogrzeb?
Ktoś musi mieć jakieś historyjki o Frankie bez Grace.
No przestańcie!
Nie jestem tylko częścią duetu.
Mam też karierę solową.
Jak ten koleś ze świetnym głosem, który odszedł z Journey.
Nowy jest fantastyczny.
Ktoś odszedł z Journey?
Ten seksowny Filipińczyk?
Ktoś? Coś?
Chwileczkę!
Nie.
Jak to możliwe, że po wszystkim, co zrobiłam,
wasze wspomnienia o mnie dotyczą Grace?
Jak to się stało, że gram drugie skrzypce we własnym życiu?
Wiecie, że od lat maluję.
Przecież robię to bez Grace.
Macie anegdotki o malowaniu?
Malowanie to samotna czynność. Nie daje nam pola do popisu.
Pamiętam ten twój znakomity obraz
kobiety, która wyglądała jak Dracula,
piła martini i …
Może nie dokończysz tej opowieści?
Dlaczego?
Wiecie co, odchodzę.
W ogóle też,
ale najpierw stąd!
Rozumiem, że to zagmatwane.
Dokąd idziesz?
Namalować coś innego niż Grace.
To był portret Grace.
Do diabła.
Dziękuję, że powiedziałeś, że dobrze się masz po rozstaniu.
Podziałało?
Niezbyt. Najwyraźniej po prostu bardziej cię lubią.
I to cię dziwi?
Nasz wspólny przydomek to „Barry”.
W każdym razie dzięki.
Wiem, jak trudno jest udawać, że wszystko w porządku.
Właściwie...
to nie było trudne.
Dobra.
- Dlaczego? - Bo nie udawałem.
Czuję się dobrze.
Ty nie?
Tak.
Jasne.
Całkowicie.
I to nawet super.
Bo trochę mi ulżyło.
Mogę spędzać czas z Molly i nie martwić się o ciebie.
Może pomyślę o drugim dziecku.
Pasuje mi to.
To dobrze.
I ty też świetnie sobie radzisz.
Masz ledwie 41 lat, świat stoi przed tobą otworem.
Nie masz pracy, więc możesz robić, co chcesz.
Nowy początek.
Tak mnie rajcuje przyszłość.
I powinna.
Przepraszam, to z pracy.
Nie jestem wolny jak ty.
Hej.
Tak.
Co tam?
- Czekajcie. - Co?
Mam.
- Historię o mamie. - Nie o Grace? Na pewno?
Tak. Nie ma nic wspólnego z Grace.
To historia, jak mama zmieniła całe moje życie.
W zeszłym roku poprosiła, żebym pomógł jej coś przestawić.
Wiadomo, pudło wibratorów, toaletę, normalka.
I wtedy zobaczyłem portret
niezwykle pięknej kobiety.
Aż mi szczęka opadła.
Wtedy ta kobieta się pojawiła i do tej pory jestem w niej zakochany.
I bierzemy ślub.
Bez mamy nigdy by do tego nie doszło.
Nie wiem, czy o tym wiesz,
ale Frankie mi kiedyś powiedziała, że to było zaplanowane.
Chciała nas zeswatać.
- Co? - Rany.
Świetna historia.
Co ci znowu nie pasuje?
Właśnie się dowiedziałem, że mama dała ci nawet moją byłą.
Będziesz o to zły?
I kto uratował nas od niedźwiedzia?
Sonia, kelnerka z Dottie's Cafe.
Okazało się, że jej ojciec był białoruskim treserem niedźwiedzi ze Smoleńska.
I co sądzisz o mojej pamięci?
Nie wiem, czy ta historia jest prawdziwa,
ale pamiętasz ją co do szczegółu.
Jesteście przeuroczy.
A Imprezowy Robert? No weźcie!
Jak to możliwe, że ukrywaliście takie cudeńko?
Nie wiem, czy takie z niego cudeńko. Widziałeś go na scenie?
Proszę cię.
Widzę, że się zaprzyjaźnimy.
Nie, dziękuję.
Miałem szczęście.
Jeśli chcecie wiedzieć, jak się zeszliśmy z Solem, trzymajcie się.
To był piękny wiosenny dzień.
Tak było.
Byliśmy w New Haven w Connecticut.
Byliśmy w barze na molo i pamiętam, że Sol właśnie zjechał
nieuprzejmego kelnera.
Pił martini z dodatkowymi oliwkami.
Nie musisz opowiadać…
Nigdy tego nie zapomnę.
Błękit nieba podkreślił kolor jego pięknych oczu.
Wciąż pamiętam jego zieloną koszulę z podniesionym kołnierzem.
To pewnie stąd Grace to wzięła.
- Robert? - Tak?
Chyba mieszasz fakty.
Nie byliście w hotelu w Nowym Jorku?
Nie pocałowaliście się w windzie?
Boże, Sol.
Nie, nic nie szkodzi.
Starość nie radość.
Oglądaliście wczoraj mecz?
Ja nie, ale podobno niektórzy oglądają takie rzeczy.
To była twoja szansa.
CZYNNE DO PÓŹNA
A masz, Neil Diamond!
Dam panu 50 dolarów, jeśli podłoży pani ogień.
Pani kolej.
Coś mi się właśnie przypomniało.
Zadzwonię jutro, dobrze?
Grace.
Cieszę się z pani toalety
i na myśl o pani piosence.
- Wróćmy może do toalety. - Po piosence.
Wolę odwrotną kolejność.
No dalej.
Wszyscy śpiewali.
Nie zaśpiewa pani gorzej niż Youko.
Dziękuję panu.
Powitajmy na scenie naszą ulubioną Amerykankę.
Grace!
- Grace! - Nie, panie Fujibayashi…
Szanuję pana, firmę
i pańską wersję „Sweet Caroline”, ale nie mogę.
- Musi pani. - Nie.
Naprawdę nie mogę.
Występ przed publicznością to mój największy koszmar.
Mój też.
Świetna zabawa, co?
Pani kolej.
Nie rozumie pan? Nie mogę, kurwa!
W japońskiej kulturze niestosowne jest
okazywanie braku szacunku partnerowi.
Też tu mamy coś takiego.
To pierwsza anegdota bez Grace.
Pójdę po nią, żeby tu przyszła
i usłyszała tę piękną historię.
- Może Coyote powinien? - Chcesz się podzielić po połowie?
Czy opowiesz całość?
- To moja historia. - Właściwie to nasza.
No tak.
Może ty i ja po nią pójdziemy?
Ja idę.
Udzielam sobie zgody na rozmowę z kobietą, która dała mi zgodę.
Ale czy masz już tę zgodę?
Ona jeszcze nie umarła.
Napisy: Aleksandra Lazic