Wiem, co sobie myślicie.
Czemu tego przystojniaka jeża
goni jakiś oszołom z wąsami jak z wojny secesyjnej?
Prawdę mówiąc, mam wrażenie, że całe życie tylko uciekam.
Co, za szybko opowiadam?
Tak już mam. Wiecie co? Zacznijmy od początku.
To moja rodzinna wyspa.
Było na niej wszystko.
Piaszczyste plaże, wodospady, darmowe pętle dla każdego...
I nie jeździłem do szkoły autobusem, bo całą wyspę mogłem przebiec
w niecałe dwie sekundy.
No i nie mieliśmy szkoły.
Odlotowa wyspa, co nie?
Tak!
Urodziłem się z wyjątkowymi mocami i uczono mnie, żebym je ukrywał.
Jak każde dziecko, nic sobie z tego nie robiłem.
To jest Szpona, moja opiekunka.
Była jak Obi-Wan Kenobi, tylko że miała dziób i jadła myszy.
Sonic, ktoś mógł cię zobaczyć.
Nikt mnie nie widział. Jestem za szybki!
I chciałem ci to przynieść.
Na ziemię!
Ale wielka moc oznacza wielką zgraję chciwych złoli.
A ja ich do nas doprowadziłem.
Posłuchaj, Sonic.
Nigdy nie widziałam czegoś takiego jak twoja moc.
Ktoś zawsze będzie chciał ją zdobyć.
Tylko w ukryciu będziesz bezpieczny.
To planeta po drugiej stronie wszechświata.
Tam cię nie znajdą.
- Nie chcę iść bez ciebie. - Musisz.
Te pierścienie będą twoim największym skarbem.
Jeśli ktoś cię znajdzie, skorzystaj z nich.
Nie przestawaj uciekać.
Biegnij!
Szpono!
Żegnaj, Sonic.
Nie!
SONIC SZYBKI JAK BŁYSKAWICA
DZIESIĘĆ LAT PÓŹNIEJ
Może choć jedno auto?
Nudzę się.
Tom, jesteś tam?
Nie, Wade. Jestem na jachcie na Barbados.
Z Rihanną.
Rany.
Niesamowite. Wyślij fotki.
Nie, Wade. Stoję z radarem.
Jak ci się udało tak szybko wrócić? Barbados to wyspa!
Czekaj, mam tu coś.
Gdzie się pali, koleżko?
Tu mieszkają dzieci.
To miał być dowcip. Wybacz.
Co?
Tom, jedź na Main Street.
Była tam strzelanina.
Żartuję. Kaczka ukradła bajgla.
Ale trzeba go odzyskać.
Stary, prawie cię tam zabili.
Tak lubisz życie na krawędzi?
Przekichane być powolnym.
Wiesz co? To twój szczęśliwy dzień.
Teraz czujesz, że żyjesz, co?
Fantastycznie ci idzie.
O kurczę.
Aleś się pozbierał!
Niech to będzie nasza tajemnica.
Nie widziałeś mnie. Nie było mnie tu.
Czego się spodziewaliście?
Brudnego jeżyka jedzącego jagody i walczącego o przetrwanie?
No chyba nie. Żyję na Ziemi jak w raju.
Mam bibliotekę...
domową siłkę
i supernowoczesny system obronny.
O nie.
A jeśli ktoś mnie znajdzie, posłucham rady Szpony
i przeniosę się na nową planetę.
BEZPIECZNE ŚWIATY
Do przytulnego świata, w którym są wyłącznie grzyby.
Ohydne, śmierdzące grzyby.
Nie znoszę grzybów.
Ale tym się nie martwmy.
To jest Green Hills, najlepsze miejsce na świecie.
To są moi ludzie, a ja jestem ich kochanym kosmicznym jeżem.
Co z tego, że o mnie nie wiedzą?
Najbardziej lubię Władcę Pączków,
obrońcę miasteczka
i wszelkich zwierząt, małych i dużych.
Dzień dobry.
Donald. Daisy. Daffy.
Władca Pączków mieszka z Panią Precelek.
Jest miła dla zwierząt
i, o dziwo, urodziła się bez kości.
Jedna osoba w mieście złapała mój trop.
Nazywa mnie „niebieskim diabłem”.
Wczoraj prawie go złapałem.
Przed wami Karl Korba.
Lubimy się razem bawić.
Wiem, że tam jesteś!
Wiem, że istniejesz!
Nieprawda!
Uwielbiam noce filmowe.
Proszę...
Tak! Keanu!
Jesteś skarbem narodowym.
- Kiedy cię znajdę... - Zagadka, mądralo.
W autobusie jest bomba.
„Zagadka, mądralo”.
Klasyk.
Jesteśmy jak rodzina.
Choć jeszcze się nie znamy.
PSYCHIATRA TRWA SESJA
Nie sądzisz, że przez to odosobnienie czasem ci odbija?
Odbija? Mnie?
W żadnym razie, doktorku. Nie trafiłeś.
I że pomimo tylu tak zwanych przyjaciół w głębi serca...
jesteś bardzo samotny?
I boisz się, że zawsze będziesz sam?
Złaźcie stamtąd.
No już, złaźcie!
Złazić, wy pandy śmietnikowe.
Maddie, powiedz jako szanowana weterynarka:
jak najszybciej wykończyć szopa pracza?
Cześć, Ozzy! Miło mnie widzieć? Ty nie jesz śmieci, co?
Co to?
- To, co myślę? - Tak. Otwórz.
Trochę mała. To źle?
Po prostu ją otwórz.
„Rozpatrzyliśmy pańskie zgłoszenie do policji w San Francisco.
Z przyjemnością informujemy,
że pod warunkiem przejścia kontroli został pan przyjęty”.
O Boże!
Boże.
„San Francisco to dziura?”
To nie ten.
- Ani przez chwilę nie wątpiłaś, co? - Nie.
- Nie wierzę. - Co nie? Udało ci się.
A to co?
Szukałam mieszkań do wynajęcia.
Mogę polecieć tam jutro z Ozzym i rozejrzeć się po paru dzielnicach.
To wszystko dzieje się tak szybko.
Rzeczywiście, dziwna sprawa.
Zgłosiłeś się do pracy i ją dostałeś.
O ile przejdę kontrolę.
Kurczę.
Oby się nie dowiedzieli, że użyłeś kiedyś Wi-Fi sąsiada.
Poprawka: wciąż go używam.
Jesteś pewna, że tego chcesz?
Thomasie Wachowski, co robiłeś, kiedy ja byłam w szkole weterynarii?
Wziąłem drugi etat, żeby było na czynsz...
I trzeci na czesne.
Ty poświęciłeś się dla mnie, ja z radością się zrewanżuję.
A ty jesteś pewien, że tego chcesz?
Twoja rodzina chroni to miasteczko od ponad 50 lat.
To duża zmiana.
Jestem pewien.
Czas wyjechać i pokazać, na co mnie stać.
Kocham Green Hills, ale chcę pomagać ludziom w prawdziwej potrzebie.
Służyć ludziom wsparciem w sprawach życia i śmierci.
Rozumiem.
- Jestem taka dumna. - Dziękuję.
Z ciężkim sercem muszę powiedzieć,
że przyjąłem posadę w policji w San Francisco.
Zaczynam od zaraz.
Ciężko będzie mi opuścić miasto rodzinne i przyjaciół.
Ale czuję, że muszę to zrobić,
by rozwijać się jako policjant i jako człowiek.
I jak, sierżancie Lukier?
Nie było źle, co?
Teraz wystarczy tylko...
powiedzieć komuś poza pączkiem.
Mecz finałowy.
Ale odlot.
Decydujący rzut.
Odbijać będzie ten, którego chcą teraz widzieć fani: Sonic!
Ale z naprzeciwka patrzy na niego najgroźniejszy miotacz w Green Hills...
także Sonic.
Skup się, Sonic.
Jeśli wygrasz, całe Green Hills cię pokocha.
Uderz do gościa po lewej. Z księżyca się urwał.
Nie mogę z nim.
Dajesz, pałkarzu. Uderzaj.
Mam ją!
Nie mam.
Biegnij!
Dawaj.
Bezpieczny!
Tak! Udało mi się!
Widzieliście? Udało mi się.
Naprawdę jestem sam.
Na zawsze sam jak palec.
Nikt nie zauważył tego ogromnego wybuchu, co nie?
- Cześć, Wade. - Cześć, Tom.
Z tej strony Wade.
Co jest grane?
Zdaje się, że wysiadł prąd.
Nie gadaj. Padły światła. Całe miasto panikuje.
- Co mam robić? - Wyluzuj.
Weź wdech, zadzwoń do Gila,
niech znajdzie uszkodzoną linię,
a potem niech Zim podłączy generator do lodówek w supermarkecie.
Najpierw do Zima, potem do Gila?
- Czy do Gila... Halo? - Oddzwonię.
Czekaj! Halo? To już wszystko?
No dobra. Dasz radę.
Co miałem zrobić najpierw?
Ach tak. Wyluzować.
Wyładowanie elektryczne odcięło prąd na całym Wybrzeżu Północno-Zachodnim.
Co o tym wiemy?
Stawialiśmy na impuls elektromagnetyczny,
ale one nie mogą mieć takiej mocy.
NASA wykluczyła meteory i rozbłyski słoneczne.
A Departament Energii awarię elektrowni.
Doskonale idzie nam ustalanie, co nie zawiniło.
To może być wstęp do większego ataku.
Trzeba zmobilizować wojsko.
Nie, nie.
Tutaj potrzeba wyrafinowanego umysłu.
Specjalisty od technologii.
- Wyśle pan jajogłowego? - Nie byle jakiego.
Ten jajogłowy ma jaja.
Chyba nie tego, o kim myślę?
- Jest nieco dziwny. - Dziwny?
- Nie ma mowy. - To przypadek kliniczny!
Jest też geniuszem. Pięć doktoratów, IQ poza skalą.
A jego drony są rewolucyjne!
Na pewno sobie poradzi?
Jego operacje to same sukcesy.
- Pamiętacie przewrót w Pakistanie? - Nie.
Rewoltę w Azerbejdżanistanie?
- Nie ma takiego kraju. - Właśnie.
To dzięki Robotnikowi.
Nie wierzę, że zaangażuje pan tego świra.
Ja również, ale...
nie mamy wyboru.
Co do...?
Pan tu dowodzi?
- Tak. - Nie!
- Nazywam... - Błąd!
- ...się... - Ja dowodzę!
- ...major... - Ja!
- ...Ben... - Ja tu dowodzę.
Niech pan się temu przyjrzy.
To dowód, że jestem królem bananów w świecie pełnym głodnych małpek.
Może wyjaśnię.
W pionowej hierarchii istotności rozziew między nami wymyka się pomiarowi.
- Agencie Stone? - Jest pan prymitywem.
Inicjuję sekwencję rozpoznania.
Promień 16 kilometrów wystarczy.
- Wciąż się na mnie gapi? - Owszem.
- Zajrzę mu w historię przeglądarki. - Jeśli pan nie przestanie...
Nie jestem głuchy.
Przejmuję jego ludzi i tak dalej.
Słucham? Kolego, chyba nie wiesz, z kim...
Przepraszam, jak panu było?
- Benning... - Mam to gdzieś!
Naprawdę. Posłuchaj, majorze Mam To Gdzieś.
Wiesz, czemu wszyscy mają cię gdzieś?
Bo mają gdzieś twoje marne sukcesiki.
Mają gdzieś, jak dumna jest twoja mamusia,
że umiesz już czytać jak trzecioklasista.
Czytałeś Pajęczynę Charlotty? Uwaga, spoiler. Na końcu umiera.
Zostają po niej ohydne jajeczka.
Moje dzieciaczki.
Popatrz na moje jajeczka.
Wiesz, co kocham w maszynach?
Robią, co im się każe. Co się zaprogramuje.
Nie potrzebują urlopu, żeby się upić i pójść na ryby.
Teraz ty zrób, co ci każę.
Stań sobie na skraju swojej porażki
i patrz, jak roboty cię wyręczają.
- Czujesz to, Stone? - Czuję, doktorze.
To ewolucja, Stone.
To ewolucja!
SKANOWANIE
STWIERDZONO ANOMALIĘ
ANALIZA SPEKTRALNA ZAKOŃCZONA
- Agencie Stone? - Doktorze.
Widzisz tu coś przydatnego?
- Absolutnie nic. - Oczywiście, że nie.
Nie zostałeś przeszkolony w tropieniu przez indiański oddział specjalny.
Niesamowite.
Nie.
Niesamowite jest to, że wyliczyłem wzrost, wagę i kształt kręgosłupa tej istoty,
a komputer nie znajduje nic, co by pasowało,
w ziemskim królestwie zwierząt.
Awarii nie spowodowali terroryści, a to nie dziecko Wielkiej Stopy.
To jest coś zupełnie...
innego.
Przekierować tam wszystkie jednostki.
To mały krok dla człowieka,
ale wielki skok dla mnie.
Spokojnie, wszystko gra.
Grałeś sobie, trochę się nakręciłeś,
wystrzeliłeś piorunem z tyłka, a teraz cię ścigają.
Na Ziemi nie jest bezpiecznie.
Plan B, lecę do Grzybkowa.
Wszystkiego nie wezmę. Tylko to, co kluczowe.
Pasta do zębów, żel do włosów, lampa,
śmieszny kapelusz, kawałek melona...
I świeczka zapachowa.
Kolekcja komiksów. Puf.
Czy puf wejdzie do plecaka?
Jasne, że nie. To głupie.
Dobra, co jeszcze? Pierścienie! No jasne.
Czas użyć pierścienia.
Planeto grzybów, nadchodzę.
O nie, są tuż obok.
Muszę iść gdzieś indziej.
Żegnaj, jaskinko.
- Cześć. - Cześć.
Co robisz?
Kolorujemy sobie z Jojo i Rachel.
Brzmi prawie jak dobra zabawa.
U nas sporo się działo. W całym mieście wysiadł prąd.
To znak, żeby się stąd wynosić.
- Wade pewnie spanikował. - Tak.
Ale u niego o to nietrudno.
Co u twojej siostry? Namówiła cię na rozwód?
Nie, ale radziła sprawdzić, czy masz aplikacje randkowe.
Mam tylko to, co wgrał producent.
No i zniżki do Olive Garden.
- Bo tam jesteś... - Jak rodzina.
Nie gadaj.
Szopy wróciły.
No to czeka je zaskoczenie.
Tylko nie moje strzałki usypiające.
One są głodne.
A strzałki są na niedźwiedzie.
- Czyli na pewno zadziałają. - Tom!
Żartuję, tylko je przestraszę.
Być może na śmierć.
- Buziaki! - Tom...
Rozwiedź się.
Jestem w środku.
I prawie nie zniszczyłem rzeczy Władcy Pączków.
No to jedziemy. Na Ziemi nie pykło, ale to nic.
Teraz będzie lepiej.
W bezpiecznym świecie pełnym grzybków,
które będą twoimi jedynymi przyjaciółmi...
Brzmi okropnie. Nie dam rady!
Ale musisz. Nie masz wyjścia.
No dobra.
Policja! Już niedługo nietutejsza.
Łapy do góry!
Miau?
San Francisco?
TYLKO NA SYTUACJE AWARYJNE!!!
Nie...
Że co?
Niebieski diabeł.
- Władca Pączków? - On gada.
Chyba nie chcesz mnie porwać?
To ty mnie porwałeś.
Trafna uwaga. Czym jesteś?
Co robiłeś w moim garażu?
Musiałem się ukryć i to był mój jedyny pomysł, Władco Pączków.
Czemu tak mnie nazywasz?
Bo gadasz z pączkami. I zjadasz je, jeśli podpadną.
To też trafione.
Zaraz, gdzie grzyby? Czemu jestem na Ziemi?
Co się... O nie! Zgubiłem pierścienie.
Co?
Co to? Twój statek kosmiczny?
Nie pobiorą ze mnie próbek.
Ty się boisz? Ja nawet nie mam spodni.
Co do...?
- Znaleźli mnie! - Kto? I co mi do tego?
Potem wyjaśnię. Musisz mi pomóc.
Wcale nie. Niby czemu?
Moje nogi, które zwykle są zabójcze, teraz są jak ciepłe kluchy.
Potrzebuję pomocy. To sprawa życia i śmierci.
Dobra. Chodź ze mną.
Pomógłbyś?
Zostań tu. Tylko cicho.
Świetny plan. Tworzymy fantastyczny zespół.
Prawie czytamy sobie w myślach.
No to narka.
Dzień dobry!
Mogę w czymś pomóc?
Dzień dobry, druhu.
Jestem z elektrowni, badam przyczyny awarii.
Mogę spisać odczyty w pana domu?
Serio, jest pan z elektrowni?
Musi pan znać Spencera. Gra w softball.
Spence...
Porządny z niego gość.
- Tak. Zapraszam do środka! - Świetnie.
Niech pan sobie spisuje.
Tyle że...
odczyty zwykle spisuje się na zewnątrz,
żeby nikt nie musiał otwierać.
A Spencer pracuje w gazowni i woli raczej frisbee.
Powie mi pan, czemu bierze mnie pan za głupka,
który wpuści pana do domu?
- Przepraszam, panie... - Wachowski.
Ale wszyscy mówią mi Tom.
Poza dentystą. On mówi mi Tim.
Ale po latach dziwnie byłoby go poprawiać.
Dobrze, Tomie, dla dentysty Timie.
Jak może zauważyłeś, w całym mieście zabrakło prądu.
Nie ma światła. Zauważyłem.
Wykryłem impuls energetyczny o takiej sygnaturze
jak przyczyna awarii prądu.
Pan posłucha, panie...
Doktorze.
Doktor Robotnik. Dentysta mówi mi Rob.
Doktorze Robotnicki,
to na pewno poważna sprawa, ale ja nie maczałem w tym palców.
Może pan popytać.
- Wszyscy mnie znają. - Nie wątpię.
Na pewno jesteś niezłą szychą w tej stacji benzynowej z przyległościami.
Już od czasów, kiedy straszyłeś krowy i grałeś w wiejskiej kapeli.
Może kiedyś osiągniesz szczyt swoich marzeń
i uda ci się przygarnąć labradoodle’a.
Ale ja przewyższyłem wszystko, czego w życiu dokonasz...
jeszcze w kołysce.
Wypluwałem równania, kiedy ty wypluwałeś mleko z butelki.
Byłem karmiony piersią.
Super. Chwal się dalej przed sierotą.
Panie Wachowski...
zna pan paragraf 904, rozdział 10, artykuł 104 kodeksu prawa karnego?
A kto nie zna?
„Kto pomaga wrogowi Stanów Zjednoczonych, zostanie skazany na śmierć”.
A jeśli to ja cię przyłapię, będzie jeszcze gorzej.
Gorzej niż śmierć?
Jestem piłką. Zwykłą piłką. Wtapiam się w piłki.
Zamknij się. Ty się zamknij! Cicho, Sonic. Sam bądź cicho!
Oby nie skanowały mnie rentgenem.
Trochę mi wstyd obiadu.
Tylko nie panikuj.
Nie panikuj.
Panikuję!
Czemu nie masz dywanu na schodach?
W porównaniu z...
- Stare rury. - Tak, pewnie dom osiada.
Nic ciekawego!
Słuchaj.
Ja nigdy się nie mylę.
Zawsze jest ten pierwszy raz.
Podać może tortu?
Szopy to najczystsze zwierzęta żywiące się w śmietnikach.
No proszę.
Miałem rację.
Jakoś mnie to nie dziwi.
Spróbujemy raz jeszcze?
Masz pięć sekund, żeby powiedzieć, gdzie to jest.
- Pięć. - O czym pan mówi?
- Cztery. - Ostrzegam, grozi pan policjantowi.
Jak grozić komuś, kto nie istnieje? Trzy.
No już, pomyśl!
Może wymyślisz jakiś powód, żeby darować ci życie. Masz dwie...
jedną!
Stój! Nie krzywdź go!
To lekka przesada.
PRZEŁADOWYWANIE
Trzymaj się za mną.
CELOWANIE
Luzik, tak to zaplanowałem!
Dasz wiarę, że Amazon chce nimi dostarczać paczki?
To fatalny plan. Co ja sobie myślałem?
Zaraz zwymiotuję!
Chodź. Wynosimy się stąd.
Tylko na tyle cię stać? Dopiero się rozgrzewałem!
Masz ochotę na rundę drugą?
Doktorze, nic panu nie jest?
Ktoś stąd wybiegł i pomyślałem...
Że trzeba go zatrzymać?
Otwórz usta...
i powiedz, że tak pomyślałeś.
Pomyślałem, że sprawdzę, czy nic panu nie jest.
Wiesz, jaki jest minus bycia geniuszem?
- Wszyscy inni są głupi. - Tak. Brawo.
To ci się udało.
Cokolwiek to było, musimy to schwytać,
zneutralizować i odkryć źródło jego mocy.
A gdyby się stawiało...
pokroimy je na kawałeczki.
Zobaczymy, jak działa.
- Stone? - Doktorze?
Dzwoń do optyka.
Potrzebuję nowych oprawek.
Wiedzą, jakie lubię.
I weź ten kolec.
Tak, doktorze.
WITAJ W GREEN HILLS Małym mieście o wielkim sercu
Dobra, czas się wytłumaczyć.
Kim jesteś? Czym jesteś?
Jestem jeżem. To chyba oczywiste.
I mam kłopoty.
Ty masz kłopoty?
Nie ty dałeś w mordę rządowemu dziwakowi.
To ma być problem? Ja straciłem pierścienie!
Jakie znowu pierścienie?
Zaawansowane cywilizacje używają ich do podróży między światami.
A moje są na szczycie szpiczastego budynku z twojej obcisłej koszulki.
Więc weź mnie do San Francisco,
żebym odzyskał je i przeniósł się na planetę grzybów.
- Planetę grzybów? - Tak!
No tak.
Dobra, kolego, wysiadaj.
- Co? - Posłuchaj.
Nie mogę teraz wpakować się w kłopoty.
Miałem ocalić ci życie i zrobiłem to.
A teraz znajdź swoje pierścienie i krainę grzybów.
Może ocknę się w szpitalu, a lekarz powie, że kolonoskopia się udała.
Dobra? No to pa.
- Dobra. Żegnaj. - Żegnaj.
- Czemu nie idziesz? - Nie znam drogi.
- Na zachód. - Tak?
- Prosta droga. Trafisz. - Dobra, spoko.
Teraz bez żalu się pożegnam.
Kiedy wpadłem w zimne, ciemne wody Pacyfiku,
zrozumiałem parę rzeczy.
A – nie mam pojęcia, dokąd idę.
B – słona woda piecze.
C – nawet nie powinno mnie być na tej planecie, ale jestem.
Dlaczego? Bo mnie postrzeliłeś.
- Wiem. - Postrzeliłeś mnie!
Słyszałem za pierwszym razem. Nie musisz tak tego powtarzać.
Jestem mokry. Zziębnięty.
Mam rybę na głowie.
I jak widać, sam nie dam sobie rady.
Dobra, wskakuj do wozu.
Serio? Pomożesz mi?
To po części moja wina, że cię to spotkało.
Nie „po części”. To wyłącznie twoja wina.
Dobra, wyłącznie. Wsiadasz?
Tak.
Wycieczka!
Co ja robię?
Musimy ustalić zasady.
Po pierwsze zawsze rób to, co mówię.
- Zgoda? - Tak, Władco Pączków.
Nie nazywaj mnie tak.
Mam imię. Brzmi „Tom”.
Jestem Sonic.
Sonic.
Szpiegowałeś nas od lat?
Tak bym tego nie nazwał.
Spędzaliśmy razem czas, tyle że nikt o mnie nie wiedział.
Nie wierzę, że Karl Korba miał rację.
Powinniście go nazywać Spostrzegawczy Karl.
- O Boże, zatrzymaj się! - Co jest?
Największa kula z recepturek?
- To trzeba zobaczyć! - Nie.
To nie jest rodzinna wycieczka.
Rząd chce cię pokroić, a mnie aresztować. To poważna sprawa.
Faktycznie, słabizna.
Ale mają fajny sklepik. Mam coś dla ciebie.
Kiedy będziemy na miejscu?
Jak tylko dojedziemy.
Spytam Wade’a, czy wie, co jest grane.
Spotkasz się z Wade’em w tym szklanym czymś?
Co to jest, teleport?
Budka telefoniczna.
Głównie dla dilerów i ściganych, czyli dla nas.
Nie wysiadaj z samochodu.
No dobra.
To najbardziej odlotowe miejsce na Ziemi, ale musisz zostać w aucie.
Bądź silny.
Halo? Policja w Green Hills.
- To ja, Wade. - Cześć.
Miło, że dzwonisz.
Przyszli jacyś goście i o ciebie pytali.
Trochę są straszni.
Przypominają Facetów w czerni,
tylko bez uroku osobistego Willa Smitha.
O co pytali?
O... terroryzm.
Powiedziałem, że łowiłem z tobą ryby pod lodem.
Nie umiesz zrobić bomby.
Nawet z przynętą na mrozie masz problemy.
Posłuchaj, to ważne. Nie mów im o tej rozmowie.
Chyba już o niej wiedzą.
Panie Wachowski.
Tom.
Poza tobą jedyną osobą,
która uderzyła mnie w twarz, był szkolny łobuz.
Uderzył mnie w stołówce, powodując obrzęk
tkanek miękkich wokół oczodołu.
Upokorzył mnie przed całą szkołą.
Wiesz, co wtedy zrobiłem?
Pewnie zgłosił to pan dyrektorowi, bo to niedopuszczalne zachowanie.
Zdiagnozowałem problem świata, w którym mózg ustępuje sile,
i zaradziłem mu z pomocą technologii.
Chłopak przez rok jadł przez słomkę.
I nigdy więcej nie oberwałem.
Aż do dziś.
No to brawo ja!
Nie, bo skończysz jak łobuz ze słomką.
Znajdę cię, panie Wachowski.
A kiedy cię dorwę...
Halo?
Chyba się rozłączył, bo widzę, że światełko zgasło.
Dzięki, sierżancie Głąbie.
Mogę pana przełączyć na inną linię.
Niech się pan nie kłopocze.
Już się pan wykazał... głupotą.
Nikt nie wymaże mi pamięci?
Rozpowiem o tym!
To nie najzdrowsza kolacja, ale...
Sonic?
O nie.
Tylko nie to.
Siemka, partnerze.
Nie mów tak. Idziemy.
Mają tu świetną kapelę. Obczaj ich brody!
Posłuchasz ich innym razem. Idziemy!
Jeśli zostaniemy, nie odezwę się przez resztę drogi,
zaczynając od... teraz.
Witamy w Piston Pit. Co podać?
Nachosy i skrzydełka. I guacamole.
Śmieszne słowo, co nie? Guacamole.
Dzieciom wstęp wzbroniony. On ma jakąś maskę czy co?
On ma 43 lata, ale cierpi na rzadką chorobę skóry,
która hamuje wzrost i sprawia, że wygląda... tak.
Z tą twarzą się urodziłem. Pewność siebie wypracowałem.
- Dla niego lemoniada. - Dobrze.
- Masz u mnie dług. - Mam krzesło barowe!
Ale miękkie.
Patrz, kręci się!
- Tak. Fajnie. - Niedobrze mi.
Dobrze się bawisz? Odhaczysz to z listy?
- Wielka noc, co? - Z jakiej listy?
Listy rzeczy, które chcesz w życiu zrobić,
zanim... kopniesz w kalendarz.
Nigdy nie kopałem w kalendarz! Muszę napisać listę.
Oj, Sonic!
Co się stało?
Tak wielu rzeczy nigdy nie robiłem.
A teraz odchodzę z Ziemi i przegapiłem swoją szansę.
W takim miejscu jak to sporo można przeżyć w krótkim czasie.
- Godzina nas nie zbawi. - Chcesz ze mną odhaczać listę?
- Czemu nie? - Nie pożałujesz tego!
Jakoś w to wątpię.
wziąć udział w zawodach
Nowy rekord!
zrobić WSAD
Czy ten byk nie ma głowy, czy ma dwa tyłki?
Łatwizna.
No dobrze.
Jestem kowbojem!
Nic mi nie jest!
oswoić dzikie zwierzę
Tak, śmiej się.
Dobra robota, Romeo.
- Miło, że dobrze się bawisz. - I to jak!
Najlepiej! Co może pójść nie tak?
Możemy w czymś pomóc?
Nie lubimy tu takich.
Takich? To znaczy jakich?
Hipsterów.
- Jak śmiesz. - Wiecie co?
I tak wychodziliśmy. Nie ma problemu.
- Nie, spokojnie. - Wychodzimy.
Dobrze wiem, co zrobić w tej sytuacji.
Zagadka, mądralo.
Zadarłeś z marnie przebranym jeżem,
który naoglądał się filmów akcji.
Co robisz?
Coś nie tak? Powinna pęknąć.
Pęknij, proszę. No już!
- Proszę... - Sonic?
No brawo!
Dzięki! Super, co nie?
Kto jest następny?
Kto chce oberwać?
Widział ktoś moją kelnerkę?
Ciągle czekam na te skrzydełka.
Ty!
Serio?
Olé!
- To co, spadamy? - Tak, czas na nas.
Ale odlot! Chwila, czy my zapłaciliśmy?
Nieważne!
Patrz. Zawsze chciałem tak zrobić.
- Łapać ich! - Nara, frajery!
Nie jestem pewien, ale chyba mnie polubili.
Nie dajcie im uciec!
- O tak! - Tak!
- Nieźle oberwałeś. - Bywało gorzej.
Widziałeś, ile papieru zużyłem?
W łazience nic nie zostało dla następnej osoby.
Podłoga się kleiła, tłum był wściekły, mieli przewagę liczebną.
Ale nic nie powstrzyma Władcy Pączków i Błękitnego Cienia!
Kolejna pozycja odhaczona.
wszcząć bójkę w barze
Dziwny z ciebie koleś.
Dobra.
To co teraz robimy?
Przekimam się przed telewizorem. Ty też powinieneś.
To moja ostatnia noc na Ziemi! Chcę ją wykorzystać.
O ile zostaniesz w pokoju, możesz robić, co chcesz.
To jest życie.
No weź.
Ohyda. Co ty jadłeś?
Chyba mówicie na to „chilli dog”.
To lepiej obejrzyj swoje futro.
Opowiedz o tej planecie, na którą się wybierasz.
Ziemia to to nie jest.
Nie ma ludzi, tylko powietrze, ogromne grzyby i takie tam.
Spójrz na to w ten sposób.
Nie będziesz tam jedynym kozakiem.
Nie. Nigdy więcej tego nie rób.
Mnie się podobało.
Będę tęsknił za tym miejscem.
Nie jestem tu bezpieczny, ale co, jeśli Szpona się myliła?
Może mógłbym tu spędzić życie.
No dobra. Musimy się wyspać.
Śpij, mną się nie martw.
Ja nie zmrużę oka, żeby nacieszyć się Ziemią.
Jak chcesz.
Ale wyjeżdżamy o ósmej.
Śmierdzą mi bąki, bo jadłem chilli doga.
znaleźć przyjaciela
...Thomas Wachowski, oskarżony o zamach terrorystyczny.
Może być uzbrojony i niebezpieczny.
Informacje o miejscu jego pobytu należy natychmiast przekazać policji.
Mówił, dokąd jedzie?
Może tak. Może nie.
Wam nie powiem.
Spocznij, agencie Stone.
Ten przyjazny obywatel nie rozumie powagi sytuacji.
Czyżby?
I to jest „dobry glina, zły glina”.
Odsłoniłeś się.
Biorąc pod uwagę trasę do San Francisco, przybliżoną prędkość pojazdu i pogodę...
powinni być...
mniej więcej...
tutaj.
- Genialne. - Dzięki. Wiem.
Witaj w Kalifornii
- A co ty masz na liście? - Ja?
Każdy ma listę, co nie?
Tak, ale to ty opuszczasz Ziemię,
a ja raczej nie planuję umierać.
Lepiej uważaj. Twój najlepszy kumpel to magnes na kłopoty.
Mianujesz się najlepszym kumplem?
Trochę to aroganckie, ale... To znaczy...
Oczywiście cię lubię, ale nie jesteśmy najlepszymi kumplami.
Otuliłeś mnie wczoraj do snu.
OK. Najlepszym ze zwierząt.
- To mój pies. - Dobra.
Porzućmy ten coraz bardziej upokarzający temat.
Lista. Dawaj ją!
Jest takie coś.
W Green Hills zawsze czułem się...
No nie wiem. Bardziej jak niańka niż policjant.
Chcę pokazać, na co mnie stać. W sytuacji stresowej.
Wyjadę do San Francisco i zostanę ulicznym gliną.
Zobaczymy, czy się do tego nadaję.
Co?
Czemu masz taką minę?
Wyjeżdżasz z Green Hills?
No dobra.
Dlaczego? Po co wyjeżdżać z Green Hills?
Może trudno ci to zrozumieć, ale to bardzo małe miasteczko.
Nie jest małe. Mieszkają tam setki ludzi.
Czyli jest małe.
To idealne miasto, które cię potrzebuje.
Błagam. Przetykam im rynny, pomagam odpalić samochód zimą.
Każdy mógłby to robić.
Może i tak, ale proszą o to ciebie.
Ene, due, rike...
piekło.
- To nie ma sensu. - Wyluzuj.
Masz wspaniałe miasto i sąsiadów, a do tego nikt nie chce cię w nim zabić!
Poza tym co może być ważniejsze od chronienia najbliższych?
Słuchaj, rozumiem...
Tak!
Myliłem się co do ciebie. Żaden z ciebie Władca Pączków.
Raczej Władca Frajerów.
Widzisz ten harpun w desce rozdzielczej?
Sonic!
Ja musiałem uciekać z domu. Ty porzucasz idealny dom.
Dlaczego to robisz?
- Twoje ciało! - O nie, znowu?
Trzymaj się!
- Dlaczego? - Bo zrobię to.
Sonic!
Chyba miałem drugie życie.
Tak jest!
Sonic – jeden. Wielki czołg – zero. Przykro mi.
- Nagraliśmy to? - Jak ty to przeżyłeś?
Nie mam pojęcia.
- Widzisz, jak tańczę? - Tak, widzę.
Tylko na tyle cię stać?
Nie, ale miło, że pytasz.
- Ojej. - Sonic! Wracaj do samochodu!
Jedź, dogonię cię.
Ten czołg chyba urodził dziecko.
Leci!
- Moja kolej! - Ty już grałeś, teraz ja!
Nie kłóćcie się albo to zabiorę.
Jasne, tato.
Dokąd to?
Ty jedź, ja się tym zajmę.
Jeśli nie dam rady, porzuć mnie.
Jesteś w tym dobry.
Cześć! Witajcie na moim streamie.
Dziś niszczymy roboty. Krok pierwszy.
Udało się!
Nie udało się. Co to za koleś?
Myślisz czasem, na co idą twoje podatki?
Moja kolej.
Jedź prosto. Włączyłem tempomat.
Czuję się jak Vin Diesel!
„Najważniejsza jest rodzina”.
Mała sugestia.
Zwiń się w kulkę i go zmiażdż.
- Gdzie się uczyłeś jeździć? - Tutaj. Właśnie teraz.
Nie sięgam. Podjedź bliżej.
- Co? - Bliżej! Depnij hamulec!
Czyli to?
Ten drugi hamulec!
Dajcież mi wszyscy spokój!
Ten jest uroczy. Przygarnijmy go.
Bez przesady!
Jak taki słodziak może być taki straszny?
Masz polisę, co nie?
Odczep się.
To brzmi kiepsko.
- Bardzo źle. Wyrzuć to! - Staram się.
Wyrzuć za okno! Gdziekolwiek!
- Nie mogę tego odkleić. - Zatrzymam się.
- Spadło? - Nie.
Nie ruszaj się.
I leci...
Wciąż jest tutaj.
Złaź ze mnie.
Sukces!
Sonic!
Nie...
No już, nic ci nie jest. Obudź się.
Dorwaliśmy ich?
Nie, tam są.
Ci dwaj są nie do zdarcia.
Mogę prosić?
Przyszpil się do ściany.
Nie będę tęsknił, kiedy znikniesz.
Ludzie są zawodni i głupi, bardzo mało mnie obchodzą.
Moje maszyny są skrupulatne, nieustępliwe.
Są dla mnie wszystkim.
INTERESUJĄCE.
Chodź, mały.
Wszystko będzie dobrze.
- Jest Maddie? To pilne. - O nie. Nie dziś.
- Żegnam. - Rachel, stój! Maddie!
Przestań, to ważne.
- Wpuść go. - Dzwonię po policję.
Nie, po FBI. Po CIA!
- Daj spokój. - Po twoją matkę.
- Łapiemy. - Możemy pogadać?
Co się dzieje?
- Mówią o tobie w telewizji. Dzwoniłam. - Musiałem wyrzucić telefon.
- Wyrzucił telefon? - Co?
- Wujek Tommy! - Cześć, Jojo!
No i zrobiłeś z siostrzenicy współspiskowca.
- Nieprawda. - Uspokój się.
W żadnym razie!
- Dosyć. - Uspokójcie się.
Nie, Ozzy. Ciebie też miło widzieć.
Jezu Chryste i Matko Boska!
Co tam masz?
Pluton? E-maile?
Tak, to pluton.
Usiądźmy i porozmawiajmy... Przestań, Ozzy!
Mówiłam, że to oprych.
- Nie będę tak dyskutować. - Ozzy, zostaw!
Ozzy, nie!
Łap mnie, Jojo.
Dzięki Bogu.
Mogę szklankę wody?
BADNIKI LABORATORIUM ZŁA
WYKRYTO PRÓBKĘ
POMIAR ENERGII KOLCA
KOŃCZENIE POMIARU ENERGII
Ma pan ochotę na latte z mlekiem austriackich kóz?
Czy ja wyglądam na imbecyla?
Jasne, że mam ochotę. Wychodzą ci przepysznie!
WYNIK ANALIZY MOC NIEOGRANICZONA
Szykuj prototyp.
Z takim źródłem mocy
moje maszyny wreszcie mogą wykorzystać pełen potencjał.
Nic mu nie będzie.
Dzięki Bogu. Nic mu nie będzie, prawda?
Jestem weterynarką. Nie wiem, co to jest.
To jeż. Przynajmniej tak twierdzi.
- On mówi? - Bez przerwy.
No dobrze.
- A niech mnie. - Co?
Ma bardzo szybkie tętno.
To może być normalne.
Nie wiem. Musisz mu pomóc.
Nie znam jego fizjologii.
Nie widzę pękniętych kości.
Jest tylko mocno potłuczony.
Patrz na jego biedne stópki.
Trzymaj się, mały. Wyjdziesz z tego.
Jojo, rozwiąż mamę. Jojo!
Rozwiąż mamusię.
Skarbie. Jojo!
Muszę do łazienki.
Wyliże się, prawda?
Chyba niedługo się obudzi?
Sole trzeźwiące!
Nie masz takich dla kotów czy innych papużek?
- Nie produkują takich. - A powinni.
Ale mam sole trzeźwiące dla ludzi w apteczce dla ludzi.
Dobra.
- Spróbujmy. - Dawaj, kolego.
Czas na sprint!
Jaki mamy rok? Czy The Rock to prezydent?
Nic ci nie jest. Spokojnie.
Cześć, Pani Precelek!
Cześć.
- Tom? - Tak?
Możemy porozmawiać?
Zostań tu, kosmiczny jeżu. Odpocznij.
Dobra. To moja specjalność.
Jestem w tym najszybszy.
Wciąż gada.
Po pierwsze zwróć uwagę, jak nad sobą panuję.
- Bardzo. - Nie spanikowałam.
- Nie. - Jestem oazą spokoju.
Dziękuję.
Po drugie...
Co tu się wyprawia? Czy to jest kosmita?
Kojarzysz, jak Karl Korba zawsze mówi o „niebieskim diable”?
- To on? On istnieje? - Tak.
Co on tu robi? Co ty tu robisz?
Tak jakby postrzeliłem go twoją strzałką usypiającą.
- Nie gadaj. - To było niechcący.
Ciężko to wyjaśnić.
Zabrzmię jak nawiedzony.
On musi wejść na wieżowiec Transamerica i obiecałem mu pomóc.
O nie. Kosmici?
Maddie, twój mąż zwariował.
To okazja, żeby go zostawić.
Nikt by cię nie winił.
Żebyś sobie nie ranił stóp.
Naprawdę?
Nigdy nie dostałem prezentu.
Odhaczę to na liście.
Nieźle to wygląda!
Dobra.
Chciałeś pomagać ludziom w potrzebie.
To właśnie robisz.
Niebieskie jeże z kosmosu chyba też się liczą?
- Tak mi się wydaje. - No dobrze.
Kocham cię. Mówiłem ci to już?
Nie zasługuję na ciebie, wiesz?
Ja wiem.
To ty jesteś najlepszym kumplem Toma, o którym bez przerwy gada.
Co on w tobie widzi?
Przestań!
Ohyda!
Mój samochód działa, ale jest skasowany.
Możemy wziąć auto twojej siostry?
Chyba sobie żartujesz.
- Zgodzi się. - Dobra.
To jest mój dom!
Jedziemy!
Ja tutaj skręcam, dookoła niego.
Wybacz! Idealne parkowanie.
- Odbiło ci? - Nie dało się gorzej?
Czemu daliśmy mu prowadzić?
Dowiozłem nas tu. Dajcie mi pięć gwiazdek.
- To tutaj? - Tak, to twoja piramida.
Patrzcie na to!
To co teraz?
- Pobiegł. - Tak.
Niedobrze. Trzeba mieć klucz na dach.
Co teraz?
Czas nadużyć powierzonej mi władzy.
Ktoś chce skoczyć z dachu.
Muszę tam szybko wejść albo skończy jako naleśnik.
Przyjechał pan z Montany?
To poważna sprawa.
Dobrze.
Uratowała pani życie.
Długo jeszcze? Nie mogę oddychać.
Halo? Jest tam kto?
- Ma pan w torbie dziecko? - Nie.
To znaczy tak. To dziecko, ale nie moje.
Nie jest pańskie?
Spokojnie, jestem gliną.
Lubi tam siedzieć. Racja?
Kto by to lubił?
To gorsze niż wczorajsza klatka dla psa.
Żartowniś.
- Dobra. - Boję się ciemności!
Jest tam kto?
Co ty trzymałeś w tej torbie?
Marynowane pierdy?
Dobra, czego szukamy?
Tego.
Dobrze. To co teraz?
Wystarczy pomyśleć o miejscu docelowym i rzucić pierścień.
To wszystko? Udało się?
Tak. Udało się!
Przykro mi, że nie zdążyliśmy odhaczyć całej listy.
Nie szkodzi. Najważniejsze odhaczyłem.
Ale jesteście uroczy.
- Błagam. Co? - Wcale nie.
Nie jesteśmy uroczy.
Po prostu żyjemy według własnych zasad.
- Właśnie. - Czyżby?
Tak.
A do tych zasad należy wyrażanie emocji.
Skoro tak mówisz.
- No dobrze. - Dobra.
- Musisz lecieć? - Tak.
Ja też. My też.
Dobra, no to pa.
Jeszcze tylko jedno.
Wybacz, że na ciebie naskoczyłem.
Wiem, że wyjazd z Green Hills to trudna decyzja.
Porzucenie czegoś, co kochasz, musi być bolesne.
Wahasz się, czy chcesz odejść?
Nie chcę odchodzić, ale nie mogę zostać.
Tutaj stanowię zagrożenie.
Nie mogę na to pozwolić.
Ale wiedz, że ostatnie dwa dni były najlepsze w moim życiu.
Nie sądziłem, że to powiem, ale będę tęsknił, niebieski diable.
Ja też, Władco Pączków.
Dziękuję.
Za co?
Za ocalenie mi życia.
Ktoś zapomniał wyłączyć GPS-a?
Witaj w San Francisco, panie Wachowski.
Smakują ci lokalne przysmaki?
To ten świr próbuje nas zabić.
Bezskutecznie!
Miło, że wpadłeś przed konwentem.
Co ty masz na sobie?
Skafander regulujący ciepłotę ciała i obniżający opór powietrza.
A pościg idzie ci opornie.
Dobre.
Rozkręciłeś się, Thomasie.
Widzę też, że masz ze sobą ukochaną.
Ma jakieś imię czy nazwiemy ją tylko przypadkową ofiarą?
Uważaj, co mówisz.
Chyba że znowu chcesz oberwać.
Uderzyłem go w twarz.
Prosto w twarz! To było super!
Czas na rozmowę minął! Teraz czas naciskać guziki.
Te twoje latające jaja robią wrażenie, panie Eggman,
ale nigdy mnie nie złapiesz.
Jaka pewność siebie!
Marny substytut intelektu.
ŁADOWANIE ENERGII KOLCA
Kiepsko to wygląda.
Ty masz superszybkość i w ogóle, ale my jesteśmy...
Bezbronni? Praktycznie martwi?
Mniej więcej.
Bez obaw. Mam pomysł.
Tego się nie spodziewałem.
Ale spodziewałem się, że coś mnie zaskoczy.
No chodź!
Chodź!
O nie!
Cześć, Tom.
Miło, że wpadłeś. Przyda się pomoc.
Stara Bessie będzie rodzić.
Daj mi chwilkę.
Mogę dać ci genialną radę?
Nie uciekaj.
Wtedy będzie bardziej bolało.
Poza tym bieg szkodzi stawom.
Dobra, Eggman. Chcesz się ścigać?
To się ścigajmy.
A więc nie po dobroci.
Skręciłeś na zakazie.
A więc znowu tu jesteśmy.
Wiele razem przeszliśmy.
Teraz wiecie, dlaczego szalony doktor ściga naddźwiękowego, niebieskiego jeża.
Ciekawi was, jak to się skończy? Mnie też.
Jak to możliwe? Nikt nigdy nie dotrzymywał mi kroku.
Z drogi!
Sacrebleu!
Excusez-moi, monsieur.
Jedziemy! Tu mogę się rozpędzić.
Nie mogę go zgubić!
Skoro nie mogę uciec, to go oślepię.
Straciłem go z oczu.
Nie wolno tam wchodzić. To jeden z siedmiu cudów świata!
RAKIETY UZBROJONE
Zdumiewające z ciebie stworzenie.
Z radością zabiorę cię do laboratorium i pokroję na stole operacyjnym.
Jakieś ostatnie słowa?
Guacamole. Lubię to słowo.
Sam wiesz, jak wielu przełomów w nauce
dokonano dzięki testom na zwierzętach.
Jesteś egoistą.
Mogę się dosiąść?
Co do...?
Za kogo ty się masz?
Jestem Władcą Pączków, ty...
Autopilot, wyrównaj.
Dlaczego?
Dlaczego chcesz dać się zabić za to coś?
Dlatego nie mam kumpli.
Proszą, żebyś został ich świadkiem,
i biorą ślub za miastem, jakbyś nie miał nic do roboty.
Ale na czym to skończyliśmy?
Ach tak. Właśnie miałeś zginąć.
Zadarłeś z naszym szeryfem.
I z naszym niebieskim diabłem, który, jak wszyscy widzą,
naprawdę istnieje i nie jest wytworem mojej wyobraźni.
- Ostrożnie. - Odłóż to.
Tom?
Nie chcę być niedelikatny,
ale niech ktoś przyniesie lód, żeby ciało było świeże.
To tylko mały, śmieszny kosmita.
To nie jego miejsce!
Ten mały kosmita...
był bardziej ludzki, niż ty kiedykolwiek będziesz.
Nazywał się Sonic.
To był jego dom.
I był moim przyjacielem.
Jest twój.
Odsuńcie się!
Chyba masz coś, co należy do mnie.
To moja moc.
Nie będę już jej używał, żeby uciekać.
Będę jej używał, żeby chronić przyjaciół.
Nagrabiłeś sobie!
Wiesz co, Eggman?
Ja zostaję na Ziemi. Ale ty nie.
Władco Pączków?
- Mówiłem, że dasz radę. - Ale nie sam.
- To chyba twoje. - Dzięki.
- Ale nie zrzucaj nikogo z budynków. - Nie mogę obiecać.
- Dobra robota, jeżu. - Dzięki, Władco Pączków.
Musicie mi wyjaśnić, o co chodzi z tą ksywką.
To nasza tajemnica. Co nie?
- My mamy swoje, ty z siostrą swoje. - Boże, moja siostra!
Czas na sprint!
Załóż moją opaskę sportową.
Nabijesz mi trochę kroków.
Nie możemy tam wrócić.
A wracamy?
Bo tutaj czuję się jak w domu.
Naprawdę?
Chyba odhaczyłem już z listy ocalenie komuś życia.
Teraz chcę tylko spędzić resztę życia z najbliższymi.
To chcę odhaczyć.
Podoba mi się ten plan.
Dobra, nie ma tu nic ciekawego.
Rozejść się.
To typowy dzień w Green Hills.
Karl, wezmę tę piłę.
Idziemy!
Nigdy nie widzieliście,
jak międzygalaktyczny gryzoń walczy z robotem po doktoracie?
Masz dość farby?
- Tak, managerze. - Chcesz więcej?
Zabieraj to.
Państwo Wachowscy?
Tak.
Dowód wdzięczności od rządu
za milczenie o zdarzeniach, które nie miały miejsca.
- Ciekawe, co to. - Pieniądze na remont?
- List od prezydenta? - Zobaczą państwo.
Dobrze.
Od WUJA SAMA Kwota: 50 dolarów
- Olive Garden. - Tak.
Pana komentarz zabrzmiał,
jakby to było coś lepszego.
Jadł pan ich Makaron Bez Końca?
On nie ma końca.
Brzmi... wyjątkowo.
Dziękujemy. Doceniamy gest.
Sprawę Robotnika można uznać za zamkniętą, tak?
Facet zniknął.
Przykro mi, ale taka osoba nie istnieje i nigdy nie istniała.
Chciałbym.
Nie widzieli się państwo z pewnym kosmitą
od czasu wypadku?
Wuj Sam chciałby z nim porozmawiać. Nieformalnie, może przy brunchu.
Z tym niebieskim gościem? Nie.
Nie, nie pojawił się.
Pewnie już go nie zobaczymy.
No dobrze.
W porządku.
- Dziękujemy. - Świetnie.
Tak.
Nakręciłem się na ten makaron.
Obejrzymy jakiś film?
Przykro mi, to nie weekend. Wracaj do jaskini.
- Co? Dopiero 15:00! - Wiesz, jaki jesteś, gdy się zmęczysz.
Ja? Żaden nie jestem.
- Ale z was nudziarze. - Tak, wiemy.
- Dokąd idziesz? - Miałem iść do jaskini.
Zgadza się.
Rany... Żartujecie sobie?
Nie wierzę.
Skąd wy...?
Wszystko tutaj jest.
Patrzcie na to! Poważnie? I puf!
Niemożliwe! Skąd to macie?
I jak to tutaj...?
Ale super!
Witaj w domu.
Bardzo dziękuję.
O nie, nie ma mowy.
Drudzy najlepsi zwierzęcy kumple wstępu nie mają.
Co ty robisz?
Zostaw mnie. Przestań!
Ostrzegam, mam nunczako!
Przestań! Dobra, możesz zostać.
Moje zdrowie psychiczne pozostaje nienaruszone.
Nieprawdaż, agencie Stone?
Ty pójdź przodem.
Ro-skał-zuję ci zrobić zwiad.
Ro-skał-zuję! Wyborne!
Co z tobą?
DZIEŃ 87
Sprawy mają się tak. Bezludna planeta.
Żadnych surowców. Żadnych zapasów. Żadnej drogi do domu.
Każdy inny by tu zginął.
Ja będę w domu na święta.
Ro-skał-zuję!
No już, rozchmurzcie się!
Jeśli odczyty są poprawne, jest tutaj.
Znalazłem go.
Oby nie było za późno.
Napisy: Juliusz P. Braun