NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Cześć, laska.
Upaliłaś się?
Nie.
Gapię się w otchłań, która była moim życiem.
To mój ostatni obraz.
Podoba mi się. Minimalistyczny.
To idealnie.
Wiodłam małe, nic nieznaczące życie w ogromnym cieniu chudej alkoholiczki.
Przestań. Wszyscy się o ciebie martwią.
Nikt nie chce, byś sama udawała śmierć. Wróć na swój pogrzeb.
Coyote ma ci coś do powiedzenia.
To historyjka o Frankie. Ani odrobiny Grace.
O tym, jak Coyote i Jessica się spiknęli?
Tak.
To kiepska historia.
Po prostu chcę być sama.
Ale ominie cię coś ważnego, co chcemy zrobić.
- Co? - Dobrze. No cóż.
Powiem ci, co takiego.
Od razu.
- Dobre wieści, zejdzie do nas. - Dobra.
A jeszcze lepsze: dzisiaj jest wasz ślub.
Przepraszam, Sol.
Nie, to nie twoja wina.
Po prostu…
jeśli taka noc…
która zmieniła całe nasze życie, może zostać zapomniana…
boję się, że o mnie też zapomnisz.
Masz rację. Mam problem.
Pójdziemy do lekarza, tak jak chciałeś.
Przepraszam,
że taki był ze mnie uparty drań.
Jesteś upartym draniem.
Tylko tak mogłem ją tu ściągnąć.
I ona udzieli ślubu.
- Zupełnie mi się to nie podoba. - Wiem.
Powinniśmy przynajmniej sami wybrać, kto udzieli nam ślubu.
Rodman?
Wybieramy Dennisa Rodmana.
Później zrobicie prawdziwy ślub. To tylko przedstawienie.
Czyli udawany pogrzeb zmieniamy w udawany ślub?
Wciąż powstają nowe święta. Coś w tym jest.
Zróbcie to. To nie będzie naprawdę, a mama się ucieszy.
Jak pokaz turniejów rycerskich?
Daję ci słowo, Jessica…
Nasz dzisiejszy ślub nic dla mnie nie znaczy.
To ma być mowa końcowa?
Nie.
Jeden ślub mi nie wystarczy, by zawrzeć całą moją miłość.
Nieźle wybrnąłeś.
- Sol, gdzie kwiatowe konfetti? - Zajmę się tym!
Już prawie skończyła się wódka? Przecież Grace tu mieszka.
Idź na górę.
Ma wódkę w łazience, w sypialni i na korytarzu.
Coś niebieskiego.
Nie.
- Coś starego? - Nie.
Dlaczego oni tu jeszcze są?
- Pogrzeb powinien się już skończyć. - Pogrzeb się skończył.
Frankie uciekła.
Teraz chcemy sprawdzić, czy ślub jej się bardziej spodoba.
A będzie prawdziwy?
To na razie niejasne.
Co ty robisz z moją wódką z piętra?
Hej. Rozmawiałem z Taneth.
Wygląda na to, że było kilka zwolnień.
Oj, Barry.
Też jesteś samotny i bez pracy?
Nie. Na szczęście moja praca jest stabilna.
Ale Mallory wkrótce będzie musiała odejść.
- Jaja sobie robisz? - Nie.
Chciałem odejść w ramach protestu, ale ostatnio miałem w życiu
- dość ciężko. - To przez to, że wycofałam
masło do oczu? Zadzwonię do Taneth. Daj mi telefon.
- Jak zadzwonię z mojego, to nie odbierze. - Nie chodzi o masło.
Uważa, że Mallory jest słaba.
Podobno jest kiepską liderką.
Taneth to mściwy potwór.
I to nie w dobrym znaczeniu.
Dobrze.
Zajmę się tym. Tylko nic nie mów Mallory.
Jasne.
Ale nie umiem kłamać.
To lepiej idź.
Ale będę musiał skłamać, dlaczego już idę.
Tracę nad sobą kontrolę
- od tych wszystkich kłamstw… - Barry! Wynoś się stąd.
Mówię tylko, że obowiązkiem spadkodawcy
jest określenie, na co wydaje zgodę spadkobiercy.
Przestań już.
Po pierwsze ogłuchnę od tego, a po drugie jesteś dorosły.
Tylko ty możesz dawać sobie na cokolwiek zgodę.
Masz rację. Nie potrzebuję pozwolenia.
- To ja go udzielam. - Tak.
Jestem zgododawcą.
Hej, Allison.
Wiesz co?
Mogę robić, co chcę. Mogę nawet rzucić pracę.
Nie. Potrzebujesz na to mojej zgody.
Nie rozmawiam z tobą.
Nie odzywałam się do ciebie, póki nie zaczęłaś gadać.
To niemożliwe.
Bo ci powiedziałam, że się nie odzywam.
Wcześniej nie mogłam ci powiedzieć, bo nic nie mówiłam.
Podobno zwiałaś z pogrzebu.
Wzruszyły mnie te piękne rzeczy, które wszyscy o mnie mówili.
Tylko o mnie.
O tobie nie wspomnieli ani razu.
To dobrze. W moim wieku zawsze doceniam,
gdy nie mówi się o mnie na pogrzebie.
Jak poszło spotkanie?
- A sprawdzałaś swój telefon? - Nie.
Było super.
Nawet lepiej.
Lepiej niż super.
Ale zostawiłaś mi wiadomość. Po co dzwoniłaś?
Żeby się pochwalić, oczywiście.
Nie wierzę ci. Sprawdzę wiadomości.
Muszę tylko znaleźć telefon,
zanim umrę. Do diabła.
Dobrze, dziękuję.
Do zobaczenia.
- Z kim rozmawiałeś? - Z moim internistą.
Umówiłem się na wizytę
i dał mi już namiar na neurologa.
Powinniśmy pomyśleć o przygotowaniu domu
na przyszłość.
Przyczepimy karteczki, żebym pamiętał o ważnych rzeczach,
takich jak wyłączenie kuchenki.
Potem obejrzymy Memento i zobaczymy, jak Guy Pearce sobie z tym radził.
Przygotujemy też plan na przyszłą opiekę dla mnie,
żeby wszystko nie spadło na ciebie.
- Biorę to w swoje ręce. - Widzę.
Przeszedłeś od zaprzeczania prosto do działania.
Tak to się robi.
- Ominęliśmy fazę smutku i wzruszeń. - I o to chodzi.
Ale w tym jestem najlepszy.
No cześć.
Nic ci nie jest? Już się zaczęłam martwić.
Wszystko dobrze.
To był jakiś nagły napad uczuć.
Ale…
dzięki za…
to, że mnie objęłaś.
Lubisz swoją pracę, Mal?
- Co? - Zastanawiałaś się może,
czy nie stać cię na coś więcej?
Gadasz jak rekruter z Herbalife.
W Say Grace marnujesz się jako służka Taneth.
Wypraszam sobie, nie jestem już służką.
Kierownictwo uważa mnie za dowódcę.
No tak. Ale jesteś kreatywna, tak jak ja.
A tacy jak my zawsze są pomijani
- w korporacjach. - Nie czuję się pomijana.
Myślę, że wkrótce zmienisz zdanie.
Więc powinnam rzucić świetną pracę, żeby robić to, co ty.
Ciekawe.
Bo nie potrzebujesz Taneth.
Wiesz, co myślę? Że jest ci teraz smutno
i jesteś zazdrosna o mój sukces w twojej byłej pracy.
Pewnie chcesz, żebym była nieszczęśliwa jak ty.
Boże.
Nigdy nie będziesz tak nieszczęśliwa jak ja.
Darmowe napoje to nie powód, żeby tak to wykorzystywać.
Ja nie prowadzę.
Mieszkam na piętrze.
Może ktoś będzie musiał zawieźć cię na górę.
Zawsze w najbardziej logicznym miejscu.
Mamo, ceremonia gotowa, ty zaczynasz!
Już idę!
Odbierz wreszcie ten cholerny telefon!
Wiesz, że bez ciebie nie mogę zaśpiewać!
Mamy szansę na umowę.
Co to za mina?
To mina pod tytułem „no proszę, proszę”.
Myślałam, że „wzdęło mnie”.
Są podobne.
Ale ta jest z serii „ktoś nie dobił bez Frankie interesu”.
Witajcie.
Jesteśmy tu, by uczcić związek Coyote i Jessiki.
Kto ci dał tę robotę? Co ty wiesz o jakichkolwiek związkach?
Módlmy się, żeby Coyote i Jessica
byli dla siebie dobrymi partnerami, którzy zawsze się wspierają.
Módlmy się też, żeby Jessica nie wbiła mu noża w plecy.
I żeby mogli na sobie polegać.
I gdyby Jessica była na łożu śmierci,
żeby Coyote dobrze się zastanowił, zanim pójdzie na jakieś spotkanie.
A jeśli Coyote został porzucony przez Jessicę
w najważniejszym dniu ich kariery?
Ta wymiana zdań
trochę zakłóca przebieg ślubu.
Przykro mi, drodzy goście,
ale Grace jest smutna, bo dowiedziała się, że jej kariera
nie rozśpiewa się sama.
A ty nigdy nie przestajesz śpiewać,
ale jak akurat cię potrzebuję, to sobie znikasz.
Zepsuła moją maszynę do karaoke i zwaliła to na swojego wnuka.
Można zwalać to na dzieci?
To raczej nieładnie.
Mam nadzieję, że cieszysz się z tego okropnego spotkania.
Jak jutro umrę, będziesz się czuła jeszcze gorzej.
A jak jutro nie umrzesz, będziesz się czuła jak idiotka.
Data mojej śmierci jest prawdziwa.
Jedyna prawdziwa rzecz z tym związana to moje ataki paniki.
Przykro mi, że moja śmierć tak na ciebie wpłynęła.
Też się z niej nie cieszę.
To dlaczego tak dobrze sobie z nią radzisz?
To się nazywa akceptacja.
To się nazywa ulga!
To nie ulga.
Gówno prawda.
Tak chcesz się stąd wyrwać, że nawet nie próbowałaś się zbuntować.
Nie wiesz, co się dzieje w mojej głowie.
Wiem, bo mi wszystko mówisz. Każdą myśl.
Mam do ciebie pytanie.
Dlaczego nie chcesz zostać do prawdziwego końca?
A jeśli nie chcę całego tego syfu, z którym to się wiąże?
- O czym ty mówisz? - Nie śmierci się boję.
Boję się, że zachoruję i nie będę mogła chodzić,
używać rąk ani niczego, dzięki czemu jestem sobą.
Wielkie mi rzeczy.
Nie możesz jeść już pałeczkami.
Malować też nie mogę.
A WIĘC NIE ŻYJESZ
O Boże.
Umarłyśmy?
Tak, zabiłaś mnie.
Wiedziałam.
- Jesteś moją morderczynią. - Dlatego nie lubię się przytulać.
Nic dobrego z tego nie wychodzi.
Ale to miałam być tylko ja.
Co ty tu robisz?
Bo zawsze zaciągasz mnie tam, gdzie nie chcę iść!
Ale w przeciwieństwie do tej świątecznej sztuki z psami
tym razem się stąd wynosimy.
Jasne, idź. Przecież tak działa niebo.
Przeczytaj ulotkę.
„W razie problemów zgłoś je osobie prowadzącej sprawę”.
Spójrz na menu, są dwa do wyboru.
„Co chcesz” albo „co chcesz z serem”.
- Wybieram dwójkę. - Ja z nimi pogadam.
Wykręciłam się od współdzielenia domu letniskowego, z tym też dam radę.
Czemu krzyczysz?
Nie krzyczę.
O Boże.
Mam słuch jak dziecko.
I mój artretyzm jest jak u dziecka.
Nie przyzwyczajaj się. Nie zostajemy tu.
Rozumiem, że musisz wracać.
Ale ja się pogodziłam, że to koniec.
To nie pierwszy raz, gdy myślałyśmy, że nasze życie się skończyło.
Byłyśmy pewne, że to koniec, kiedy mężowie nas opuścili.
Ale wtedy miałam tylko złamane serce.
Teraz całe moje ciało się rozpada, a będzie tylko gorzej.
Nie wiesz tego.
Pamiętasz pierwszy wieczór w domku na plaży?
Nie wyobrażałyśmy sobie przyszłości, a na pewno nie lepszej
niż wszystko, co było wcześniej. Ale udało się i to nasza zasługa.
Wspólna.
Przysięgam ci, że to nie koniec,
a być może najlepsze dopiero przed nami.
Mogłaś mi to powiedzieć, zanim poraziłaś mnie prądem.
Mamy zapukać do bram nieba?
Cześć, dziewczyny.
Boże.
Wyglądasz dokładnie tak, jak myślałam.
Nie. Nie jestem Wszechmogącym.
Ani trochę. Jestem Agnes.
Zwykły anioł z klasy robotniczej.
Od 250 lat mnie nie awansowali,
ale wśród korzyści jest praca w niebie.
Zerknę tylko na wasze dane
i w mgnieniu oka zakwateruję was w waszych nowych domach.
I to dosłownie.
Zanim zaczniesz mrugać, musisz zrozumieć, że to pomyłka.
- Tak. - Kochana…
Nie pierwszy raz to słyszę.
Ale ja naprawdę nie powinnam tu być.
Ma rację. Miałam być tylko ja.
Sprawdzę dokumenty.
Wiesz co? Masz rację.
Zaszła pomyłka.
To się czasem zdarza.
Ale można to łatwo naprawić.
ZWROT
Skoro wyciągnęłaś pieczęć, przystawisz ją też na moich papierach?
Powinnam wrócić z Grace.
Przykro mi, ale to niemożliwe.
Twoje nazwisko jest na liście.
Nic nie rozumiesz.
W pojedynkę sobie nie radzimy.
Beze mnie całkowicie się tu pogubi.
Nie martw się, Grace. Niedługo dołączysz do Frankie.
I nie smuć się tak, jeszcze nie widziałaś swojej pracowni.
Znów możesz malować.
Niebo wygląda super, a wiem, że na dole będzie ciężko
i nie będę mogła zrobić wszystkiego, co chcę,
ale jeśli nie mogę być z Grace,
będę tak cierpieć, że całe niebiańskie zapasy sera nie pomogą.
Bardzo mi przykro.
Ale zasady to zasady.
Pora się pożegnać.
Nie potrafię się z tobą pożegnać.
Nie chcę się z tobą żegnać.
Nie spędziłyśmy razem dość czasu.
Szkoda, że nie znałam cię w dzieciństwie.
Byłabym zupełnie inną osobą.
Kocham cię, Grace.
Ja ciebie też, Frankie.
Hej, dziewczyny.
Czas ucieka.
Ale nie mogę pozwolić wam
na wzięcie pieczęci, która jest po prawej stronie biurka,
i przystawienie jej na twoich papierach.
Nigdy bym tego nie zrobiła.
Przepraszam, muszę się na chwilę odwrócić.
- Myślisz o tym, co ja? - Piękne krzesło. To CB2?
Drogie panie, nie mogę wiecznie gapić się w nieskończoność.
Gotowa?
ZWROT
Pa, dziewczyny.
O Boże. Mamo!
Mallory, pomóż jej!
O rany. Nic ci nie jest, mamo?
- Już dobrze. Nic nam nie jest. - Żyjecie?
To tylko jet lag.
- Jak długo byłyśmy nieprzytomne? -Dwie, trzy sekundy.
Tylko?
A wydawało się, że dłużej.
- Cieszę się, że tu jesteś. - Ja też.
Ale musisz mówić głośniej.
- Kochanie, nie trzeba. Jedźmy już. - Chwileczkę.
- Stary, to Uber. - Dobra.
Przepraszam.
To najszczęśliwszy dzień mojego życia i chcę, żeby wszyscy o tym wiedzieli.
- To był idealny ślub. - Tak.
Żadnej rodziny.
Wsiadajcie już!
- Kocham cię. - A ja ciebie.
- Dobra. - Jedźmy!
NOWOŻEŃCY
Wzięliśmy ślub!
Wezwałam was tutaj, bo jeden z uczniów, Acorn,
ma problem z Budem.
Nic nie zrobiłem.
- I kto daje tak na imię dziecku? - Ja.
- Świetne imię. Czyli Żołądź, nie? - O co chodzi z Budem i Acornem?
Za każdym razem, gdy przyjeżdża do szkoły, rozkleja się. A naprawdę się staram.
Uśmiecham się,
robię śmieszne miny.
Twoje miny też mnie denerwują.
Jest tak źle, że do dużej przerwy nie może się uspokoić.
Może Fred potrafi wyjaśnić,
co wywołuje taką reakcję u Acorna.
Wiem, w czym problem.
Mam bardzo szczerą i otwartą relacją z synem,
a kiedy pyta, czemu tatuś mieszka w obskurnym hotelu przy autostradzie,
odpowiadam, że to dlatego, że adwokat mamy był tak dobry,
że tatusiowi nie zostały żadne pieniądze.
- A ja byłem mamy adwokatem? - Miło cię znów widzieć.
Fred, może wyjaśnij Acornowi,
że nie musi się tym zamartwiać.
Dobrze. Tuż po tym, jak powiem mu,
że święta w tym roku nie będą zbyt radosne.
- Rany. - Muszę już iść.
Muszę złapać ostatni autobus do hotelu.
Porozmawiam z synem.
- Dziękujemy pani. - Chwileczkę.
Jest też inny rodzic, tata Stephanie Rovener.
Ten będzie gorszy.
Mogę prosić o formularz zgody?
Dla…?
Dla mojego męża.
Niech podpisze i da sobie zgodę na rzucenie pracy.
Dziękuję.
- Nie przy dyrektorce. - Jest w środku?
Jest stąd inne wyjście?
Hej.
Hej. Jak się dowiedziałaś?
Barry mi powiedział. Gdzieś między pogrzebem, ślubem
- i porażeniem mamy prądem. - Wiedziałaś przede mną?
Dlatego mówiłaś, że nie potrzebuję Taneth.
Myślałam, że pomogę ci z twardym lądowaniem.
Dziękuję, że chciałaś mnie wspierać.
Chciałam się odwdzięczyć.
Nie wiem, czemu mnie zwolniła. Co ja takiego zrobiłam?
To przez to, że…
wycofałam masło do oczu.
- Tak myślisz? - Tak.
Zdecydowanie.
To moja wina.
Trochę mi to pomogło.
Hej, Brianna, słyszałaś, że dostałem podwyżkę i awans?
A to mi zaszkodziło.
Już tu nie pracuję i jestem bezrobotna, ale wciąż mogę cię zwolnić.
Daj spokój.
Dacie sobie radę.
Macie przed sobą lepszy świat
niż ten, gdy wasza matka otworzyła firmę.
Ma rację.
Wtedy nawet pracownicy nazywali ją Urodową Suką.
A jak mnie nazywali?
Skróciliśmy ksywkę twojej mamy.
Byłam tylko Suką?
Super. Jak w bajce.
A jaką ciekawą ksywkę mi nadali?
Mówiliśmy na ciebie…
Mallory.
Nawet nie zasłużyłam na brak szacunku.
Kiepsko.
Chciałem nadać ci ksywę, ale się nie przyjęła.
Jaką?
Makaron.
Gotowa, Makaron?
A mam wybór, Suko?
Myślę o założeniu nowej firmy.
Wchodzisz w to?
Okazuje się, że jestem wolna.
Chyba znalazłam idealną nazwę.
To znaczy?
Urodowa Suka.
- Możemy to przemyśleć? - Nie.
Co tu robimy?
- Zapomniałem o czymś? - Nie.
Nie mówiłem ci, bo to niespodzianka.
Więc…
kojarzysz to miejsce?
Niestety nie.
Może to pomoże.
Najlepszy knysz w Nowym Jorku.
Spróbuj.
Pyszne.
Jak ciastko z ziemniakami.
Wtedy też tak powiedziałeś.
Nadal nie rozumiem.
- Coś mi świta. - Dobrze.
To chodź ze mną.
O Boże.
Hotel, w którym to się stało.
Tak.
Jestem zaskoczony tym, jak dzielnie spoglądasz w przyszłość.
W którymś momencie
nie będziemy mogli już
wspominać pięknych chwil z naszego wspólnego życia,
ale może teraz nam się uda.
Może stworzymy nowe wspomnienie.
Świetny pomysł.
Pojedź następną windą.
My tu jesteśmy zajęci.
Żegnaj, Renee.
Joanne.
Tony. Crockett.
Tubbs.
Żegnaj, Fiono.
- Co robisz? - Stawiam czoła prawdzie.
Skończyłam z malowaniem.
Ja ci na to nie pozwolę.
Tak nas widzisz, prawda?
Tak.
Niesamowite.
Myślałam, że już nigdy nie wejdę do oceanu.
Razem możemy wszystko.
Weszłam tylko do kolan. Nie przesadzajmy.
Następnym razem wejdźmy do pasa i się wysikajmy.
Zachowujesz się jak dziesięciolatka.
Nie powiedziałaś „nie”.
I co teraz?
Napisy: Aleksandra Lazić