Skarbie, w jakim kolorze ma być nasz parasol plażowy?
Wybrałem indygo. Kurczę, nawet nie wiem, co to znaczy.
Masaż dla par ma nam robić babka czy facet?
Nie wiem, czy chcę iść z tobą na masaż.
Dlaczego?
Bo zawsze jęczysz, stękasz i mówisz rzeczy typu:
„Tak, właśnie tam. Nie przestawaj”.
Kocham masaże.
Muszą wiedzieć, że trafiają w odpowiednie miejsce.
Masażystki to lubią.
Zresztą jestem cały spięty.
Bo cały czas wisisz na telefonie.
Pracuję nad czterema projektami naraz.
Mamy różnych konstruktorów.
Wiesz co…
Ale wiesz co? Masz rację.
Odłożę to. Żadnych telefonów na wakacjach.
Chwilkę.
Cześć, tato. Nie, w porządku. Właśnie wylądowaliśmy.
Marcus, to ten.
WAKACYJNI PRZYJACIELE
Lot był w porządku. Tak, jestem tu z Marcusem.
Tak, nadal. Rozmawialiśmy o tym.
Wiem, tatusiu. Naprawdę go kocham.
Recepcja.
Poproszę z Maurilliem.
Przy telefonie, panie Parker.
Skąd wiedziałeś?
Po ośmiu czy dziewięciu telefonach
rozpoznaję pańską barwę głosu.
Chciałem się upewnić, że wszystko jest gotowe.
Tak, osobiście tego dopilnowałem.
Dom Pérignon, płatki róż na łóżku,
playlista z największymi przebojami Billa Withersa.
Jeśli po tym wszystkim odmówi, sam pana poślubię.
Dobra, Maurillio. Tylko nie ty…
Głos panu ucieka.
W porządku. Gracias.
Spójrz na nich, skarbie.
- Na tych oszołomów? - Co?
Dobrze się bawią. Musimy tego spróbować.
- To ma być zabawa? - Tak.
Wiesz, czemu nie ma wielu czarnych paraplegików?
Bo się nie wydurniamy.
Pędzą, jakby nie mieli ubezpieczenia.
O mój Boże. To nasz hotel?
Może uda nam się jeszcze znaleźć pokój w hotelu przy lotnisku.
Pan Parker! A pani to zapewne Emily. Jestem Maurillio, kierownik.
Skosztujcie naszych paletas z papai posypanych mieszanką guajillo i kakaowca.
Zdrówko! Cokolwiek to jest.
Pewnie jesteście ciekawi pokoju,
w którym być może czeka na was niespodzianka.
Niespodzianka?
Nie wiem. Przekonajmy się.
Dobrze.
Powiem coś pani.
Ten mężczyzna bardzo panią kocha.
To prawda.
Skąd pan wie?
Powiedzmy, że mam przeczucie.
Panie przodem.
Żeby pierwsza pani zobaczyła, co na panią czeka. Albo i nie.
Może nic.
- Co z tobą, człowieku? - Co?
- Pokapuje się! - Jest dobrze.
- Nie! - Tak.
- Nie! - Luzik.
- W końcu dotarliśmy. - Dziękuję.
Dobra.
Señora, oby na zawsze zapamiętała pani tę chwilę.
Do końca życia.
- Dobrze. - Musimy to uwiecznić.
Nie wiem, jak państwa przeprosić.
Goście z apartamentu prezydenckiego
musieli przepełnić jacuzzi.
Czyli dacie nam inny apartament?
Tak, oczywiście.
Dalibyśmy, gdybyśmy jakiś mieli.
Niestety nie mamy wolnych pokoi.
To czemu powiedziałeś: „Tak, oczywiście”, skoro nie macie wolnych pokoi?
A co z innymi hotelami w pobliżu?
Już sprawdzam. Mamy kontakt z wszystkimi pięciogwiazdkowymi hotelami.
Chwileczkę.
Sprawdzę też czterogwiazdkowe.
Wiele osób ma problem z trzygwiazdkowymi,
ale są równie dobre jak pięciogwiazdkowe.
Kto by potrzebował więcej niż trzech gwiazdek?
No i mamy.
Piękny pokój w jednogwiazdkowym hotelu zaraz przy lotnisku.
Żartujesz sobie?
Podobno najlepszy w okolicy.
Coś ci powiem. Dokładnie wszystko zaplanowałem.
Oglądanie wielorybów, degustację tequili.
- Zarezerwowałem kolację na plaży! - Maurillio!
Gdzie ten skurczybyk?
Maurillio! Mój amigo.
Dzięki za skuter.
Fale były normalnie zajebiste.
- Rany, a potem się ujaraliśmy. - Racja.
Wskoczyliśmy do wody i płynęliśmy wpław.
Zawróciliśmy, a skutera nie było.
Ale spokojnie, zrobiłam zdjęcie miejsca, w którym go zostawiliśmy.
Znajdziecie go, luz.
Spryciula z niej.
Dobrze, dziękuję, señora.
Nie ma za co.
Przepraszam, paniusiu z telefonem w torebce śniadaniowej.
Cześć. Jak się macie?
Ucinamy sobie pogawędkę, co?
Założyliście, że Maurillio z nikim nie rozmawia.
Przyłazicie tu i mi przerywacie.
Przykro mi, ale mamy poważny problem.
Trochę się stresuję.
Chcę na niego wrzasnąć. Mogę?
- Jasne. - Dzięki.
Nacieszcie się słońcem.
Maurillio, wiesz, jak ważna jest dla nas ta podróż.
Jasne, oświadczyny miały być idealne.
- Oświadczyny? - O kurczę.
- Skarbie. - Naprawię to.
Emily.
- Sorry, nie naprawię. - Wal się!
Zasłużyłem.
Chodź, porozmawiajmy.
- Tak. - Bawcie się dobrze.
- Odpisała? - Jeszcze nie.
To nie miało tak wyglądać.
Posłuchaj…
O Boże.
Zrobię to porządnie.
Dobra, spróbuję…
- Zgubiłem wątek. - W porządku, mów.
Mów dalej, proszę.
Kochanie…
- Ja cię! - Tyle dla mnie znaczysz.
Tak bardzo cię kocham.
Dzisiejszy dzień to jeden wielki chaos,
lubię kontrolę, spinam się, gdy coś nie idzie po mojej myśli
- i za dużo analizuję… - Kotku.
ale jedyną rzeczą, której jestem pewien,
jest to, że cię kocham.
Wyjdziesz za mnie?
Tak!
- Tak! - O Boże!
- Tak! Ja pierdolę, Maurillio! - Tak!
- Byłem twój po słowach… - Piękne.
…„jestem pewien, że cię kocham”.
No wiecie. Ty.
To było… Tak bardzo cię kocham, skarbie.
Kochanie, bardzo cię kocham.
I nieważne, że straciliśmy pokój.
Wiem, jak się starałeś.
Możemy koczować na plaży. Chcę być tylko twoja!
Nikt nie będzie koczował na plaży!
- Wybijcie to sobie z głowy. - Kocham was.
- Zatrzymacie się u nas. - Tak.
Niech to będzie nasz prezent zaręczynowy.
Tak.
- Nie, nie trzeba. - Poradzimy sobie.
Odrzucacie apartament prezydencki?
Jest w nim jacuzzi.
Wiem, że daliśmy czadu z wanną, ale nikt już nie dba o jakość.
Kazałam was ulokować w głównej sypialni.
Przesadzasz, dziewczyno.
Co? Nie.
Czujcie się jak u siebie.
Chcemy wam wynagrodzić to,
że nasze gówniane jacuzzi zrujnowało wam oświadczyny.
Słuchajcie, może…
tylko na dzisiaj.
Aż znajdziemy hotel.
- Tak! - Załatwione. Komu chce się pić?
Siadajcie.
Jak będziecie mieć ochotę poświntuszyć w nocy, nie martwcie się:
my się wydzieramy.
Nie wiem, z czego zrobione są te ściany, ale niczego nie słychać.
Słuchajcie.
Nie uwierzycie. Przed chwilą tam krzyknęłam.
Tak… słyszeliśmy.
Jesteście pewni?
Tak, na stówę.
Joł! Nie, wszystko wporzo.
Nie, to moja panna krzyczała. Jasne.
Słuchajcie, nie chcę być wścibska,
ale jesteście jakimiś miliarderami czy co?
- Czemu? - Apartament wygląda na drogi.
Superdrogi. Kompletnie się spłukaliśmy.
Tak.
Czemu go wzięliście?
Mój kumpel Charlie tu był i się nim zachwycał.
Jak już szaleć na wakacjach, to na maksa, nie?
I zbankrutować?
Kasę się zarobi.
Ja pracuję u lekarza, a Ron jest rangerem w parku.
Całkiem nieźle nam się powodzi.
Powtarzamy z Kylą, że jeśli mamy za dużo forsy,
to za wolno ją wydajemy.
Tak też można.
Mówią, że za kasę kupisz wolność,
ale jak być wolnym, stale myśląc o kasie?
Cóż, chyba płacę na wasz zasiłek.
Prawdopodobnie, Marcusie.
- Tak czy inaczej, za szczęśliwą parę! - Cudowną parę!
Jesteście zaręczeni!
Pycha.
Ron przyrządza najlepsze margarity na świecie.
- Kotku. - Dają kopa.
To prawda.
W którym parku pracujesz?
W Narodowym Parku Jaskiń Oregonu. W Oregonie.
Pracujesz w jaskiniach?
Jak Batman chronię stalagmity przed napalonymi dzieciakami.
Właśnie.
A wy?
Jesteśmy z Chicago.
Ja pracuję w finansach, a Marcus ma firmę budowlaną.
Pytanko. Dlaczego ta sól nie jest słona?
- Bo to koka. - Co?
- Daliście nam dragi? - Tak.
Myślałam, że jasno się wyraziłam.
- Mówiąc, że dają kopa. - Tak.
Dają kopa? To niezbyt jednoznaczne.
Co z wami nie tak? Kto dosypuje kokainę do margarity?
Ludzie na wakacjach.
Nie ćpam.
- Nawet na wakacjach? - Nie.
Prawie ci uwierzyłem.
- Prawie… - Dobre!
- Ale numer! Co za koleś! - Boże.
Mogliście nas uprzedzić, że dosypujecie kokainy do drinka.
Skąd ją wytrzasnęliście?
Przywieźliśmy z domu. To proste jak drut.
Woreczek w butelce szamponu.
Skanery nie wychwycą, psy nie wyczują.
O niebo wygodniejsze niż transport w tyłku.
Przegryzkę?
Chwileczkę.
Co znowu, skarbie?
Zarezerwowałem oglądanie wielorybów o 16.30.
Dopiero dotarliście.
Marcus lubi planować.
Wiesz co? No i bardzo dobrze.
Bo bez planu świat się sypie.
Śmieci nie zostają zebrane.
Zjeżdżalnie nie są budowane. Samoloty spadają.
Plany to podstawa.
Tak, to tylko oglądanie wielorybów.
Mam pomysł. Mieliśmy iść do wody.
Odprowadzimy was, a po drodze lepiej się poznamy.
- Co wy na to? - Przebierzmy się.
Wszystko mi się w was podoba.
Miało być ekskluzywnie.
„Ekskluzywne doświadczenie”. Tak pisali na stronie.
Wieloryby się z lekka wkurzą.
Kotku, to obrzydliwe.
Nie przeżyję, jeśli wsiądą na tę łódź.
Popłyńcie z nami naszą łodzią.
- Niezły pomysł. - Chwila. To wasza łódź?
Na czas pobytu. Wynajęliśmy ją. To co?
Jestem za, jeśli ty jesteś za.
Dacie nam chwilkę?
- Pogadam z moją panią. - Nie ma sprawy.
Zaraz wrócimy.
- Kotku? - Tak?
Jak to możliwe, że już wymiotują?
Nie wydaje ci się to dziwne?
- To… - Nie są dziwni?
Są chyba jedynymi ludźmi, którzy przemycają dragi do Meksyku.
- No nie wiem. Chrzanić to. - Co?
Możemy choć raz w życiu
zapomnieć o naszych planach i wsiąść na tę cholerną łódź?
Spójrz na nią. Jest odjechana.
Robię to tylko dlatego, że cię kocham.
I jesteś moją narzeczoną.
- Narzeczoną? - Tak.
- Fajnie brzmi. - Tak.
- No, fajnie. - Jezu!
Narzeczona.
Dzięki za zaproszenie. Zgadzamy się.
I o to, kurwa, chodzi!
Cholera, od żeglugi pała mi staje. Jest już w połowie masztu.
Gdzie nauczyłeś się żeglować?
Sprzątałem kiedyś w Malezji.
Na morzu uczysz się wielu rzeczy.
Spójrz na tego ptaka. Widzę stąd, że zaraz się zesra.
Patrz.
Jakiego zestawu umiejętności trzeba, by to przewidzieć?
Dziwne i imponujące.
Dzięki.
Mówiłaś, że jesteś pielęgniarką?
Nie.
Bardziej asystentką doktora Adolphusa.
- Ciekawe imię. - Prawda?
Musiał je zmieniać milion razy,
bo federalni siedzą mu na karku.
Cóż mogę powiedzieć? Benefity są niezłe.
Jakie? Dobre ubezpieczenie?
Darmowe leki.
Marcusie, chcesz spróbować?
Nie wiem, jak się żegluje.
To kto nią pokieruje? Bo ja nie.
- Nikt nie kieruje łodzią. - Pojebało cię?
- Co z tobą, człowieku? - Spójrz.
- Na co? - Kierujesz łodzią.
- Kto kieruje? - Ty.
- Ja? - Przesuń się.
Tutaj.
Zabieram rączki.
To łatwiejsze, niż myślałem.
Jasne, wyluzuj.
Poczuj wiatr we włosach.
Mamy inne włosy.
Spoko, też czuję wiatr…
na twarzy.
Dla kapitana.
Dzięki, stary.
To jest życie.
Przyda się tequila.
Też chcesz?
- Z lodem czy bez? - Tak, poproszę.
Spoko. Tylko uważaj na lodowce.
Tak, też poproszę z lodem. Dzięki.
Tak, schłodzoną i z lodem.
Zimniutką.
Skarbie?
Czujesz to?
To ja, twój narzeczony.
Kapitan Marcus.
- Marcusie! - O Boże!
Boże, kochanie. Dobrze, że nic ci się nie stało.
Słuchajcie, strasznie was przepraszam.
Nie wiem, co się stało. Zwykle jestem ostrożnym facetem.
- Nie wiem, co powiedzieć. - Ale ja wiem.
To było, kurwa, zajebiste!
Nie jesteście źli za rozwaloną łódź?
Żartujesz? Przecież nikt nie zginął.
Poza tym, jaka słaba byłaby ta historia, gdybyśmy spokojnie żeglowali.
Przewróciłeś katamaran!
Wiem, że kosztował was kupę kasy.
- Nie. - Nie.
Kazali nam podpisać tonę papierów.
Ubezpieczenie, stary. Pewnie zarobili.
Nie ma nic złego w dawaniu.
Nie! Musi być coś, co mogę dla was zrobić.
Możesz. Stawiasz pierwszą kolejkę.
Tak!
NIEDZIELA
PONIEDZIAŁEK
Dobra, dawaj.
WTOREK
Jedziemy z koksem!
Dajemy!
Do dna!
Dajcie je tu. No i chlup!
Jeszcze jedna?
ŚRODA
Cincuenta y cinco! Dajesz, kotku! Cien!
CZWARTEK
Nie pomożesz?
Jej czy jemu?
Pierdol się, jebany szczylu!
- Skurwiele. - Rachunek.
Zajebię cię.
Pierdol się!
- Dawaj, Marcus! - Dalej!
PIĄTEK
Jaja sobie robią?
Każdy głupi tak potrafi.
Padre, ile trzeba zapłacić, by dostać się na ring?
Nie, nie.
Tak!
Niełatwo będzie powrócić jutro do rzeczywistości.
SOBOTA
Wiem.
Cieszę się na planowanie ślubu,
ale to będzie rozpierducha.
Dlatego nigdy nie chajtnęliśmy się z Ronem.
Zakładałam, że jesteście po ślubie.
Nie. Duchowo wzięliśmy ślub z sześć czy siedem razy,
ale jeśli chodzi o oficjalny ślub,
nie widzieliśmy w tym sensu.
Nawet dla dzieci?
Dzieci nie są nam pisane.
Bylibyśmy zajebistymi rodzicami, ale nie ma szans.
Spójrz na nich.
Jeszcze nigdy nie widziałam, by Marcus był tak wyluzowany. Niesamowite.
- Emily. - Co?
Ron mnie więzi.
O czym ty mówisz?
Już wcześniej próbowałam pogadać z tobą na osobności.
Uprowadził mnie z galerii, gdy miałam 12 lat.
Jest kompletnym świrusem. I ma broń.
- Broń? - Tak.
Trzyma mnie w piwnicy i karmi żarciem dla kotów.
Załatwiam się w ogrodzie, na krzesełku z dziurą.
- Co ty gadasz? - Trzeba zabrać mu broń.
Grozi nam niebezpieczeństwo!
Co, do diabła?
- Nabrałam cię. - Żartowałaś?
- Jesteś okropna. - Uwierzyłaś.
- To nie było śmieszne. - Owszem.
- Nie wierzę… - Sorry, zapomniałem.
Wiesz co? Chrzanić do. Daj mi macha.
Bawimy się.
Tak.
Gdy pierwszy raz was zobaczyliśmy, wzięliśmy was za świrusów.
W sumie miałem rację. Jesteście nieźle stuknięci.
Ale w dobrym tego słowa znaczeniu.
Fajnie, że cię znam.
Naprawdę.
Odłóż to.
Co? Co robimy?
Pocałunek w czoło to wyraz szacunku.
Nauczyłem się w Kuwejcie.
Całus w czoło jest dość intymny. Prawie ci się oświadczyłem.
Fajnie.
- Co mam z nią zrobić? - Pokażę ci.
Panie, chodźcie do nas. Obczajcie to.
- Stary, co, do chuja? - Boże, on naprawdę ma broń.
Jasne, z bronią nie ściemniałam.
Prezent od Charliego. Wszędzie ją zabieram.
Ale się zestrachałem.
Co to znaczy?
De oppresso liber.
To wyrażenie ma dla mnie wyjątkowe znaczenie.
Przypomina mi, że broń powinna być użyta tylko w razie konieczności.
Postaw butelkę na głowie. Zestrzelę ją.
Tak!
Nie, chwileczkę. Przestańcie się wygłupiać.
Spokojnie, ciągle gramy w tę grę.
Nie mówi serio.
- Piliśmy, paliliśmy. - Nie.
Trafiona.
Co, do chuja?
Tym razem trafiłeś.
Boże.
Tak jest!
O Boże!
- Teraz ty. - Chwila, co?
Twoja kolej.
Na pewno nic ci nie jest?
Kula mnie drasnęła. Mała ranka nie zepsuje mi wieczoru.
Spójrzcie na naszą czwórkę. Czysta magia, co nie?
Wiecie, co jest odjechane?
Jesteśmy z Ronem jedynymi na świecie, którzy wiedzą, że się zaręczyliście.
Szkoda, że nie może tak zostać.
Mówiąc szczerze,
wiele osób nie byłoby z tego zadowolonych.
Co?
- Kto? - Jej tata mnie nienawidzi.
- Od razu nienawidzi. - Co?
Myśli, że nie zasługuję na jego idealną córeczkę.
- Idealną? Kto? Ja? - Tak.
Dobra, mój ojciec jest trochę surowy.
W końcu jest dziekanem Szkoły Biznesowej Emory,
więc jest trochę tradycyjny.
Nie rozumiem, o czym w ogóle mówicie.
W końcu to Marcus!
Wiem, to jakiś obłęd. Jak ktokolwiek mógłby cię nie kochać?
Jesteś super.
Teść dużo mi zarzuca.
Po pierwsze gardzi mną, bo mam za sobą nieudane małżeństwo.
Po prostu nie wyszło i tyle.
Po drugie traktuje mnie jak zwykłego robotnika budowlanego.
Mam firmę budowlaną. Jestem własnym szefem.
To nie w porządku.
Po trzecie, będę z wami szczery, dałem jej bratu po gębie na urodzinach.
- Jasne. - No tak.
Mój tata nigdy nie poznał Rona.
O nie.
Zmarł?
Więzienie San Quentin jest daleko.
Czekajcie, mam!
- Co? - Zróbcie to dzisiaj.
Co mamy zrobić?
- Weźcie ślub! Tutaj! - Dzisiaj!
Tak, dzisiaj!
- Ale dlaczego? - Bo twoja rodzina tego nie popiera.
Będziecie z ludźmi, którzy was kochają.
Przyjaciółmi.
Ślub tylko dla was.
Dalej. Znam jednego gościa.
Myślisz, że to prawnie wiążące?
Nie wydaje mi się, ale nie protestujmy.
Postarałeś się.
My się postaraliśmy.
Pyta, czy masz swojego suku’una.
Co to?
Dla Majów suku’un to jak brat.
Duchowy świadek.
Chyba ty jesteś moim suku’unem… Tak się to mówi?
Marcusie. Nie mów tak, jeśli naprawdę tak nie myślisz.
Myślę.
Nie musisz się tak spinać. Wyluzuj.
Mam gęsią skórkę.
Wygląda na to, że jesteście małżeństwem, skubańcy!
Tak! Gratulacje!
- Zrobiliśmy to! - Kochamy was!
- Kocham was. - Kochamy was.
Hej, zróbmy fotkę.
Tak! Gratulacje!
Zrobiliśmy to!
Gratulacje!
Boże.
Jak tu ładnie.
Posłuchaj, świecie.
Przedstawiam ci połączonych świętym węzłem małżeńskim:
Marcusa i Emily Parkerów!
Tak!
Niech to będzie najgorszy dzień w waszym życiu!
Co?
Zastanów się.
Co ty wyprawiasz?
Zasłaniam jaja.
Co za koleś.
Wiesz co, Marcusie? Masz rację. Pora pożyć.
Co?
Żyje.
Co?
Ale odjazd! Marcus, zasłoń jaja!
- Skoczę, jak ty skoczysz. - Zapomnij.
Co mi tam.
Ja tam nie skaczę.
Wiecie co?
Skaczę.
Ja cię kręcę!
To było super!
O Boże.
Zamieszkajmy tu na zawsze.
Co ty…
Używa korkociągu do normalnej butelki.
To nie butelka wina, stary. Nie ma nawet korka.
Mój słodki głuptasek.
- Racja. - Tak.
Tak jest!
Fiut potrzebuje ssanka.
Pokój się kręci.
Czuję się niezniszczalny!
Tak!
Tak.
Jesteś teraz moim mężem.
Marcus, patrz.
Ten ptak zaraz się zesra.
Niegrzeczna.
Ej, co…
Sprzątaczka!
O rany.
Emily!
Spóźnimy się na samolot. Musimy jechać na lotnisko. Emily?
Co? Boże.
Pomocy.
Skarbie, tam jest B8.
W porządku?
Nie wiem.
Jesteśmy tak blisko.
Zatrzymać tę parę!
Chyba mają bombę!
Co? Nie.
Hej!
Co z wami? Oszaleliście? Jesteśmy na lotnisku.
Nie, nie przemycę twoich dragów w moim odbycie!
Co?
A kogo to obchodzi?
Spaliście jak aniołki. Nie chcieliśmy was budzić.
Na kaca?
Nie mogę na to patrzeć.
Siadajcie, będą krewetki. Nie odcinają tu główek.
- Boże. - Dalej, usiądźcie.
Wiecie co?
- Pójdziemy już do bramki. - Właśnie.
- Nie! - Nie!
Musimy to powtórzyć. Nasza czwórka potrafi się zabawić.
Tak! Musicie przyjechać za miesiąc na jarmark oregoński.
Tak! Co roku tam jeździmy. Kiedyś wzięliśmy podwójną dawkę DMT.
Spokojnie, to naturalny środek.
Mózg wytwarza go w trakcie śmierci.
- Aha. - Dobra.
Brzmi nieźle.
Dajcie nam swój numer.
Chwila, masz mój telefon?
Bo nie…
Zepsuł się.
Telefon jej się zepsuł…
Miałem telefon, ale… Dajcie nam swój numer.
- No pewnie. - Oczywiście.
Daj im wizytówkę.
Ma wypasione wizytówki.
Trzymaj.
To numer na posterunek rangerów. Przyjdą po mnie do jaskini.
Zanim zapomnę, oddaję okulary.
Nie, zatrzymaj je.
Mam je zatrzymać? Są twoje.
Nie, nasze.
Staliście się częścią naszego życia. Nic tego nie zmieni.
Tak, wiecie…
Byłoby miło, gdyby to…
co wydarzyło się tutaj, zostało tutaj.
Marcusie…
nie przejmuj się tym katamaranem. Załatwię to, stary.
Nie mówię o łodzi, tylko o wszystkim.
Żartujesz? Nigdy nie zapomnę tego tygodnia.
Co?
To było coś wyjątkowego. Kocham cię.
Dawaj.
Chodź tu.
Dobra.
Dzięki, że masz na to wszystko luz.
Na co konkretnie?
Wczorajszą noc.
Marcusie, to zmieniło moje życie.
Skarbie, musimy iść. Żegnajcie i trzymajcie się.
- O nie. - Chodźmy.
Do zobaczenia.
- Kochamy was. - Zatrzymać tych dwoje.
Chyba ktoś tu handluje ludźmi.
„Do zobaczenia”? To zostawia otwartą furtkę.
Tak tylko powiedziałam.
Kto mówi „żegnajcie”? Jesteś Otellem?
„Żegnajcie” brzmi ostatecznie. Chcesz jeszcze spotkać tych oszołomów?
Nie wiem, byli całkiem fajni.
Tak, na wakacjach.
Dzięki nim trochę się rozluźniliśmy.
Tak, rzeczywiście nas trochę rozluźnili,
a skoro o tym mowa,
pamiętasz coś z zeszłej nocy?
Pamiętam wszystko jak przez mgłę.
Ale może w tej mgle…
niektóre chwile były bardziej wyraźne?
Skoro o tym mowa…
Nie, tylko mgła.
Też pamiętam wszystko jak przez mgłę.
Niczego nie pamiętam wyraźnie.
Dlatego pytam.
Może to i lepiej. Masz bilet? Wchodzimy.
SIEDEM MIESIĘCY PÓŹNIEJ
Gdy wyładowujemy materiały na miejscu,
logujemy się i nanosimy to do arkusza.
W ten sposób mamy na oku zapasy.
Nie możemy tego po prostu zaksięgować?
Nie zaloguję się do księgi z Atlanty, prawda?
Muszę to mieć w chmurze, by was kontrolować.
Czyżbyś już nam nie ufał?
Czyżbym wam nie ufał?
Ufam, że wszystko spieprzycie.
Dlatego za tydzień wracam.
W tym czasie można dużo spieprzyć.
Wierzę ci na stówę.
Marcus, Fred i Enzo znowu się leją.
Co? Niech to szlag.
- No dalej. - Myślisz, że się ciebie boję?
Nie boję. I nie będę się z tobą cackał.
Przestańcie!
- Dosyć tego! O co chodzi? - Chce mi zwinąć sprzęt.
Zarezerwowałem dźwig.
Nie zaznaczyłeś w arkuszu.
Dopiero się o nim dowiedziałeś.
Po co te kłótnie? Jeden może użyć podnośnika.
Nie tym razem.
Co masz na…
Chyba żartujecie. No weźcie.
To Hugo Boss.
Myśleliśmy o Verze Wang, ale ten bardziej będzie ci pasował.
Hej, stary.
Spójrzcie tylko.
Jest ekstra.
Dziękuję wam wszystkim. Doceniam to.
Rozumiecie, czemu nie możecie być na weselu?
Tak, wstydzisz się nas.
- Nie. Znacie jej rodziców? - Niby skąd?
Gdyby to zależało ode mnie, zaprosiłbym dosłownie każdego z was.
Ma być tylko rodzina.
Bardzo kameralna impreza.
Co to ma być?
Kim są ci wszyscy ludzie?
Jeśli chodzi o mnie, pobraliśmy się w meksykańskiej jaskini.
Nadal możemy się wycofać.
Serio? Możemy?
Nie.
Oto oni.
Tak się cieszę, że w końcu przyjechałeś.
Miło cię widzieć.
No i moja córeczka.
Przywiozłaś sukienkę ode mnie?
Przysłałaś mi z milion SMS-ów. Tak, mamo.
- Dobrze. - Tak.
Pamiętajcie, że ten weekend kręci się wokół was.
Chcę, byście dobrze się bawili.
Spędźcie miło czas.
Tylko pamiętajcie, by z każdym porozmawiać,
zaczynając od babci Phyllis.
Czy ona śpi z otwartymi oczami?
Babciu.
Emily, to ty?
Tak, babciu.
Marcus, przywitaj się.
Witam.
Babciu, przyniosę ci herbaty.
Jestem jej narzeczonym.
Nie jest głucha.
Budziłaś ją z pięć razy.
- Cześć. - Moja księżniczka.
Hej.
- Jak leci? - Dobrze.
To dobrze.
Marcusie.
Poznaj moich kolegów. To Albert Kim. Profesor polityki publicznej.
I doktor Gloria Alvarez, kierowniczka katedry prawa handlowego.
A to Marcus. Jest pracownikiem budowlanym.
Miło mi cię poznać.
Cóż, Marcusie… witaj na własnym ślubie.
Dziękuję za zorganizowanie wszystkiego.
Ja tylko wypisuję czeki.
Chyba odkładałem to wystarczająco długo.
Te obrączki należały do moich dziadków,
więc zrozumiesz, że z ciężkim sercem oddaję je…
No cóż, tobie.
To…
dużo dla mnie znaczy.
Obiecuję, że będę o nie dbał.
Mam nadzieję, bo symbolizują oddanie dla mojej córki.
Obyś potraktował to poważniej niż poprzednie małżeństwo.
Traktowałem je poważnie.
Niech mnie, synu. Elegancja Francja.
Zrobiłeś postępy od czasu chlania na ganku z chłopakami.
Przestań.
Dobrze, że już dojechaliśmy. Ojciec przez całą drogę pierdział.
Wiesz, że mam zapalenie uchyłka.
Miło cię widzieć, Harry. Mamy coś dla ciebie.
Dziękuję.
To nie zwykły Hennessy, tylko VSOP za 71 dolców.
Był w zestawie.
Z dwiema szklankami,
ale je zatrzymaliśmy, bo pewnie masz.
Widzę radnego. Pójdę się przywitać.
Ładna marynarka.
Tak.
Pozdrów ode mnie radnego.
Zachowujcie się z większą klasą.
W czym problem?
Rozmawialiśmy tylko o koniaku.
Mówiłam, żebyś nie wyjmował szklanek.
- Nie. - Hej.
Nie chodzi o szklanki.
Gadałaś o pierdach. Nikogo nie obchodzą pierdy ojca.
I nie mówi się, ile kosztował prezent.
To po co wydawać tyle kasy?
Słuchajcie. Idźcie coś zjeść.
Jest mnóstwo jedzenia. Nie krępujcie się.
Coś ci powiem.
Nie odezwiemy się już ani słówkiem, jeśli sobie tego życzysz.
Żebyś nie musiał się wstydzić.
- Nie, mamo. - No i masz.
Przeszedł nam apetyt. Nie ruszymy tego jedzenia.
- Jesteście głodni. - Sam tego chciałeś.
- Tato, pogadasz z nią? - Nie.
Mamo.
…nie my.
- Gotowy? - Panie i panowie,
przedstawiam wam państwa młodych, Emily i Marcusa!
- Dobrze. - Ty…
Poproszę podwójną szkocką.
Może wolisz posmakować piąchy?
Ja twojej posmakowałem.
Szwagier. Cześć, Gabe.
Widzisz to?
Wiedz, że ta piącha może cię zabić na 32 sposoby.
A ty gówno zrobisz.
W porządku. Pakowałeś?
Nie.
Tak, trochę.
Nieważne.
Jeśli znowu walniesz mnie znienacka, tym razem będę przygotowany.
Nie walnąłem cię znienacka.
Zachowywałeś się jak szajbus na przyjacielskim meczu.
Tak, jasne.
Podszedłeś do mnie i powiedziałeś: „Uderz mnie”.
- Nie sądziłem, że to zrobisz. - A jednak.
Za co po raz kolejny cię przepraszam. Nie możemy o tym zapomnieć?
- Co było, to było? - Tak.
- Zapominamy? - Tak.
Ale na wszelki wypadek przyprowadziłem kumpla.
Bennett prowadzi dojo, w którym trenuję.
Bennett! Chodź tu. Poznaj go.
Jasna cholera. Oto on.
- Marcus. - Miło mi cię poznać.
- Tak. - Co on tu robi?
Niektórzy zapraszają kumpli na ważne uroczystości.
- I tyle. - I tyle.
Wiedziałbyś, gdybyś ich miał.
Wtedy nie musiałbym robić za twojego świadka.
Po pierwsze cię nie lubię.
I wcale nie chcę, byś był moim świadkiem.
Mam świetnych przyjaciół. Niesamowitych.
Nawet sobie nie wyobrażasz.
Co to, do diabła?
Spokojnie.
Musimy coś załatwić.
Ty sukinsynie! Mówiłeś, że jesteśmy przyjaciółmi!
Co z was za dupki! Jak mogliście nie zaprosić nas na ślub?
To popierdolone!
- O Boże! Wyglądasz bosko! - Dobrze cię widzieć.
- Wyglądasz olśniewająco. Cieszysz się? - Pakowałeś?
- A ty wyglądasz… - Skarbie.
Pachniecie tak samo. Mam ochotę was wycałować.
Co tu się dzieje?
- Hamulce nam poszły. - Tak.
Zahamowałem ręcznym.
Szefie! Jakbyś chciał przestawić.
Dzięki.
Marcusowi chodziło o to, co tu robicie.
Zastanawialiśmy się, dlaczego nie zadzwoniliście po México.
No weźcie.
Przez tydzień siedzieliśmy przy telefonie.
Ale to moja wina. Bo dałem ci starą wizytówkę.
- Nie mieliście numeru. - Poszperaliśmy w necie.
Zauważyliśmy, że zarejestrowaliście się w sklepie AGD w Atlancie.
Potem już z górki.
Wbijaliśmy się na każde wesele w mieście metodą koncentrycznych kręgów.
Stosuję ją, gdy szukam zagubionych dzieciaków w jaskini.
Tym razem się nie spóźniłeś.
Stary, czego potrzebujesz od świadka?
Tak!
Świadka?
Tak. Nie pamiętasz szamana? Jestem twoim suku’unem.
Jasne, że pamiętam.
Nie miałem…
Nie mieliśmy telefonu.
A próbowaliśmy.
- Próbowaliśmy. - I to jak.
Chciałam zadzwonić… ale nie miałam jak.
Więc musiałem znaleźć innego świadka.
Przykro mi.
- Co? - Co?
- Kogo? - Mojego brata.
- Tak. - Jej brata.
Są praktycznie najlepszymi kumplami.
Postawiliśmy na ślub rodzinny.
Co w rodzinie, to nie zginie.
Dwóch suku’unów. Sprawdzę to w świętych pismach.
Słuchajcie. Rozumiem.
Przejechaliście kawał drogi
i wjechaliście przez bramę, co jest szaleństwem.
Kto za to zapłaci? Ubezpieczenie tego nie pokryje.
Ale nieważne. Klub jest pełny.
Nie ma wolnych pokoi.
- Nie. - Nie ma gdzie was ulokować.
No i co z tego? Zabalujemy u was, jak w Meksyku!
No weźcie. Nie znacie nas?
Jeśli będziemy w tym samym pokoju,
a wy zaczniecie dziką orgię poślubną…
- Przepraszam. - O Boże.
To pańskie auto?
To impreza zamknięta.
Spoko, znamy państwa młodych. A pan, to kto?
Harold Conway.
To mój ojciec.
Rany! Nie mów!
Ale z pana słodziak. Wygląda pan jak jakiś celebryta.
Witam.
Trochę oziębły.
Jestem Ron, a to Kyla. Poznaliśmy tych łobuzów w Meksyku.
Poznaliśmy się dość blisko.
Miał na myśli…
Masz na sobie mundur wojskowy?
Guziki mnie zdradziły.
Podawanie się za członka armii USA
jest przestępstwem federalnym.
- Wiem. - To dlaczego go nosisz?
Bo jest mój. Byłem w wojsku. Zielone Berety.
Zielone Berety?
Pokaż monetę.
Dawno nikt mnie o to nie prosił.
Niech mnie diabli.
Nie wierzę. Co?
Co za niespodzianka.
- Dołączcie do nas. - Haroldzie, nie mogą zostać.
- Prawda? - Tak mówiłeś.
Nie ma miejsc.
Zielone Berety zawsze się wspierają.
Tak!
- Gdzie służyłeś? - Arabia Saudyjska.
A ja pięć lat w Laosie.
Bez jaj. Podobno zakładaliście gumki
- na lufy M16. - Człowieku.
Nie było wyjścia, bo się zacinały.
Jak, do licha, pozwolili temu maniakowi wstąpić do woja?
Koleś jest nieobliczalny.
I czaruje mojego ojca.
A Charlie na to: „Zabieraj tę piąchę!”.
Po co mówiłaś: „Do zobaczenia”?
Tak tylko rzuciłam, jak każda przyzwoita osoba.
Patrz. Zbajerowali nawet twoją mamę.
- O nie. - Spójrz na nią. Uśmiecha się.
O cholera.
A jak powiedzą im o naszym ślubie?
Albo cokolwiek o tej wycieczce?
O nie.
Dobra, damy radę. Musimy opanować sytuację.
Dokąd idziecie?
Pokażę im ich pokój.
Mówiłeś, że wszystkie są zajęte.
Oprócz apartamentu prezydenckiego.
Więc zaszalałem.
Ale fajnie! Jest pan kochany!
Czemu my go nie dostaliśmy? To nasz ślub.
Dajcie znać, gdybyście czegoś potrzebowali.
Dobrze. Dziękujemy, kapitanie.
Mam nadzieję, że rano do nas dołączycie. Polujemy na lisa.
Ja już coś upolowałem. Ją.
Zostawiłem klucze na recepcji.
- Spocznij. - Tak jest.
Pa. Ale milusio.
Zaraz wracam.
- Możecie coś dla mnie zrobić? - Jasne.
Próbuję zrobić dobre wrażenie.
- Pewnie. - Jasne.
Możecie nie wspominać nic o Meksyku?
Nic.
Marcus, zabawny jesteś.
To był tylko głupi katamaran, nic takiego.
Nie chodzi o katamaran.
Tylko o wszystkie inne szaleństwa. Nie wspominajmy o nich.
W ogóle.
Jasne, spoko. Tylko…
te nasze szaleństwa są powodem, dla którego tu jesteśmy.
Coś się wtedy wydarzyło, i to dość poważnego.
Poszłam do lekarza i okazało się, że coś mi rośnie w brzuchu.
Boże, współczuję.
Lekarz mówił, że będzie się powiększało.
Zoperują to?
Niestety. Przykro mi, ale nie mogą.
Lekarze mówią, że samo wyjdzie.
Przez jej pochwę.
Zaciążyłam!
I ogłaszasz to w ten sposób?
Sugerując, że masz raka?
- Tak! - No weźcie.
- Gratulujemy. - Dzięki.
Dziękujemy.
Chyba… bardzo się cieszę.
Dzięki, stary. Ale to nie cała historia.
To dziecko ma bezpośredni związek z tobą.
Co masz na myśli?
Zjeb!
Ale ze mnie zjeb.
Miałem klucz w drugiej kieszeni.
Ty głuptasie.
- Boże. - Głuptasek.
- Wchodzimy. - Tak.
Rany boskie! Ale odjazd!
Zrobię z wrażenia w gacie.
Nie krępuj się.
Odtwarzacz wideo!
- Wypas! - Czuję się jak Nancy Reagan.
My powinniśmy tu mieszkać.
Meksyk był siedem miesięcy temu.
Siedem miesięcy?
Dwa razy.
Dwa razy dostali apartament prezydencki.
Jak to możliwe?
- Mogę cię o coś zapytać? - Jasne, złotko.
Małe pytanko.
Jak myślisz, w którym miesiącu jest Kyla?
Nie wiem, dlaczego?
Gdybyś musiała zgadywać.
Tak na oko.
Pięć miesięcy? Góra pięć i pół.
- Tak. - Tak.
Racja. Na tyle wygląda.
Nie wygląda na siedem, nie?
Jeśli tak, to ja jestem w trzecim.
I jest twoje.
Tak, moje.
Dobranoc.
Panie Finnegan.
Mam wrażenie, że zaraz zaczną się bzykać.
To obrzydliwe.
Dziękuję, że bierzecie udział w tej wspaniałej tradycji:
pogoni za nieuchwytnym lisem wirginijskim.
Jest kilka reguł, o których musicie pamiętać.
- Po pierwsze… - Widziałaś ich?
Nie, dzięki Bogu.
Cześć, sorry za spóźnienie. Szukałem sprzętu.
- Co, do… - Kochasiu?
Patrz, co znalazła twoja laska.
Leżała w aucie pod moim siedzeniem.
- Jesteś najlepsza. - Wiem.
Nie, żadnej broni. Niczego nie zabijamy.
- Co? - Co?
To nie prawdziwe polowanie, tylko pogoń.
Od lat nie widziano tu lisa.
Poza tym jesteś w ciąży. Nie możesz z nami jechać.
Chrzanię to.
Przepraszam! Pani w purpurze? Gdzie mogę taki skołować?
Szefie, zaniesiesz to na recepcję?
Skarbie, wyjaśnijmy coś.
Przez ostatnie trzy miesiące wstawałem o świcie,
by nauczyć się jeździć konno dla spaceru?
A co najważniejsze…
dobrze się bawcie.
Niezły uścisk, pewny stęp. Nie wiedziałem, że jeździsz konno.
Zwykle używam innego sprzętu.
Wolę zachodnie cugle.
Szkoda, że założyłeś złą kurtkę.
Pięć guzików mają ludzie od psów.
Ostro. Ja mam ze 12 guzików na szortach.
Koleś cię nie znosi, co?
Myślisz?
Wiesz co? Pokażemy mu.
Chodź, Marcus. Znajdźmy tego przeklętego lisa.
- Co? - Do dzieła!
Stary, to strata czasu. Nie znajdziemy go.
Wracajmy do stajni i chodźmy coś zjeść, bo umieram z głodu.
Zaraz się najesz.
To…
chrobotek reniferowy.
Grzyb jadalny.
Zamierzasz to zjeść?
Pewnie, to superfood.
Występuje w unikatowej części ekosystemu sosny taedy.
Skąd o tym wiesz?
Umiem znaleźć żarcie, jak każdy szanujący się ranger.
Chcesz?
Podziękuję za drzewne łoniaki.
Drzewne łoniaki!
Z czego tak rżysz? To nie było śmieszne.
To żarcik, który powiedziałby Charlie.
Jesteście jak dwie krople wody.
Patrz.
Spójrz na niego. Widzisz?
- To Charlie? - Tak.
W ogóle nie jesteśmy podobni. Jest biały i ma rude włosy.
Nie mówię o wyglądzie, tylko o duchu.
Obaj macie twardą skorupę,
ale w środku jesteście słodziakami.
Dalej, zjedz chrobotka.
W sumie jestem głodny.
Nawet niezłe.
Bum! Otwarty umysł.
Widzisz, stary? To jak prawdziwa spiżarnia.
O, dziki por! Kuzyn cebuli.
Spróbuj.
Ja cię sunę.
Bingo.
Rany.
Nie lubisz dragów, ale to klucz,
gdybyś pewnego dnia chciał otworzyć drzwi percepcji.
Co?
W USA nazywamy go Prąciem szatana.
Najsilniejszy grzybek halucynek.
Zjesz go, a nie tylko pogadasz z Bogiem, ale się do niego wprowadzisz.
- Zjadłem go. - Co?
Zjadłem.
- Dlaczego? - Bo mi kazałeś!
Powiedziałem tylko „bingo”.
Jesteś szurnięty!
Wszystko, czego dotykasz, zamienia się w narkotyki!
Co się ze mną stanie?
Umrę?
Nie, nie umrzesz.
Umrze część ciebie, ale narodzi się na nowo.
Wszystko stało się fioletowe.
Niemożliwe. Efekt następuje po 20 minutach.
Nie ściemniam!
Cholera. Tylko nowicjusz tak szybko tripuje.
Potrzebujesz asekuracji.
Marcus, dołączę do ciebie.
Poprowadzę cię. Głęboki oddech.
Posłuchaj mnie.
Jesteś silnym facetem. Skup się.
Istnieje szansa, że nic się nie stanie.
Emily!
Spędziłam tu jedną noc, ale muszę przyznać,
że ślub jest zarąbisty.
Przynajmniej dla kogoś.
Dla ciebie nie?
Masz wyluzowaną rodzinkę.
Wszyscy mnie uwielbiają, a poznałam dopiero połowę.
Nie rób sobie ciśnienia, żeby poznać wszystkich.
Jesteś kochana, ale obiecuję, że poznam.
Nawiążę głęboką więź z każdą jedną osobą na ślubie.
Tak bardzo pochłonęła mnie rozmowa z babcią,
że nie pogadałam z innymi.
Babcia Phyllis rzadko się odzywa.
Tak naprawdę to straszna z niej gaduła.
Harold, nie wiem, czy babcia Phyllis chce narobić gnoju,
ale mówiła, że to wesele jest o niebo przyjemniejsze niż twoje.
Nie dziwię się.
Co masz na myśli?
Atmosfera była nieco napięta.
Między twoim dziadkiem a mną.
Źle rozpoczęliśmy znajomość, a on nigdy nie dał mi drugiej szansy.
Brzmi znajomo.
Może nadszedł czas, byś dał drugą szansę Marcusowi.
Słyszałeś to?
Tak. Słyszałeś to?
Tak. Nie sądziłem, że się słyszy…
Myślałem, że na tripie tylko widzi się porąbane rzeczy.
Co to?
To lis.
- Lis? - To musi być lis.
Jak myślisz?
Za tobą.
- Nie ruszaj się. - Dobra.
I nie hałasuj.
Nie mów ani jednego słowa.
Sam mówisz.
Wcale nie.
Co robimy?
Zrobię sidła z roślin.
Poczekaj tu.
Jak to, poczekaj? Dokąd idziesz?
Ron.
Spokojnie.
Lisy nie są agresywnym gatunkiem.
Ściągnij go ze mnie!
Pan Finnegan. Wywęszył coś!
Na konie!
- Złaź! - Złap go! I ujarzmij!
Pierdolę to! Złaź ze mnie!
Kurwa! Pomóż mi!
Co robisz?
Pan Finnegan go lubi.
Co, do chuja?
Panie Finnegan.
Wszystko dobrze?
Kochanie, ja…
Pomogę ci.
Niełatwo mi to mówić, Marcusie.
Ale chyba źle rozpoczęliśmy naszą znajomość.
Ja widzę rzeczy po swojemu…
Co cię tak śmieszy?
Ale z ciebie klaun.
- Słucham? - Klaun!
Jeśli mogę się wtrącić, Haroldzie.
Rozmawialiśmy o tobie.
- O tym, że jestem klaunem? - Tak.
Bo wesele to jeden wielki cyrk.
A ty jesteś jego gwiazdą.
Cholera.
- Jestem z blachy. - Co tu się dzieje?
Marcus ma na myśli, że jego oddanie dla twojej córki…
jest silne jak stal.
Marcus ciągle powtarza, że cię podziwia.
Ma nadzieję, że pewnego dnia
staniecie się prawdziwą rodziną, pomimo różnic.
Nie.
Z powodu różnic.
Tak powiedział?
Słowo w słowo.
Serio?
Poruczniku.
Nieważne.
Stary, kupił to.
Co, do chuja? Z blachy? No weź.
Jestem w cyrku.
O mały włos nie zabiłem tego psa. Cholerny Ron.
Odpuść mu trochę.
Przyszedł ci na ratunek podczas rozmowy z ojcem.
Uratował ci tyłek.
Chwila. Babcia z nią rozmawia?
Jakim cudem?
Kyla popadła w obsesję na jej punkcie.
Niedobrze.
Ile mam tego kuzynostwa?
Z czego się tak cieszą?
Nie wiem.
Pozdrów ich.
Cześć, śpiochu. Miałem ci to zanieść.
Żeby synapsy zaczęły ci pracować.
- Czego dosypałeś? - To sok grejpfrutowy.
I hera.
Żartuję. Wypij to. Poczujesz się lepiej.
- Mogę być szczery? - Jasne.
Nie rozumiem cię.
Czego nie rozumiesz?
Gdzie się nie pojawimy, wprowadzamy zamęt.
Wszyscy oprócz ciebie panikują.
Jesteś opanowany. Jakbyś niczym się nie przejmował.
Pewnej nocy w wojsku
obudzili nas, wyrzucili na środku morza i kazali płynąć do brzegu.
Moi koledzy się zamęczali,
próbując płynąć pod prąd.
Trzeba ich było wyciągać. A ja? Odkryłem, że wystarczyło dryfować.
Nigdy nie potrafiłem dryfować.
Nie kumasz.
To była tylko metafora. Nie ma nic wspólnego z masą ciała.
Rozumiem, stary. Wiem, co to metafora.
Czyżby?
Czy to nie siły specjalne i dziecko specjalnej troski?
Gdybyś skrzywdził psa ojca, wtedy ja skrzywdziłbym ciebie.
Dobra, Gabe. Skopałbyś mi tyłek?
- Mam to zrobić teraz? - Chyba chce.
Nie ma sprawy.
Pozwolisz, Gabe. Źle się do tego zabierasz.
Wysuń biodra, rozgrzej się…
Co, do diabła? Łapy precz.
Dobra, ja tylko…
Nie przyszedłem się bić.
Mam odebrać obrączki.
Ma je nosić świadek, więc po nie przyszedłem.
Wiesz co? Dam je mojemu nowemu świadkowi, Ronowi.
- Trzymaj, bracie. - Serio?
- Może? - Nie, nie może.
Właśnie to zrobiłem. On jest moim nowym świadkiem.
Nie masz pojęcia, ile to dla mnie znaczy.
W porządku, stary…
Nieważne.
Widzimy się na golfie, dupki.
Nieładnie się do ciebie zwracają.
Dobra, poszli. Możesz mi je oddać.
Co? Nie. Mówiłeś…
Tak tylko przy nich powiedziałem.
Ja będę trzymał obrączki, więc mi je oddaj.
Wybrałeś mnie na świadka, a on trzyma obrączki.
Wiem, że tradycja tak nakazuje, ale…
Nie możesz rzucać słów na wiatr.
Pozwól świadkowi trzymać obrączki.
Nie bój nic.
Dobrze, że wróciłeś do żywych. Udar słoneczny to nie żarty.
Więc się nawadniajcie. Wodą.
Alkohol, zakłady i przekleństwa są tu ściśle zabronione.
Na tym polu odbywają się zawody.
Ma więc pozostać w nieskazitelnym stanie.
Gabe, może ty i Bennett zagracie dziś z Marcusem i Ronem.
Gdzie jest Ron?
Na tyłach.
Poruczniku, dobrze cię widzieć. Zgodzisz się na czworokąt?
Jeśli będzie chociaż jedna panna.
Dobra, palanty. O ile się zakładamy?
Nie słyszałeś go? Żadnego alkoholu i zakładów.
Wyluzuj, Marcus. Zabawimy się.
Stówa za dołek?
Jestem za.
Ja też.
Podkręćmy grę. W ostatnich dziewięciu podwójna stawka.
- Podwójna? - Problem?
Błagam. Widzisz, czym jeżdżę?
Ten czerwony to twój?
Co to? Używana korweta?
- To ferrari, debilu. - 250 koła.
- Nowiutkie. - Bum.
Marcusie, rozumiem, że stówa za dołek
to sporo kasy dla robola, więc możesz się jeszcze wycofać.
- Wal się. - Ty się wal.
- Nie, ty. - Ty.
Pocałuj mnie… Chodź na słówko.
Przepraszamy.
Nie mam tyle siana.
Spokojna głowa, wyłożę za ciebie.
Że niby masz kasę?
Co powiesz na to?
Skąd ją masz?
Czy to ważne? Pomóż mi sprawić tym lalusiom baty.
Chciałbym ich pobić, ale jestem beznadziejny w golfa.
Na szczęście masz mnie.
Co to było? Myślałem, że umiesz grać.
Muszę się tylko rozgrzać.
Rozgrzać?
- Chcesz macha? - Nie!
Dziękówka.
Jezu, że też wybraliśmy ten catering.
Oświadczyli nam,
że mają trudności ze znalezieniem steków.
Wybacz, ale radziłam ci, żebyś wybrała Forda Fry.
- Ale nie słuchałaś… - Brooke.
Dziewczyny, proszę.
Jestem pewna, że ludzie od cateringu coś wymyślą.
Możemy przez następne dwie godziny nie myśleć o stekach?
- Dobrze, skarbie. - Dziękuję.
Chwila, steki? Znam miejsce z zajebistymi stekami.
Wstąpiliśmy tam po drodze, bo jest tuż za rogiem.
W Hal’s w Buckhead chcieli trzy stówy za porcję.
Nie, tam zapłacisz mniej niż dychę.
Cholera, jak za darmo.
- Co to za restauracja? - Waffle House.
Nawet ja nie lubię Waffle House.
Zaufajcie mi, steki są pyszne.
- Mówi poważnie? - Nie, mamo. Ona jest…
Zawsze gdy jesteśmy zestresowani, napaleni albo mam zatwardzenie…
Kyla, wiesz co?
Powinniśmy cieszyć się chwilą,
relaksować w spa.
Spoko, przestanę gadać, żebyśmy mogły się odprężać.
Po to tu jesteśmy.
Brooke, pamiętasz dzień w spa przed twoim ślubem?
Te gorące kamienie były…
Boże, tylko nie to.
- O nie. - Co się stało?
Dostajemy po dupie.
- Mówiłeś, że jesteś dobry. - Bo jestem.
Ernesto!
Wybaczcie.
Mój człowiek.
Uwielbiam go.
Dałeś mu sto dolców?
Mam ich dużo.
Skąd masz tyle forsy?
Zastawiłem obrączki.
- Ściemniasz. - Nie.
- Nieprawda. - Prawda.
- Nie. - Tak. Patrz.
Mam tu rachunek z lombardu.
Zrobiłeś to.
Co jest z tobą nie tak? Dopiero co zapunktowałem u Harolda.
Odbierzemy je po wygranej.
Po wygranej?
Przegrywamy w każdym dołku.
Dalej, panowie.
Przepraszam, nie mogę oddychać.
Brooke, w porządku, skarbie. O co chodzi?
Przed ślubem Darren był taki kochany.
Wcale nie.
Był trochę kochany.
Co on ci zrobił, złotko?
Cały czas jest dla mnie wredny.
I co z tym robisz?
- Kyla. - Mówię poważnie.
- Co masz na myśli? - Posłuchajcie.
Zanim poznałam Rona, umawiałam się z wieloma pojebami.
Byli jak Darren. Tacy goście mają się…
za samców alfa, ale tak naprawdę
- są zwykłymi pizdami. - Dobra, Kyla…
Następnym razem, gdy cię obrazi, porządnie walnij go w jaja.
Kim ty jesteś?
To jakaś wariatka.
Dobra, dostałam parę zakazów zbliżania się do nich.
Normalnie kryminał.
- Możemy pogadać? - Jasne, chodźmy.
Jesteś pewna, że chcesz wyjść? Za chwilę mamy masaż.
- Za darmochę. - Co ty wyprawiasz?
Co? Próbowałam dać radę twojej siostrze.
Każąc jej walić męża w jaja?
Tak.
- Boże. - Co?
Kyla, ten weekend już i tak jest mega stresujący.
Proszę tylko, byś nie przysparzała mi więcej stresu.
Możesz to dla mnie zrobić?
Dobrze.
Czemu szepczesz?
Bo mówiłaś, że jestem za głośna.
Boże.
Dwa, trzy, cztery.
- I o to chodzi. - No i pięknie.
Obczaj.
- Ile ci zostało? - Niedużo.
- Nie odzyskamy tych obrączek. - Ostatni dołek.
Dajmy czadu.
Wszystko albo nic. Trafię na greena jednym strzałem.
Wszystko albo nic? Nie!
Nie zgadzam się. Nie!
Wiesz, że nie trafiłeś ani razu?
Chwila. Serio?
Wiecie co? Wchodzimy w to. Możemy to trochę urozmaicić.
Dorzucimy ferrari Bennetta.
Czekaj.
To 45 kafli.
Czterdzieści pięć?
Używany.
Damy radę.
Jeden strzał. Wrzucę piłeczkę na 18. greena i wygrywamy.
Nie trafię, przegrywamy.
Ron, nie mogę.
Jasne, że możesz. Pamiętaj: dryfuj.
Jakie, kurwa, dryfuj?
Dobra.
- Zakład stoi. - OK.
Dobrze, panowie.
To piłeczka Titleist z dwiema różowymi kropkami, prawda?
Prawda jest taka, że z ciebie cymbał.
To nie ten dołek.
To siódmy green.
Osiemnasty… jest tam.
Trzysta pięćdziesiąt metrów za drzewami na lewo.
Powodzenia.
Nie możecie się wycofać.
Przyklepaliśmy to.
Nie mogę patrzeć.
- Widzisz ją? - Nie.
Widzisz? Nie.
Nie ma jej.
Nie ma jej na greenie.
Myślałem, że doleciała.
Sprawdźcie dołek.
- Co? - Co za debile.
Titleist 7.
Dwie różowe kropki.
Co?
Tak.
Cały czas ich kołowałeś? Gdzie nauczyłeś się tak grać?
Według psychiatry z woja golf jest dobry na zespół stresu pourazowego.
Jakie były szanse, że trafisz?
Zerowe.
- Więc oszukiwałeś? - Nie oszukuję.
Dorzuciłem ją na greena.
Pamiętasz Ernesta?
Kazałem mu ją popchnąć do dołka.
Spójrz, brachu. Masz teraz nowe ferrari.
Nie, pobujamy się nim, a potem mu je oddamy.
Zrobiłem to dla ciebie.
Nikt nie będzie z tobą rozmawiać w taki sposób jak przy śniadaniu.
Dzięki i doceniam to. Możemy teraz jechać po obrączki?
Zrobiłeś mnie świadkiem, a to odpowiedzialne zadanie.
Fajnie, masz rację…
Zawsze możesz na mnie liczyć.
Daję ci słowo. Nigdy, przenigdy cię nie zawiodę.
Łapię, Ron.
Mogę na ciebie liczyć. Ale czy możemy już jechać po obrączki?
Po co ten pośpiech?
Lombard zamykają o 18, a mamy 14.45.
Co ty gadasz? Jest 17.45.
O kurczę.
Nie przestawiłem zegarka po przyjeździe.
Zastanawiałem się, czemu tak szybko zapada tu zmrok.
Co?
…aresztowany za włamanie się do domku nad jeziorem.
Na szczęście policja szybko odkryła problem.
Dom należał kiedyś do niego i po prostu był zdezorientowany.
Według funkcjonariusza oskarżenie nie zostanie wniesione.
Zakończyła się trasa Matthew Sweeney’a…
Stary!
Chwileczkę.
Bogu, kurwa, dzięki.
Widzisz, stary? Mówiłem.
Wystarczy dryfować, a wszystko się układa. Lepiej ci?
- Pytasz, czy mi lepiej? - Tak.
Poważnie mówisz?
Czy mi lepiej? Ledwo się udało.
Gdybym je zgubił, miałbym na karku całą jej rodzinę.
A gdyby ktoś je kupił?
Nie odzyskalibyśmy ich.
Musielibyśmy zatłuc jakichś obcych i ściągać im je z palców.
Wiesz, kiedy poczułbym się lepiej?
Gdybyśmy wrócili do cholernego klubu
i nałożyli w końcu na palce te przeklęte obrączki rodziny Conway.
Ten ptak się zaraz zesra.
Gdybym je zgubił…
Nie chciałem, by pobrudził ci buty.
Nie chciałeś, by pobrudził mi buty?
Myślałem, że je trzymasz.
Nie sądziłem, że je upuścisz. Chciałem tylko uratować twoje…
Chciałeś uratować moje buty.
Masz gdzieś mój ślub i moje szczęście…
Nie wiedziałem, co się stanie.
Ty skurwielu!
Stary, dusisz mnie…
Dusisz mnie.
Dobrze wiem, co robię.
Mógłbym się wyswobodzić.
Ale tego nie zrobię, przyjacielu. Masz prawo wyrazić swoje uczucia.
Uczucia? Czuję się świetnie.
Najlepsza chwila podczas tego cholernego weekendu.
Rozumiem, ale muszę ci coś powiedzieć.
Zamknij się!
Lekarze mówili, że nie mogę mieć dzieci.
Że jestem bezpłodny.
Chwila. Co?
Byłem u wielu specjalistów.
Wydałem na to kupę szmalu, bo ubezpieczenie tego nie pokrywało…
Przejdź do rzeczy.
Ale w Meksyku Kyla zaszła w ciążę.
I…
to dzięki tobie.
- Boże. - Dobra, mdleję.
Spoko. Nic mi nie jest.
Co?
Nie.
Cześć wszystkim.
Musimy pogadać.
Gdzieś ty był? Brat wrócił z golfa już godzinę temu.
Muszę z tobą o czymś pogadać. To nie może czekać.
- Teraz? - Tak.
Kyla nie jest w piątym miesiącu ciąży. Zaszła w ciążę w Meksyku.
Co z tego?
No i…
Pamiętasz tę noc, w której trochę nas poniosło?
Nigdy nie rozmawialiśmy o tym, co się stało.
A co się stało?
Uprawialiśmy seks w tym samym pokoju.
W tym samym pokoju, co inni partnerzy.
Ale nie ze swoimi partnerami.
Wiesz, do czego zmierzam?
Tak… Wiem.
Serio?
Dobrze wiem, co się stało. Byłam tam, Marcusie.
Skarbie, to Zeke?
I Enzo, i Fred.
Co to, u licha, za ludzie?
Niespodzianka!
Co tu robicie? Czemu nie jesteście w pracy?
Elegancko, szefie. Też bym nas tu nie chciał.
Ale doceniamy zaproszenie.
Jakie zaproszenie? Nie zaprosiłem was.
Kto was zaprosił?
Panie i panowie…
Dobry wieczór i witajcie.
Co on tam robi?
Pozwoli kapitan, że powiem parę słów o młodej parze?
Cześć wszystkim. Jestem Ron, suku’un Marcusa.
Nawet jeśli dusił mnie wcześniej na ulicy.
O czym on, kurwa, mówi?
Pewnie jesteś zaskoczony widokiem kumpli z pracy?
Gdy usłyszałem, że nie masz tu kumpli,
zadzwoniłem do twojej firmy
i kazałem twoim kolegom z pracy ruszyć tyłki i tu przyjechać.
Bo nie ukrywajmy,
że w takich chwilach dobrze mieć przy sobie przyjaciół.
Byłem świadkiem kumpla, Charliego Andertona.
Byliśmy ze sobą blisko.
Codziennie z nim rozmawiam.
Nie sądziłem, że spotkam drugiego takiego kumpla.
Ale ścieżki moje i Marcusa skrzyżowały się w Meksyku.
Nie miałem mówić o Meksyku.
Ale w pewnym momencie Emily i Marcus stali się jak rodzina
dla mnie i dla Kyli.
Nie przypuszczaliśmy jednak, jak bliską rodziną się okażą.
Oddaję głos Kyli.
Dzięki, kotku. Czyż nie jest słodki?
Nie macie ochoty upiec go, a potem schrupać jak ciasteczko?
Ja tak.
Jak widzicie, spodziewam się dziecka,
co jest szaleństwem, bo powiedziano nam,
że nie możemy mieć dzieci.
Nie będę wdawać się w szczegóły, ale problem była sperma.
To znaczy Ron strzelał daleko.
Nie jak mąż kumpeli Sue, któremu sperma skapywała z czubka fiuta.
Nie, Ron strzela szybko.
I mocno. Prosto do celu.
Problem stanowiło to, co było w tych strzałach.
W każdym razie, Larry i Nancy, nie martwcie się.
Nawet jeśli ci dwoje nie będą mieli własnych dzieci,
wasza spuścizna ma się dobrze
i znajduje się w moim łonie.
- To właśnie miałem ci powiedzieć. - Jak to?
Ale gdy byliśmy w Meksyku, stało się coś doprawdy magicznego.
A ty, Marcusie, będziesz odgrywał ważną rolę w życiu naszego dziecka.
Mam zaszczyt ogłosić, że to dziecko jest…
Moje!
Jest moje.
Dziecko, które nosi, jest moje.
Jestem skołowana.
Rodzice uczyli mnie, by postępować słusznie, więc to robię.
Podaj mi wino.
Pojechaliśmy z Emily do Meksyku, gdzie poznaliśmy tych dwoje.
Pewnej nocy się nawaliliśmy.
Napierdoliliśmy się jak świnie. Byliśmy zalani w trupa.
A jako że byłem na bani, wszystko wymknęło się spod kontroli.
Pod względem seksualnym.
I zupełnie nieumyślnie, bo nie miałem takiego zamiaru,
sprawiłem, że ta kobieta zaszła w ciążę.
Nosi w sobie moje dziecko.
Jest, jak jest. To moje dziecko.
Właściwie to nie.
Chcieliśmy tylko powiedzieć, że to chłopiec,
i że damy mu na imię Marcus na twoją cześć.
Nie jesteś jego ojcem. Nie jest ojcem. Ja nim jestem.
Próbowałem ci to powiedzieć.
Pamiętasz, jak w Meksyku miałem zeskoczyć z klifu do wody?
- Nie kazałeś mi osłaniać jaj. - Co z tego?
Siła uderzenia podczas skoku sprawiła,
że znów stałem się płodny.
Jaja zaczęły mi funkcjonować.
I to dzięki tobie.
Więc to nie moje dziecko?
- Nie. - Nie.
Nie twoje.
Przykro nam.
Na kolację do wyboru jest chyba ryba
i wołowina.
- Tak. - Podobno oba dania są smaczne.
- Zdradziłeś moją córkę? - Czekaj, kapitanie.
Odpowiedz. Przespałeś się z nią?
Szczerze, już sam nie wiem.
- Nie zrobił tego. - Skąd wiesz?
Po prostu wiem.
Nie! Skąd wiesz?
Ja z nią spałam.
To prawda. Było ostro.
Potwierdzam. Bardzo ostro.
To najlepsze wesele, na jakim byłem.
Poważnie?
Nigdy nie poślubisz mojej córki.
Co ty jej zrobiłeś?
- Nic mi nie zrobił. - Dość tego!
Odsuń się.
Nie myślisz trzeźwo, siostra.
Dla wszystkich jest jasne,
że wychodzisz za frajera.
O kim ty mówisz?
O tobie.
Masz gównianych przyjaciół i gównianą pracę.
Wiesz dlaczego? Bo jesteś…
Co?
O kurczę.
Cóż…
Widzisz, co narobiłeś?
Marcusie, oddaj mi obrączki.
Oddaj mi te przeklęte obrączki.
Zapomnij, Haroldzie. Nie da rady.
Wiesz dlaczego? Bo obrączki…
Obrączki są…
w rynsztoku.
Moje obrączki?
Marcusie.
- Chcesz go poślubić? - Nie teraz, mamo.
Skopię ci tyłek.
Zluzuj, playoboyu. Żadnego kopania.
Ej.
Ron, Boże! Ludzie!
Jasna cholera!
Cholera.
Sorry.
Przepraszam.
Barek jeszcze otwarty?
Marcusie, poczekaj.
Czemu nie powiedziałaś, że spałaś z Kylą?
Nie wiem. To było dziwne.
Wszyscy byliśmy wstawieni.
Ty też się nie kwapiłeś, by powiedzieć mi, że z nią spałeś.
- Nie spałem z nią. - Tak myślałeś.
- Bo leżała na mnie. - Nie, obie leżałyśmy.
Ty nic nie robiłeś.
Co my wyprawiamy?
Wszystko dobrze? To było przerażające…
Co, do licha?
Trzy tabletki dwa razy dziennie. Proszę połknąć.
- Pięknie. - Co ty wyprawisz?
- Co? - Co?
Wiedziałam. Doktor Adolphus. Karmiłaś ją lekami?
Chciałam jej ulżyć w bólu.
- Boże. - Co, do chuja?
- Co? - Jest stara. Mogła przedawkować.
- Babciu, wypluj to. - Czołem.
Babciu, wypluj to!
Przegapiłem coś?
Spróbuj ją połknąć…
Chodź tu! Jakim prawem faszerujesz ją dragami?
Nie, to nie dragi, tylko zioła, skarbie.
Doktor Adolphus jest homeopatą.
Mówiłaś, że policja ma go na oku.
Za sprzedaż surowego mleka.
Oregon nie jest aż tak liberalny.
Nieważne. To moja babcia. Nie powinnaś dawać jej żadnych leków.
W tym właśnie problem.
Wścibiacie nos w nieswoje sprawy.
To nieprawda.
Nie?
To czemu zaprosiłeś moich pracowników bez pytania mnie o zgodę?
Czemu zastawiłeś obrączki bez mojej wiedzy?
I czemu dosypujecie kokainy do drinków ludzi, których nie znacie?
Bo ja bym chciała, by ktoś dosypał mi kokainy do drinka.
Chcieliśmy być mili.
I przy okazji zrujnowaliście nam wesele!
I wiecie co?
Nawet was nie zaprosiliśmy.
Ale jesteśmy przyjaciółmi.
Przyjaciółmi? Tak myślisz?
Nie jesteśmy przyjaciółmi!
Przez tydzień w Meksyku byliśmy wakacyjnymi przyjaciółmi!
Nie planowaliśmy was zobaczyć.
Dlatego nie dałem wam mojego numeru!
To był wieczór pełen emocji…
Coś ci powiem.
Może twój kumpel Charlie znosił te twoje wybryki,
ale my mamy ich po dziurki w nosie.
Dość tego.
Zróbcie nam przysługę i oddryfujcie stąd.
Kyla.
Nie mogliśmy inaczej.
Tak, sami się o to prosili.
- Tak. - Prawda?
Tak.
Babciu, chodź do środka.
Emily nie może znaleźć Harolda.
Nie wrócił na noc?
- Może twoi pracownicy skopali mu tyłek. - Przestań.
Nie, tato. Moi pracownicy nie skopaliby…
Nie, to niedorzeczne.
Oto on. Bohater dnia.
Już pijecie?
Nadal – od wczoraj.
Wesele robi się coraz ciekawsze.
Fajnie, że się dobrze bawicie,
ale chyba nie będzie żadnego wesela.
Dostaniemy koniak z powrotem?
Co ty gadasz? Jasne, że będzie.
Kto tak mówi?
Ten dupek.
Harold?
Jak leci, Marcusie? Co słychać?
Gdzieś ty się podziewał?
Z tymi pajacami.
Stara wojskowa tradycja.
Dasz komuś po mordzie i musisz postawić mu browca.
Zaczęliśmy pić.
Piliśmy i piliśmy.
Przy okazji dowiedziałem się od nich, jak się dla ciebie pracuje.
Powiedzieli: „Marcus jest taki wymagający.
Taki bezkompromisowy”.
Przyznam, że kogoś mi przypominasz.
Opowiedzieli mi, dlaczego twoje małżeństwo się rozpadło.
Czyżby?
Powiedzieli, że twoja żona nie pochwalała tego,
że poświęcałeś się w czasie recesji.
Powiedzieli też…
że płaciłeś każdemu z twoich pracowników
z własnej kieszeni.
- Odbiliśmy się. - 35 milionów przychodów w zeszłym roku.
Czarno na białym w arkuszu.
Przyznaję, że nie miałem o tobie dobrego zdania.
Ale jesteś dobrym biznesmenem.
A co ważniejsze, dobrym człowiekiem.
To dużo dla mnie znaczy, Haroldzie. Doceniam to.
I pomyśleć, że nigdy nie dowiedziałbym się o tym wszystkim,
gdybyś nie zaprosił chłopaków.
Kiedy ja ich nawet nie zaprosiłem.
Ron ich zaprosił.
Gdzie on jest?
Kochanie, masz chwilkę?
Babciu, przepraszam za wczoraj.
Za to, że włożyłaś mi rękę do gardła?
- Zdarza się. - Serio?
Możesz chodzić.
Te tabletki od Kyli naprawdę działają.
- Poważnie? Te ziółka? - Tak.
I nie usypiają mnie jak moje leki.
To urocza dziewczyna.
Tak…
Niezły z niej numer.
Przykro mi, że się pokłóciłyście.
Ale zostawiła ci prezent ślubny.
„Emily, jesteś dla mnie jak siostra, bo moja prawdziwa siostra jest S-U-K-Ą.
Przeliterowanie przekleństwa w piśmie chyba nic nie daje.
Przyjaźń z Marcusem…
Przyjaźń z Marcusem przywróciła Rona do życia.
Nie wiecie o tym,
ale bardzo cierpiał, gdy stracił przyjaciela Charliego.
Gdy Charlie umarł, część Rona umarła razem z nim.
Tak było, póki wy się nie pojawiliście.
Przepraszam, że spieprzyliśmy wam weekend.
Aby wam to wynagrodzić, Ron szukał ich cały ranek.
P.S. Umyłam je, zanim je zapakowałam”.
Daliśmy ciała, Marcus.
Tak.
Znajdźmy ich.
Tylko jak? Nie mamy ich numeru telefonu.
Kto wie, dokąd poszli.
Powinien być blisko. Mówiła, że za rogiem.
Nie. Kochanie, wiesz, że…
w Atlancie jest ze sto tych knajp.
Szukajmy metodą koncentrycznych kręgów.
Klasyczny manewr.
To chyba oni.
Znaleźliśmy was.
Cóż za niefortunny zbieg okoliczności.
Po drugiej stronie też jest Waffle House.
- Idźcie zjeść tam. - Słuchajcie.
Powiedzieliśmy okropne rzeczy.
- I nieprawdziwe. - Tak, to było nie na miejscu.
Nie jesteście wakacyjnymi przyjaciółmi. Jesteście prawdziwymi przyjaciółmi.
Proszę, wróćcie na wesele.
Nie wezmę ślubu bez świadka.
Skąd mam wiedzieć, że mówisz to szczerze?
Co myślisz? Wracamy?
- Pieprzyć to! - Kyla.
Słyszałeś ich.
Oskarżali mnie o faszerowanie ludzi dragami.
- To prawda. - Ale dobrymi.
Jasne, homeopatycznymi.
Nie, mówię o kokainie.
To był dobry towar.
Nie, skarbie.
Najlepszy.
Dzięki. Kocham cię.
Przejechali kawał drogi.
Marcus dał mi buziaka.
W Waffle House.
Wielka sprawa.
Dobra, wrócimy na wasz ślub,
ale musicie mi coś obiecać.
Jasne, co takiego?
Że wy przyjedziecie na nasz.
Chwila. Bierzecie ślub?
Tak postanowiliśmy.
Dlaczego?
Chcemy zrobić to, co najlepsze dla Marcusa.
Dla mnie?
Nie, Marcusa.
Naszego syna, który nosi twoje imię.
Tak, dziecko o imieniu Marcus.
Obiecujemy, że przyjedziemy.
Gdzie chcecie się pobrać?
Myśleliśmy o egzotycznym miejscu.
Wygląda na to, że jesteście małżeństwem, skubańcy!
Tak!
Kocham cię, kotku.
Zrobili to!
Marcusie, mamusia i tatuś wzięli ślub!
- Dziękujemy. - Gratulacje.
- Dziękujemy. - Dzięki, tato.
Ludzie, słuchajcie.
Chciałbym wznieść toast za nowożeńców.
Są nie tylko naszą ulubioną parą, ale i najlepszymi przyjaciółmi.
Kochamy was. Gratulacje dla Rona i Kyli!
Zdrówko!
Orzeźwiający.
Sól wcale nie jest słona.
Hejka.
Weźmiecie go?
- Potrzymacie Marcusa? - Pewnie.
Dobra, skoczę, jeśli ty skoczysz.
Jezu, Emily. Jestem teraz mamą.
Jasne, że skoczę.
Trudno uwierzyć, że jestem żonaty. To duża odpowiedzialność.
Jesteś na to przygotowany?
Tak.
Jakaś rada?
Mądry człowiek powiedział mi raz, by po prostu dryfować.
- Dobra. - Chwila.
Napisy: Monika Bartz